Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

                   ΣΩΠΑΙΝΕΙ

Όταν ο θάνατος χτυπά την πόρτα του σπιτιού μας
και μας στερεί από πρόσωπο πολύ αγαπητό
σαν ένα σύννεφο βαρύ να θάμπωσε το νου μας
βγαλμένο απο ’να χάλκινο τεράστιο θυμιατό.

Σαν τα κορμιά μας τα ορθά πεσμένα τώρα να ’ναι
και η καυτή ανάσα μας να βγαίνει παγερή.
Τα μάτια με απόκοσμες εικόνες πλημμυράνε
κι άλλοι σα να ’ρθαν ξαφνικά, παράξενοι καιροί.

Όταν ο θάνατος χτυπά το κάθε τι σωπαίνει
και μεις στην τέλεια σιωπή απρόοπτα μικροί
μένουμε ακίνητοι, βουβοί, σα να ’μαστε χαμένοι
λες πως εμείς κειτόμαστε στο φέρετρο νεκροί.