Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΕ ΚΕΡΙ

Να το κερί. Το βλέπω καθώς λιώνει
φωτίζοντας αχνά την κάμαρά μου.
Κάποιο αόρατο για τη ματιά μου
το κόβει αργά και σταθερά πριόνι.

Και όλο λιγοστεύοντας δω χάμου,
χαρτιά μου δείχνει, ξύλα, ένα κασόνι...
Να τώρα! Του θερμού του η κόρη γάμου
με τ’ οξυγόνο, παύει να ψηλώνει. 

…Δυο λαμπυρίσματα προτού να σβήσει…
και πάει. Για λίγο, σαν μια σκότους δίνη
στο δωμάτιό μου ένας καπνός θα πλέει. 
Όμως η απουσία μόνο θα μείνει
σα φύγω εγώ, πως πέθανα να λέει
χωρίς να έχω τίποτα φωτίσει.