Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2016

ΕΣΥ…
(CAL L.A. ΕΡΙΛΉ)

Μου’ παν πως ήρθες-τι μ’ αυτό; για με είσαι πάντα εδώ.
Ανάγκη με τα μάτια μου δεν έχω να σε δω.
Με το καθένα κύτταρο σε νιώθω του κορμιού
με κάθε σκέψη του σ’ εσέ δοσμένου μου του νου.

Στα δυο σου χέρια με κρατείς και πάνω τους πατώ.
Σε κόσμο έναν από σε γεμάτον περπατώ.
Έχω από σένα ποτιστεί τόσο βαθιά πολύ
που ζω σαν να ’μαι πάντοτε μαζί σου σε φιλί.

Με μια υπερκόσμια με κρατάς αιχμάλωτον ισχύ.
Όλη μου μια νικήτρα σου η ζήση ειν’ ιαχή.
Σαν κάποιο άρωμα βαρύ έχεις εντός μου μπει.
Με καταυγάζεις σα διαρκής φωτός αναλαμπή.

Εσύ ’σαι η μόνη αιτία μου κι ο μόνος μου σκοπός.
Στη δημοσιά σου οδηγεί κάθε μου ατραπός.
Είσαι η πνοή που δίχως της η ζωή μου σταματά.
Για μένα είσαι συ το πριν, το τώρα, το μετά.

Σαν μια ιδέα με δονείς-σαν πυρκαγιά με καις
το όραμά μου η όψη σου είναι το διαρκές
εσύ με χάνεις και με ζεις, με κλαις και με γελάς
συ κόσμους χτίζεις μέσα μου εσύ και τους χαλάς.

Εσύ κυλάς στις φλέβες μου σαν δυνατό κρασί
εσύ οδηγείς τη σκέψη μου-τη θέλησή μου εσύ!
συ μέσα μου παθιάζεσαι όταν εγώ ριγώ-
εσύ-εσύ-εσύ-εσύ-εσύ είμαι εγώ!..

...Μου’ παν πως ήρθες κι έχασα που έλειπα από κει.
Απ’ τους εαυτούς τους κρίνοντας νομίζουν μερικοί
με του κορμιού τα μάτια μου πως πρέπει να σε δω-
πού να ’ξεραν πως πάντοτε για μένα είσαι εδώ..