Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

ΜΑΡΙΑΝΝΑ

Σκηνή τέταρτη

Πανηγύρι του Αη-Λια. Φώτα, μικροπωλητές, κόσμος που πηγαινοέρχεται βλέποντας και διασκεδάζοντας.

ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΕΣ
Παιχνίδια, κεριά, μαλλί της γριάς!
Μπιζουδάκια, σταυροί, χαλβάς ταψιού!
Λουλούδια για τις όμορφες.
Μύγδαλα, καρύδια!

ΧΑΜΙΝΙΑ ΜΕ ΚΑΣΕΛΆΚΙΑ
Καλαμπόκια ψητά!
Γλυφιντζούρια, καραμέλες!
Εμπρός ας τρέξουμε!
Φιστίκια, φουντούκια!

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ
Τι κοσμοσυρροή τι σαματάς!
Τι κοσμοπλημμύρα!
Ανοίξτε δρόμο!
Τι κοσμοσυρροή-
Ανοίξτε δρόμο!

ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ
Κράτα με σφιχτά!
Τι σαματάς!
Ας τρέξουμε!


ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ
(στην κόρη της)
Βίλμα, ν’ ακούς όταν σε φωνάζω!
Έλα!

ΠΕΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕ
Γκαρσόν γρήγορα
Ένα ποτήρι!
Τρέξε. Μπύρα φέρε μας να πιούμε.
Έναν καφέ!
Γκαρσόν, ποτά!

(Μπαίνουν η Μαριάννα με τον Μεζ)

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Μεζ, κράτα με να μη χαθούμε.

ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ
(στη ΜΑΡΙΑΝΝΑ)
Μαριάννα, φύγετε, θα σας σκοτώσουν.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Ποιος; Έλα δω, πες μου...

ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ
Φεύγω. Έχω δουλειά.
(χάνεται στο πλήθος)

(Ο ΜΕΖ σταματάει σ’ ένα πάγκο)

ΜΕΖ
(γελώντας)
Λίγο μίσος. Πόσο κάνει;

ΠΩΛΗΤΗΣ
(γελώντας)
Όλη την αγάπη σας.

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ
Τι κοσμοσυρροή! τι σαματάς!
Κράτα με σφιχτά!
Τι κοσμοσυρροή! ας τρέξουμε.

ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
(στην παρέα της, δείχνοντας τη ΜΑΡΙΑΝΝΑ)
Μακριά απ’ την πομπεμένη.

Η ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ
(στη Μαριάννα)
Χάσου! Φύγε! Βρωμερή!
(στην παρέα της)
Θε μου τι φριχτοί καιροί!


ΧΑΜΙΝΙΑ ΜΕ ΚΑΣΕΛΑΚΙΑ
Χουρμάδες, κούκλες
Παστέλια και λουλούδια.


ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ
Τι κοσμοσυρροή!
Πρόσεχε τα παιχνίδια δεξιά σου!
Προχωράτε, προχωράτε...

ΠΑΙΔΙΑ
Θέλω μια λόγχη.
Θέλω ένα ντουφέκι.
Ένα τόξο και βέλη.

ΠΩΛΗΤΕΣ
Μπλουζάκια, φουστίτσες
Κούκλες για τα κοριτσάκια.

ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΕΣ
Γάλα καρύδας
σουβλάκια νόστιμα.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
(από το βάθος της σκηνής)
Μεζ! Μεζ! Πάει, αχ, τον έχασα.
Μεεεζ!

ΜΕΖ
(ακούγεται η φωνή του)
Θα σε δω κει που ανταμωθήκαμε...

(Η ΜΑΡΙΑΝΝΑ φτάνει σ’ ένα λιγοσύχναστο μέρος. Κορίτσια βρίσκονται εκεί κουβεντιάζοντας)

ΠΡΩΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
(στη ΜΑΡΙΑΝΝΑ)
Είσαι μια αδιάντροπη..

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Γιατί αυτό;

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
Δεν κοιμήθηκες χτες με τον ξένο;

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Και λοιπόν;

ΤΡΙΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
Γι αυτό! Γιατί πηγαίνεις στο κρεβάτι μ’ έναν ξένο. 

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Τον αγαπώ-λοιπόν είναι δικός μου.

ΠΡΩΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
Αστεφάνωτη κοιμάσαι με άντρα;

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Το πιο φωτεινό στεφάνι μάς στεφανώνει. Ποιες είστε σεις που σύνορα θα βάλτε στην Αγάπη;

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
Όχι εμείς. Όλη η κοινωνία. Και η θρησκεία μας.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Κοινωνία μου τα λόγια του και θρησκεία μου τα λόγια που στ’ αυτί μου ψιθυρίζει.
 
ΤΡΙΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
Εμάθαμε πως τέτοια λόγια γράφει κιόλας. Ίδια αισχρά καθώς εκείνα που σου λέει θα ’ναι.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Αυτό για σας. Όσο για μένα όμως,
Αν αυτά μια μέλισσα τα είχε γράψει, λουλούδι θα εγινόμουν να με πιει.
Αν συγγραφέας τους ήταν η θάλασσα, το κύπελλό μου θα εγέμιζα μ’ αυτήν ως να την άδειαζα.
 Κι αν φλόγα, μέσα της θα κλειόμουν
Ωσπου όλη όπως αχεράκι να καώ.

ΚΟΡΙΤΣΙ
Άκου κορίτσι πράμα τι πάει και λέει...

(μπαίνει ο ΜΕΖ. Φιλάει τη ΜΑΡΙΑΝΝΑ)
Να που δε χαθήκαμε...

ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ
(σε άλλο, σιγά)
Πήγαινε πες στους άντρες πως κι οι δυο τους είν’ εδώ.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Πάμε να φύγουμε Μεζ.

(τα κορίτσια κάνουν ένα κύκλο γύρω τους)

ΚΟΡΙΤΣΙ
Δεν έχετε να πάτε πουθενά. Θα τιμωρηθείτε.

ΜΕΖ
Γιατί;

ΚΟΡΊΤΣΙ
Για ανηθικότητα.

 (τα κορίτσια περιμένοντας τους άντρες.
Η ΜΑΡΙΑΝΝΑ και ο ΜΕΖ αγκαλιασμένοι σ’ ένα παγκάκι)

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Ποιος είσαι;

ΜΕΖ
Ποιος είμαι;..
 Είμαι ένας ποιητής.
Τι κάνω;..
 Γράφω.
Και πώς ζω;..
Μες στη φτώχεια και την ανεμελιά μου
Ξοδεύω σαν κύριος τρανός
Ρίμες και ύμνους αγάπης.
Για όνειρα,
για χίμαιρες,
για πύργους στην άμμο.

Έχω ψυχή εκατομμυριούχου.
Είναι φορές που από το χρηματοκιβώτιό μου
Αρπάζουν όλα τα κοσμήματα δυο κλέφτες-
Ένα ζευγάρι ωραία μάτια.
Όπως τώρα, που μαζί σου ήρθαν
Και τα περασμένα μου όνειρα-
Τα όμορφα όνειρά μου-
Μεμιάς τα εξανέμισαν.
Μα η κλοπή δεν με λυπεί
Γιατί τη θέση της πήρε
Η γλυκιά ελπίδα
Τώρα που με γνωρίζεις
Μίλησε και συ. Ποια είσαι;
Θα ’θελες να μου πείς;

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Με φωνάζουν η Παράξενη.
μα τ’ όνομά μου είναι Μαριάννα.
Η ιστορία μου είναι σύντομη.
Σε πανί ή σε μετάξι
Κεντώ, στο σπίτι ή έξω.
Είμαι ήσυχη και χαρούμενη
Και η διασκέδασή μου είναι
Να κεντώ κρίνους
Και τριαντάφυλλα.
Μου αρέσουν τα πράγματα
Που έχουν μια γλυκιά μαγεία
Που μιλούν γι αγάπη, για άνοιξη,
Για όνειρα και για χίμαιρες-
Με δυο λόγια τα πράγματα
Που λέγονται ποίηση...

Μόνη μου ετοιμάζω το φαγητό μου
Και τρώω μονάχη.
Ζω μόνη, ολομόναχη,
Εκεί-σε μιαν άσπρη καμαρούλα.
Μόνη,
Κοιτάζοντας το ταβάνι της και τον ουρανό.
Μα όταν οι πάγοι λιώνουν
Ο πρώτος ήλιος είναι δικός μου-
Το πρώτο φιλί του Απρίλη είναι δικό μου.
Ανθίζει σ’ ένα βάζο ένα ρόδο...
Πέταλο το πέταλο το κρυφοκοιτάζω.
Είναι τόσο ευγενικό το άρωμα ενός λουλουδιού…
Μα τα λουλούδια που φτιάχνω εγώ, αλλίμονο
Δεν έχουν μυρωδιά.
Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω για μένα.   

ΜΕΖ
Ο ποιητής λοιπόν βρήκε την ποίηση.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Λές αλήθεια να μας σκοτώσουν-να είχε δίκιο εκείνο το παιδί;

ΜΕΖ
Αν δε φερθούμε όπως θέλουν, μ’ αυτούς όλα είναι πιθανά.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Αν είναι να πεθάνω θέλω πρώτα να προσευχηθώ.
Ελπίζω να με αφήσουν λίγο μόνη.
(Σηκώνεται. Κορίτσια τη σταματούν. Στα κορίτσια)
Δε φεύγω. Θέλω να μείνω για λίγο μόνη.

ΚΟΡΙΤΣΙ
Αφήστε την. Κατά κει είναι η θάλασσα. Δεν μπορεί να ξεφύγει.


Σκηνή πέμπτη

(Η Μαριάννα μπροστά στη θάλασσα)

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Πατέρα μου με βλέπεις.
Και ξέρεις και συ πως βρήκα ό,τι ζητούσα.
Βρήκα την αγάπη.
Ήρθε μόνη της, όπως εσύ με τη σοφία σου μού είχες πει.
Και τώρα θέλουν να με σκοτώσουν γι αυτό.
Ν’ αρνηθώ την αγάπη για να ζήσω;
Όχι βέβαια.
Ούτε και συ δεν περιμένεις από μένα κάτι τέτοιο.
Διαλέγω μαζί με τον αγαπημένο να πεθάνω.
Θα χάσεις μια κόρη κι εγώ θα χάσω τη ζωή μου.
Μα βρήκα την αγάπη.
Και χίλιους θάνατους αν ήταν να πεθάνω,
Πάλι την αγάπη θα διάλεγα.

Εδώ μού λένε ότι πρέπει να ντρέπομαι γιατί αγάπησα.
Και γι αυτό να μη μιλώ.

Είναι αλήθεια ένας παράξενος πλανήτης.

Μα ας ζήσουν όπως θέλουν αυτοί.
Εγώ αγαπώ.
Τώρα κατάλαβα γιατί
στης αγάπης το αστέρι
η αγάπη δεν ανθεί.

Μα εγώ αγαπώ
Κι αν ακόμα είναι γι αυτό να χάσω τη ζωή μου.
Για τι τάχα θα ζούσα
αν όχι για ν’ αγαπούσα;

Η αγάπη πατέρα οδήγησε τα βήματά μου.
Η αληθινή αγάπη που τίποτα δε φοβάται
Από το μυαλό μου αναβλύζουν τραγούδια,
Από τα δάχτυλά μου ανθίζουν λουλούδια.

Όταν τον πρωτόδα
Πώς έκαιγε το βλέμμα του!
Χαμήλωσα τα μάτια από φόβο μη διαβάσει
Τις κρυφές μου σκέψεις.
Ω! Τι ωραίος που ήταν ο ήλιος την ημέρα που τον πρωτοείδα!
Ένιωσα γεμάτη ζωή μα και ανήμπορη μαζί.
Πόθος πρωτοφανέρωτος με μπέρδευε και δεν ήξερα τι θέλω.

Ω! Τι όμορφα πετούν τα πουλιά και πώς φωνάζουν!
Τι ζητούν;
Κατά πού τραβάνε;
Ποιος να ξέρει... η μάννα μου,
που έλεγε τη μοίρα,
Καταλάβαινε το τραγούδι τους.
Και όταν ήμουν μικρή μού τραγούδαγε:

«Εϊ, έϊ! Φωνάζουν όσο θέλουν κει ψηλά
και ορμούν πετώντας σα βέλη...
Τα πουλιά!
Προκαλούν τα σύννεφα και τον ήλιο τον καυτό
Και τριγυρίζουν στ’ ουρανού τις στράτες.
Αφήστε τα να περιπλανιούνται στους αιθέρες
μια και διψούν για γαλάζιο και για φως.
Κι αυτά, όπως εμείς, μια χίμαιρα, ένα όνειρο κυνηγούν
σαν μες από τα χρυσαφένια σύννεφα περνούν.

Κι αν τα κυνηγούν οι άνεμοι,
Κι αν οι θύελλες τα φοβερίζουν,
Διόλου δεν τα λογαριάζουν σαν ανοίγουν τα φτερά.
Μήτε βροχή, μήτε αστραπές τα σκιάζουν
Παρά πετούν
Πάνω από τις αβύσσους
Και τα πελάγη.

Βάζουν πλώρη για κάποιαν άγνωστη γη
Που ίσως να την έχουν ονειρευτεί
Και που μάταια την αναζητούν.
Μα οι μποέμ ετούτοι τ’ ουρανού,
Την κρύφια δύναμη που τους σπρώχνει
Ακολουθούν και πάνε»

Ένα τέτοιο πουλί κι εγώ πατέρα μου
Που τ’ όνειρό του ακολουθάει.
Πατέρα μου γεια σου.
Μη λυπηθείς για μένα.
Να χαίρεσαι μαζί μου:
Αγάπησα!
(Γονατίζει και σκύβει το κεφάλι. Ο Μεζ πηγαίνει κοντά της)

(Μπαίνουν κορίτσια)

ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ
Μια ανύπαντρη σε έρωτες να πηγαίνει!...
Τέτοια ευχαρίστηση να μένει.
Η θρησκεία μας καθαρά το λέει
Κι όποιος την παρακούει φταίει.
Κι απ’ το σπίτι το ξέρουμε καλά
-από παππούδες, γιαγιάδες, μητέρες
πως για χαρά δεν ειν’ όλες οι μέρες.
Πρέπει μετά τα δεκοχτώ και καλά
Άντρα μια κοπέλα να φιλά
Και του έρωτα τα χάδια να γεύεται-
και πάλι, μόνο αφού παντρεύεται.
Έτσι το βρήκαμε, έτσι το κρατάμε.
Αλλιώς στο γκρεμό όλες μας πάμε.

ΑΛΛΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
Αν δεν ακούμε χωροφυλάκους και παπάδες
Στη ζωή μας σίγουρα θα ’χουμε μπελάδες.
Γιατί και οι νόμοι μας το λένε καθαρά
Ότι έχει την ώρα της και η χαρά
Και πρέπει πρώτα γυναίκα να γενεί
Και μετά, το κορίτσι, ν’ αγαπηθεί.
Αν η Παράξενη αυτή δε μετανιώσει
Και συγνώμη αν δε ζητήσει
Να πεθάνει ευθύς
Τα κορίτσια εμείς αποφασίζουμε.
Το ίδιο και για τον παραλυμένο ξένο.

ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ
Να! Έρχονται οι δικαστές!
(Μπαίνουν τρεις δικαστές ακολουθούμενοι από πέντε οπλισμένους στρατιώτες. Τα κορίτσια οδηγούν μπροστά τους τον Μεζ και τη Μαριάννα)

ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ
(βγάζει ένα χαρτί από την τσέπη του και διαβάζει)

Εμείς, οι δικαστές του Κράτους της Ηθικής, αφού πήραμε υπόψη μας τις ανήθικες πράξεις της επονομαζόμενης Παράξενης, που άγνωστο από πού έχει έρθει, και τις ανήθικες πράξεις του επονομαζόμενου Μεζ, που πρώτη φορά βλέπουμε στο Κράτος μας, αποφασίσαμε το θάνατο και των δύο.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ
Η εκτέλεσή τους θα γίνει με τουφεκισμό σήμερα και ενώ διαρκεί το πανηγύρι του Αη Λια, ώστε μέσα στα τραγούδια και στις δοξολογίες για τον άγιο να μην ακουστούν οι πυροβολισμοί και ενοχληθούν οι πολίτες του ευσεβούς μας Κράτους.

ΤΡΙΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ
(στον επικεφαλής των στρατιωτών)
Ετοιμαστείτε για την εκτέλεση!

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
(στον Μεζ, με τα μάτια της να βλέπουν ψηλά και μακριά)

Πες μου, δεν ακούς μια ουράνια μελωδία;
Ω! Ακούγεται το γαμήλιο εμβατήριο! Ετοιμάζουν την τελετή για μας. Ω! Τι ευτυχισμένη που είμαι! Τι χαρά νιώθω και δεν μπορώ να το πω! Λάμπουν τριγύρω τα αγιοκέρια. Να και ο ιερέας. Δώσε μου το χέρι σου. Τι ευτυχισμένη μέρα!...
Επιτέλους είμαι δική σου. Επιτέλους είσαι δικός μου.
Τις πιο γλυκές χαρές θα μοιραστούμε εσύ κι εγώ. Τη ζωή μας ένα ουράνιο χαμόγελο θα φωτίζει...

ΜΕΖ
Δεν βρίσκεται κανένα άλλο όνειρο
πιο ευγενικό και πιο τρυφερό
που να έχει μιλήσει ποτέ στην καρδιά μας.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Κάτω από τον δικό μας ουρανό
Πιο ελεύθερος θα είναι ο έρωτάς μας.
Εκεί, το θεό της αγάπης
Κι οι δυο θα λατρεύουμε.
Πεθαίνουμε-λευτερωνόμαστε!..

ΜΕΖ
Μοιραίε έρωτα, έρωτα τρομερέ,
Κομμάτιασέ μου την καρδιά-δος μου το θάνατο.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Ας φύγουμε από την αφιλόξενη χέρσα γη.
Μια νέα πατρίδα ανοίγεται μπροστά στον έρωτά μας.
Εκεί, σε δάση παρθένα,
Μέσα στις ευωδιές των λουλουδιών,
Θα λησμονήσουμε τον κόσμο αυτόν
Μέσα στην έκσταση της ευτυχίας.


ΜΕΖ
Ναι, ας φύγουμε απ’ αυτά τα τείχη.
Ας φύγουμε μέσα στους κήπους.
Εδώ μόνο η δυστυχία βασιλεύει.

Να πεθάνεις!
Τόσο αγνή κι ωραία!
Να πεθάνεις από έρωτα για μένα.
Πάνω στο άνθος της νιότης σου να φύγεις από τη ζωή.
Ο ουρανός σε έπλασε για τον έρωτα
Και εγώ σε σκοτώνω γιατί σε αγάπησα.
Όχι, όχι, δε θα πεθάνεις
Γιατί πολύ σ’ αγάπησα!
Γιατί είσαι πολύ ωραία.

(Οι στρατιώτες σκοπεύουν)

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Βλέπεις; Αστραφτερός ο άγγελος του θανάτου
Μας πλησιάζει,
Και πάνω στα χρυσαφένια του φτερά
Μας οδηγεί στην αιώνια ευτυχία.
Βλέπω κιόλας τον ουρανό ν’ ανοίγει.
Εκεί τελειώνει κάθε ανησυχία.
Εκεί αρχίζει η έκσταση
του αιώνιου έρωτα.

ΜΕΖ
Όλα τελείωσαν για μας πάνω στη γη.
Οι ουρανοί ανοίγονται
Για να μας υποδεχτούν.
Μελωδίες υπερκόσμιες κιόλας αντηχούνε.
Ας ενώσουμε τα χέρια μας.
(ενώνουν τα χέρια)

ΜΑΡΙΑΝΝΑ
Αχώριστα πια...

ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ
Πυρ!
(Οι στρατιώτες πυροβολούν. Στη θέση που βρίσκονταν η Μαριάννα και ο Μεζ ρούχα άδεια πέφτουν στο χώμα, ενώ από τον ουρανό ξεχύνεται ένα λαμπρό φως που εξαϋλώνει όλα γύρω)