Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

      ΤΑ ΘΑΜΜΕΝΑ

Στοχαστικοί κι ασπαίροντες
όταν κοντά στο τζάκι
οι άλλοι θα στέκουν γέροντες
κι απ’ το πηχτό φαρμάκι

τις τελευταίες θα πίνουνε
και πιο πικρές γουλιές του
ενώ απαλά θα κλείνουνε
ενός βίου καταμέστου

από χαράς πλανέματα
την κουρασμένη αυλαία,
τα γηραλέα τους βλέμματα
έστω και νυσταλέα

πάνω θα ξεκουράζονται
σε κάτι μαραμένα
λουλούδια, ή θ’ αναπαύονται
πάνω σ’ αγαπημένα

κιτρινισμένα γράμματα
που γράφτηκαν πριν χρόνια-
στα χρόνια που τα θάματα
μοιάζαν πως θα ’ναι αιώνια…

…ενώ λοιπόν θα νήχονται
οι άλλοι μες στις μνήμες
πλάι σ’ αυτόν θα βρίσκονται
μονάχα κάτι ρίμες

να λεν για όσα έθαψε
στα μαύρα τους κατώγια
γράμματα που δεν έγραψε
και που δεν είπε λόγια.