Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

ΘΑΝΑΤΟΣ-2
Και δεν είναι τουλάχιστον αστείοι όσοι νομίζουν ότι βρήκαν το σκοπό αυτής της κατάστασης που λένε ζωή;
Αυτής της κατάστασης που δεν ξέρουνε από πού να τη δούνε ή από πού να την πιάσουν για να τη χειριστούν.
Τρέχουν οι άνθρωποι να δουν τα κινηματογραφικά και τα θεατρικά έργα. Δηλαδή να δούνε τι; Να δούνε υποκρισίες, που σημαίνει ψέματα. Να δούνε ανύπαρκτες καταστάσεις κάποιων φανταστικών κόσμων, να δούνε πράγματα που δεν τους προσφέρουν τίποτε.
Δεν τους αρέσει ο εαυτός τους και πηγαίνουν να δουν άλλους εαυτούς. Έστω ψεύτικους.
Μα βγαίνοντας από το θέατρο και μέχρι να βγούνε στο δρόμο, έχουν ξεχάσει ό,τι είδαν και ξαναπέφτουν στο δικό τους πάλι καλούπι καθένας.
Μα το ίδιο αξιολύπητοι είναι και οι ηθοποιοί. Διαγωνίζονται ποιος θα μπορέσει να δείξει με τη φωνή του, τις κινήσεις του κορμιού του ή τις εκφράσεις του προσώπου του ότι είναι κάποιος άλλος και μαζί πόσο μάταιο είναι ό,τι και αυτός κάνει. 
Χρόνων μάταιες σπουδές, χαμένες έτσι κι αλλιώς ζωές, με σκοπό την παραπλάνηση και τον εκτροχιασμό των ανθρώπων-θεατών.
Και ακούς κριτικούς ή γνώμες άλλων ανθρώπων να εκθειάζουν τις καταστροφικές συνέπειες του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Και βραβεία θεσπίζονται, και γιορτές φτιάχνονται, και εκατομμύρια ανθρώπων ασχολούνται με το αντικείμενο.
Για ποιο σκοπό; Για να βλέπει κάποιος τραγωδίες που του είναι άχρηστες . Γιατί να βλέπει κανείς τον Άμλετ να αναρωτιέται να ζει κανείς ή να μη ζει, αφού και αυτός ο ίδιος έχει αναρωτηθεί  γι αυτό πριν μάθει ακόμα για τον Άμλετ;
Γιατί να μαθαίνει κανείς ότι η Αντιγόνη υπάκουσε στους άγραφους νόμους αντί στους γραφτούς, αφού όλοι και όλες θα υπακούσουν σε κάποιο νόμο θέλοντας και μη;
Και ποιος θα μας πει μετά από την παράσταση της τραγωδίας ποιος είναι ο νόμος που είναι σωστό να υπακούσει κάποιος; Στην ίδια απορία δεν μένει και μετά την παράσταση-αν υποτεθεί πως είχε κάποια απορία-ο θεατής; Ποιο το όφελος λοιπόν από την παράσταση, αυτή ή όποια άλλη;
Επειδή κάποιος Αριστοτέλης είπε ότι με την τραγωδία ο άνθρωπος «καθαίρεται» από το άγχος και τις έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις που τον κατακλύζουν, αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί θέσφατο και να διατυμπανίζεται από όποιον θέλει να προσδώσει αξία σε μια ανάξια και καταστροφική πράξη, όπως είναι το θέατρο και ο κινηματογράφος;
Και καθαίρεται από το άγχος ή αποκτά ο άνθρωπος άγχος βλέποντας θέατρο;
Ποιος καθιέρωσε την δήθεν αξία του Αριστοτέλη άλλος, παρά όποιος είχε τάχα συμφέρον να το κάνει;
Για να γελάσει ή να κλάψει ο άνθρωπος έχει ανάγκη το θέατρο και τον κινηματογράφο την ώρα που κάθε μέρα γελάει και κλαίει και χωρίς αυτά;
Όχι. Ανάγκη το θέατρο και ο κινηματογράφος είναι για εκείνους που καλοζούνε από αυτά.
Και γι αυτούς ανάγκη βιοποριστική. Γιατί ας μην πάει το μυαλό κάποιου πως οι συγγραφείς, οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες και λοιπά, έχουν κάποια άλλη ωφέλεια από αυτό που κάνουν.
Ως για όσους πάνε και βλέπουνε τα έργα, πόσο καλλίτερο θα ήτανε αν κοιτάζανε για πολύ λιγότερο χρονικό διάστημα ένα ρυάκι να κυλάει, ή τον ουρανό! Και από πόσα άγχη και έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις που τους κατακλύζουν θα ξαλάφρωναν, για λίγο έστω!
Η ζημιά που κάνει ο κινηματογράφος και το θέατρο είναι ανυπολόγιστη φορτώνοντας τον άνθρωπο με κόμπλεξ για όσα οι ηθοποιοί χαίρονται και που για κείνον είναι ακατόρθωτα και δίνοντάς του παραδείγματα για πράξεις βλαβερές για τον ίδιο ή και για άλλους. 
Η χειρότερη όμως κατάσταση στην οποία τον οδηγεί είναι η ταχύτητα με τη οποία τον μαθαίνει ότι δήθεν γίνονται τα πάντα, όταν μέσα σε ένα λεπτό του παρουσιάζεται να γεννιούνται και να πεθαίνουν αυτοκρατορίες, να περνάνε χρόνια, να πλάθονται χαρακτήρες και πόλεις, να πετυχαίνονται πράγματα που στη ζωή κανενός ανθρώπου δεν συμβαίνουν πραγματικά. Η ολέθρια βιασύνη του κόσμου και φυσικά η αναποτελεσματικότητά της να δημιουργήσει τα ίδια αποτελέσματα στη ζωή όπως τα δημιουργεί στο θέατρο και στον κινηματογράφο, είναι γέννημα του ίδιου του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Και από όλα μένει η ικανότητα των ανθρώπων του θεάτρου και του κινηματογράφου να υποκρίνονται και να ψεύδονται.
Κινηματογράφος-θέατρο και τα παρόμοια: η αφρόκρεμα  της άκρας υποκρισίας.  Μία Τέχνη όπου η προσποίηση, η απάτη, η επιτήδευση, έχουν μπει στην υπηρεσία της αποχαύνωσης του ανθρώπου ελέω της ανάγκης να περνάει αυτός κάπως αυτός τον καιρό του.
Μήπως αυτό δεν είναι ζωή αλλά θάνατος;