Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

               ΧΙΟΝΙ ΣΤΟΝ ΙΣΗΜΕΡΙΝΟ

Πρωτόειδωτες μέρες ξανοίγουνε τώρα μπροστά μου.
Σε σκότη βαθιά οι παλιές εβυθίσαν.
Ημέρες λαμπρές μου σμιλεύουνε τώρα οι αιθέρες.
Ημέρες που σ’ άσβεστα φώτα λουσμένες
με μύρα χαράς κι ευτυχίας με πνίγουν.

Εγώ είμαι εκείνος που ακόμα
ως χτες στο χαμό ήμουν δοσμένος;
Που μες στο ζεστό καλοκαίρι
τον κρύο χειμώνα είχα ταίρι;
Εγώ είμαι αυτός που ως τα χτες ήμουν ξένος
σε κάθε ανθηρό και χαρούμενο γιόμα;

Ας λείψει λοιπόν από μπρος μου-
ας φύγει για πάντα από μένα η λύπη!
Η κρήνη ας στερέψει του Πόνου!
Χαρά ας με στέψει!
Και όσα έχω δάκρυα ως τώρα χυμένα
ζωή τόσες μέρες ευφρόσυνες δος μου.