Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

 ΣΕΡΤΖΙΟ ΚΑΙ ΙΛΟΝΑ

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
Χρόνος: Απόβραδο της ίδιας μέρας.
Τόπος, Πρόσωπα: τα ίδια.

(Ο Σέρτζιο και η Ιλόνα καθιστοί,ο Σέρτζιο στην πολυθρόνα του και η Ιλόνα στον καναπέ.Θόρυβοι του δρόμου. Μακρινές φωνές παιδιών που παίζουν)

ΣΕΡΤΖΙΟ
Πάει κι άλλη μια μέρα.

ΙΛΟΝΑ
Πάει κι άλλη μια ευτυχισμένη μέρα. Μια μέρα μαζί σου.
(βάζει καφέ στο ποτήρι της)
Θα ήθελες λιγον καφέ ακόμα;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι, αρκετός ήτανε αυτός. Και ήτανε ωραίος. Όπως όλα όσα φτιάχνεις.

ΙΛΟΝΑ
Έχω μάθει από τη μητέρα μου, αυτό είναι όλο.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αναψε ένα κεράκι στον τάφο της από μένα. Γιατί σε γέννησε. Μου αρέσει η συντροφιά σου, μου αρέσουν οι ιδέες σου, οι καθημερινές συνήθειές σου που είναι ίδιες με τις δικές μου, η καθαριότητα μέσα στο σπίτι... Ευγνωμοσύνη νιώθω μερικές φορές για σένα, όταν η αγάπη μού αφήνει κάποια περιθώρια.

ΙΛΟΝΑ
Πρόσεξε! Μόλις ομολόγησες ότι υπάρχουν στιγμές που δεν μ’ αγαπάς.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Χμ! Ας το πω τότε αλλιώς. Μέσα στην αγάπη μου στριμώχνονται μερικές φορές κι αισθήματα ευγνωμοσύνης, που προσπαθούν να βρούνε μια μόνιμη θέση. Καλά τώρα;

ΙΛΟΝΑ
(γελώντας)
Νομίζω ότι τα θαλασσώσαμε και οι δύο. Μέσα στην αγάπη χωράνε όλα τα άλλα όμορφα αισθήματα, άραγε και η ευγνωμοσύνη. Όταν με αγαπάς νιώθεις και ευγνωμοσύνη για μένα όπως κι εγώ για σένα.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχεις δίκιο. Μα έννοια πλατύτερη κι από την αγάπη είναι ο έρωτας. Γιατί όταν είσαι ερωτευμένος, αγαπάς οπωσδήποτε εκείνο με το οποίο είσαι ερωτευμένος.

ΙΛΟΝΑ
Πρόκειται για τη θεωρία σου πως αγάπη υπάρχει ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα μόνο μέσω του έρωτα;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ακριβώς. Σ αγαπώ γιατί είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Όταν είμαι ερωτευμένος μαζί σου δεν είναι δυνατό να θέλω να κακοπάθεις-να κακοπάθει το αντικείμενο του ερωτά μου. Λοιπόν το αγαπώ-σε αγαπώ. Κάποια αντίρρηση;

ΙΛΟΝΑ
Κι αν εγώ πάψω να σε ενδιαφέρω ερωτικά τότε θα πάψεις να μ’ αγαπάς;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Δε θα υπάρξει ημέρα που να μην είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Δε θα υπάρξει ούτε μια στιγμή που να μην είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Λοιπόν πάντα θα σ’ αγαπώ.

ΙΛΟΝΑ
Φτάνει που είναι έτσι και που δε θ’ αλλάξει ποτέ. Φτάνει που μ' αγαπάς.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Δε γινότανε αλλιώς. Πολλά πράγματα άλλα αγαπούσα πριν σε δω. Τα νίκησες όλα και μ’ έκανες να σ’ αγαπήσω. Και πια δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο παρά να σ’ αγαπώ. Ήσουν τόσο δυνατή!
(Η Ιλόνα πηγαίνει πίσω από την πολυθρόνα του Σέρτζιο και τον αγκαλιάζει τρυφερά, ακραγγίζοντας με τα χείλη της λατρευτικά τα μαλλιά του με ανάερα φιλήματα. Τέλος αγκαλιάζει με τα χέρια της το κεφάλι του, ακουμπώντας το μάγουλο της πάνω σ’ αυτό και στέκει εκεί για λίγο σιωπηλή και ευτυχισμένη. Ο Σέρτζιο παίρνει τα χέρια της και τα φιλεί.)
Αγάπη μου τι λες, μήπως είναι ώρα να έρθουν μέσα τα παιδιά;

ΙΛΟΝΑ
Νομίζω ναι.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αλήθεια σου μέτρησε ο Αλιόσα ως το τριάντα;

ΙΛΟΝΑ
(χαμογελώντας)
Όχι. Μ’ έχει προετοιμάσει όμως και το περιμένω...

ΣΕΡΤΖΙΟ
Η Ρίνα θέλει να μάθει πώς και δεν πέφτουμε αφού η γη γυρίζει. Βοήθεια! Τι να της πω; Έχεις καμμιά ιδέα; Τι θα της έλεγες εσύ;

ΙΛΟΝΑ
(πηγαίνοντας προς την πόρτα)
Ω! Οι απορίες των παιδιών! Σαν οι μεγάλοι να πρέπει να τα ξέρουν όλα! Τι να σου πω... Δοκίμασε με το πορτοκάλι κι ένα μερμήγκι επάνω του.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καλό μου μοιάζει.
( Η Ιλόνα βγαίνει)

ΦΩΝΗ ΙΛΟΝΑΣ
Ρίνα! Αλιόσα! Ελάτε! Νύχτωσε πια! 
(μπαίνει η Ιλόνα)
Αύριο το απόγευμα πρέπει να πάρω τους ελέγχους. Νομίζω η Ρίνα δεν τα ’χει πάει καλά αυτό το τρίμηνο.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είναι έξυπνη. Θα πάει καλά. Δε σου είπα, της αρέσει ένα αγόρι!..

ΙΛΟΝΑ
(γελώντας)
Σώπα! Σου είπε τίποτα;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι. Το κατάλαβα. Τα παιδιά! Πώς παίζουν με ό,τι εμάς μας καίει...

ΙΛΟΝΑ
Δεν έχουν ανάψει καν τη φωτιά ακόμη αγάπη μου. Ξύλα μαζεύουν και θα μαζεύουν για καιρό ακόμα.
(μπαίνει ο Αλιόσα ξαναμμένος, και πίσω του η Καταρίνα)
Καλώς τους. Πώς πήγε το παιχνίδι;

ΑΛΙΟΣΑ
Κέρδισα τρεις μπίλιες. Και η μία μεγάλη.
(τις δείχνει)
Κοίτα παππού!

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μπράβο σου. Από τον Νικήτα;

ΑΛΙΟΣΑ
Ναι.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
(φιλάει τον Σέρτζιο)
Παππού! Γεια σου μαμά!
Μαμά, θα έρθεις αύριο για τους ελέγχους;

ΙΛΟΝΑ
Και βέβαια θα έρθω.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν ξέρω πόσο θα έχω πάρει. Θα δούμε…

ΣΕΡΤΖΙΟ
Δεν έχει μεγάλη σημασία τι έχεις πάρει για βαθμό Ρίνα. Σημασία έχει τι έχεις μάθει.

ΑΛΙΟΣΑ
Μαμά, να σου μετρήσω τώρα;

ΙΛΟΝΑ
Ναι. Και μετά θα πάω να σας βάλω φαγητό. Ακούω.

ΑΛΙΟΣΑ
(συγκεντρώνεται)
Είκοσι. Εικοσιένα, είκοσι δύο, είκοσι τρία, είκοσι τέσσερα,
Είκοσι πέντε, είκοσι έξι, είκοσι εφτά, είκσι οχτώ, είκοσι εννέα, τριάντα!
(γυρίζει στην Καταρίνα. Χειρονομία ικανοποίησης)
Να!

ΙΛΟΝΑ
Μπράβο αγόρι μου! Ήξερα πως θα το μάθαινες. Πάω να σας βάλω φαγητό.
(βγαίνει)

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αλιόσα, πας μέχρι το μπακάλικο να μου φέρεις ένα κουτί μπισκότα;

ΑΛΙΟΣΑ
Ναι! Να πάρω και καραμέλλες;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Πάρε με τα ρέστα.
(του δίνει λεφτά)

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Να πάω μαζί του παππού;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Όχι Ρίνα. Κάτσε εσύ.

ΑΛΙΟΣΑ 
(στην Καταρίνα)
Δε σε χρειάζομαι, ξέρω και μόνος μου.
(βγαίνει)

ΣΕΡΤΖΙΟ
 Ελα εδώ Ρίνα μου. Θέλω να σε παρακαλέσω να κάνεις μια δουλειά για μένα.
(βγάζει τον φάκελλο από το πορτοφόλι του)
 Θα σου δώσω αυτό τον φάκελο να τον δώσεις αύριο το πρωί στη μαμά σου. Ως τότε όμως δε θα το ξέρει αυτό κανένας άλλος εκτός από μένα κι από σένα. Σύμφωνοι;

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Γιατί δεν της το δίνεις εσύ παππού; Τι έχει μέσα;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είναι μυστικό. Δος της το αύριο σε παρακαλώ. Παρ’ το και κρυψ’ το.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Καλά παππού.
(κρύβει το γράμμα μέσα στη μπλούζα της)

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ευχαριστώ κορίτσι μου.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Παππού, θα μου πεις για τη γη;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ναι Ρίνα... Κοίτα!.. Να! Δε ζαλιζόμαστε επειδή η γη είναι πολύ μεγάλη και εμείς πολύ μικροί. Να, βλέπεις αυτό το πορτοκάλι; Ας φανταστούμε πως επάνω του υπάρχει ένα μυρμηγκάκι. Θα ξέρεις πως αν γυρίσουμε ανάποδα το πορτοκάλι, το μερμηγκάκι δε θα καταλάβει τίποτα. Ούτε θα ζαλιστεί αν αρχίσουμε να γυρίζουμε το πορτοκάλι γύρω γύρω.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Δεν κατάλαβα. Γιατί δεν πέφτει κι αυτό; Και γιατί δεν πέφτουμε κι εμείς να σπάσουμε τα μούτρα μας στη γη;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Γιατί... γιατί... επειδή μας τραβάει η γη σαν μαγνήτης.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ο μαγνήτης τραβάει το σίδερο παππού, δεν τραβάει τους ανθρώπους...

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχεις δίκιο. Να...

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Παππού...

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ναι...

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Μου φαίνεται πως ούτε και συ ξέρεις πώς και δεν πέφτουμε, ούτε πώς και δε ζαλιζόμαστε αφού η γη γυρίζει.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Έχεις δίκιο. Ούτε καλά ξέρω, αλλά και το λίγο που ξέρω δεν μπορώ να το πω με λόγια.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Τώρα τι θέλεις να έκανα εγώ αν ήμουνα δασκάλα με σένα; Θα σου έβαζα ένα μεγάλο μεγάλο μηδενικό, αυτό θα έκανα. Και θα είχα δίκιο. Θα ρωτήσω αύριο τη δασκάλα να μου εξηγήσει, αν δε μας το πει από μόνη της.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Νομίζω είναι η καλλίτερη λύση. Αυτή σίγουρα θα ξέρει. Και θα μου πεις και μένα.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ελπίζω να το καταλάβω.
(μπαίνει ο Αλιόσα)

ΑΛΙΟΣΑ
Παππού, τα μπισκότα.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ευχαριστώ Αλιόσα. Πάρτε τώρα αυτά τα λεφτά να πάρετε αύριο από μια πάστα εσύ και η Καταρίνα.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Μα είναι πολλά.

ΣΕΡΤΖΙΟ   
Κεράστε και τον Εβγκένι και την Κατιούσκα.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Τον Εβγκένι ναι. Όμως η Κατιούσκα έχει λεφτά να πάρει μόνη της. Θα πάρουμε κάτι άλλο με όσα μείνουν. Πάμε να φάμε Αλιόσα;

ΣΕΡΤΖΙΟ
(στον Αλιόσα)
Ρώτα τη μαμά, είναι έτοιμα;

ΑΛΙΟΣΑ
(δυνατά)
Μαμά,έτοιμα;

ΦΩΝΗ ΙΛΟΝΑΣ
Ναι! Ελάτε!
(βγαίνουν ο Αλιόσα και η Καταρίνα ενώ μπαίνει
η Ιλόνα)

ΙΛΟΝΑ
(δυνατά)
Και μετά ετοιμαστείτε για ύπνο. Και χωρίς ζημιές Αλιόσα!
(στον Σέρτζιο)
Δεν είχε τυρί, εύχομαι να μη το αναζητήσουν. Ξέχασα να πάρω.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Αν τους λείψει ας πάνε μια βόλτα να πάρουν. Τι θα ’λεγες Ιλόνα να πάρει η Ρίνα μαθήματα πιάνου;

ΙΛΟΝΑ
Νομίζω πως είναι μεγάλη για πιάνο. Ίσως θα ταίριαζε καλλίτερα να παρακολουθήσει μπαλέτο.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Ό,τι να ’ναι. Κάτι να κάνει, κάτι να μάθει παραπέρα.

ΙΛΟΝΑ
Να ρωτήσω αύριο τη δασκάλα αν ξέρει κάτι εδώ κοντά.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Φαντάζεσαι τη Ρίνα μεγάλη χορεύτρια κάποτε;

ΙΛΟΝΑ
Όλα μπορώ να τα φανταστώ πια, αφού βρήκα εσένα που ούτε μπορούσα ποτέ να ονειρευτώ ότι θα έβρισκα.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τόσο σπάνιος είμαι λοιπόν;

ΙΛΟΝΑ
Έδωσες περιεχόμενο στη ζωή μου.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Τι να πω εγώ τότε;

ΙΛΟΝΑ
Το ίδιο ακριβώς με μένα. Δε χρειάζεται να ψάξεις. Εμπρός, πέστο να το ακούσω...

ΣΕΡΤΖΙΟ
Εσύ μου έδωσες την ίδια τη ζωή. Δεν ζούσα πριν σε γνωρίσω.

ΙΛΟΝΑ
(γελώντας)
Α! Σέρτζιο!..
(τον φιλεί στο μάγουλο)
Δεν ξέρω γιατί σήμερα είναι σαν να σ’ αγαπώ  περισσότερο από ποτέ αλοτε-ίσως επειδή είναι η επέτειος της γνωριμίας μας;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Κρίμα, κι εγώ νόμιζα φυσιολογικό να μ’ αγαπάς κάθε μέρα περισσότερο από την προηγούμενη.

ΙΛΟΝΑ
Ω! Σέρτζιο! Πες μου πως ό,τι ζούμε δεν είναι κάποιο όνειρο που θα διαλυθεί ένα πρωί. Πες μου πως δε θα τελειώσει ποτέ ο,τι ζούμε τώρα. Πες μου πως όλα δεν τα καταπίνει ο χρόνος με το παμφάγο στόμα του. Πως μια τέτια αγάπη δε γίνεται παρά να μείνει ζωντανή στην αιωνιότητα. Πες μου, θα χαθεί η αγάπη μας ποτέ;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καλή μου, ζήσε τις στιγμές αυτές που τόσο μας αρέσουν χωρίς να ρωτάς. Αυτό που ζεις, που ζούμε τώρα, αυτό είναι η αιωνιότητα. Άδραξε την ουσία της κάθε στιγμής-έτσι θα την έχεις αιώνια. Ποια άλλη αιωνιότητα θα μπορούσε να υπάρξει;

ΙΛΟΝΑ
Πολλά που ζητάω! Δίκιο έχεις. Τι θα πει αιωνιότητα... μια λέξη ακόμα χωρίς κανένα νόημα. Λέξεις... λέξεις... προτιμότερη είναι η σιωπή.

ΣΕΡΤΖΙΟ
Το βράδυ πάντα φέρνει μαζί του την τάση για φιλοσοφία, μα και πάλι, η σιωπή, ναι, είναι πάντοτε το καλλίτερο. Κάθε σιωπή. Η σιωπή του δάσους τις νύχτες, η σιωπή του χωριού, η σιωπή του έρημου σπιτιού, η σιωπή του τάφου...

ΙΛΟΝΑ
Όχι τέτια πράγματα αγάπη μου στην επέτειο της γνωριμίας μας! Ας μη φιλοσοφήσουμε ποτέ αν εκεί μας οδηγεί η φιλοσοφία. Να δω τι κάνουν τα παιδιά;
(δυνατά)
Έτοιμοι παιδιά;

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Ναι μαμά.

ΙΛΟΝΑ
Εμπρός! Ύπνο!

ΣΕΡΤΖΙΟ
Είναι καλά παιδιά. Και έξυπνα. Θα προοδέψουν στη ζωή τους.

ΙΛΟΝΑ
Το εύχομαι γιατί το αξίζουν πργματικά.
(μπαίνουν η Καταρίνα και ο Αλιόσα)

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
καληνύχτα παππού, μαμά...
(τους φιλεί)

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καληνύχτα, και μην ξεχάσεις αυτό που είπαμε Ρίνα.

ΚΑΤΑΡΙΝΑ
Όχι παππού.

ΑΛΙΟΣΑ
(φιλεί τον Σέρτζιο και την Ιλόνα)
Καληνύχτα παππού, καληνύχτα μαμά.

ΣΕΡΤΖΙΟ ΚΑΙ ΙΛΟΝΑ
Καληνύχτα.
(Αλιοσα και Καταρίνα βγαίνουν)

ΙΛΟΝΑ
(δυνατά)
Και αφήστε ανοιχτά τα παράθυρα. Κάνει ζέστη απόψε!

ΦΩΝΗ ΚΑΤΑΡΙΝΑΣ
Ναι μαμά.

ΙΛΟΝΑ
Να πέσουμε και μεις αγάπη μου;

ΣΕΡΤΖΙΟ
Μα ναι, νομίζω είναι ώρα.
(σηκώνεται)

ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΣΚΗΝΗΣ





ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ
Τόπος: ο ίδιος.
Χρόνος: αργά το βράδυ της ίδιας μέρας.
Πρόσωπα: Σέρτζιο, Ιλόνα. 

(Η Ιλόνα με το νυχτικό της και ο Σέρτζιο με τις πυζάμες του. Πέφτουν στο διπλό κρεβάτι, στραμένοι ο ένας πέναντι στον άλλο. Φιλιούνται στο μάγουλο.)

ΙΛΟΝΑ
Καληνύχτα. 

ΣΕΡΤΖΙΟ
Καληνύχτα.
(Η Ιλόνα σβήνει το φως)

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΙΛΟΝΑΣ
Έλα... Πού είσαι; Έτσι μπράβο... Εδώ... Κι αυτό εδώ... Και εγώ θα σου πω... ποιο παραμυθάκι; Τον πειρατή ή την κακιά μάγισσα; Καλά,τον πειρατή. Λοιπόν, μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας καπετάνιος που αγαπούσε τόσο πολύ τη θάλασσα, που αυτή το είχε καταλάβει και όλο τον...
(ανήσυχη)
όχι... όχι… τι πας να κάνεις;.. Όχι... Όχι αγάπη μου... Δεν κάνει… Όχι... Μη Σέρτζιο… Σε παρακαλώ, μη... Όχι...

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΣΕΡΤΖΙΟ
(άγρια, βραχνή, αποφασισμένη, επιτακτική)
Σώπα!

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΙΛΟΝΑΣ
Μη! Δεν πρέπει! Όχι αγάπη μου!.. όχι!... Όχι...

ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΣΕΡΤΖΙΟ
(όπως πριν)
Θέλεις να σε βιάσω λοιπόν;..

(Η φωνή της Ιλόνας εξακολουθεί να λέει "όχι" όλο και πιο αδύναμα κάθε φορά, ώσπου το "όχι" της να γίνει ένας γλυκός απαλός βόγγος ταιριασμένος με τα ολοένα πιο δυνατά μουγκρητά του Σέρτζιο. Τέλος δεν ακούγονται παρά τα βαριά γλυκανασάσματά τους)

ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΙΛΟΝΑΣ
Δεν έπρεπε αγάπη μου... δεν έπρεπε... δεν
έπρεπε... έλα τώρα, πες μου ένα σ’ αγαπώ και ησύχασε. Τίποτ’ άλλο πια αγάπη μου... Έλα Σέρτζιο... δος μου το χέρι σου…
(ανήσυχα)
Σέρτζιο… Σέρτζιο...
(Σηκώνεται και ανοίγει το φως. Κοιτάζοντας με τρόμο το πρόσωπο του Σέρτζιο. Αδύναμα)
Σέρτζιο... αγάπη μου... Σέρτζιοοο!..
Φέρνει την παλάμη της στο στόμα. Κάθεται στο κρεβάτι δίπλα στον Σέρτζιο. Μένει για λίγο σ’ αυτή τη στάση. Παίρνει απαλά το χέρι του, το κρατεί για λίγο μέσα στα δικά της, το φιλεί και το αποθέτει πάλι απαλά στο κρεβάτι. Μένει εκεί για πολλή ώρα, κοιτάζοντας προς τον νεκρό Σέρτζιο και κλαίγοντας βουβά με τον πόνο ζωγραφισμένο στο ωραίο πρόσωπο της. Κατόπι σηκώνεται και κάθεται στην καρέκλα της σκυφτή, κρύβοντας το πρόσωπό της μέσα στις παλάμες.)

                                       ΑΥΛΑΙΑ