Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Εκείνο που κάνει εντύπωση σχετικά με τις λεγόμενες «τρομοκρατικές» ανά τον κόσμο επιθέσεις, είναι που εκλαμβάνονται από τους λαούς των κρατών που τις υφίστανται σαν άδικες και άνανδρες, και που οι λαοί αυτοί δηλώνουν πως δεν θα πτοηθούν από αυτές και ότι ούτε εξαιτίας αυτών θα αλλάξει κάτι στη συμπεριφορά τους απέναντι στους λαούς των κρατών από τα οποία προέρχονται οι «τρομοκράτες».
Το «άνανδρος» είναι ένας ατυχής εξωπραγματικός και κωμικοτραγικός χαρακτηρισμός, που λόγω του ορισμού του θα έπρεπε να αποφεύγεται σε τέτοιες  περιπτώσεις. Γιατί τι θα ήθελαν οι παθόντες; Να ενημερωθούν από τους «τρομοκράτες» για την ώρα που σκοπεύουν να χτυπήσουν και για τον τρόπο με τον οποίο θα το κάνουν; Δεν ξέρουν ότι το κυριότερο στοιχείο μιας επιτυχούς επίθεσης είναι ο αιφνιδιασμός;
Ως για το αν είναι άδικη μία «τρομοκρατική» επίθεση, έχω αντί απάντησης να ρωτήσω τους παθόντες λαούς: αν μια χώρα καταδυνάστευε, καταλήστευε και δολοφονούσε τη δική σας χώρα και τον δικό σας λαό, θα θεωρούσατε εκείνους από το λαό σας που θα σκότωναν μερικούς ανθρώπους της χώρας που σας έκανε τα ίδια με αυτά σαν άδικους και άνανδρους;
Το εντυπωσιακότερο στην περίπτωση είναι που την την ίδια ώρα που θρηνούν τους νεκρούς τους οι παθόντες, σπεύδουν να δηλώσουν ότι αυτό δεν πρόκειται να τους σταματήσει να φέρονται όπως πρώτα  στους λαούς των «τρομοκρατών», ενώ την ίδια ώρα οι λαοί των «τρομοκρατών» γιορτάζουν για κάθε επιτυχές «τρομοκρατικό» χτύπημα.
Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω στην όλη αυτή κατάσταση, είναι πως οι λαοί που υφίστανται την «τρομοκρατία» έχουν περάσει σε έναν τρόπο σκέψης και έχουν μπολιαστεί τόσο βαθιά με την αίσθηση ότι ορισμένοι λαοί πρέπει να υφίστανται αγόγγυστα όσα υφίστανται από άλλους λαούς, ώστε τους φαίνεται αδιανόητη οποιαδήποτε αντίδραση ή αντίσταση από μέρους τους.
Ίσως αυτό να είναι το σωστό και εμείς έχουμε μείνει πίσω στο διαρκές έμπρακτο μάθημα για τις ανέκαθεν απόψεις περί διεθνών σχέσεων, ή ακόμη να έχουμε γεννηθεί με διαφορετικά γονίδια και όχι με γονίδια άνευ όρων υποταγής σε δυνάστες. Και ίσως να μας διαφεύγει το αξίωμα ότι στους μεταξύ τους αγώνες, και ο «τρομοκρατών» και ο «τρομοκρατούμενος», έχουν το καθήκον να θεωρούν καθένας ότι το δίκιο είναι με το μέρος του.