Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

         ΑΠ’ ΩΡΑ Σ’ ΩΡΑ

Κανένα πλέον δεν προσμένει χέρι
να ’ρθεί στον πυρετό του τον βαρύ
κι ήρεμο κι απαλό σαν περιστέρι
μιαν αύρα να του φέρει δροσερή.

Φωνή δεν καρτερεί αγαπημένη
των βόγγων να σκεπάσει τη βοή
και φως κάποιου ηλιού δεν περιμένει
να φέρει στη νυχτιά του το πρωί.

Ποτέ ούτε ήρθανε ούτε θα ’ρθούνε
τα φλογερά της φαντασιάς πουλιά
μονάχα μέσα στ’ όνειρο ηχούνε
τα ποθητά τους χάδια και φιλιά.

Μα τώρα ως και του ονείρου έσβησε τ’ άστρο.
Ξυπνός κι ακίνητος στέκει καθώς
βιγλάτορας που βλέπει πως το κάστρο
το ρίχτει απ’ ώρα σ’ ώρα ο εχθρός.