Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Ξύλινο ένα και μικρούλι μπαλκονάκι
το σπίτι του στην πίσω αυλή του είχε΄ όμως
τότε που ήτανε κι αυτός μικρό παιδάκι
εκείνο ήτανε γι αυτόν ο κόσμος όλος.

Ήταν εκείνος βασιλιάς κι αυτό παλάτι
τ’ άστρα διαμάντια στο χρυσό του στέμματός του
η λεύκα δίπλα του βασίλισσα σπαθάτη
θάμνοι και δέντρα και ζωάκια ο λαός του.

Καθώς το σπίτι στην κορφή ήτανε του λόφου
όταν στεκόνταν στο μπαλκόνι του εθαρρούσε
ότι εξέφευγε απ’ τα δόκανα του ζόφου
κι ότι σ’ απρόσιτες κορφές  ιερουργούσε.

Οι φτέρες που άπλωναν στη "Ράχη" τα κλωνιά τους
έμοιαζαν δάσος ατελείωτο και θηρία
φαντάζαν άγρια τα κουνέλια που κοντά τους, 
ξέγνοιαστα γράφαν τη μικρή τους ιστορία.

Από τον ήλιο που επρόβαλε πιο πέρα
έστεκε εκείνος πιο ψηλά δεκάδες μέτρα
και τη σελήνη-ένα μπαλόνι στον αέρα-
θα τη χτυπούσε αν είχε τύχη με μια πέτρα.

Και όλα είχαν ομορφιά και γλύκα τόση
απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού του το πελώριο
που απορεί τόσο πικρούς πώς έχει δώσει
καρπούς εκείνο τ’ όμορφό του το φυτώριο…

Το βασίλειό του τώρα ξύλα σαπισμένα.
Μ’ αυτά θα φτιάξει μία κλίνη νεκρική
και με υπηκόους του ακριβούς τα περασμένα
θα βασιλέψει αβασίλευτα εκεί.

                                         L. A.  4-5-1988