Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

"ΠΟΙΗΤΕΣ" ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ
(γιορτη βιβλίου στην πλατεία του Άρεος, Ιούλης 2004)

Πολλοί "ποιητές" μα ποίηση καθόλου.
Τι πόλις είν’ αυτή συφοριασμένη;
Με το πεννάκι του φριχτού του δόλου
ειν’ οι γραφιάδες της ερωτεμένοι.

Και γράφουν τάχα ποιήματα, με στίχους
που ούτ’ από χάρη ούτ’ από πάθος πάλλουν.
Κι αν τους το πεις, αφήνουνε κάτι ήχους
σαν λύκων συντροφιές που ομάδι ψάλλουν.

Που ’ναι τα νιάτα να ’βγουν να φωνάξουν;
Που ’ναι τα νιάτα όλα να τ’ αλλάξουν;
Που είναι που "α!" να λέγαν ένα μόνο
θα ’χαμε ποίηση για ένα χρόνο;

Της Τρίπολης των νιάτων πού ειν’ η ζάλη
που στη γωνιά όλους εμάς θα βάλει;
Πού είναι νέα ποιήματα να γράψει
κι εμάς κάτω απ’ το πρώτο να μας θάψει;

Αχ! που δεν ξέρετε τη δύναμη σας! 
Αχ! που σας έχουν κόψει την ορμή σας!
Αχ! νέοι μου άμοιροι, άψυχο κουφάρι!
που κάθε ικμάδα σου σού έχουν πάρει!..

 Ουτ’ ένας δεν υπάρχει να γκρεμίσει
κάθε παλιό, νια όλα να τα χτίσει;
Γραφτό την Τρίπολη να εξουσιάζουν
αυτοί που στον χαμό της τη δικάζουν;

                               -----