Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ

Δυο μέρες τώρα
τον συνέπαιρνουν θύελλες
που από το αίμα του μέσα ξεκινούνε
και στα μάτια του μπρος,
πρίσματα κρυστάλλινα βάζουν
που σαν διαφανείς καθρέφτες
τρομαχτικά όλα παραμορφώνουνε.

Τα μικρά και ευτελή
μεγάλα και σοβαρά γίνονται
και, όπως δράκοι,
ορμούν να τον σπαράξουν: μια λέξη
που σε κάποιον κάποτε είπε…
ένα, δικαιολογημένο άλλωστε,
αργητό προσώπου αγαπητού το βράδυ…
ένα βλέμμα…

Όλα αυτά αλλάζουνε
την ιλαρή μορφή του σύμπαντος
και καταιγίδας πρόσωπο της δίνουν.