Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

ΠΟΙΗΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΙΗΤΕΣ

Α.
Τα ποιήματα τα γράφει ο ποιητής.
Έχουμε ανάγκη να ξέρουμε τι είναι ο ποιητής για να εξηγήσουμε πώς γράφεται το ποίημα.
Ο ποιητής είναι ένα σύνολο ευαίσθητων δεκτών παντοειδών ερεθισμάτων, που περιφέρεται στον κόσμο μέσα.
Σε μερικούς από τους ποιητές ο όγκος αυτός περιβάλλεται από ένα δέρμα  ανθρωποάντοχο.
Σε μερικούς όχι.
Οι δεύτεροι είναι αυτοί που αυτοκτονούν. Είτε νέοι (Καρυωτάκης, Τρακλ, Κέην, Πλαθ), ειτε μεγαλύτεροι (Χεμινγουέι, Γουλφ, Καίσλερ, Λαπαθιώτης).
Οι πρώτοι, οι εφοδιασμένοι εκ φύσεως με το ανθρωποάντοχο δέρμα, όχι.
Όλοι οι ποιητές, και των δύο κατηγοριών, στην πραγματικότητα δεν ζουν.
Αισθάνονται.
Η αίσθηση που τους γεννάει το κάθε ερέθισμα, είναι γι αυτούς ταυτόχρονα και μία επιτακτική εντολή για σκέψη πάνω σ’ αυτήν, για εμβάθυνση στην ουσία της, για έρευνα των παραμέτρων της, για την ερμηνεία της τέλος.
Η ερμηνεία όμως, όσο ενδελεχής και αν είναι, είναι αδύνατο να φτάσει στα όρια της πλήρους έρευνας και κατανόησης όλων των συνιστωσών της.
Ένας μη ποιητής, δεν θα αιστανθεί ή, και αν αιστανθεί κάτι, η αίσθηση είναι τόσο φυσική και αναμενόμενη γι αυτόν, που  δεν θα ασχολθεί μ’ αυτήν διόλου παραπέρα.
Ο ποιητής αντίθετα θα εκφράσει με τυπωμένες λέξεις όχι το συμπέρασμα της διεργασίας για την ερμηνεία του συναισθήματος που του γεννήθηκε-μιας και συμπέρασμα δεν υπάρχει-, αλλά, συμπυκνωμένα, όλα τα στάδια της βασανιστικής εργασίας του πάνω σ’ αυτό. Και στο τέλος κάθε έργου του, αν έτσι κρίνει και επιθυμεί (κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του το αρνηθεί ενώ αυτός έχει σχεδόν πάντοτε το καθήκον να το κάνει), ο ποιητής θα παραθέσει κάποια εικόνα που να υποδηλώνει: ή πού θα οδηγούσε η συνέχεια της έρευνάς του, αν στον κόσμο αυτόν υπήρχαν τα εργαλεία που θα του επέτρεπαν να την ολοκληρώσει, ή την ευχή, την επιθυμία ή ακόμα την ακλόνητη πεποίθηση του ποιητή ότι να!, αυτό είναι οπωσδήποτε το εξαγόμενο, το συμπέρασμα, από αυτά που έγραψα στους παραπάνω στίχους μου.