Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

                       ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ
(γιορτη βιβλίου στην πλατεία του Άρεος, Ιούλης 2004)
(Παράδωσα όλα τα βιβλία μου σε μια οικογένεια τριπολιτσώτη που εγώ διάλεξα.)

Καλοί μου πάρτε τούτα τα βιβλία
καρπούς όχι χαρτιού και μελανιού
παρά Χαμού παιδιά κι Άδικου εγγόνια-
κι έργα πελάγου-όχι λιμανιού.

Σας δίνω δάκρυα, πόνους και θλίψες
παλιά και νια ναυάγια μιας ψυχής-
μία ζωή σας δίνω ρημαγμένη
χωρίς την ξεγνιασιά ούτε στιγμής.

Σας δίνω του ανθρώπου όλα τα πάθια
που κάποιος πάνσοφος μου όρισε Νους
για να μπορούνε οι άνθρωποι οι άλλοι
χρόνους να χαίρονται –αλί- κενούς.

Κλείστε τα μέσα σ’ άσπαστα ντουλάπια 
χωρίστε τα απ’ της ζωής σας τις γιορτές
και όσες λύπες μέσα εκείνα κλείνουν
τόσες εσάς γλυκές ας βρουν χαρές.

Και μη ποτέ για κείνα ενδιαφερθείτε.
Άλλων ιερών εσείς διαφεντευτές:
την ανθρωπιά εσείς υπηρετείτε
ψυχές αλλιώς φυλάσσοντας ζεστές.

Κρατήστε τα βιβλία που σας δίνω.
Σεις ό,τι θε ’τε κάνετε μ’ αυτά-
μαζί μου σα να βρίσκονται θα νιώθουν
κοντά σας τα δικά μου όντας γραφτά.

Αλλά στην πόλη ετούτη που θρεμμένους
μας έχει απ’ όταν ήμασταν παιδιά
μη δώσετε δικό μου ό,τι κρατείτε
καθώς τα δέντρα δίνουνε κλαδιά.

Αν είναι τα χαρτιά μου να δοθούνε
πρέπει καυτή αγκαλιά να τα ζητά
πρέπει ματιά γλυκύτερη απ’ τη γλύκα
με ικεσία θερμή να τα κοιτά.

Πρέπει για να δοθούνε τα χαρτιά μου
πόθου βραχνή να τα καλεί φωνή-
γι αυτά απ’ την πεθυμιά της η ερωμένη
ως το σωψύχι πρέπει να πονεί.

Η πόλη για να πάρει τα γραφτά μου
πρέπει να τα ζητήσει η ίδια αυτή.
Για να τα δώστε πρέπει την ανάσα
να νιώστε, απ’ την ανάγκη της καυτή.

Και δεν χρειάζεται αυτί να στήοτε 
λόγο ν’ ακούσετε απαιτητικόν-
η πόλη έτσι, ως πρέπει αν θα σκούξει
τον ύπνο σας θα κόψει το γλυκόν.

Τέτοια αν κλαμμένη μια φωνή ακουστεί
και αν καρδιές το κλάμμα της ραγίζει
τότε βιβλία η Τρίπολη να δει.
Αλλιώς να μην τα πάρει: δεν τ’ αξίζει.

                                -----