Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

ΟΥΤ’ ΕΝ’ ΑΣΤΡΟ

plaudite, amici, comedia finita est!

Κανένα πλέον δεν προσμένει χέρι
να 'ρθεί στον πυρετό του τον βαρύ
κι ήρεμο κι απαλό σαν περιστέρι
μιαν αύρα να του φέρει δροσερή.

Μιλιά δεν καρτερεί αγαπημένη
των βόγγων να σκεπάσει τη βοή
και κάποιου φως ηλιού δεν περιμένει
να φέρει στη νυχτιά του το πρωί.

Κι οι λέξεις που έψαλλαν ευτυχισμένες
στα θαλερά της ποίησης κλωνιά
ψεύτικες εχαρίζαν οι καημένες
παρηγοριές κι ελπίδες και φιλιά.

Τώρα, ουρανός με δίχως ουτ’ εν’  άστρο
στητός κι αλύγιστος στέκει καθώς
βιγλάτορας που βλέπει πως το κάστρο
το ρίχτει απ' ώρα σ' ώρα ο εχθρός.