Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Εχεις δίκιο Φώτη. Εγώ θα έλεγα το ίδιο με δυο λόγια. Ότι έχω δηλαδή θετικό καταστροφοτακτισμό. Τραβάω ίσα προς την αποτυχία, προς την ήττα, προς την καταστροφή. Σε κάθε πεδίο της ζωής. Βλέπω ότι κάτι που θα πω θα με βλάψει μα θα το πω. Ξέρω πως εκεί υπάρχουν βράχια, όμως δεν αλλάζω ρότα στο καράβι. Είμαι σίγουρος ότι η παρέα με αυτόν τον άνθρωπο θα με βλάψει όμως επιδιώκω να τον βλέπω και να τον βλέπω. Είμαι έτσι φτιαγμένος, αυτό που είμαι είναι κάτι ανεπανάληπτο, υπήρξα κι εγώ πάνω στη γη αντιπροσωπεύοντας ποιος ξέρει πόσες υπάρξεις. Δέχομαι αυτό που είμαι και το υπηρετώ χωρίς υστεροβουλία ή δισταγμό. Έτσι κάνουν οι έντιμοι αγωνιστές και οι πιστοί θεράοντες.
Μόνο καμιά φορά, εδώ που κάθομαι μονάχος, δάκρυα μου ’ρχονται στα μάτια. Κλαίω για τα πράγματα, κλαίω για τα όντα, κλαίω για τ’ αστέρια, για τον ουρανό, για τα σύμπαντα. Κλαίω για το κάθε τι που υπάρχει και που κάποτε θα χαθεί, θα σβήσει, θα αφανιστεί. Τότε πού οι χαρές; που τα δάκρυα; που τα χρυσά ηλιοβασιλέματα; πού οι πηγές και τα ρυάκια; πού η μαγεία της Άνοιξης; Κι αν σε έναν κόκκο άμμου βλέπεις έναν ολόκληρο κόσμο, κι αν σε ένα τριαντάφυλλο βλέπεις τον Παράδεισο, τόσο το χειρότερο που τόσοι κόσμοι θα χαθούν. Κι αν μας λένε: δες την αράχνη που κρέμεται από μια κλωστή και που ακολουθώντας την ανεβαίνει ως τ’ αστέρια, τι κρίμα που ούτε αράχνη θα υπάρχει ούτε και ο σήμερα μυριοβάδιστος δρόμος της. Κι αν ο Σιγισμούνδος του Καλντερόν μας λέει ότι η ζωή είναι ένα όνειρο, δεν αλλάζει τίποτε. Τότε κλαίω γιατί κάποτε το όνειρο θα τελειώσει.