Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Όσοι υποφέρουν από την καρδιά τους τι τους συμβαίνει όταν βλέπουν ένα έργο συγκινητικό;
Μιλάω για τις ταινίες εκείνες που σέβονται τον εαυτό τους  και προκαλούν αληθινά συναισθήματα, όχι για τα μελό.
Εκεί λοιπόν, συνήθως προς το τέλος των ταινιών αυτών, όταν η δράση φτάνει στο αποκορύφωμα και η ψυχική αναστάτωση συμβαίνει, τότε, τι γίνεται στην καρδιά εκείνων που υποφέρουν από αυτήν;
Μπορεί όλοι να ξέρουν, όμως εγώ που προσπαθώ να εκφράζομαι με άηχες γραφτές λέξεις μέσα στη μοναξιά μου, θα προσπαθήσω να εκφράσω και αυτό που όπως είπα πιο πάνω συμβαίνει.
Και αφού θα το γράψω, και αφού το χορτάσω εγώ, θα το δώσω και στον σύντροφό μου με τη δυνατή φωνή, που ακούγεται δυνατά και για πάντοτε-το ανθρωπινο πάντοτε: τον κομπιούτερ μου. 
Είναι ο μόνος τρόπος, θαμένος καθώς είμαι για όλους, να αποδείξω κι εγώ πως υπήρξα πάνω στη γη αυτή. Θα με μνημονεύει αυτό το μηχάνημα αφού δεν θα με μνημονεύει ένας φίλος, ένας εξάδελφος, μια ερωμένη.
Ίσως κάποτε, να πρέπει να αποδείξουμε σε κάποιον το πέρασμά μας από τη γη.
Ενώ λοιπόν η ταινία που παρακολουθώ φτάνει στο καίριο όπως παραπάνω σημείο της, να τι γίνεται σε μένα.
Ξάφνω, μια αναταραχή συμβαίνει μέσα στο στήθος μου.
Ενώ έβλεπα την ταινία ως τώρα ψυχρά, με ενδιαφέρον αλλά ψυχρά, νιώθω κάτι να αναδεύεται μέσα στο στήθος μου, στην αριστερή μεριά του. Σαν κάτι μέσα εκεί, που ως τώρα ησύχαζε, να ξυπνάει και να σπρώχνει πιέζοντάς την από κάτω προς τα πάνω, μια επιφάνεια ήρεμη, ακύμαντη και αρυτίδωτη ως τότε.
Και αυτό δεν είναι γέννημα της φαντασίας, νοερό κάτι, που δεν έχει διόλου υλική υπόσταση.
Αντίθετα.
Το νιώθω.
Έχει σάρκα.
Έχει ανατομική υπόσταση ό,τι γίνεται εκεί την ώρα εκείνη.
Και δεν είναι καθόλου βίαιο.
Και δεν είναι αστραπιαίο..
Πώς ένας σπόρος, όταν έρθει η ώρα του σπρώχνει το χώμα και αναδύεται στο φως… πώς όταν βράζει ένα πυκνόρρευστο διάλυμα στην κατσαρόλα μέσα, κάποιο σημείο της επιφάνειάς του υψώνεται… έτσι, πιο γρήγορα βέβαια από όσο το φυτό και πιο αργά από όσο οι φυσσαλίδες της κατσαρόλας ώστε όλο αυτό να κρατάει πέντε ή δέκα δευτερόλεπτα, έτσι νιώθω να ανασηκώνεται αυτή η σαν λάδι ήρεμη ως τώρα επιφάνεια μέσα μου.
Για όσους έχουν γνώσεις ιατρικής, αυτό το ανασήκωμα το φαντάζομαι σαν μια υπέγερση της επιφάνειας εκείνης μέσα μου, κάτι σαν την «υπέγερση» του βλεννογόνου του στομάχου-απαρχή σε πολλές περιπτώσεις μιας κακοήθειας του στομάχου.
Νιώθω πως έτσι και αυτή η μέσα μου υπέγερση λαμβάνει χώρα σε ένα μικρό σημείο τής μέσα στο στήθος μου επιφάνειας για την οποία μιλάω. 
Έτσι νιώθω λοιπόν αυτή την αίσθηση.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της τώρα.
Η αναταραχή αυτή της επιφάνειας μέσα μου είναι ζεστή.
Όχι καυτή.
Ζεστή.
Και πια, αμέσως μετά την πάροδο των δευτερολέπτων στα οποία κυριαρχεί το αίσθημα της υπέγερσης, αμέσως μετά, τόσο που να μην υπάρχουν σαφή χρονικά διαχωριστικά όρια μεταξύ τους, με το σημείο εκείνο να δρα σαν κέντρο κύκλου ή καλλίτερα σαν  επίκεντρο σεισμού, η ζέστα αυτή εξαπλώνεται όχι μονο στην επιφάνεια εκείνη, αλλά σε όλο το κορμί, με κύματα που μου είναι αντιληπτά τόσο, ώστε να μπορώ να παρακολουθώ την εξάπλωσή τους.
Μετά την άλωση του στήθους όλου πρώτα από τη ζέστα αυτή, εκείνη ύστερα απλώνεται και φτάνει ως την κορυφή του κεφαλιού και ως τ’ ακρόνυχά μου. Όπως φτάνουνε ως την περιφέρειά της τα κύματα μιας λίμνης που στο κέντρο της έριξε κάποιος ένα βότσαλο.
Η εξάπλωση αυτή παίρνει λίγα κι αυτή δευτερόλεπτα.
Η ζέστα αυτή, έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: είναι ΓΛΥΚΙΑ. Τη γλύκα της τη νιώθω και στο στόμα μου λες, με τη γεύση, αλλά και στο σώμα μου ολόκληρο. 
Πρόκειται για μια ΘΑΛΠΩΡΗ.
Καταλαβαίνω ότι την ώρα εκείνη είμαι κόκκινος στο πρόσωπο. Χωρίς όμως ζάλη η κάποια δυσφορία, ή τη βοή εκείνη στα μηνίγγια μου που μου δείχνει ότι η πίεσή μου έχει ανέβει.
Και τη στιγμή εκείνη δεν μετράω την πίεσή μου γιατί με τις κινήσεις που απαιτούνται για την προετοιμασία της λήψης της πίεσης- σήκωμα για να πάρω το πιεσόμετρο, κινήσεις για τοποθέτηση του φουσκωτού του μέρους γύρω από τον βραχίονα και λοιπά-, δεν θα αποτυπωθεί η σωστή πίεση της ώρας εκείνης. Την οποία εξάλλου θεωρώ ότι θα έβρισκα φυσιολογική.
Αλλά δεν σηκώνομαι και για έναν άλλο λόγο. Για να μη διακόψω όλο εκείνο το μαγευτικό συναίσθημα.
Εκείνες τις στιγμές είμαι γεμάτος ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ.
Σκέπτομαι ότι αν μου ζητούσαν να περιγράψω τον Παράδεισο, αυτή την κατάσταση θα περιέγραφα. Που τότε δεν θα διαρκούσε λίγα λεφτά αλλά μια αιωνιότητα.
Άλλο σταθερό και χαρακτηριστικό γνώρισμα της κατάστασης αυτής είναι ότι τις στιγμές εκείνες δεν υπάρχουν εχθροί, δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, δεν υπάρχουν δυστυχήματα, κακία, ψεύδη-είναι μια κατάσταση ευτυχίας μέσα σε έναν… δεν βρίσκω άλλη λέξη, μέσα σε έναν Παράδεισο θα πω πάλι.
Τις στιγμές εκείνες αγαπώ όλους τους ανθρώπους. Θα ήθελα να τους αγκαλιάσω όλους. Βρίσκομαι σε μια κατάσταση αγιότητας και συμφιλίωσης με όλα και με όλους.
Ας μη σκεφτεί όποιος με διαβάζει πως υπερβάλλω. Αντίθετα, φτωχές είναι οι λέξεις που χρησιμοποιώ για να περιγράψω πού βρίσκομαι τις στιγμές εκείνες. 
Και είμαι τόσο προσγειωμένος που να έχω μάθει πια ύστερα από τόσες φορές που μου συμβαίνει, ότι μετά από αυτή την ευτυχία θα είμαι τυχερός αν δεν ακολουθήσει η αρρυθμία. 

Ίσως το αίσθημα θερμότητας να εξηγείται από τους καρδιολόγους, όμως τα υπόλοιπα που περιγράφω μάλλον θα είναι άγνωστα σ' αυτούς. Και δεν τους χρειάζονται φυσικά για να κάνουν τη δουλειά τους.

Άραγε συμφωνούν τα δικά μου αισθήματα και ευρήματα με εκείνα άλλων ομοιοπαθών; Δεν πρόκειται να το μάθω αφού οι άνθρωποι είναι τόσο χωρισμένοι μεταξύ τους και δεν επικοινωνούν ούτε στη χαρά ούτε στη λύπη τους.
Όλα καλά.