Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Σαν μια κραυγή
Σαν μια στιγμή
Που ο χάρος τη βαραίνει
Σε φτωχική μια κλινική
Που λένε καρδιολογική
Θα σβήσουμε θλιμμένοι.

Κάποια αδελφή
Αυταρχική
Με μας και μ’ όλα ξένη
Θα μας σκεπάσει βιαστική
καθώς θα τρέχει εδώ και κεί
κατάκοπη η καημένη. 

Κι ένας θεός
Που στοργικός
Ως τώρα ήταν για μένα
Την άλλη μέρα στοργικά
Τα πλάσματά του όταν μετρά
Θα γράψει: «μείον ένα».