Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

      ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ

Στα στενάκια μας κλεισμένοι
στριμωγμένοι, διπλωμένοι
ανασαίνουμε
κέφι κι ώρα για κραιπάλη
δεν αφήνει η βιοπάλη
και πεθαίνουμε
ζαρωμένοι στο καυκί μας
και στην ώρα την κακή μας
διπλοκλείδωτοι.

Αχ και πότε θα ξανοίξει
και για μας-να μας αγγίξει
πρωτοείδωτη
μία νέα-αλέγρα ζήση
μακριά να μας κρατήσει
απ’ τα χώματα. 

Ν’ απλωθούμε-ν’ ανοιχτούμε
στα ξενύχτια να ριχτούμε
και στα πιόματα…
να φουσκώσουνε τα στήθια
όλο φλόγα κι όλο αλήθεια
ν’ αψηφήσουμε
τα μικρά και τιποτένια
και χωρίς καμία ένια
πια να ζήσουμε.