Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

                                                ΤΡΑΜΠ-ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ

Η Οικουμένη ανάσανε βαθιά.
Για δεκαετίες πολλές η τυποποίηση της πολιτικής, της γλώσσας, της δουλειάς, της είχε στερήσει το πραγματικό οξυγόνο της ζωής. Της είχε κλέψει κάθε δροσιά, κάθε ικμάδα, κάθε ελπίδα.
Ώσπου ήρθε ο Τραμπ.
Και ξανάβαλε την Ανθρωπότητα στο σωστό δρόμο, και την έστρεψε προς τις πραγματικές της ανάγκες.
Με τον πρώτο κιόλας λόγο του μετά την ορκωμοσία, πότισε το μαραμένο λουλούδι της με μια ζωντάνια που μόνον αυτή μπορεί να κάνει το άνθος του λαού να ξανανθίσει, μιας ζωντάνιας που αιώνες περίμενε η γλώσσα του ανθρώπου για να νιώσει πάλι αυτό που είναι-η μόνη αλήθεια του, το φως του, η πεμπτουσία του.
Και η ελπίδα πως τίποτα δεν έχει χαθεί, φύτρωσε ολοπράσινη  ανάμεσα στις χαραμάδες του τσιμέντου της ετικέτας που πλάκωνε την ψυχή του Ανθρώπου. Και η ελπίδα αυτή ένιωσε δυνατή και έτοιμη να γιγαντωθεί και να συντρίψει τις βαριές πλάκες, γκρεμίζοντας μαζί και κάθε πρωτόκολο, κάθε τύπο, κάθε συνθήκη, κάθε τυπικότητα.
Και είδαμε ένα πρόσωπο σοβαρό.
Και είδαμε ένα πρόσωπο που δεν το συσπούσαν θεατρινίστικες γκριμάτσες, φτιαχτοί μορφασμοί, προδιαγραμμένες εκφράσεις.
Ας είναι καλά.
Και αν αύριο το πρωί εξαφανίζονταν, είναι αρκετό ό,τι μας έδειξε ως τώρα. Όπως αρκετό είναι σε μια αστραπή να δείξει ότι υπάρχει ακόμα ο κόσμος γύρω, όσο κι αν το σκοτάδι μιας ανάστερης χειμωνιάτικης νύχτας τον κρύβει.