Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΔΥΣΣΕΑ, ΜΕΝΕΛΑΟΥ, ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ
ΣΤΗΝ ΑΥΛΙΔΑ, ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ
Μενέλαε, κάθισε εδώ, σε τούτο το πεζούλι.
Ο ήλιος προς τη δύση του τραβάει. Όπου να ’ναι
Η νύχτα με τα πέπλα της θα μας σκεπάσει όλους.
Είναι καλό μες στης βραδιάς το γαληνό το σκότος
Λόγια ν’ αλλάζεις σοβαρά μ’ έναν καλό σου φίλο.
Το νόημα που κουβαλούν δεν το σκορπίζουν γύρω
Στα όμορφα και στ’ απαλά και στα γλυκά της μέρας,
Μα αυτό μεστό, σα βιαστικό και σάμπως φοβισμένο
Τρυπώνει μέσα στο μυαλό του φίλου που ακούει.
Και ζουμερούς δίνει καρπούς μία κουβέντα τέτοια.
Έμαθα πως παράγγειλε κιόλας ο Αγαμέμνων
Και θα ’ναι εδώ πρωί πρωί αύριο το κορίτσι.
Τ’ αποφασίσατε λοιπόν να πάμε για την Τροία;

ΜΕΝΕΛΑΟΣ
Δεν είναι η απόφαση δική μας Οδυσσέα.
Οι έλληνες όλοι θέλουνε να πάμε για την Τροία.
Γιατί καθένας τη ντροπή τη νιώθει και δική του
Που έφερε σε μένανε του Αλέξαντρου η πράξη.
Και θέλουν ένα μάθημα καλό να δώσουν όλοι
Στον ξιπασμένο πρίγκιπα.

ΟΔΥ                                             
                         Μενέλαε γελιέσαι.
Αν θα μπορούσες να χωθείς κάπως ανάμεσα τους
Θα ’βλεπες πως αντίθετα απ’ αυτό που λες συμβαίνει.
Δυο δυο σαν κουβεντιάζουνε, όλοι οι στρατιώτες βρίζουν.
Βρίζουνε Αγαμέμνονα, Μενέλαο κι Ελένη.
Και βρίζουν και τους αρχηγούς καθένας τους δικούς του
Που ξεκινήσανε για μια σαν τούτη περιπέτεια.

ΜΕΝ
Τί λες! Με βρίζει ο στρατός; Και όχι μόνο εμένα
Μα και τον Αγαμέμνονα;  Μα πες μου Οδυσσέα
Μπορούν μπροστά και βρίζουνε σε σένα οι στρατιώτες;
Πώς από δαύτους δυο ή τρεις δε μου ’φερες δεμένους
Να τους περάσω από σπαθί, να δεις θα βρίζουν οι άλλοι;

ΟΔΥ
Ησύχασε Μενέλαε. Δε βρίζουνε μπροστά μου.
Τι γίνεται στο στράτεμα το λέν σε μένανε άλλοι.
Αλλά κι αυτό αν γίνονταν, και δέκα αν σού ’χα φέρει
Κι από σπαθί τους πέρναγες, θα σταματούσαν οι άλλοι
Να σκέφτονται όπως σκέφτονται, κι αν έστω δεν μιλούσαν;
Δεν ειν’ τα λόγια που μετράν μα η γνώμη και η σκέψη
Και με σπαθί δεν κόβονται ούτε η μια ουτ’ η άλλη.

ΜΕΝ
Αυτό ήθελες να μου πεις; Πως βρίζουν οι στρατιώτες;

ΟΔΥ
Κι ακόμα ένα Μενέλαε. Μα πριν το πω και τούτο
θέλω να μου υποσχεθείς πως δε θα μου θυμώσεις.
Γιατί το βρίσκω φυσικό οι μεγάλοι βασιλιάδες
Στα λόγια των μικρότερων εύκολα να θυμώνουν.

ΜΕΝ
Μίλα Δυσέα λέφτερα. Γιατί αν βασιλεύει
Στων Μυκηνών την ισχυρή τη χώρα ο αδερφός μου,
Κι αν του Ατρέα είμαι γιός, και αν κρατεί η γενιά μου
Από  το Δία που  στων θεών την τάξη πρώτος είναι
Αλλά και συ πίσω δεν πας. Είσαι  θεού εγγόνι
Και γιός  του πονηρότερου πάνω στη  γη ανθρώπου.
Και  βασιλιάς είσαι και  συ. Μίλα λοιπόν  με  θάρρος.

ΟΔΥ   
Λοιπόν αφού  ελεύθερα θέλεις  να σου  μιλήσω
Μάθε  Μενέλαε  πως κι   εγώ  την   ίδια γνώμη  έχω
Γι  αυτή  την  εκστρατεία μας, καθώς και  οι  στρατιώτες.

ΜΕΝ   
Περίεργο   δε  μου φαίνεται. Σ’ έχει ο φόβος  πιάσει,
Αυτός  που σ’ έκανε τρελός να κάνεις  ότι  είσαι
Για να μη ’ρθείς  στον πόλεμο. Θαρρείς πως δεν  τα ξέρω;
Τα λένε όλοι. Τάχατες ήθελες να οργώσεις,
Και  στο άροτρό σου έζεψες παράταιρα δυο ζώα,
Βόδι  και  άλογο. Μετά, είχες στραβά φορέσει
Ένα σκουφί  αταίριαστο  σε  βασιλιά   κεφάλι
Που σ’ έκανε  σαν Κάβειρος γελοίος  να φαντάζεις,
Και  να οργώνεις άρχισες. Αλλά ο Παλαμήδης
Αμέσως σε κατάλαβε. Και πήρε το παιδί σου
Και  πάνω το εξάπλωσε  στ’ ανόργωτο  το χώμα,
Μπροστά στη  μύτη του  υνιού, και   σου ’πε: "Αν ετρελάθης 
Χάραξ’ του γιού σου το κορμί. Αλλιώς  έλα μαζί  μας".
Κι  έτσι  μονάχα μπόρεσε κοντά μας να σε φέρει.
Ότι  λοιπόν είσαι δειλός, αυτό καλά το ξέρω.
Αλλά  θα πρέπει  όλη  σου η προσοχή  να είναι
Μήπως με πράξεις άστοχες και λόγια που  δεν πρέπει
Δικιώσεις  το που ο κύρης  σου όνομα σου ’χει δώσει.
ΟΔΥ   
Λέγε  με όσο  θες  δειλό. Καθόλου  δε  με  νοιάζει.
Ως  για να γίνω μισητός  σε  σένα ή και  σ’ άλλους,
Δε  θα με  νοιάξει ούτ’ αυτό, αν πρόκειται  με τούτο
Καλό  να κάνω στο  στρατό, στη  χώρα, στον  εαυτό   μου.
Μα κοίτα συ Μενέλαε  μήπως δειχτείς  σε  μένα
Αν και   του Δία απόγονος και   βασιλιάς  της  Σπάρτης
Πως δεν κρατείς την που ’δωσες πριν λίγο υπόσχεση  σου.
Γιατί  θαρρώ μα τους θεούς, πως κιόλα έχεις θυμώσει.
ΜΕΝ   
Δίκιο  έχεις.  Γιατί  αφύλαχτον  άφησα το  θυμό  μου
Και  άλλο  δεν περίμενε κείνος παρά ν’ ακούσει
Ό,τι  άκουσε απ’ τά χείλια σου και θέριεψε αμέσως. 
Αλλ’ από δω και  ύστερα, όσο και   να μιλήσεις,
Κι  ότι Οδυσσέα και  να πεις, αυτός δε θα τ’ ακούσει,
Γιατί  βαθιά μες στην ψυχή  τον  έχω κιόλας κλείσει.
Μίλα λοιπόν φόβος χωρίς να σου κρατεί τη γλώσσα.

ΟΔΥ  
Βρίσκω λοιπόν Μενέλαε πως είναι ανοησία,
Για να μην  πω χειρότερη καμιά από τούτη  λέξη,
Για μια γυναίκα πόλεμος  να γίνει. Έτσι λέω.

ΜΕΝ   
Κι ας ήταν η γυναίκα αυτή του Μενελάου γυναίκα;

ΟΔΥ  
 Όποια γυναίκα να ’τανε, πάλι  γυναίκα είναι.

ΜΕΝ   
Λοιπόν πρέπει  ν’ αφήνουνε οι άντρες  όποιον  θέλει
Να κλέβει  τη  γυναίκα τους κι  αυτούς  να μη   τους  νοιάζει;

ΟΔΥ   
Όχι. Αν  τους την αρπάξουνε, πρέπει  αυτοί αμέσως
Να παν  και πάλι   να τη   βρουν  και   να την ξαναπάρουν.
Μ’ αν  με  δική  της  θέληση  εκείνη  έχει  φύγει,
Τότε  γι  αυτό να γνοιάζεται   διόλου  δεν πρέπει   ο  άντρας.

ΜΕΝ   
Και   τί   τη   μια περίπτωση  χωρίζει   από  την άλλη;
Τη   μια ή  την άλλη  τη  φορά γυναίκα του  δεν  είναι;

ΟΔΥ   
Ένα δοχείο αν κανείς σου κλέψει από το σπίτι
Πες   μου  Μενέλαε, θα ’τρεχες ξοπίσω από  τον κλέφτη;

ΜΕΝ   
Και  βέβαια αφού θα ’τανε δικό μου το  δοχείο.

ΟΔΥ   
Σωστά το λες. Αλλ’ αν αυτό δεν ήτανε  δικό  σου;

ΜΕΝ   
Βέβαια δε  θα μ’ ένοιαζε. Μα στο δικό μου  σπίτι
Δε  θα βρισκότανε ποτέ  κάτι που ανήκει  σ’ άλλον.

ΟΔΥ   
Τ’ ειν’ η Ελένη  το λοιπόν;  Δεν ειν’ ένα δοχείο
Που  βρίσκονταν στο σπίτι  σου χωρίς  δικό σου να ’ναι;

ΜΕΝ   
Πώς   ένα  τέτοιο πράγμα λες;  Δεν ήτανε  δική   μου
Αφού ήτανε  γυναίκα μου;

ΟΔΥ   
                                                        Και  βέβαια δεν ήταν.
Αν ήταν, δε  θα σ’ άφηνε να φύγει  μ’ έναν άλλο.
Και   να ’σαι  σίγουρος γι  αυτό. Και  το  δοχείο ακόμα
Αν  είχε πόδια και  μιλιά, θα στύλωνε  τα πόδια,
Κ ι ένα τρανό  "δεν έρχομαι"   θα φώναζε  στον κλέφτη.
Και κείνος αν επέμενε  θα φώναζε "βοήθεια".

ΜΕΝ   
Ωραίο κι  αυτό… Δική  μου αν δεν  ήταν  η  Ελένη,
Που  είδες με τα ματιά σου    να μου προσφέρει η ίδια
(Γιατί και  συ ήσουνα  εκεί)    του γάμου  το  στεφάνι
Διαλέγοντας  με ανάμεσα σε τόσους υποψήφιους,
Και κράτησε  του γάμου  μας το γλέντι  τριάντα μέρες,
Τότε  ποιανού   τάχα ήτανε;  Και  λες  πως ήταν ξένη
Γυναίκα που  εγέννησε  μαζί μου  μία κόρη;

ΟΔΥ   
Όσα κι  αν  έκανε παιδιά μαζί  σου μια γυναίκα
Δική σου δε  θα τηνε πω-όχι-αν  δε σ’ αγαπάει.
Κι  ακόμα κι   αν  την παντρευτείς  όχι   φορά μια μόνο,
Αλλά πενήντα, πάλι  αυτή  δική  σου η  γυναίκα
Δε  θα ’ναι  αν  δε σ’ αγαπά. Το  ίδιο κι  αν  στεφάνια
Σου δώσει  δέκα ή και αν, σ’ έχει διαλέξει, όχι
Ανάμεσα σε ήρωες,  μα σε θεούς. Δική  σου
Ειν’ η γυναίκα φίλε  μου,  σαν σ’ αγαπάει μονάχα.
Δικά σου περισσότερο είναι  στο σπίτι  μέσα
Μία καρέκλα, ένα σκαμνί, μια κούπα, ένας  τοίχος,
Παρά η  γυναίκα που ’θελε κι   έφυγε από κοντά σου.
Κι ακόμα-ποιός θα πει-αυτά, μπορεί  να σ’ αγαπάνε.

ΜΕΝ  
Μα έλα σε παρακαλώ και πες μου Οδυσσέα
Γι άντρα γιατί με διάλεξε αν δεν με αγαπούσε;

ΟΔΥ   
Γιατ’ ήσουν ο   ισχυρότερος ο  βασιλιάς απ’ όλους.

ΜΕΝ   
Και, Οδυσσέα, πώς μπορείς να πεις αν η εκλογή της
Ήτανε μόνο βασιλιάς γιατ’ ήμουνα μεγάλος, 
Αλλά πως δεν την  έσπρωξε σ’ αυτό και η αγάπη;

ΟΔΥ
Μενέλαε δε θα σ’ άφηνε αν  ίσως  σ’ αγαπούσε.
Κι είναι η μόνη απόδειξη αυτό για την αγάπη.
Αγάπη είναι να μη μπορείς να κάνεις ένα βήμα
Μακριά 'πο κείνον που αγαπάς. Αυτό ’ναι η αγάπη.

ΜΕΝ   
Ώστε λοιπόν  δε θάπρεπε να τηνε θέλω πίσω…
Αλλ’ αφού έτσι  θέλησες, καλά, άσε την αγάπη. 
Όμως πού βάζεις  τη  ντροπή που ’χει σε μένα φέρει
Το  τέτοιο  της  το φέρσιμο;

ΟΔΥ   
                                        Ντροπή; Καλά ’χω ακούσει;
Δική  σου είναι η  ντροπή, ή εκεινής ειν’ όλη;
Είναι ντροπή της μέλισσας το μέλι όταν της παίρνουν;
Είναι ντροπή του χωραφιού βροχή αν το πλημμυράει;
Είναι ντροπή για το παιδί όταν τ’ αφήνει η μάνα; 
Είναι ντροπή για τους θεούς να μη τους θυσιάζουν;
Είναι ντροπή γι αυτή τη γη όταν τη σκέπει η νύχτα;
Ούτε ό,τι η Φύση έδωσε, ντροπή σε κάποιον φέρνει,
Ούτε των άλλων οι αισχρές και οι ανοσίες πράξεις.
Θέση δεν έχει εδώ η ντροπή. Γιατί όσο για τον άντρα
Πράξη δεν έκαμε καμιά που να τόνε ντροπιάζει,
Κι όσο για κείνη που ’φυγε, με το να φύγει δείχνει
Πως η ντροπή για κείνηνε άγνωστο είναι κάτι.
Γιατί λοιπόν εσύ ντροπή Μενέλαε να νιώθεις;
Το ίδιο κι όλος ο στρατός, κι όλ’ οι έλληνες ακόμα,
Που τάχατες καμώνονται πως είναι ντροπιασμένοι.
Αλλά εκείνοι κάνουνε πως ντρέπονται από φόβο
Πως αν δε δείξουνε ντροπή εσύ θα τους κακίσεις.
Εσύ όμως Μενέλαε γιατί ντροπή να νιώθεις;

ΜΕΝ
Οι σκέψεις σου είναι σωστές και πείσανε κι εμένα.
Μα ξέρεις πόσο είναι αυτή όμορφη Οδυσσέα.
Πώς θα μπορέσω εμορφιά τέτοια να την ξεχάσω;

ΟΔΥ
Για ν’ απαντήσω και σ’ αυτό Μενέλαε, πρέπει πρώτα
Σε κάποια εσύ ερώτηση δικιά μου ν’ απαντήσεις.
Έτσι θα ξέρουμε κι οι δυο γιατί μιλάμε όταν
λέμε πως είναι όμορφο κάτι, ή πως δεν είναι.
Πες μου λοιπόν τί εννοείς σα λες πως όμορφη είναι.

ΜΕΝ
Όλοι το λεν η πιο όμορφη πως είναι μες στην πλάση.

ΟΔΥ
Ώστε λοιπόν ειν’ όμορφη γιατί το λέει ο κόσμος.
Και αν τη Χάρυβδη έλεγε για όμορφη ο κόσμος
Τότε για κείνην θ’ άρχιζες αυτή την εκστρατεία;

ΜΕΝ
Μα τους θεούς, πολύ γερά με μάχεσαι Δυσέα.

ΟΔΥ
Όμως προσμένω απάντηση. Ποια είναι; Ναι ή όχι;

ΜΕΝ
Την ξέρεις την απάντηση. Και βέβαια ειν’ όχι.

ΟΔΥ
Βρες κάποιαν άλλη το λοιπόν απάντηση να δώσεις.
Γιατί η Ελένη ειν’ όμορφη;
ΜΕΝ   
                                                …Είναι γιατί μ’ αρέσει!..

ΟΔΥ
Αυτή ’ναι η απάντηση και μπράβο που τη βρήκες.
Μα έλα πες μου κραταιέ και δοξασμένε Ατρείδη,
Μυριάδες ε ι ν’ τα θηλυκά στις χώρες των Ελλήνων.
Απ’ όλες τους αυτές καμιά εσένα δε σ’ αρέσει;
Και τώρα μην ’τοιμάζεσαι. Απάντηση δε θέλω.
Την ξέρω μόνος μου. Πολλές σ’ αρέσουν από κείνες.
Ή μήπως όποια διάλεγες, αντίρρηση θα είχε,
Είτε βασίλισσα τρανή κοντά σου να γινόταν,
Είτε μονάχα μια νυχτιά κοντά σου να περάσει;
Όχι βεβαίως. Ε, λοιπόν, Μενέλαε για πες μου,
Τί λες; Αξίζει να μιλάς ακόμα για εκστρατεία;

ΜΕΝ
Άκου και συ από μένανε Δυσέα κάτι τώρα.
Αν ατιμώρητη  εγώ αφήσω την Ελένη
Τότε στο μέλλον κάθε μια γυναίκα ίδια θα κάνει,
Αφού κι αυτή ατιμώρητη ξέρει ότι θα μείνει.
Κακό παράδειγμα λοιπόν θα είναι η Ελένη
Την πράξη της αν τώρα αυτή ευθύς δεν την  κολάσω.

ΟΔΥ
Μενέλαε το παράδειγμα κιόλας δοσμένο είναι.
Η ομορφότερη θεά, κι όχι θνητή, η Κύπρι,
Τον Ήφαιστο απάτησε-ή όχι;- με τον Άρη.
Τι πιο τρανό παράδειγμα θα θέλαν από τούτο
Το ίδιο για να κάνουνε και οι γυναίκες οι άλλες;
Ξέρε καλά Μενέλαε. Γυναίκα και πορνεία
Όπως νερό και θάλασσα σφιχτοδεμένα είναι
(Και θύμησέ μου φεύγοντας, εγώ αν το ξεχάσω,
Τρία στην κυρα-Κύπριδα να θυσιάσω βόδια
Για ό,τι έχω πει γι αυτήν, να μη με τιμωρήσει).
Και πάλι όμως Μενέλαε, και αν το Ίλιο πέσει,
Κι αν πάλι εμφανίζονταν μπροστά σου η Ελένη-
Συχώρα μου το μάντεμα, όμως καλά σε ξέρω-
Νομίζω πως επάνω της δε θα ’στρεφες μαχαίρι
Και τότε άλλο θα ’δινες παράδειγμα από κείνο
Που τώρα λάβρος πεθυμάς στον κόσμο μας να δώσεις.
Κι ύστερα καταγέλαστος σ’ όλους μπροστά θα γίνεις.

ΜΕΝ
Με μια μικρή συζήτηση μ’ έπεισες Οδυσσέα.
Ναι. Δίκιο έχεις. Πόλεμος ειν’ άδικο να γίνει
Για μία πόρνη όπως αυτή, που κι άντρα έχει αφήσει,
Κι εννιάχρονο μικρό παιδί, κι έφυγε μ’ έναν άλλο.
Τράβα λοιπόν και διάταξε όλους τους βασιλιάδες
Καθένας τους στρατιώτες του να πάρει και να φύγει.
Έτσι ούτε απώλειες θα ’χουμε πλοίων, αντρών κι αρμάτων 
Ούτε θ’ αφήσουμε ορφανά παιδιά, γυναίκες χήρες,
Κι ανόργωτα κι αδούλευτα, και χέρσα τα χωράφια.
Κι εσύ θα μείνεις ήσυχος. Και δε θα σε ζαλίζει
Κι η προφητεία πως χρονιές είκοσι θα περάσουν
Ώσπου να δεις πάλι καπνό απ’ το τζάκι σου να βγαίνει.
Μα να, ο μέγας έρχεται στρατάρχης Αγαμέμνων,
Ο σεβαστός μου αδερφός και όλων αρχηγός μας,
Που όλοι λεν πως πιότερο έχει μυαλό από μένα.
Την που επήραμε λοιπόν απόφαση ας του πούμε
Ώστε  αυτός τις σχετικές τις διαταγές να δώσει-
Γιατί σ’ αυτόν υπακοή τυφλή έχουν οι στρατιώτες.

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ
Για τι απόφαση μιλάς και ποιός την έχει πάρει;

ΜΕΝ
Γι αυτήν που μόλις πήραμε κι εγώ και ο Δυσέας.
Κι αυτή ’ναι Αγαμέμνονα, ότι η εκστρατεία
Στην Τροία ματαιώνεται. Μού ’δειξε ο Δυσσέας 
Ότι δεν πρέπει γι άπιστη να γνοιάζομαι γυναίκα.

ΑΓΑ
Εζουρλαθήκατε κι οι δυό;.. Μην είσαστε πιωμένοι;..
Φευγάτε γρήγορα από δω και στο στρατό τραβάτε! 
Κι ετοιμαστήτε γι αύριο.  Πρωί πρωί κινάμε!

ΜΕΝ
Σεβάσμιο συ αδέρφι μου, σκέψου λιγάκι-αξίζει
Να γίνει τέτοιος πόλεμος, μέγας, για μια γυναίκα;

ΑΓΑ
Βρε τί μου τσαμπουνάτε οι δυο;! Τα χάσατε τελείως;
Ποιός για γυναίκα μίλησε; Ποιος σημασία δίνει
Στις ρεβεράντζες των πορνών-στων γυναικών τη φάρα; 
Η Τροία είναι πάμπλουτη. Έχει χρυσό κουτάβια!
Μέσα της ειν’ οι θησαυροί κρυμμένοι της Ασίας.
Για κείνους εκστρατεύουμε. Αλλά και γι άλλο κάτι:
Εμείς αν δεν προλάβουμε κι αυτή αντριέψει ακόμα
Εκείνη τότε ενάντια μας θα ρθεί και πια κανένας      
Δε θα μας  σώσει.   Αχού  κει!.. Ποιος  είπε για γυναίκες…
Και  να ’τοιμάστε το  βωμό. Έρχεται   το κορίτσι.
                                       -----
Φώτη
καλή ανάσταση και ιντερνετικά.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

ΥΜΝΟΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
(ψαλλόμενη μετάφραση στα νέα ελληνικά)

ΣΤΑΣΙΣ Α΄

Τη Ζωή-Εσένα-,
μες σε τάφο Σε κλειούν
κι οι στρατιές εκστατικές των Αγγέλων Σου
την ταπείνωσή Σου δόξαζαν Χριστέ.

Η Ζωή πεθαίνει;
Πώς σε τάφο έχεις μπει
και το θάνατο απ' το θρόνο του έριξες
και ανάστησες του Άδη τους νεκρούς;

Σε δοξολογούμε
και, τιμούμε Ιησού,
βασιλιά μας, την ταφή και τα πάθη Σου
που μ' αυτά μας έχεις σώσει απ' το Χαμό.

Συ τη γη έχεις φτιάξει,
τώρα όμως Εσέ
βασιλιά, σ' έναν μικρό τάφο σ' έβαλαν
κι απ' τα μνήματα ανασταίνεις τους νεκρούς.

Ο άρχοντας των πάντων
είναι μες στους νεκρούς
Και Αυτός που πεθαμένους ανάστησε
σ' αναπάντεχο έναν τάφο έχει μπει.

Από τους ανθρώπους
ο πιο ωραίος κι αγνός
πεθαμένος λες, Αυτός! ότι κείτεται
που σε όλα έχει δώσει ομορφιά.

Θάνατος και Ζήση
θαύμα! Να! Συζητούν!
Πώς με θάνατο ακυρώνεται ο θάνατος
και πηγή γίνεται Ζωής ένας νεκρός;

Πνεύματα βοηθάνε
με μαζί τον Ιωσήφ
το Νικόδημο, Εσέ τον αχώρητο
μες σε μνήμα να χωρέσουνε μικρό.

Τον Αδάμ Συ έχεις
πλάσει από πηλό
και για κείνον έχεις Συ γίνει άνθρωπος
κι έχεις, θέλοντας, ανέβει στο Σταυρό.

Τον Αδάμ να σώσεις
κάτω 'δω έχεις ερθεί
και στη γη μη βρίσκοντάς τόνε Δέσποτα
μες στον Άδη έχεις κατέβει να τον βρεις.

Από φθόνο είχε
πάει στον Άδη ο Αδάμ
και στη ζωή τον ξαναδίνεις πεθαίνοντας
σαν να είσαι νέος ένας Συ Αδάμ.

'Σένα που δικάζεις
να δικάσουν ζητούν
που από δίκη όλους Σύ μας απάλλαξες
και αθάνατους μας έκανες κι εμάς.

Μια πλευρά Εσύ πήρες
κι είχε η Εύα πλαστεί
και πλευρά μία σε Σένα τρυπήσανε
κι έχει τρέξει Σωτηρία απ' την πληγή.

Τέσσερες ημέρες
φίλο Σου νεκρό
αναστήσει έχεις Χριστέ μου: το Λάζαρο'
τώρα Συ πώς μέρες τρεις μένεις νεκρός;

Τον νεκρό Σάββατο
Αναστήσει είχες συ.
Πώς το Σάββατο Εσύ, τώρα Αθάνατε,
το γιορτάζεις σαν νεκρός μες στους νεκρούς;

Σαν θνητός, Σωτήρα,
πας στον τάφο νεκρός'
σαν Θεός όμως νεκρούς Συ ανάστησες
από τάφους αμαρτίας βαθιούς πολύ.

Άτρωτος της Τριάδας
Είσαι ο Ένας Εσύ
μα υπόφερες σαν έγινες άνθρωπος
για να κάνεις έτσι άτρωτους εμάς.

Και σε τάφο μπήκες
και, από δίπλα Χριστέ,
’π’ τον Πατέρα Σου καθόλου δεν έφυγες'
πράγμα αλλόκοτο κι απίστευτο μαζί.

Σαν νεκρός στον τάφο,
με Πατέρα Θεός,
και στον Άδη σαν κυρίαρχος Δέσποτας
τους ανθρώπους έχεις σώσει απ' τη φθορά.

Κάτω από το χώμα
θέλοντας, αφού πας,
στα ουράνια από τη γη ξανανέβασες
όσους κάποτε είχαν πέσει από κει.

Σε καινούργιον τάφο
Συ εμπήκες Χριστέ 
και του ανθρώπου την ουσία καινούργιωσες
όταν είχες σαν Θεός αναστηθεί.

Ουρανό έχεις θρόνο.
και τη γη πάτωμα
και τον τάφο Σου πώς να τον ελέγαμε;
Μάλλον: τόπο Αναστάσεως Χριστού.

Δακρυοθρηνώντας
η Μητέρα η αγνή
φώναζε καθώς με μύρα Σε ράντιζε:
Πώς θα Σε κηδέψω εγώ παιδί μου-πώς;

Φώς Εσύ του Κόσμου,
των ματιών μου το φως,
Ιησού Εσύ πολυαγαπημένε μου!
η Παρθένος κλαίοντας έκραζε πικρά.

Θεϊκέ Συ Λόγε!
Μόνη μου Εσύ χαρά!
Πώς θ' αντέξω την ταφή Σου την τριήμερη;
Αχ! τα σπλάχνα μου σπαράζουνε βαριά!

Πού νερό θα έβρω;
Πού δακρύων πηγές;
η Παρθένα η Θεοπάντρευτη φώναζε,
για να κλάψω τον γλυκό μου τον Ιησού;

Σεις βουνά, φαράγγια,
σεις ανθρώπων φυλές,
κι όσα έφτιαξε ο Θεός μας, θρηνήστε Τον
σαν που η μάνα Του-εγώ-Τόνε θρηνώ.

Το σπαθί-αλί μου!-
της πικρής σου σφαγής
την καρδιά μου διαπερνά, ω! αιώνιε!
ω! Μυστήριο ακατανόητο! Γιε μου Εσύ!

Πότε το αιώνιο
φως Σωτήρα εγώ-
η Παρθένος μες στους θρήνους Της έλεγε-
την τρανή εγώ χαρά πότε θα δω;

Με μελάνι το άγιο 
το αίμα σου, όλα Εσύ
τα δικά μας έσβησες τ' αμαρτήματα
κι απ' τον τάφο Συ βραβεύεις τη ζωή.

Προσκυνώ τα Πάθη,
την ταφή Σου αινώ,
κι εξυμνώ τη δύναμή Σου φιλάνθρωπε,
γιατί αυτά μ' έχουν γλιτώσει απ' το Χαμό.

Κι όπως εθυμήθης
τον Ληστή στο Σταυρό
μα κι εμάς που σε υμνούμε θυμήσου μας
την ψυχή Σου λύτρα που έδωσες για μας.

Κι όσους επεθάναν
ευσεβείς Σου πιστούς
δώσε τους Σωτήρα μου δίκια ανάπαυση
και στο βασίλειό Σου βάλε τους να ζουν.

Τον Πατέρα υμνούμε
και μαζί Του κι Εσέ,
Θεέ των πάντων και το Άγιο το Πνεύμα Σου
και τη Θεια Σου ανυμνούμε την ταφή.

Σε καλοτυχίζου-
με Θεοτόκε Αγνή
και τιμούμε την ταφή την τριήμερη
του Παιδιού Σου που Θεός είναι για μας.

Τη Ζωή, Εσένα,
μες σε τάφο σε κλειούν
κι οι στρατιές εκστατικές των Αγγέλων Σου
την ταπείνωσή Σου δόξαζαν Χριστέ.



ΥΜΝΟΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
(μετάφραση στα νέα ελληνικά)

ΣΤΑΣΙΣ Γ΄

Οι άνθρωποι όλοι όπου γης ύμνο Χριστέ μου ψάλλουν για Σε, πάνω στον τάφο Σου.

Ο Αριμαθαίας απ' το Σταυρό, Αφού Σε κατεβάζει, Σε τάφο μέσα Σ' έβαλε.

Νικόδημος και Ιωσήφ νεκρός σα να 'ταν, ’Κείνον κηδεύουν που όλα έχτισε.

Η Πλάση μας ολόκληρη ας πούμε μοιρολόγια Στου μέγα Χτίστη την ταφή.

Γιε του Θεού, όλων βασιλιά, Θε’ μου Εσύ και Πλάστη τα πάθη πώς τα έστερξες;

Αυτοί που με το μάννα Εσύ τους έθρεψες, χτυπήσαν
Εσέ, τον ευεργέτη τους.

Αυτοί που με το μάννα Εσύ τους έθρεψες, Σωτήρα,
χολή και ξύδι Σου 'δωσαν.

Πικρή Σου δώσανε χολή Ελεήμονα και ξύδι και Συ την πίκρα εγλύκανες.

Σε ’βάλαν πάνω στο Σταυρό ’Σένα πoυ το λαό Σου στο τίποτα τον στήριξες.

Ναι Θε’ μου, οι άμυαλοι αυτοί! Αυτοί οι Χριστοφονιάδες που τους προφήτες σκότωσαν!

Σαν υπηρέτης άμυαλος έδωσε ο παντογνώστης την τόση τη σοφία Του.

Μα αιχμάλωτος επιάστηκε ο πονηρός Ιούδας
 τον Λυτρωτή που πούλησε.

Και οι Δυνάμεις τ' Ουρανού από το φόβο ετρέμαν όταν νεκρό Σε είδανε.

Κι όταν σ' αντίκρισε νεκρόν Πάνσοφε, η που Σ' εγέννα,
θρήνο κι Αυτή αρχίνησε

και, η Παρθένος, που σπαθιά τα σπλάχνα Της τρυπούσαν
δάκρυα θρήνου έχυνε.

«Ώ! Συ! Γλυκιά μου Άνοιξη! Μωρό Εσύ γλυκό μου!
Πού είναι η ομορφάδα Σου;

Ω! Των ματιών μου φως Εσύ! Γλυκό μου αγοράκι! Σε τάφο Συ πώς βρέθηκες;»

«Μην κλαις Μητέρα' τον Αδάμ να σώσω και την Εύα: γι αυτό ετούτα τα τραβώ.»

«Την τόση καλοσύνη σου Παιδάκι μου, θαυμάζω που υποφέρεις απ' αυτήν».

Με δάκρυα να της τρέχουνε ν' αναστηθείς η μάννα
ζητάει που Σε γέννησε.

Ν' αναστηθείς, ναι! μην αργείς. Πάψε τη θλίψη Θε’ μου
Αυτής που, αγνή, Σε γέννησε.

Κι εμάς από τα βάραθρα, με την ανάστασή Σου, του Άδη, βγάλε μας στο φως.

Και λύτρωσε όλους 'κείνους που μ' ελπίδα και με φόβο
τ' άγια τα πάθη Σου τιμούν.

Οι Μυροφόρες ήρθανε στον τάφο Σου Σωτήρα και μύρα Σου προσφέρανε.

Kαι μύρωσαν τον τάφο Σου με μύρα οι Μυροφόρες πρωί πρωί έχοντας ερθεί. (τρεις φορές)

Και μύρα και αρώματα γυναίκες άξιες σ' αυτά στον τάφο Σου προσφέρανε.

Κι ήταν γι αυτές το "χαίρετε" που άκουσαν αμέσως, η αμοιβή των δώρων τους.

Σωτήρα κάνε με άξιον σαν μύρα στην ταφή Σου να Σου προσφέρω δάκρυα.

Στην Εκκλησία και στο λαό με την Ανάστασή Σου ειρήνη φέρε και σωσμό.

Κι ας θυμηθείς Σωτήρα μου εμάς πoυ ανυμνούμε τα Τίμια τα Πάθη Σου.

Και κείνους που πεθάνανε Σωτήρα μην ξεχάσεις όταν στη δόξα Σου θα ’ρθείς.

Καλόγνωμο το μάτι Σου ας τους κοιτάξει όλους στην Κρίση Σου πoυ έρχεται.

Και το κοπάδι φύλαγε μαζί και το βοσκό του Χριστέ μου Παντελέημονα.

Θε’ μου την πλάση ελέησε Εσύ που 'σαι Πατέρας Πνεύμα και Γιος-κι ένας και τρεις.

Να δούμε την Ανάσταση Παρθένε, του Παιδιού Σου αξίωσε τoυς δούλους Σου.

Οι άνθρωποι όλοι όπου γης ύμνο Χριστέ μου ψάλλουν για Σε, πάνω στον τάφο Σου.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ
ΜΑΤΘ. 26, 36-50


Ματθ. 26 36       Τότε ἔρχεται μετ᾿ αὐτῶν ὁ Χαζοχαρούμενος εἰς  χωρίον                                  λεγόμενον Αθήναι, καὶ λέγει τοῖς μαθηταῖς· καθίσατε αὐτοῦ ἕως οὗ ἀπελθὼν διαπραγματευθώ             ἐν Βρυξέλλαις.
Ματθ. 26,37    καὶ παραλαβὼν τὸν Στόμφον καὶ τον Κομπασμόν και την Μωροσοφίαν, ἤρξατο χαίρειν καὶ χαζοφέρεσθαι.
Ματθ. 26,38    τότε λέγει αὐτοῖς ὁ Χαζοχαρούμενος· χαρούμενη λίαν ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως τετάρτου Μνημονίου· μείνατε ὧδε καὶ διασκεδάσατε μετ᾿ ἐμοῦ.
Ματθ. 26,39    καὶ προελθὼν μικρὸν ύψωσεν το πρόσωπον αὐτοῦ και απειλών είπεν· μάγκα, τζάσε ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· οὐχ ὡς σύ θέλεις , ἀλλ᾿ ὡς εγώ.
Ματθ. 26,40    καὶ ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητὰς καὶ εὑρίσκει αὐτοὺς κορυβαντιόντας, καὶ λέγει τῷ Κομπασμώ· εύγε σύντροφοι εμοί αντάξιοι οὕτως ἰσχύσατε μίαν όλην ὥραν γρηγορῆσαι μετ᾿ ἐμοῦ!
Ματθ. 26,41    χαίρεσθε και διασκεδάζετε, ἵνα εἰσέλθητε εἰς το πνεύμα της συριζιακής διπραγματεύσεως· τὸ μὲν πνεῦμα ανόητον, ἡ δὲ σὰρξ αλαζονική.
Ματθ. 26,42    πάλιν ἐκ δευτέρου ἀπελθὼν ηπείλησε λέγων· ε! συ! Λαγκάρντ!, εἰ οὐ δύναται τοῦτο τὸ ποτήριον της συριζιακης λαίλαπος τύχει αποδοχής υπό σού, εγκατάλειψον το Ταμείον, άλλως οδηγώ αυτό εις χρεωκοπίαν!
Ματθ. 26,43    καὶ ἐλθὼν εὑρίσκει αὐτοὺς πάλιν χορεύοντας· ἦσαν γὰρ αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοὶ λαμπροί εκ του οίνου της μεγαλαυχίας.
Ματθ. 26,44    καὶ ἀφεὶς αὐτοὺς ἀπελθὼν πάλιν ηπείλησεν ἐκ τρίτου τὸν αὐτὸν λόγον εἰπών·
Ματθ. 26,45    τότε ἔρχεται πρὸς τοὺς τρεις συντρόφους αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτοῖς· άδετε λοιπόν και ευφραίνεσθε! ἰδοὺ ἤγγικεν ἡ ὥρα καὶ οι αμαρτωλοί παραδίδονται εἰς χεῖρας του Μεγάλου Διαπραγματευτού των Δεκα Επτά Ωρών.
Ματθ. 26,46    συνέλθετε ἄγωμεν· ἰδοὺ ἤγγικαν οι αμαρτωλοί ούς εγώ, ο Καλαμοκαβαλητής Ψευδολόγος, παραδώσω εις χείρας συριζαίων εκδικητών.
Ματθ. 26,47    Καὶ ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ Κυριάκος εἷς τῶν ταραχοποιών ἦλθε, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ὄχλος πολὺς μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων ἀπὸ τῶν Δεξιών καὶ Κεντρώων τοῦ λαοῦ.
Ματθ. 26,48    ὁ δὲ παραδιδοὺς αὐτούς τοις συριζαίοις, ἔδωκεν τοις συντρόφοις του σημεῖον λέγων· ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστίν ο αρχηγός αυτών· κρατήσατε αὐτόν.
                                   Και ιππεύσας τον Κάλαμον αυτού εδίδασκεν ούτω. η χώρα ευημερεί. το Πάσχα θα εορτάσει την Ανάστασίν της η Ελλάς. Οι επιθυμούντες κατάρρευσιν της Ελλάδος θα απογοητευθώσι. η θέσις της χώρας και αι συμμαχίαι της εν τη Ευρώπη είσίν ισχυρότεραι από κάθε άλλην φοράν. όσοι ονειρεύονται επανάληψη του 2015 είναι βαθέως νυκτωμένοι. σύντομα θα έχομεν θετικάς εξελίξεις. εν όνειρον εστίν η κρίσις. αφυπνισθείτε και συμπορευθείτε μετά του Μεγάλου Μαγίστρου, του Μεγάλου Καλαμοκαβαλητού Ψευδολόγου, του ΜεγάλουΔιαπραγματευτου των Δέκα Επτώ Ωρών. Συμπορευθείτε μετ’ εμού ίνα σωθείτε.
Ματθ. 26,49    καὶ εὐθέως προσελθὼν τῷ Κυριάκω εἶπε· χαῖρε, πρόεδρε, καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
Ματθ. 26,50    και εἶπεν αὐτῷ· ἑταῖρε, κακώς πάρει. τότε προσελθόντες Στόμφος καὶ Κομπασμός και  Μωροσοφία ἐπέβαλον τὰς χεῖρας ἐπὶ τὸν Κυριάκον καὶ ἐκράτησαν αὐτόν.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

ΣΚΕΨΕΙΣ

Οι πολιτικοί φαίνεται πως ξεχωρίζουν
όσα λένε προεκλογικά και όσα κάνουν μετεκλογικά.
Και για μεν τα προεκλογικά αποφασίζουν
πως θα αποδειχτούν αλαμπουρνεζικά
ενώ αυτά σαν ψηφιστούν που κάνουν
όλες οι αλήθειες του κόσμου δεν τα φτάνουν.

Ο Αντρέας ας πούμε έλεγε με δυνατή φωνή
«έξω από ΝΑΤΟ και ΕΟΚ και έξω οι Βάσεις» και ύστερα
δείχνοντας επιμονή και υπομονή
μπήκε μέσα σε όλα αυτά βαθύτερα.
Και ο λαός έλεγε «ο Αντρέας είναι πολιτικός:
που ενώ έτσι τα λέει τα κάνει αλλιώς.»
Και πάνε και Εθνάρχη να τον κάνουνε
σαν να μη μας έφτανε ο «Ανήκομεν εις την Δύσιν»
που σε όσα έφαγε δεν τον φτάνουνε
δέκα μαζί Άκηδες που θα τρώγανε παρά φύσιν.

Τελικά όσο περισσότερο κλέβεις
τόσο πιο στην Ελλάδα θ’ ανέβεις.
Ο Σαμαράς είπε ότι θα φκιάσει Επιτροπή
που να βρει πώς μπήκαμε στο Μνημόνιο
και μετά αυτό το ξεχνάει χωρίς ντροπή
λες και ήθελε να αποφύγει κάποιο Άγος Κυλώνειο.
Και το Σαμαρά τον έχουνε όλοι μη στάξει
επειδή με τη Μέρκελ τα πάει εντάξει
και επειδή έκοψε συντάξεις και μιστούς
και από τους έλληνες επιστράτεψε τους  μισούς.

Τότε ας φέρναμε πάλι έναν Παπαδόπουλο
να φορέσουμε αρβύλες και χιτώνια
και μάλιστα χωρίς κόψιμο μιστών και Μνημόνια.
Και θα είχαμε και κάθε μέρα ψητό φοινικόπουλο.

Αλλά έτσι είναι ο πανέξυπνος ελληνικός λαός:
δεν τον νοιάζει που στο Μνημόνιο τον μπάζουν
αρκεί συνεχώς να του φωνάζουν
«Όχι στο Μνημόνιο!» σθεναρώς.
Η γλώσσα!.. Οι λέξεις… Για τους έλληνες αυτά μετράνε.
Γι αυτό άλλωστε και με διάβασμα όλη τη ζωή τους περνάνε…
Και λέει ο πρωθυπουργός
που στη γλώσσα δε μένει αργός
ότι οι έλληνες πάντοτε αγαπούν την ελευθερία.
Μα ο ίδιος τους έχει φυλακισμένους με μανία.

Μνημόνιο, φίμωτρο, αλυσίδες, πείνα
έχουνε σκλαβώσει και επαρχία και Αθήνα.
Είναι ελεύθερος ο πεινασμένος;
Θα έλεγε ναι κανένας μη πληρωμένος;
Κι έχεις όλους τους πολιτικούς να φωνάζουν
πως η Χρυσή Αυγή μεγάλωσε. Μα μόνο αλαλάζουν.
Δε χτυπάνε την αιτία της άνθησης στο κέντρο της-
δεν σταματάνε να ποτίζουν το δέντρο της-
παρά κάθονται γύρω γύρω και το σιχτιρίζουνε
χωρίς να σκεφτούνε
τέτοιοι χαζοί πούναι
ότι έτσι το ποτίζουνε.

Και το Κουκουέ κουρνιάζει στη γωνιά του βαυκαλιζόμενο
πως χάρη σε κείνο γίνανε όλες οι πρόοδες
ενώ οι καιροί φέρανε και το ήν το ον και το ερχόμενο
κατρακυλώντας από την κορυφή της ιστορίας στους πρόποδες.
Και κανείς δε λέει πως στην Ελλάδα ο ρατσισμός
ανθούσε πριν ακόμα του Νώε γίνει ο Κατακλυσμός.

Κι έχεις και την Πιπιλή της ΥΕΝΕΔ να διαλαλεί
πως «κτίριο της δημοκρατίας» είναι η Βουλή
η καημένη τα έχει χάσει εντελώς
τέτοια για να πιπιλίζει έστω αφελώς
και για να λέει τους «φασιστορατσιστές» «κότες»-
της μουσικής της φαίνεται ως εκεί μόνο φτάνουν οι νότες.



Και μερικοί χαζοί δε βλέπουνε με τη χαζομάρα τους την τόση
ότι του Τσίπρα το μπαλόνι ξεφούσκωσε πριν ακόμα φουσκώσει.
Μιλάει στους βουλευτές του και λέει τι να γίνει ΠΡΈΠΕΙ
και πως έπρεπε όλα να έχουν κιόλας γίνει δεν το βλέπει
Και τις ιδιωτικοποιήσεις κατακεραυνώνει
και σχέδια μελλοντικά ιδεατά ξεδιπλώνει
και ξεχνώντας τι η Αριστερά πίσω της σέρνει
αυτός με φωνή ανδροπρεπή παιδοφέρνει.

Λέει «οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι»
και βρωμάνε σαν κάνθαροι.
Λέει «Σύριζα και οπισθοχώρηση δεν συμβιβάζονται»
και ύστερα ησυχασμένοι ξεκουράζονται.
Λόγια… λόγια… λόγια… λόγια…
από τον Τσίπρα τον κουτομόγια
που πριν δυο χρόνια όλοι στα μάτια τον κοιτάγαμε
όμως άδεια καλάθια και τώρα κρατάμε όπως και  τότε κρατάγαμε.

Θα εφαρμόσει το πρόγραμμά του,
όμως μόνο αν θέλει κι ο ελληνικός λαός
γιατί αν δε θέλει είναι δουλειά δικιά του
κι ας κάνει τότε ό,τι θέλει αυτός.

Μα αν μπορούσε ο λαός ρε Τσίπρα χέστη
θα το ’χε κάνει αυτό χωρίς να σ’ έχει ανάγκη
όπως μονάχο του αν μπόρειγε καρπό να δέσει το σπαράγγι
δε θα περίμενε της Άνοιξης τη ζέστη.

Τράβα στο σπίτι τότε και περίμενε
καμιά διακοσαριά χρονάκια ακόμα
να ζωντανέψει του λαού το πτώμα
και αφού νιονιό αποχτήσει
να ’ρθει να σε ζητήσει-
περίμενε να σε φωνάξει ο λαός καημένε…

Αν κότσια δεν έχεις τον συρφετό ν’ αρπάξεις
και λαό απ’ αυτόν να φτιάξεις
τράβα στο καλό σου και στη γυναικούλα σου
πριν καμιά φωτιά αρπάξεις και καεί η γούνα σου…

Όμως ο Τσίπρας επιμένει: «όλ’ αυτά με το λαό μαζί θα γίνουν»
και με ύφος προϋποθέσεις καθορίζει
και μ’ αυτό καθαρίζει
ενώ οι άλλοι τον κλοιό γύρω από το λαό περισσότερο κλείνουν.

Πρέπει να εμβαθύνουνε
και να επικαιροποιήσουνε λέει την τακτική τους
και πια τη Δεξιά την έχουν στο βρακί τους
κι απ’ το χάρτη τη σβήνουνε.
Έφτιαξε λέει από τις συνιστώσες
τη νέα μεγάλη της Αριστεράς παράταξη.
Μα όμως… ουφ! ας τον αφήσω κι αυτόνε
όπως τις άλλες κλώσες
στης λογικής του τη διατάραξη.
Όμως να πιάσω και ποιόνε;…
Κανένας δεν υπάρχει.
…………………………………………………..
ΠΕΡΙ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Μ’ αρέσει η Αυγή η Χρυσή
γιατί τους άλλους βουλευτές μισεί
(όπως και κείνοι αυτούς
μεγάλους και μικρούς)
και τους το δείχνει χύμα
από της Βουλής το βήμα.

Και αν ακόμα μένει στα λόγια
όμως δεν το βάζει και στα πόδια
και αν ακόμα δεν προχωρεί σε πράξεις
ε, πρέπει πρώτα το πράγμα να το ψάξεις.

Γιατί όλοι οι άλλοι πρέπει να πληρώσουν
και λόγο στο λαό κάποτε να δώσουν
για τα μέχρι τώρα απλήρωτα εγκλήματά τους
που κάνουνε ακόμα απ’ τα φασκιά τους.
Γι αυτό και έπρεπε η Χρυσή Αυγή να ’ρθεί
και στη Βουλή να μπει
και ό,τι δεν μπορούμε εμείς
στους ληστές να πούμε
να τους το λένε της Χρυσής Αυγής
οι βουλευτές ν’ ακούμε.

Οι άλλοι πάλι δε μένουνε αργοί.
Κάνουνε ό,τι το κεφάλι τους τούς πει
για να ξαναστείλουνε τους Χρυσαυγίτες
στις φτωχικές τους σκήτες.
Και μέσα στη βιάση τους
να τους καταπιούν αμάσητους,
ξεχνάνε ότι λένε πως έχουνε δημοκρατία
και εναντίον τους κάνουνε κάθε φασιστεία.

Όπως το νομοσχέδιο το αντιρατσιστικό
το διαταγμένο και πολύ βιαστικό-
σαν ντολμαδάκια να τυλίγανε-
που στη Βουλή επήγανε.
Και όπως η άρνησή τους
να συζητήσουν μαζί τους.
Άρνηση των κομμάτων απάντων.
Ή σχεδόν τέλος πάντων.
Αγνόηση δηλαδή λαού εκατοντάδων χιλιάδων
που τους αψήφισαν,
λες και ήτανε συρφετός φαύλων
όσοι Χρυσή Αυγή εψήφισαν.

Μα εγώ ξέρω ότι σήμερα
στα πράγματά μας τα εφήμερα
δυο κατηγορίες πολιτικών υπάρχουν:
αυτοί που και τώρα άρχουν-
οι καταστροφείς της χώρας-οι αλήτες-
και οι απέναντί τους: οι Χρυσαυγίτες.
Και οι δύο κακοί
αλλά βλέποντας κι εδώ κι εκεί
το λιγότερο κακό διαλέγω
και το περισσότερο κακό ψέγω.
Αφού αυτούς τους δυο έχουμε
κάποιον απ’ αυτούς πρέπει να προσέχουμε.
Και ποιος είναι περισσότερο ρατσιστής
από τον άλλο; ρωτιέμαι.
και όχι πως είμαι εγώ ο καλλίτερος κριτής
αλλά να, κάτι για να λέμε.

Και απαντάω ότι χειρότερος
είναι ο στα πολιτικά παλαιότερος.

Αυτός έδινε στους ξένους ένα ξεροκόμματο
για να δουλεύουνε μεροκάματο μονοκόμματο
και να του χτίζουν αεροδρόμια, μετρό, δρόμους,
συναλλαγές κάνοντας μαζί τους παρανόμους
εξαναγκάζοντάς τους να υπογράφουν για εικοσιπέντε
ενώ τους δίνανε πέντε.
Λοιπόν ποιος έχει φασιστική συμπεριφορά;
Όχι οι Χρυσαυγίτες μια φορά
αφού αυτοί δεν ξέρανε ακόμα
η Βουλή ούτε τι έχει χρώμα.

…Και τους εργοδότες οι κλέφτες βουλευτές αφήνανε
να αγκαζάρουν ξένους για εργασία
ξέροντας ότι λεφτά δεν τους δίνανε
και ότι όταν η δουλειά τελειώσει
αυτούς, σαν κερί που έχει λιώσει
θα τους διώξουνε με συμπεριφορά απαισία.
Λοιπόν φασιστική ποιος έχει συμπεριφορά;
Όχι οι Χρυσαυγίτες μια φορά
αφού αυτοί δεν ξέρανε ακόμα
η Βουλή ούτε τι έχει χρώμα.

…Αυτοί που στων ξένων τα παιδιά που εδώ γεννιούνται
υπηκοότητα ελληνική αρνιούνται
ενώ οι αμερικάνοι,
σε αεροπλάνο παιδί να γεννηθεί
που πάνω από τις ΗΠΑ πετάει
τόσο αυτό μετράει
ώστε του δίνουν μάνι μάνι
υπηκοότητα αμερικανική.
Λοιπόν ποιος έχει φασιστική συμπεριφορά;
Όχι οι Χρυσαυγίτες μια φορά
αφού αυτοί δεν ξέρανε τότε ακόμα
η Βουλή ούτε τι έχει χρώμα.

Μέχρι που είπανε με γινάτι
να βγάλουνε παράνομη τη Χρυσή Αυγή
χωρίς να βλέπουν πως αυτό ήτανε κάτι
που εναντίον τους μπορεί να βγει.
Γιατί τον εαυτό τους θα χτυπήσανε
με το αντιρατσιστικό
κι όχι τους Χρυσαυγίτες
που έτσι τους αναστήσανε
και μάλιστα με γλέντι γιορταστικό.

Και θέλοντας να δείξουν ότι δεν ξέρουνε
πως ο ρατσισμός μόνο με δημοκρατία χτυπιέται
ζητάνε ηρεμία να φέρουνε
χωρίς ν’ αποκηρύξουνε το «φάτε-πιέτε».
Μ’ άλλα λόγια και το λύκο χορτάτο θέλουνε
της διαφθοράς και της παραλυσίας
και την προβατίνα να βλέπουνε
ακέρια της κοινωνικής ησυχίας.

Θα τους δικαιολογούσα αν φτιάχνανε
όχι έναν αντι-χρυσαυγητικό νόμο
μα έναν αντι-«δημοκρατικό» νόμο αν κάνανε,
στης «δημοκρατίας» τους ενάντια τον τρόμο.
Και νόμο αντικλεπτικό αν έφερναν
που όμως να τον τηρούσαν, θα τους τιμούσα.
Και αν τα χρήματα που ως τώρα έκλεβαν
τα γύριζαν πίσω, θα τους προτιμούσα.

Μα ποιος να τα γυρίσει;
Και ποιος τέτοιο νομοσχέδιο να ψηφίσει;
Ο λωλός Χαζοχαρούμενος που την πρωθυπουργία ξοφλά
τη Μέρκελ υπηρετώντας τυφλά;
Ο Βενιζέλος
που στο πασόκ έδωσε τέλος
(ούτε με κεφαλαία γράμματα το χέρι δεν πάει
να γράψει ένα κόμμα που τόσο ντροπερά ξιοφλάει);

Ο Κουβέλης, προδότης της αριστεράς
που σκοπό του τόχει-
όπως έχει το Φθινόπωρο το πρωτοβρόχι-
σαν πληρωμένος παλληκαράς
να κάνει τον καμπόσο σαν πρόεδρος δημοκρατίας
για πληρωμή της προδοσίας;

Ο Λοβέρδος, που το γενόσημο
(που τόσα κακά έχει
όσο άσκεπο σπίτι όταν βρέχει)
της ύπαρξής του έκανε ορόσημο
και που νομίζει πως ο λαός ξεχνάει
ότι αυτός τον έκανε να πεινάει;

Και για να μην τους πιάσουμε έναν έναν
δε βρίσκω κανέναν
που να μπορεί ρότα ν’ αλλάξει
και άλλος Αρχιμήδης «εύρηκα» να φωνάξει.
Για να μην πω για τον Παπαντρέου το Γιωργάκη
που αφού διάλυσε το δικό μας τσαρδάκι
πάει τώρα με τρόπο πάλι βλακικό
να διαλύσει και το διεθνή σοσιαλισμό…
(Μα να μην έχει φτιάξει τίποτα αυτό το παιδί…

πού είναι ο πατέρας του να χαρεί όταν  δει
πως αποτέλειωσε το έργο του ο γιος του
που ο αμοραλισμός δεν έκανε ο δικός του…)

Έχει έξαρση ο ρατσισμός, λένε.
Ο ρατσισμός δεν έχει έξαρση. Πάντα
ο μαύρος που ζει στην Ουγκάντα
θα απορεί που και οι λευκοί κλαίνε.
Και στην πατρίδα μας ο ρατσισμός
είναι κληρονομιά παλιά όπως ο αστερισμός.
«Πας μη έλλην βάρβαρος»: σύμφυτος
ο ρατσισμός με τη χώρα μας
έτσι το ήθελε ο ύψιστος-
αυτή είναι η ψώρα μας.

Μα έλα που σήμερα οι λεφτάδες του κόσμου
θέλουν χέρια και κίτρινα και μαύρα να του δουλεύουν όμως…
και αυτό προϋποθέτει μυρωδιά όχι δυόσμου
μα ίδρωτα που η ειρήνη μεταξύ τους ο πρώτος νόμος…
Κι ας πρώτα ξεριζωθεί η ψυχή του ανθρώπου
κι ύστερα ο ρατσισμός του,
μα αυτοί θέλουν οι άνθρωποι κάθε τόπου
καθένας να καταπνίγει τον γενότυπό του
για να παράγουν… να παράγουν… να παράγουν…
και βέβαια και ήσυχα να διάγουν
για να πηγαίνει μπροστά η δουλειά
όπως με τα ζώα εγινόταν παλιά.

Ρωτάνε οι λεφτάδες γιατί ήρθε η Κρίση.
Κάνουν ότι δεν ξέρουν
ότι αυτοί την έχουν μαυλίσει
ώστε οι φτωχοί να υποφέρουν
ενώ εκείνοι θα ευημερούν
είτε βρίσκονται στο Λονδίνο είτε στο Καμερούν.

Και ξεσηκώνουν λαούς σε Αφρική και Ασία
για να ζητήσουν περισσότερα χρήματα για την εργασία
έτσι που η αμοιβή τους να εξισωθεί με των δυτικών
και να επέλθει εξίσωση των εργατικών,
ώστε ο ανταγωνισμός να πάψει
υπέρ να λειτουργεί των ανατολικών χωρών
και το εμπόριο και πάλι να ανάψει,
μα τώρα με το συμφέρον των δυτικών παρόν.

Και να το καταφέρουνε δεν δυσκολεύονται:
αφού έπεσε η Σοβιετική Δημοκρατία
οι λαοί από τα χέρια των λεφτάδων άγονται και φέρονται
και κάνουν ό,τι θέλει η πλουτοκρατία.
Κι αυτή λέει: «Τώρα που δεν έχετε προστάτη
ότι σας έδωσα θα σας το πάρω πίσω.
Άσπρη μέρα για να δείτε θα κάνετε μαύρο μάτι.
Ό,τι τότε έχασα, τριπλό τώρα θα το κερδίσω.»

Ως για το λαό τον ελληνικό,
τους ακούει
και όπως από γέννηση τόχει χούι
λουφάζει σαν λαδικό.
Και λένε οι ασημακοπουλίνες
και οι άλλες αγιογδύτισσες μπουμπουλίνες
ότι ο λαός ο ελληνικός έχει ωριμότητα
γι αυτό δεν ξεσηκώνεται.
Δεν παραδέχονται ότι δεν υπάρχει συλλογικότητα
κι ότι όποια ατομική
(πολιτική ή κοινωνική)
πρωτοβουλία, τον ψόφιο κοριό καμώνεται…
…………………………………………………
Είμαι  ένα κλήμα πα’  στη  γη που ο θεός ποτίζει.   
Κι  ειν'  ο καρπός  μου του θεού το αιώνιο το πνεύμα.
                                                           ΣΙΛΕΣΙΟΣ
ΚΑΖΑΜΙΑΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ 2016

ΜΑΙΟΣ
Ο Πάγκαλος μπαίνει στην ουρά σε συσσίτιο με το κατσαρολάκι στο χέρι μουρμουρίζοντας: «Για να μη λένε πάλι πως δεν τα φάγαμε μαζί…»
Το πετρέλαιο θέρμανσης κατατάσσεται στα είδη πολυτελείας. Στα σχολεία καίνε και τα τελευταία βιβλία για να ζεσταθούνε.
Ο Τσίπρας δηλώνει: «Και θα διαπραγματευτούμε και δεν θα διαπραγματευτούμε!» Ντύνει ζητιάνους τους υπουργούς και τους στήνει σε επίκαιρα σημεία της Αθήνας να ζητιανέψουν. «Για να πληρώσουμε τη δόση του Ιούνη».
Η Μέρκελ διώχνει τη Γαλλία από την Ευρωζώνη.

ΙΟΥΝΙΟΣ
Η κρίση βαθαίνει.
Λεφτά δεν μαζεύονται.
Γερμανοί επιχειρηματίες αγοράζουν την Αττική.
Η Κυβέρνηση μετακομίζει στη Σπάρτη.
Οι επιτελείς του ξυπνάνε τον Παυλόπουλο ο οποίος δηλώνει: «Πρέπει να φύγουν οι γερμανοί από την Ελλάδα». Και ξανακοιμάται.
Ο Τσκαλώτος ανακοινώνει πως αν κάποιος δωρίσει στην Ελλάδα τρακόσα δισεκατομμύρια ευρώ, τότε η κυβέρνηση δεν θα πάρει νέα μέτρα.
Η Αγγλία διαφωνεί σε όλα με την Ευρώπη, φεύγει από αυτήν και μετακομίζει στην Αμερική. «Είπαμε, αλλά όχι να έρθει και εδώ…» ακούγεται να λέει ο Ομπάμα από ένα ανοιχτό ξεχασμένο μικρόφωνο.

ΙΟΥΛΙΟΣ
Οι έλληνες πάνε στην Αλβανία για να βρούνε δουλειά. Όσοι μένουν ξεσηκώνονται και κυκλώνουν τη Βουλή. Η Κυβέρνηση κλονίζεται και κάνει ανασχηματισμό. Ο Τσίπρας τοποθετεί υπουργό Εθνικής Άμυνας τον Καρατζαφέρη, ο Παυλόπουλος δεν υπογράφει το Διάταγμα, η Κυβέρνηση πέφτει, ο Τσίπρας κάνει εκλογές που τις κερδίζει με ποσοστό δώδεκα τοις εκατό. «Ο λαός μίλησε!» αναφωνεί. Και αρχίζει τις μαλακίες.
Η Μέρκελ θυμώνει. Δηλώνει «εκεί ο κόσμος καίγεται, το… και οι έλληνες είναι για τα σίδερα!». Πουλάει την Αττική στους Σκοπιανούς για ένα κομμάτι ψωμί και φεύγει από την Ελλάδα. Ο Πάγκαλος τρώει το ψωμί και οι Σκοπιανοί πάνω στην αναμπουμπούλα για αντίποινα τρώνε τον Καραμανλή. 
Η νέα Κυβέρνηση αγοράζει την Αττική από τους Σκοπιανούς με αντάλλαγμα τη Μακεδονία εκτός από το Πράβι. Ο Τσίπρας δηλώνει: «Απόκτησε και η τέως Ελλάδα το Βατικανό της!» Η Φώφη διαμαρτύρεται στον Παυλόπουλο. «Άκρη είναι, δεν πειράζει», την καθησυχάζει ο Παυλόπουλος.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Ο Τσίπρας θέλει να ξανακάνει εκλογές για να πάρει μεγαλύτερο ποσοστό.
Ο Καρατζαφέρης δεν συναινεί με το αιτιολογικό πως η Ελλάδα δεν αντέχει νέες εκλογές. Με το στρατό καταλαμβάνει πραξικοπηματικά τη Βουλή και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, συλλαμβάνει πολιτικούς και κάνει νέα κυβέρνηση με τον Αβραμόπουλο πρωθυπουργό. Ο Γιούνκερ τσαντίζεται μου παίρνετε τον κομψότερο επίτροπο τέτοια. Το σλόγκαν της νέας κατάστασης είναι: «Ελλάς ελλήνων ατσαλάκωτων» και το έμβλημά της ένα ηλεκτρικό σίδερο.
Ο Τσακαλώτος αυτοεξορίζεται στην Αμερική και αρχίζει να οργανώνει τους αμερικάνους εναντίον του καπιταλισμού.
Ο Καρατζαφέρης με δήλωσή του, αναπτύσσει τη θεωρία ότι η Τουρκία είναι έπαρμα της υφαλοκρηπίδας της Χίου και άραγε ελληνική. Πηγαίνει στην Τρίπολη και οργανώνει τους χίτες και τους ταγματασφαλίτες. Ο Αβραμόπουλος τον αγκαλιάζει: «Κρυφό αδέρφι μου, είμαστε λοιπόν στο ίδιο στρατόπεδο!» Και τον κάνει αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. 

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
Στην Ελλάδα η κρίση βαθαίνει κι άλλο, τόσο που δε φαίνεται.
Οι Αγορές μην έχοντας τι να υποβαθμίσυν υποβαθμίζουν τον εαυτό τους.
Οι έλληνες τρώνε ο ένας τον άλλον για να επιβιώσουν. 
Τα παιδάκια του γάλακτος είναι περιζήτητα.
Οι έλληνες πρωτεύουν σε παγκόσμιο διαγωνισμό ηλιθιότητας. Ο Παπανδρέου αναφωνεί χαρούμενος και συγκινημένος: «Παιδιά μου! Δικά μου παιδιά!...»
Η Αγγλία διαφωνεί και με την Αμερική και φεύγει από τη Γη. Από το Διάστημα στέλνει ένα μήνυμα στους λαούς της Γης: «Πόσο μικροί είστε όλοι!»
Ο Κάστρο πριν πεθάνει ξαναγεννιέται και η επανάσταση αρχίζει από την αρχή στην Κούβα.
Από τη φυλακή ο Τσίπρας ζητάει Δημοψήφισμα. Ο Αβραμόπουλος τον εξορίζει. «Ούτε για τη φυλακή δεν κάνει αυτός», μουρμουρίζει.
Ο Τσίπρας παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς. Οι γερμανοί και οι γάλλοι δεν του δίνουν άσυλο. Τον δέχεται η Ιταλία, όπου οργανώνει τους εξόριστους έλληνες στο Πανελλήνιο Ανθελληνικό Κίνημα (ΠΑΚ).
Η Μέρκελ διώχνει την Ιταλία και τις Χώρες του Νότου από την Ευρωζώνη δηλώνοντας: «Η Ευρωζώνη είμαι εγώ!».

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Φοιτητές κλείνονται στο Πολυτεχνείο και ζητάνε να φύγει η δικτατορία του Αβραμόπουλου. Ο Σαμαράς υποστηρίζει τον Αβραμόπουλο, ο Καρατζαφέρης υποστηρίζει το Σαμαρά, ο Παπανδρέου υποστηρίζει τον Καρατζαφέρη που τον είχε υποστηρίξει στο Μνημόνιο.
Ο Αβραμόπουλος αποφασίζει να ρίξει την Πύλη του Πολυτεχνείου και οι αμερικάνοι να ρίξουν τον Αβραμόπουλο. Ο Τσίπρας στην Ιταλία τα μαθαίνει και στέλνει μέσα στο Πολυτεχνείο μέλη του ΠΑΚ ώστε να φανεί ότι αυτοί έριξαν τον Αβραμόπουλο και να κυβερνήσουν μετά την Ελλάδα.
Η κρίση από το πολύ βάθεμα βγαίνει στον Ειρηνικό ωκεανό. Μην έχοντας γη να πατήσει κολυμπάει προς την Ιαπωνία. Οι ιάπωνες τη διώχνουν. Το ίδιο οι κινέζοι και οι ινδοί. Αποφεύγοντας να περάσει από την Τουρκία συνεχίζει το κολύμπι της για την Ελλάδα από όπου κανείς δεν την διώχνει και ξαναθρονιάζεται.
Οι αμερικανοί επικηρύσσουν τον Τσακαλώτο για πέντε εκατομμύρια δολάρια.
Στις πέντε του μηνός το Πολυτεχνείο πέφτει, ο Καρατζαφέρης σε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών προτείνει να έρθει ο Παπαδήμος για να ξαναφέρει τη δημοκρατία στη χώρα.
Στις δέκα του μηνός ο Παπαδήμος έρχεται από το Παρίσι. Οι έλληνες τον περιμένουν στο αεροδρόμιο με κεριά. Ο Τσίπρας υπολογίζει: «Πικραμμένος… Σαμαράς… κοντεύει πάλι η σειρά μου!»
Στις είκοσι του μηνός ο αμερικάνικος λαός κυριεύει τον Λευκό Οίκο και ανακηρύσσει τη χώρα Λαϊκή Δημοκρατία. Το Ισραήλ αυτοκτονεί.
Η Ρωσία μένοντας η μόνη υπερδύναμη καταργεί τα χρήματα παγκοσμίως, εγκαθιδρύοντας τον κουμουνισμό και την ευτυχία πάνω στη γη.
Στην Ελλάδα η Παπαρήγα γίνεται Επίτροπος της Επανάστασης και όλοι οι έλληνες τρώνε με κόκκινα χρυσά κουτάλια.
Ο χρόνος μετριέται παγκόσμια από δω και πέρα ως χρόνος μΚ, δηλαδή μετά Κουμουνισμό.
Στις τριάντα Αυγούστου εκτελούνται όλοι οι υπουργοί και βουλευτές της Ελλάδας, όλοι οι πλούσιοι και οι βιομήχανοι, με λίγα λόγια όλοι όσοι εμπόδιζαν μέχρι τώρα την επικράτηση του κουμουνισμού. Η κρίση μαζεύει όση υπομονή μπορεί και μπαίνει μόνη της στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
Ο μήνας περνάει παραδεισένια για όλους τους κατοίκους του πλανήτη μέχρι τις τριάντα του. Στις τριάντα και μία η κουμουνιστική ηγεσία παίρνει ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από την γύρω από τη γη περιστρεφόμενη Αγγλία: «Επαναφέρατε καθ’ άπασαν την γην τον καπιταλισμόν εντός τριημέρου, αλλέως βυθίζω Ρωσίαν».
Η μέρα περνάει με συσκέψεις επί συσκέψεων και προετοιμασίες για αντιμετώπιση δυσάρεστων καταστάσεων που πιθανόν θα έρχονταν από το Διάστημα, ο καπιταλισμός όμως δεν παλινορθώνεται από τους κουμουνιστές.

Η πρώτη και η δεύτερη μέρα του μήνα είναι και αυτές ημέρες προετοιμασίας και αναμονής. Καμία κυβέρνηση δεν παίρνει στα σοβαρά την δυνατότητα κάποιος να έχει τη δυνατότητα να βυθίσει τη Ρωσία, όμως την Τρίτη μέρα του μηνός, η Ρωσία βυθίζεται αλλάζοντας τον χάρτη της γης.
Όλα τα πριν κράτη της γης ανασυσταίνονται και σπεύδουν να δηλώσουν υποταγή στην Αγγλία, η οποία ξανάρχεται στη γη παίρνοντας τη θέση της Γερμανίας, την οποία στέλνει στον Βόρειο Πόλο.
Η Αγγλία κλωνοποιεί τόσους Σκόμπυ όσα και τα κράτη της γης και στέλνει από έναν σε καθένα σαν Τοποτηρητή.
Οι Σκόμπυ εκτελούν τους κουμουνιστές όλης της γης και κάνουν πρωθυπουργούς τους Παπαντρέου κάθε κράτους. 
Τα ανθρωπάκια που μένουν στην Ελλάδα και που δεν είναι πια ούτε καπιταλιστές ούτε κουμουνιστές, ρίχνουν κορώνα γράμματα και δηλώνουν πλήρη υποταγή στους άγγλους.
Ο Σκόμπυ ξετρυπώνει την Κρίση και την βάζει στην αποθήκη για να την χρησιμοποιήσει όποτε χρειαστεί. «Για τίποτα Δεκεμβριανά ή για κα’ναν εμφύλιο».
Οι έλληνες, με τους δεξιούς και τους αριστερούς πεθαμένους, νιώθουν επιτέλους πως κανένας δεν τους εκμεταλλεύεται.
Στην Τρίπολη τα εγγόνια των χιτών, των ταγματασφαλιτών και των τραμπούκων φτιάχνουν τη Φασιστική Νεολαία Ελλάδος (ΦΝΕ) και αρχίζουν τους ξυλοδαρμούς των κουμουνιστών, των παιδιών και των εγγονών τους.
Η χώρα μπαίνει στη σειρά της.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Η Μέρκελ ενημερώνει τους άγγλους ότι κατέχει έναν τεϊοτρόπο ιό που αν τον αφήσει ελεύθερο θα καταστρέψει τις τεϊοφυτείες όπου γης για εκατό χρόνια.
Οι άγγλοι συνθηκολογούν, η Γερμανία ξαναπαίρνει τη θέση της στην κεντρική Ευρώπη και υποχρεώνει την Αγγλία να ανελκύσει τη Ρωσία για να έχει έναν αξιόλογο αντίπαλο στους μελλοντικούς πολέμους. Η Ρωσία ανελκύεται και οι ρώσοι βγαίνουν ολοζώντανοι από τα υπόγεια καταφύγια που είχαν φτιάξει για έκτακτες ανάγκες.
Οι έλληνες που απόμειναν παίρνουν τα εγγονάκια και τα δισεγγονάκια των Καραμανλήδων, των Παπαντρέηδων και των Μητσοτακαίων και τα τρέφουν και τα ανατρέφουν σε ειδικούς Παιδικούς Σταθμούς ώστε να μεγαλώσουν γρήγορα και να συνεχιστεί η διακυβέρνηση της χώρας από ένα από τα τρία ονόματα, καθώς και η εναλλαγή των τριών τους στην εξουσία.
«Να μας ρημάζουν δικοί μας άνθρωποι τουλάχιστον», λένε.
Τη νύχτα της ημέρας που πάρθηκε η απόφαση αυτή, από τον ουρανό της Ελλάδας ξεπροβάλλει ένα τεράστιο χέρι με ορθάνοιχτα και τα πέντε δάχτυλά του, που κατεβαίνει με ορμή και για λίγο ακινητοποιείται οριζοντιωμένο, μερικές εκατοντάδες μέτρα πάνω από τα βουνά και τις πεδιάδες της χώρας, ενώ την ίδια στιγμή μια βροντώδης και επιβλητική φωνή που φτάνει μέχρι τους πόλους ακούστηκε: «Να! Κόπανοι!»
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ
Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον.
Κεφ. 26: 6-16
Τοῦ Χαζοχαρούμενου γενομένου ἐν Αθήναις, ἐν οἰκίᾳ Μαξίμου, προσῆλθεν αὐτῷ γυνὴ ονόματι Αναισχυντία, ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα ακριβού, καὶ κατέχεεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ενώ αυτός εκάθητο. Ἰδόντες δὲ οἱ οπαδοί αὐτοῦ ἠγανάκτησαν, λέγοντες· Εἰς τί ἡ ἀπώλεια αὕτη; ἠδύνατο γὰρ τοῦτο τὸ μύρον πραθῆναι ολίγου έστω, καὶ δοθῆναι τοις δανεισταίς, ως επί πρωτογενούς πλεονάσματος. Γνοὺς δὲ ὁ Χαζοχαρούμενος, εἶπεν αὐτοῖς· Τί κόπους παρέχετε τῇ γυναικί; Αύτη γαρ εστίν σύντροφός μου έως θανάτου. ἔργον γὰρ καλὸν εἰργάσατο εἰς ἐμέ. Πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν άπαντας τους έλληνας, λόγω Μνημονίου όπερ εγώ έφερα, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε πρωθυπουργόν. Βαλοῦσα γὰρ αὕτη τὸ μύρον τοῦτο ἐπὶ τοῦ σώματός μου, πρὸς τὸ μαυρίσαι με εν ταις εκλογαίς ἐποίησεν. Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ ο λόγος ούτος ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, λαληθήσεται και ότι Χαζοχαρούμενος με συνεργάτιδα την Αναισχυντίαν τα δέοντα εοίησε ώστε χαντακώσαι την Ελλάδα εις τους αιώνας των αιώνων αμήν. Τότε πορευθεὶς εἷς τῶν αγαπητών του οπαδών, ὁ λεγόμενος Βαρουφάκης Ιωάννης, πρὸς τοὺς Δεξιούς, εἶπε· Τί θέλετέ μοι δοῦναι, κἀγὼ ὑμῖν παραδώσω αὐτόν; Οἱ δὲ ἔστησαν αὐτῷ τρία εκατομμύρια ευραργύρια. Καὶ ἀπὸ τότε ἐζήτει εὐκαιρίαν, ἵνα αὐτὸν παραδῷ. και καλώς έπραττεν.

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Το ρόδο που είδε σήμερα εδώ στη γη η ματιά μου 
αιώνια μέσα στου θεού ανθούσε την αγκάλη.
                                                     ΣΙΛΕΣΙΟΣ
ΨΈΜΑ-ΤΟ ΕΚ ΤΩΝ ΩΝ ΟΥΚ ΑΝΕΥ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Ψέμα εδώ ψέμα εκεί ψέμα και παραπέρα
ψέμα επάνω δεξιά κι αριστερά
ψέμα στη θάλασσα στη γη και στον αέρα
ψέμα τα όνειρα που κάνουνε φτερά.

Ψέμα εγέμισε το παν-πικρή αλήθεια
μ’ αυτό που διόλου δε μου φαίνεται καλό
είναι που πλην από τα χέρια και τα στήθια
ψέμα εγέμισε κι αυτό μας το μυαλό.

Ψευδοειδώς συμπεριφέρονται οι πάντες
που με φανάρια λίγα χρήματα ζητούν.
Ψάχουν καλά μες σε μπαούλα και σε τσάντες
κι ας είναι σίγουροι λεπτό πως δεν θα βρουν.

Ψέματα λεν οι υπουργοί στους ψηφοφόρους
ψέματα λένε στο λαό οι πολιτικοί
ψέματα λένε οι πολίτες στους εφόρους
ψέματα λέει ο καθείς εδώ κι εκεί.

Ψέμα μεγάλο ένα είναι η ζωή μας
ψέμα ο πόνος, το καλό και το κακό
ψέμα η μέρα, ψέμα η νύχτα, το πρωί μας
 ψέμα του ανθρώπου το μυαλό το λογικό.

……………………………………………………………
ΠΑΕΙ ΚΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ! ΑΛΛΟΣ!...

Πάει και του Σύριζα η ελπίδα.
Στο υπόγειο το ποτάμι επνίγει
που απ’ την Ουάσινγκτον πηγάζει
κι ως Ωκεανός τη γη τυλίγει.

Το προαιώνιο του ανθρώπου
το όνειρο-η δικιοσύνη
όνειρο ήταν, όνειρο είναι
και πάντοτε όνειρο θα μείνει.

Ο Τσίπρας, ντύνοντας με στόμφο
τα όσα κενά φέρνει μαζί του
πουλάει τιμή, πουλάει αέρα,
και ξεπουλάει το μαγαζί του.

Και η πατρίδα απ’ τη στροφή του
ανήκεστες παθαίνει βλάβες.
Τσίπρα επίορκε, θέλουν τόλμη
και αρετή θέλουν οι Τσάβες.
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΕΝ ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΠΟΡΙΑ

Πρέπει ν’ αλλάξω ρότα ρε γαμότο.
Δεν πάει πια το πράμα με τη Μέρκελ.
Παιδί γραικός με ούννα δε σκαρώνουν-
Το ’πε πριν τόσα χρόνια και ο Μέντελ.

Η Γερμανία αρχίζει να ρετάρει.
Σε λίγο για προστάτης δε θα κάνει.
Πώς να το πρόβλεπα; Πριν δύο χρόνια
καθένας θα ’πεφτε σ’ αυτή την πλάνη.

Τώρα γοργά πρέπει να έβρω κάποιον
και την κατάσταση να ισορροπήσω.
Με τον Ομπάμα! Ναι! Με τον Ομπάμα
πρέπει ένα ραντεβού γοργά να κλείσω.

Πρέπει την προτεστάντικη να δείξω
πως ν’ αποφύγω προσπαθώ παγίδα…
Αρχίσαν όλοι κιόλας να μιλάνε
πως πάει καιρός πολύς που δεν τον είδα…

Του έχω κάνει κρούσεις μα δε θέλει.
Και όμως, εξαρτάται από κείνον
για πόσο ακόμα εγώ θα συνεχίσω
πρωθυπουργός να είμαι των Ελλήνων.

Και τελευταία οι αμερικάνοι
έχουνε με τους τούρκους ένα γίνει.
Κι αυτός ο Κέρι όλο εκεί πηγαίνει
και όσο και να ’ναι αυτό μου τήνε δίνει.

...Να πάω…,  να συζητήσω για Συρία…,
να δείξω πως κι εγώ παίζω ένα ρόλο
σε Μέση Ανατολή…, Ιράκ…, Περσία…
κι όχι πως τραγουδώ μονάχα σόλο!

Τουλάχιστον ο Εξωτερικών μου
να συναντιόταν λίγο με τον Κέρι…
Μα για τους Γιάνκηδες θαρρώ είναι και κείνος
καμένος σαν και μένανε από χέρι…

Τέλος δεν ξέρω… πρέπει μ’ έναν τρόπο
στους αμερκάνους σύντομα να δείξω
ότι σιγά σιγά ξεκόβω από τη Μέρκελ
κι ότι κοντά τους άγκυρα θα ρίξω.

Ο κόσμος-τι να γίνει;-έτσι επλάστη:
κάθε μικρός να έχει έναν προστάτη.
Εγώ απλά υπακούω στους κανόνες.
Γι αυτό σας λέω: πρέπει να κάνω κάτι…
ΩΔΗ ΣΤΟ ΜΟΥΣΜΟΥΛΟ

Σύκα στο περιβόλι  και δαμάσκηνα
ρόδια και δίφορα λεμόνια
σταφύλια...αχλάδια ζουμερά...
φράουλες...

Μόνο τα ευαίσθητα
χνουδάτα
κλαδωτά
εύθραυστα μούσμουλα
λείπουν.

Πρώτα μας ήρθαν.

Κροτάλισαν ευγενικά πάνω στο δέντρο τους
εψάλαν τις γλυκές τους μελωδίες, κουβάλησαν
στο φως και στη διαφάνεια τους το καλοκαίρι,
φραγμό στην ίδια την επιβουλή τους
διαφράγματα επινόησαν ωχρά
τοποθετώντας τα με τακτ
τριγύρω στον καρπό
κι αφού μας επλημμύρισαν ανταύγειες
και μνήμες οσμηρές
κι επαναλήψεις
και συνέχειες
επαραχώρησαν τη θέση τους
σε όλα τ'  άλλα.

Ω!  Μούσμουλο συμπυκνωμένο και ανέκφραστα θολό!
Ω!  Μούσμουλο αβρό και στοργικό!
Ω!  Πρωτοβρόχι στης ζωής την ξέρα!
Ω!  Υπομονή στην άκρη της βροχής!
Ω!  Αδιάσπαστε, πικρέ
κολλώδη ήλιε της πρώτης καλημέρας!
Στο περιβόλι σύκα… φράουλες…
μα με το μύρο σου ολ'  ανθούν
και με τη θύμησή σου όλα
δένουν και καρπίζουν.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

«Εγώ!
Η πέτρα!
Η ταφόπετρα!
Φωτιάς δισέγγονο!
Βουνού αγγόνι!
Εργατιάς παιδί!

Εγώ!
Η στερροτάτη!
Η αειπαγής εγώ!
Εγώ η δύσρηκτος!
Τι ήταν αυτό που μου ’γινε;

Εγώ που ως κι ο σεισμός τρεις μέρες πριν
ούτε που μ’ έσεισε...
Εγώ που ως και το θάνατο τον φυλακίζω...
Εγώ!
Το σύνορο φωτός και σκότους!
Που δέκα ρωμαλέοι ρωμαίοι στρατιώτες
για να με σείσουν συνερύουν...

...ξάφνω
κι ενώ φρουρούσα έναν Ναζωραίο
έτσι,
χωρίς να το θελήσω,
δίχως ν’ αφεθώ,
βρέθηκα απ’ το ’να μέρος στ’ άλλο στη στιγμή
αφήνοντας ολάνοιχτο τον τάφο.
Σαν να ’μουν πούπουλο σου λέω...
ή σαν αέρας...
κι ούτε…»  
         26 ΑΠΡΙΛΗ
ΗΜΕΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ
ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ

«Πνευματική ιδιοκτησία»!..
Μία μεγάλη ανοησία
αν όχι ένας βδελυγμός
κι ένας του ανθρώπου ξεπεσμός.

Δώστε μου ορισμό για πνεύμα
που να μη σβήνει σ’ ένα γνέμα
και με ήττας τότε εγώ σπασμό
ευθύς θα βγάλω το σκασμό.
ΤΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ
Ευαγγέλιον
  Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον.
Κεφ. 21: 18-43
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ὁ διατρίβων εἰς τας οδούς Χαζοχαρούμενος ἐπείνασε· καὶ ἰδὼν Δημοκρατίαν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ, ἦλθεν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ παραλογισμόν οὐκ εὗρεν ἐν αὐτῇ, εἰ μὴ σύνεσιν μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπός γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ δημοκρατία. Καὶ ἰδόντες οἱ οπαδοί, ἐθαύμασαν λέγοντες· πῶς παραχρῆμα ἐξηράνθη η δημοκρατία; Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Χαζοχαρούμενος, εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε αταλάντευτον πίστιν εις την βλακώδη αριστεράν, οὐ μόνον τὸ τῆς δημοκρατίας ποιήσετε, ἀλλὰ κἂν τη χώρα ταύτη εἴπητε· ἄρθητι, καὶ βλήθητι εἰς τὴν Μημονιακήν θάλασσαν, γενήσεται· καὶ πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τω Παραλογισμώ, πιστεύοντες, λήψεσθε. Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ ἱερὸν, προσῆλθον αὐτῷ διδάσκοντι οἱ Δεξιοί καὶ οι Πασόκοι και οἱ Κουκουέδες τοῦ λαοῦ, λέγοντες· Ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς, καὶ τίς σοι ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν ταύτην; Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Χαζοχαρούμενος, εἶπεν αὐτοῖς· Ἐρωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ λόγον ἕνα, ὃν ἐὰν εἴπητέ μοι, κἀγὼ ὑμῖν ἐρῶ, ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ. Πόθεν η εξουσία, η παραδούσα Κύπρον εις Τουρκίαν εδόθη Παπαδοπούλω συν τοις μετ’ αυτού; εκ λαού ή εξ αμερικάνων; Οἱ δὲ διελογίζοντο παρ᾿ ἑαυτοῖς, λέγοντες· Ἐὰν εἴπωμεν, ἐκ λαού, ἐρεῖ ὴμῖν· Διατί οὖν οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ; ἐὰν δὲ εἴπωμεν, ἐξ αμερικάνων φοβούμεθα τὸν ὄχλον· Καὶ ἀποκριθέντες τῷ Σαμαρά   εἶπον· Οὐκ οἴδαμεν. Ἔφη αὐτοῖς καὶ αὐτός· Ουδέ εγώ  λέγω ὑμῖν, ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ. και ενέμενεν αφανίζων την χώραν.

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Παντού υπάρχει ο θεός εκτός απ’ τον εαυτό Του.
                                                 ΣΙΛΕΣΙΟΣ
“ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΟΙΗΤΕΣ”

-Πώς λέγεται ο πελάτης σας;
-Ιησούς.
-Κι ο τόπος του καταγωγής;
-Η Ναζαρέτ.
-Τ’ όνομα του πατέρα του;
-Ιωσήφ.
-Και επαγγέλλεται;
-Ποιητής.
-Κύριε Ιησού λυπάμαι-θα σας διώξουμε.
Δε θέλουμε ποιητές.

Έχουνε τόσο διάφορες συνήθειες από μας...
Καλά είμαστε τακτοποιημένοι
με τα εργοστάσια...
με τα όπλα...
με τις μηχανές μας...
Κύριε Ιησού λυπάμαι-θα σας διώξουμε.
Δε θέλουμε ποιητές.

Έχετε τόσα εναντίον σας...
Θέλετε ν’ αγαπάει ένας τον άλλο.
Πώς θ' αγαπήσω κάποιον
που θέλει να μου πάρει τα λεφτά
(αλήθεια επισκεφτήκατε ποτέ σας ψυχολόγο);
Ακόμα λέτε... για να δω...
Α! Ναι! Μακάριοι οι πτωχοί...
με συγχωρείτε που γελώ-
συνήθως ξέρετε είμαστε ευγενέστατοι εδώ…
Κύριε Ιησού λυπάμαι-θα σας διώξουμε.
Δε θέλουμε ποιητές.

Πάρτε τον!
Ο στρατιώτης
θα σας διαβάσει τα δικαιώματά σας-
σε μας
και οι φυλακισμένοι έχουν, κύριε, δικαιώματα.
Πηγαίνετε.
Περνώντας από τη Γεθσημανή μπορείτε αν θέλετε
να κάνετε ένα τηλεφώνημα.

Δε θέλουμε ποιητές.
Θες με μια κίνηση να δεις μπροστά σου
ν’ απλώνεται ο παράδεισος ο ίδιος;
Στρέψε το πρόσωπό σου από τον κόσμο.  
                                       ΣΙΛΕΣΙΟΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΤΕ ΣΩΣΤΑ
ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ
ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟ CHAMPIONS LEAGUE

Πρώτα να ξέρετε πως δίχως άλλο
το σκορ θα είναι ή μικρό ή μεγάλο.
Δεύτερο-κι ο καθείς ας το εννοήσει-
ο ένας θα χάσει κι ο άλλος θα κερδίσει.

Τρίτο: αν γκολ θα μπει στο δεκαπέντε
το ίδιο δε θα μπει και στο εικοσπέντε.
Κι ο διαιτητής αν πέναλτι σφυρίξει
θα είναι πέναλτι και όχι λήξη.

Κι απ’ τα πιο σίγουρα είναι στην πλάση,
πως πέναλτι ο γκολκήπερ για να πιάσει
δε θα σταθεί ακίνητος στη μέση
μα ή δεξά η αριστερά θα πέσει.

Και κάτι που δεν ξέρουν ούτε οι παίκτες
ούτε κι οι απανταχού του κόσμου ρέκτες,
και τούτο εμπεδώστε μέσα στ’ άλλα:
του αγώνα στρογγυλή θα είναι η μπάλα!

Κι όταν ο αγώνας αίσια θα τελειώσει-
την απορία σας νιώθω την τόση
και λιγοστεύω του άγχους σας τα βάρη-
το Κύπελλο η νικήτρια θα το πάρει.

Όποια ομάδα στο παιχνίδι χάσει
αυτή στα χέρια Κούπα δε θα πιάσει.
Κι αν δεν ειν’ έτσι όπως σας τα λέω
τότε όλα τα λεφτά μου εγώ τα καίω.

Και να ’στε σίγουροι πέρα ως πέρα
το μεσημέρι όσο πως είναι μέρα,
πως πέναλτι κανείς για να χτυπήσει
τη μπάλα στα έντεκα θα τήνε στήσει.

Η μπάλα αν θα χτυπήσει σε δοκάρι
θα ’χει χτυπήσει τότε σε δοκάρι
κι αν έξω βγει, θα είναι έξω βγαλμένη.
Και γκολ που μπει, πάλι δεν ξαναμπαίνει.

Και τέλος αν παιχτούν καθυστερήσεις
θα έχουνε παιχτεί καθυστερήσεις
κι αν αποβάλει ο διαιτητής κανέναν
θα παίζει η ομάδα του με μείον έναν.

Φαντάζομαι βοήθησα μεγάλως
της αγωνίας σας να πάψει ο σάλος
και πια τα ματς ανέτως να κοιτάτε
και βλέποντας τα να χαμογελάτε.

Κρατήστε το γραφτό αυτό δικό σας
να ’ναι για κάθε αγώνα οδηγός σας
γιατί όταν μακριά εγώ θα φύγω
θα τα ξεχνούσατε όλα λίγο λίγο.

Κι όταν το διάβασμα εδώ τελειώστε-
και γνώστες πια γεροί της μπάλας νοιώστε,
κάντε μια ευχή απ' της ψυχής τα βάθη
για μένα τόσα που σας έχω μάθει.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Φώτη
δεν πρόλαβα να κλείσω εβδομάδα μετά από την πρώτη μου έξοδο ύστερα από την τρίμηνη κλεισούρα λόγω οσφυοϊσχιαλγίας,  σήμερα είχα την επίσκεψη άλλου μπελά: γονάγρα!
Είναι η προσβολή από ουρική αρθρίτιδα της επιγονατίδας. Δεξιά κι αυτή.
Άντε πάλι κρεβάτωμα, άντε πάλι κλεισούρα, άντε πάλι Tylenol –συμπτωματική αγωγή- και κολχικίνη-θεραπευτική.
Και δεν είναι τόσο ο πόνος αλλά το είδος του πόνου. Δεν πονάει το σημείο της φλεγμονής μόνο, αλλά είναι σαν με επίκεντρο αυτό, ο πόνος να επεκτείνεται κυματικά σαν τις σεισμικές δονήσεις, έτσι που πονάς σε όλο σου το σώμα-αν μπορούμε να πούμε πόνο το στοιχείο της αίσθησης ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με σένα, όλα σου φταίνε χωρίς λόγο, και είναι σαν να είσαι ένας άλλος άνθρωπος που όλες οι σκέψεις που έκανες μέχρι τώρα απορρίπτονται σαν ανόητες ή σαν ανάξιες λόγου και η μόνη σκέψη που σε κυριαρχεί είναι: θα γίνω πάλι όπως πρώτα;
Όλα αυτά η ιατρική τα περιγράφει με μια λέξη: κακοδιαθεσία.
Το πρωί τα έβαλα με την Άντζελα χωρίς να μου κάνει τίποτα. Η καημένη δεν μίλησε.
Και έλεγα αύριο Κυριακή να πήγαινα στην Στέισυ.  Περισσότερο μπορώ να πω τη βλέπεις εσύ παρά εγώ!
Πάω να πάρω το Tylenol μου. Ευχήσου μου νοερά γρήγορη ανάρρωση και στείλε μου λόγια παρηγοριάς με το γρήγορο μέσο, ώστε να μη φτάσουνε κατόπιν εορτής-ο μπελάς αυτός κρατάει συνήθως τρεις με τέσσερες μέρες, κανόνισε.  

(Α! Άκου κι αυτό! Χτες συζητούσα με τη μικροβιολόγο μου για το τι φταίει που φτάσαμε εδώ. Είπε μονολεκτικά: η Τηλεόραση! Και συνέχισε: Ούτε το εικοσιένα, ούτε το σαράντα θα είχε υπάρξει αν και τότε είχε η Ελλάδα τηλεόραση! Πόσο πολύ και τι ωραία το προχώρησε, ε;)
Γιατί  μας  έπλασες θεέ  μου  θα χορτάσεις
ευχαριστίες από κάθε σου πιστό.
Κι  ας  μην  μπορούσες παρά να μας πλάσεις-
ανάγκη και  για μας το "ευχαριστώ".
                                       ΣΙΛΕΣΙΟΣ
24 ΑΠΡΙΛΗ
ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ
ΠΕΙΡΑΜΑΤΩΝ ΣΤΑ ΖΩΑ
(στίχοι για παιδιά)

Εδώ δεν ξέρω φίλοι τι να πω.
Κι εγώ πολύ τα ζώα τ’αγαπώ.
Μα όμως αγαπώ και τους ανθρώπους.
Ν’ αποφασίσω-όχι-δεν έχω τρόπους.

Καθείς ας απαντήσει μοναχός του
στο μέγα θέμα αυτό που στέκει εμπρός του.
Μη με ρωτήσετε-δεν έχω γνώμη.
Ίσως Θεός αν γίνω... μα όχι ακόμη...

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

Λοιπόν Φώτη που θέλεις να μάθεις γιατί είμαι μόνος μου, μάθε το. Είναι γιατί θέλω να είμαι μόνος.
Θα σου περιγράψω όμως μερικά περιστατικά που και αν ακόμα δεν ήθελα να είμαι μόνος (στην περίπτωση για την οποία με ρωτάς: μακριά από τους «συγγενείς» μου), θα το ήθελα ύστερα από αυτά.

Ένα είναι το εξής.
Φεύγοντας για Αμερική έδωσα το αυτοκίνητό μου στους «συγγενείς» μου, όπως εσύ τους λες, να το χρησιμοποιούν όσο θα λείπω.
Βιαστικά, λίγες μέρες μετά από μένα, έφτασε σε μένα, στην Αμερική, ένας κατάλογος εργασιών που έκαναν οι «συγγενείς» μου στο αυτοκίνητό μου, και η ενημέρωση ταυτόχρονα ότι το χρηματικό ποσό για τις εργασίες αυτές πληρώθηκε από τα δικά μου λεφτά που είχα αφήσει τους «συγγενείς» μου να διαχειρίζονται.
Γιατί οι εργασίες σε αυτοκίνητο που χρησιμοποιεί κάποιος  πληρώνονται από έναν άλλο;
Σημειωτέον ότι το αυτοκίνητο ήταν αξιόπιστο και δεν χρειαζόταν καμία εργασία. 
Αργότερα με ρωτάνε: να αγοράσουμε άλλο αυτοκίνητο δίνοντας το δικό σου με απόσυρση; Ναι, λέω. Παίρνουν λεφτά μου από την Τράπεζα και αγοράζουν αυτοκίνητο.
Γυρίζω στην Ελλάδα.
Για το αυτοκίνητο τσιμουδιά.
Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου; Θα εξακολουθούσες να τους έχεις «συγγενείς»; 

Άλλο. Όντας στην Αμερική μου λέει η «συγγενής» ότι η μητέρα μας άφησε στα τρία αδέρφια εκατό (ή εκατό εκατομμύρια) δραχμές. Να πάρω πέντε (ή πέντε εκατομμύρια) δραχμές για παντρέψω την κόρη μου; Ο άλλος «συγγενής» συμφωνεί. Και όταν έρθεις τα βρίσκουμε. Να πάρεις, λέω.
Γυρίζω στην Ελλάδα.
Για τα λεφτά τσιμουδιά.
Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου; Θα εξακολουθούσες να τους έχεις «συγγενείς»; 

Άλλο. Στην Αμερική όντας γράφω στίχους. Για να μη χαθούν σε μια ξένη χώρα (όπου δεν μπορώ να προσέχω τον εαυτό μου και πώς θα μπορούσα να προσέχω τους στίχους μου;), στέλνω τους στίχους μου στους «συγγενείς» στην Ελλάδα, να τους φυλάνε.
Γυρίζω στην Ελλάδα.
Για τους στίχους τσιμουδιά.
Εδώ όμως δεν το άφησα να περάσει έτσι. Τους ζήτησα τους στίχους μου. Ποιους στίχους σου; μου λένε. Βγαίνοντας από το σπίτι τους, βλέπω ένα παιδί των «συγγενών» μου να κουβαλάει τους στίχους μου, να τους δίνει στους «συγγενείς» και εκείνοι να τους βάζουν φωτιά και να τους κάνουν στάχτη.
 Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου; Θα εξακολουθούσες να τους έχεις «συγγενείς»; 

Άλλο. Αλλάζουν την κλειδαριά στο σπίτι του χωριού, το μόνο αγαπητό  μου «πράγμα», που μάλιστα χτίστηκε από τον πατέρα μου για να μένω εγώ σ’ αυτό, και με ειδοποιούν με έναν δικηγόρο πως αν παραβιάσω την κλειδαριά θα το πληρώσω ακριβά.
Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου; Θα εξακολουθούσες να τους έχεις «συγγενείς»; 

Αυτά και άλλα πολλά μικρότερα (και πολύ «μικρά» από μέρους των «συγγενών»), θα με έκαναν εμένα τουλάχιστον να μείνω μακριά τους. Όμως όπως σου προείπα, η απόφαση να μείνω μόνος υπήρξε πριν από όλα αυτά. Σου τα γράφω όμως, επειδή μπορεί η έμφυτη κοινωνικότητά σου να μην μπορεί να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν μόνοι.
Απορίες;
ΣΤΟΝ BIG ONE ΤΟΥ LA

Σεισμέ των τεσσεράμισυ πρωί
της δεκαεφτά Γενάρη
Μεγάλε Καρχαρία στη μικρή
Λίμνη μας δίχως ψάρι

Καλώς μας ήρθες δύναμη τυφλή
για να μας δείξεις πάλι
Πως δόξα, περιουσίες και τιμαλφή
είναι καπνός κι αιθάλη

Κι ότι το μόνο φως το αληθινό
και ανεσπέρως λάμπον
το ταρακούνημα είναι το δεινό
λόφων βουνών και κάμπων

και πως τα όντα εμείς τα «λογικά»
του κομπασμού του τόσου
γελοία είμαστε μηδενικά
στο μένος το άλογο σου.

                           ΗΓΗΣΩ  

Στου τάφου της το χείλος καθισμένη
με συντροφιά τη δούλη σύνοδό της
η Ηγησώ θρηνεί τον εαυτό της
κι ας είναι αιώνες τώρα πεθαμένη.

Στο χέρι δε θα βάλει το απαλό της
το κόσμημα που βλέπει έτσι θλιμμένη
και θα ’θελε και κείνο να πεθαίνει
να το ‘χει και στο θάνατο δικό της.

Θρηνεί το μαρμαρένιο της το στήθος
για χάδια που ποτέ δε θα γνωρίσει…
το στόμα για φιλιά που δε θα πάρει…
κι αυτή δοσμένη στο δικό της βύθος
πικρά θρηνεί για το μαργαριτάρι
το χέρι της που πια δε θα στολίσει.
Η άβυσσός μου του θεού
την άβυσσο απαντάει.
Στέκουν κι οι δυο διστακτικές-
βαθύτερη ποια είναι;
                    ΣΙΛΕΣΙΟΣ
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΙΑ´ 1 – 45
Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

1 Ἦν δέ τις ἀσθενῶν Ελληνικός Παραλογισμός , ἐκ τῆς  κώμης Χαζομάρας και Ηλιθιότητος τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς. 2 ἦν δὲ Χαζομάρα ἡ ἀλείψασα τὸν Χαζοχαρούμενον παχυδερμία και μαλάξασα την γλώτταν αυτού ψευδολογία, ἧς ὁ ἀδελφὸς Ελληνικός Παραλογισμός ἠσθένει. 3 ἀπέστειλαν οὖν αἱ ἀδελφαὶ πρὸς αὐτὸν λέγουσαι· Διδάσκαλε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ. 4 ἀκούσας δὲ ὁ Χαζοχαρούμενος εἶπεν· Αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ’ ὑπὲρ τῆς δόξης του  Ασυναρτήτου, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς Ασυναρτήτου δι’ αὐτῆς. 5 ἠγάπα δὲ ὁ Χαζοχαρούμενος τὴν Ηλιθιότητα καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ τὸν Ελληνικόν Παραλογισμόν. 6 ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας· 7 ἔπειτα μετὰ τοῦτο λέγει τοῖς μαθητευομένοις Βλακεία ακολούθοις του. Ἄγωμεν εἰς τὴν Αθήνας πάλιν. 8 λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθητευόμενοι· Διδάσκαλε, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ έμφρονες των Δεξιών, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ; 9 ἀπεκρίθη Χαζοχαρούμενος· Οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας; ἐάν ακαταλόγιστος τις περιπατῇ είτε  ἐν τῇ ἡμέρᾳ είτε εν τη νυκτί, οὐ προσκόπτει, ότι ουδέ κόκκον έχει ευθύνης και συνειδήσεως.  ταῦτα εἶπε, καὶ μετὰ τοῦτο λέγει αὐτοῖς· Ελληνικός Παραλογισμός ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνήσω αὐτόν· 12 εἶπον οὖν οἱ μαθητευόμενοι.Διδάσκαλε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται. 13 εἰρήκει δὲ ὁ Χαζοχαρούμενος περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ἐκεῖνοι δὲ ἔδοξαν-τόσο τους έκοβε-ὅτι περὶ τῆς κοιμήσεως τοῦ ὕπνου λέγει. 14 τότε οὖν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Χαζοχαρούμενος παρρησίᾳ· Ελληνικός Παραλογισμός ἀπέθανε, 15 καὶ χαίρω δι’ ὑμᾶς, ἵνα πιστεύσητε, ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ· ἀλλ’ ἄγωμεν πρὸς αὐτόν. 16 εἶπεν οὖν ο ενί νι Ιωάννης, ὁ λεγόμενος Παιγνιαστής τοῖς συμμαθητευομένοις· Άγωμεν καὶ ἡμεῖς και ας ἀποθάνωμεν μετ’ αὐτοῦ. 17 Ελθὼν οὖν ὁ Χαζοχαρούμενος εὗρεν αὐτὸν τέσσαρας δεκαετίας ἤδη ἔχοντα ἐν τῷ μνημείῳ. 18 ἦσαν δε αι Αθήναι ἐγγὺς Ραφήνας 19 καὶ πολλοὶ ἐκ των Δεξιών ἐληλύθεισαν πρὸς τὰς περὶ Χαζομάρας και Ηλιθιότητος ἵνα παραμυθήσωνται αὐτὰς περὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν. 20 ἡ οὖν Χαζομάρα ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ Χαζοχαρούμενος ἔρχεται, ὑπήντησεν αὐτῷ· Ηλιθιότητης δὲ ἐν τῷ οἴκῳ ἐκαθέζετο. 21 εἶπεν οὖν ἡ Χαζομάρα πρὸς τὸν Χαζοχαρούμενον· Διδάσκαλε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει. 22 ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τω Ασυναρτήτω , δώσει σοι ὁ Ασυνάρτητος. 23 λέγει αὐτῇ ὁ Χαζοχαρούμενος· Αναστήσεται ὁ ἀδελφός σου. 24 λέγει αὐτῷ Χαζομάρα· Οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. 25 εἶπεν αὐτῇ ὁ Χαζοχαρούμενος· Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. 26 ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο; 27 λέγει αὐτῷ· Ναί, Διδάσκαλε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χαζοχαρούμενος ὁ υἱὸς τοῦ Ασυναρτήτου ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος. 28 καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀπῆλθε καὶ ἐφώνησε Ηλιθιότητα τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς λάθρᾳ εἰποῦσα· Ὁ Διδάσκαλος πάρεστι καὶ φωνεῖ σε. 29 ἐκείνη ὡς ἤκουσεν, ἐγείρεται ταχὺ καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτόν. 30 οὔπω δὲ ἐληλύθει ὁ Χαζοχαρούμενος εἰς Αθήνας, ἀλλ’ ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήντησεν αὐτῷ ἡ Χαζομάρα. 31 οἱ οὖν Δεξιοί οἱ ὄντες μετ’ αὐτῆς ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ ψευδώς παραμυθούμενοι αὐτήν, ἰδόντες τὴν Μαρίαν ὅτι ταχέως ἀνέστη καὶ ἐξῆλθεν, ἠκολούθησαν αὐτῇ, λέγοντες ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνημεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ. 32 ἡ οὖν Ηλιθιότης ὡς ἦλθεν ὅπου ἦν Χαζοχαρούμενος, ἰδοῦσα αὐτὸν ἔπεσεν αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας λέγουσα αὐτῷ· Διδάσκαλε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἄν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός. 33 Χαζοχαρούμενος οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ Δεξιούς κροκοδειλίοις κλαίοντας δάκρυσιν, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν, 34 καὶ εἶπε· Ποῦ τεθείκατε αὐτόν; 35 λέγουσιν αὐτῷ· Διδάσκαλε, ἔρχου καὶ ἴδε. ἐδάκρυσεν ὁ Διδάσκαλος. 36 ἔλεγον οὖν οἱ Δεξιοί· Ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν ως αδελφός αυτού πράττει· 37 τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· Οὐκ ἐδύνατο οὗτος, ὁ επί δέκα επτά ώρας διαπραγματευθείς, ποιῆσαι ἵνα καὶ οὗτος μὴ ἀποθάνῃ; 38 Χαζοχαρούμενος οὖν, πάλιν ἐμβριμώμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον·
 ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ’ αὐτῷ. 39 λέγει ὁ Χαζοχαρούμενος· Ἄρατε τὸν λίθον. λέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Χαζομάρα· Διδάσκαλε, ἤδη ὄζει· τεταρταῖος γάρ ἐστι. 40 λέγει αὐτῇ ὁ Χαζοχαρούμενος· Οὐκ εἶπόν σοι ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Ασυναρτήτου; 41 ουκ οίδας ότι ίνα επιτελέσω την όζουσαν εργασίαν ελήλυθα ώδε ίνα δοξασθεί εν εμοί η δουλοπρέπεια; μετά ταύτα ἦραν οὖν τὸν λίθον οὗ ἦν ὁ τεθνηκὼς κείμενος. ὁ δὲ Χαζοχαρούμενος ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ εἶπε· Ω! Μέγα Ασυνάρτητε, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου. 42 ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα, εκλογών επικειμένων,πιστεύσωσιν ὅτι σύ α αγαπητός του έθνους των Ελλήνων με ἀπέστειλας. 43 καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Ελληνικέ Παραλογισμέ, δεῦρο ἔξω. 44 καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ Χαζοχαρούμενος· Λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν. 45 Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν Δεξιών, οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Ηλιθιότητα καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ Διδάσκαλος, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. Και ταύτα εγένοντο ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό Ησαίου του Προφήτου λέγοντος. ιδού η Ελλάς παραδίδοται αριστεροίς οίτινες μετά Παραλογισμού, Χαζομάρας, Ηλιθιότητος και του Χαζοχαρούμενου πρωθυπουργεύοντος, θέλουσιν αφανίσει το Κράτος το Ελληνικόν μετά πάντων των εν αυτώ Ελλήνων.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

23 ΑΠΡΙΛΗ
ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
(στίχοι για παιδιά)

Βιβλία μικρά, βιβλία μεγάλα,
βιβλία έξυπνα, βιβλία κουτά,
βιβλία χαρούμενα ή λυπημένα,
βιβλία για μεγάλους και παιδιά.

Διαλέξτε φίλοι μου-πλήθος βιβλίων.
Πάρτε στα χέρια σας να τα κoιτάξτε.
Άλλα απ’ αυτά ωφελούν και άλλα βλάπτουν.
Πάρτε και όποιο θέλετε διαβάστε.

Κι ό,τι διαβάστε κρίνετε μονάχοι:
καλό είναι; ταιριάζει στο μυαλό σας;
Αν όχι, κάποιο άλλο βιβλίο βρέστε
ή γράψτε σεις ένα βιβλίο δικό σας.

Κι αν κάποιος κάποτε για ένα βιβλίο
σας έλεγε καλό ή άσχημο κάτι,
μη βγάλτε σεις απόφαση αν πρώτα,
δεν το  ’ξετάσει το δικό σας μάτι.
"Γιατί" δεν έχει ο θεός. Φυτρώνει σαν το ρόδο    
κι αδιάφορος για το αν εμείς τον βλέπουμε ή όχι. 
                                                     ΣΙΛΕΣΙΟΣ
      ΓΙΑ ΨΑΞΤΕ

Για ψάξτε στα τεφτέρια σας
και για ξαναδιαβάστε
κι ανοίξτε πάλι τις Γραφές
να τις ξαναταιριάστε.

Κοιτάξετε προσεκτικά
και εμβριθώς ιδείτε
και την αλήθεια ύστερα
σ’ όλο τον κόσμο πείτε:

Αλήθεια εκυλίστηκε
του τάφου Του ο λίθος
ή είναι η Ανάσταση
ένας μεγάλος μύθος;

Μήπως Αυτός που ανάστησε
άλλους, δεν αναστήθη;
Μη δε δοξάζουνε θεό
αλλ’ άνθρωπο τα πλήθη;

Αν πράγματι αναστήθηκε
κι ανάμεσά μας μένει
γιατί στα τόσα τα στραβά
ποτέ δεν επεμβαίνει;

Γιατί πολέμους φονικούς
στον κόσμο επιτρέπει;
Γιατί αφήνει πράγματα
να γίνουν που δεν πρέπει;

Γιατί αν υπάρχει κάθεται
και τ’ Άδικο κοιτάζει
μ’ αδιαφορία τραγική-
γιατί δεν το κολάζει;

Κι ας λένε ίσως οι πιστοί
ότι δι’ αυτού του τρόπου
μόνο, μπορεί να δοξαστεί
ο Υιός του Ανθρώπου-

δοξολογίες θα ’κουγε
πιο ζωηρές ακόμα
κι όχι από λίγους μοναχά
παρά από κάθε στόμα,

αν κάθε αρχικατέργαρο
στο πάγκο τον εκάθιζε
κι αν άλλαζε όλους τους κακούς
ή όλους τους καθάριζε.

Γι αυτό σας λέω-μη τυχόν
δεν ξέρετε καλά;
Στο κάτω κάτω είδατε
την πέτρα να κυλά;

Μην οι πιστοί οι Μαθητές
χωρίς να ερευνήσουν
έτρεξαν την Ανάσταση
παντού να διαλαλήσουν;

Και μήπως κάτι ήξερε
ο άπιστος Θωμάς
που όμως, ίσως σκόπιμα,
δεν έφτασε ως εμάς;

Δεν ξέρω. Κι ούτε έχω σκοπό
αυτά να τ’ αναδέψω
όμως κι εγώ δεν ξέρω τι
αλήθεια να πιστέψω:

Μπουρλότο η Ανατολή
φωτιά η Παλαιστίνη
«Ειρήνη υμίν» αλλά, θεέ,
πού είναι η ειρήνη;

Γι αυτό λοιπόν κοιτάξετε
και πέστε την αλήθεια-
έγινε η Ανάσταση
ή είναι παραμύθια;
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ...


Χριστός ανέστη. Όλα καλά.
Όλα στον κόσμο φως και χαρά.
Χριστός ανέστη. Ο Άδης ’νικήθη
και των αγγέλων χαίρουν τα πλήθη.

Όλα ωραία. Όμως λεφτά
μονάχα βλέπουμε στα κλεφτά
κι η αδικία πηγαίνει γόνα
στου μεροκάματου τον αγώνα.

Λίγοι κατέχουνε τον παρά
κι εμείς βαράμε τον ταμπουρά
και μες στη ζήση καλοπερνάνε
σε πτώματα όσοι πάνω πατάνε.

Πρωί ως βράδυ δουλειά σκληρή.
Άμετρος  κόπος-κέρδος σπυρί.
Αλλού οι όρνιθες κακαρίζουν
κι αλλού τ’ αυγά τους παν και χαρίζουν.

Χριστός ανέστη. Μα η κοιλιά
ειν’ άδεια πάλι όπως παλιά.
Κι αν αναστήθηκε ο Σωτήρας
εμείς στα δίχτυα της ίδιας μοίρας.

Και περιμένουμε γιατρειά
για την που δέρνει μας δυστυχία
όταν θα πάψουμε πια να ζούμε-
όταν στο μνήμα μέσα θα μπούμε.

Χριστός ανέστη. Μέρα χρυσή.
Σε θλίψεων πόντους χαράς νησί.
Χριστός ανέστη. Μα ο πλησίον
«όχι» και «μείον» για τον πλησίον.

…Χριστέ αναστήθης αληθινά.
Κάθε τι γύρω μάς το μηνά:
πανηγυρίζοντας τα λουλούδια
δοξολογώντας Σε τ’ αγγελούδια.

Κι επειδή όταν πα’ στο Σταυρό
Σε δούμε, χάνουμε το μυαλό,
γι αυτό τη χάρη που προσδοκούμε
από τα τώρα Σ’ τήνε ζητούμε-

και μη Χριστέ μου μας αρνηθείς:
του χρόνου, όταν θ’ αναστηθείς-
το θάνατο όταν γερά χτυπώντας
βγεις απ’ τον τάφο ’στραφτοκοπώντας-

σήκωσ’ το χέρι και δυνατά
δώσε και μία κατραπακιά
στη χαροκλέφτρα Χριστέ μου φτώχεια
και ξέσχισέ της τ’ άτιμα βρόχια.

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

22 ΑΠΡΙΛΗ
ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΓΗΣ
(στίχοι για παιδιά)

Της μάνας Γης ημέρα.
Της Γης που όλους μάς κρατεί
καθώς στα χάη κρεμαστή
όλο πηγαίνει πέρα.

Να πούμε τι γι αυτήνε
παρά ότι πρέπει της φιλί
φιλί γλυκό γλυκό πολύ
κι αυτό λίγο θα είναι;

Κι ανάγκη λέτε να ΄ναι
όπως τα μάτια μας τα δυο
να πούμε πως-κι ακόμα πιο-
πρέπει να την φυλάμε;

Όχι-καθείς γνωρίζει
πως αν κακό σ΄ αυτήν συμβεί,
ή κάποια γίνει αλλαγή
καθώς στριφογυρίζει,

τότε και κείνη πάει,
αλλά μαζί μ’ αυτήνε πια
και μάς-κακότροπα  παιδιά-
ο Άδης θα μας φάει;
ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ 25 ΜΑΡΤΗ
ή
ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ

Ιερώνυμος: Τι τραβάω στα γεράματα…

Τσίπρας: αφού πιστεύουνε πως γέννησε μία παρθένα γιατί γαμώ το κέρατό τους δεν πιστεύουνε ότι έχω πρόγραμμα;

Κωνσταντοπούλου: Να σκαρφαλώσω στο Τέμπλο και να φωνάζω βοήθεια...;… 

Φώφη: Δε σκέφτηκα να μετονομάσω το ΠΑΣΟΚ σε ΛΑΖΑΡΟ Μπορεί να μου το ανάσταινε. 

Παναγία: Εγώ- τι φταίω να βλέπω τόσους κλέφτες εδώ μέσα;

Τραγάκης: Καλά Θεέ μου, μου έδωσες τέτοια φάτσα. Ήταν ανάγκη να μου δώσεις και αυτό το επώνυμο;

Ο Θεός για τον Τσίπρα: Τον Σαούλ τον κατάφερα μ’ έναν κεραυνό. Αυτός μου στοίχισε φτηνά: ένα τηλεφώνημα του ανηψιού μου από τη Ραφήνα.

Καμένος: Γαμώτο, μόνο παπάς δεν ξέρω ποια πρόφαση να βρω για να ντυθώ…

Γεωργιάδης-Ούτε το σταυρό ούτε το χέρι του φίλησε, έστω για τους τύπους…

Πρόεδρος: Γιατί να μην ευχαριστήσω τους μετανάστες; Και ο Χριστός δεν ήτανε μετανάστης από τον ουρανό στη γη;Αυτόν γιατί τον ευχαριστούμε;

Θεοδωράκης: Όχι με το δικό μου ποτάμι, αλλά ούτε με τον Ιορδάνη δε σώζεται η Ελλάδα. Τουλάχιστον περνάω την ώρα μου.

Βορίδης: Και ο Χριστός φραγγέλιο είχε-τι φραγγέλιο τι τσεκούρι.

Βενιζέλος: Το στικάκι μου; Α! Εδώ είναι.

Λεβέντης: Εγώ ένα ξέρω να πω. Οικουμενική! Πάπας, Πατριάρχης, Ιμάμης, Αγιατολλάχ, Δαλαϊλάμα. Μόνον έτσι θα σωθεί ο κόσμος.

Καρατζαφέρης: Μόνο το πρώτο άρθρο ψήφισα.

Κουβέλης: Άλλα εννιά χρόνια. Γιατί δυο θητείες θα τις κάνει. Εγώ τότε πόσο θα είμαι;… Μπα! Δε βγαίνει. Θα πάω σε ψυχαναλυτή να μου βγάλει από το μυαλό την Προεδρία.

Κατσαρίδα. Πάνω σε πανό που κρατάει έχει γράψει: ΕΞΩ ΟΙ ΞΕΝΟΙ-ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ
ΠΕΣ…
 
Άφησες το θρόνο Σου
και το βασίλειό Σου,
άφησες τ’ αστέρια Σου
και τον ουρανό,

κι ήρθες και κατοίκησες
Θε, πάνω στη γη μας΄
κι ήρθες και γεννήθηκες
σε μικρή σπηλιά

Πες-πώς διάλεξες τη γη
μες σε τόσα αστέρια;
Τ’ ειν’ αυτό που Σ’ έκανε
να ’ρθεις κάτω εδώ;

Μην η δυστυχία της;
Μην η απονιά της;
Μη του ήλιου της το φως;
Μην η θάλασσά της;

Όχι. Δε Σε τράβηξε
τίποτε από τούτα
για να ΄ρθείς στον τόπο μας
τον εφιαλτικό.

Ως εδώ κατέβηκες
μοναχά για μένα-
μοναχά για χάρη μου
σήκωσες Σταυρό-

για ν’ ανοίξεις γύρω μου
μονοπάτια νέα.
Για ν’ ανοίξεις μέσα μου
Σωτηρίας οδό.
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΥΣΕΒΟΥΣ
ΜΕΛΛΟΝΥΜΦΟΥ ΚΟΡΗΣ

Ας γίνει ο γάμος μου Θεέ
δεντρί που θα καρπίσει
κι όλες τις χάρες της ψυχής
στα κλώνια του ν' ανθίσει:

την άγια του έρωτα χαρά,
την άκοιμη φροντίδα,
και του παιδιού την ευλογιά-
του κόσμου την ελπίδα.

Και να ’ναι η ένωση αυτή
πάνω Σου στηριγμένη-
να φέγγει απ’ την ανάσα Σου,
το Φως Σου ν’ ανασαίνει.

Και μες στο Χάος του Σήμερα
που όλα έχει ρημάξει
να πλέκει αυτή αθόρυβα
του Αύριο την Τάξη.
Οι επιθυμούντες να συνεχιστεί η ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΗ ΓΡΑΦΗ με τον ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟ ΙΕΡΕΜΙΑ,  ξεπέρασαν τον αριθμό που είχα βάλει σαν όριο. Γι αυτό΄πολύ σύντομα θα αρχίσει να δημοσιεύεται κι αυτός.

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

 ΠΕΡΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Το σύνταγμα εφαρμόζοντας
μας γέμισαν ατομικές ελευθερίες
και δικαιώματα (γιατί όχι:
από την τσέπη τους τα βγάζουν;)

Αυτό το παλιοσύνταγμα...
να μη λέει τίποτα και για λεφτά...
Ο «ΤΣΟΛΙΑΣ» ΤΟΥ ΑΛΤΕΡ

Το δρόμο που έδειξε το ΣΚΑΙ
το ΑΛΤΕΡ ακλουθάει.

Τι κάνει; Δείχνει έναν τσολιά
με της στολής του τα λιλιά.
Και-ηλίου πιο φαεινό-, αυτός
ειν’ ο λαός ο ελληνικός.

Και δεν τον έπλασαν στην τύχη:
ωραία τον έχουνε πετύχει:
άτομο καθυστερημένο
που τριγυρνάει σαν χαμένο.

Και άσκοπα και σαν ηλίθιος
κυκλοφορεί μέσα στο πλήθος
άφωνα λέγοντας «ορίστε!
όλοι με μένα ίδιοι είστε!»

Δεν σκώπτει ούτε σατιρίζει.
Μόνο ανεγκέφαλα γρυλλίζει.
Και με φωνή που να ταιριάζει
στον τύπο που παρουσιάζει,

φορές κοινή μια φράση λέει…
την ξαναλέει… πάλι τη λέει…
και κρύο και αηδία γεμίζει
όποιον ο λόγος του εγγίζει.

Κι όπως σ’ ανέκδοτο ένα κρύο
γελούν σα να ’τανε αστείο
οι έλληνες γελούν σα βλάκες
με τις εμετικές του «ατάκες»

Ελλάς! «Ποτέ που δεν πεθαίνεις»:
σου αξίζουν όλα όσα παθαίνεις!
              Θ’ ΑΝΑΣΤΗΣΩ

Στρατιώτες λογχοφόρους θέλω εγώ
δε θέλω Σίμωνες στην άγρια μάχη
κι ούτε με ψεύτικες ελπίδες ζω
ξέρω-ανάσταση για μένα δεν υπάρχει.

Όχι πως Σίμωνες δεν έψαξα να βρω
ή δεν επάσκισα τις λόγχες ν’ αποφύγω
μονάχος όμως σέρνω ακόμα το σταυρό
κι οι λογχισμοί πληθαίνουν λίγο λίγο.

Ποιος ξέρει ίσως μέσα μου να κλείνω
τη δύναμη που θα  ’ρθει να με σώσει-
που θα με κάνει τις πληγές να υπομείνω
και τον ασήκωτο σταυρό μου να σηκώσει.

Όχι!   Δε θέλω Σίμωνες εγώ!
Μονάχος το σταυρό μου θε’ να στήσω
μονάχος μου διπλά θα σταυρωθώ
κι ένα Χριστό δικό μου θ’  αναστήσω.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2016

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΔΙΩΤΕΙΑ

Όλοι ξέρουμε πως ο λαός μας
είναι μεγάλος βλαξ.
Η Βλακεία τραύμα στο κεφάλι
του έκανε διαμπάξ.

Μα είναι ανάγκη αυτό
να το βγάζει στον αέρα
από το κανάλι ΑΛΦΑ
του θεού χαλώντας την ημέρα;

«Πώς το κάνει»; Μα με κείνο
τον πατεντάτο ηλίθιο
που με μια φουστανέλα
φίλο του στενό και επιστήθιο

σε αυτήν μέσα χωμένο
τόνε στέλνει να τριγυρίζει
και αναίτια και ζωώδικα σαν ον
άλογο που είναι να γρυλλίζει. 

Και σαν καθυστερημένο από τη μάνα του
ένα παιδί μιλά
και «τραγουδιστά»-τρομάρα του-
λέει πράγματα απλά.

Τα καμώματά του αυτά αστεία
τα βρίσκει τάχα ποιος; 
Μόνο κάποιος που από ιδιωτεία
πάσχει βέβαια κι αυτός.

Αυτός είναι ο λαός
ο κρετίνος ο ελληνικός
είτε πλέμπα είναι είτε αστός
το Γελοίο που έχει κάνει καθεστώς.

Τι περιμένουν για να παραστήσουν
και το ζωντόβολο Ελλάδα
μ’ ένα βόδι που Αμαλία θα το ντύσουν
ή καλλίτερα με μια γελάδα;

…Και κείνος που κρύβει το πρόσωπό του
πίσω από το σιδερένιο φίμωτρό του
τι ταιριαστό ζευγάρι με τον πρώτο κάνει!
Η γελοιότητα των ελλήνων μακριά πόσο φτάνει!.. 
18-4: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ
ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

Πολιτισμό εμείς; Γεμάτοι!
Μας ξεχειλάει απ’ τα μπατζάκια.
΄Οπου σταθείς κι όπου γυρίσεις
«δρώμενα» και πανηγυράκια!

Φουστανέλα και χορός-
τσάμικος είτε συρτός-
να! ο πολιτισμός μας όλος
ο παγκόσμια φεγγοβόλος!
ΠΑΙΔΙΑ-ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝΕ


-Μπαμπά γιατί το Μέγκα έχει ΑΜΕΑ;
-Τι λες παιδάκι μου; Πώς σου ’ρθε αυτό;
-Λέω μπαμπά για τον Οικονομέα:
δε βλέπεις πώς κοιτάζει στο φακό;..

-Αν λες ΑΜΕΑ τον Οικονομέα
έτσι αδικείς παιδάκι μου τα ΑΜΕΑ:
αν έτσι βλέπει εκείνος το φακό
από ηλιθιότητα το κάνει αυτό!

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

 ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ - Β' ΣΤΑΣΙΣ

Ἤκουσαν oἱ ποιμένες,
τῶν Αγγέλων ὑμνούντων,
τὴν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν
ἥν ὑμνοῦντες εἶπον
Χαῖρε, Ἀμνοῦ καὶ Ποιμένος Μῆτερ,
χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων.
Χαῖρε, ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον,
χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον.
Χαῖρε, ὅτι τὰ οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ,
χαῖρε, ὅτι τὰ ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς.
Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα,
χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος.
Χαῖρε, στερρὸν τῆς πίστεως ἔρεισμα,
χαῖρε, λαμπρὸν τῆς Χάριτος γνώρισμα.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐγυμνώθη ὁ Ἅδης,
χαῖρε, δι' ἧς ἐνεδύθημεν δόξαν.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

                          
           ΚΑΤΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ - Β' ΣΤΑΣΙΣ
                             (συριζαία προσαρμογή)

Ἤκουσαν oἱ έλληνες,
τῶν πρακτορείων ὑμνούντων,
τὴν ευρωπαικήν Τσίπρα διαπραγμάτευσιν
ήν βδελυσσόμενοι εἶπον
Χαῖρε, Ψεύδους καὶ Κυβιστήσεως Μῆτερ,
χαῖρε, αὐλὴ παρανοϊκών προβάτων.
Χαῖρε, ορατών ἐχθρῶν εφαλτήριον,
χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν σφραγιστήριον.
Χαῖρε, ὅτι τὰ οὐράνια συνοδύρεται τῇ γῇ,
χαῖρε, ὅτι τὰ ἐπίγεια συνοιμώζει οὐρανοῖς.
Χαῖρε, τῶν Διαπλεκομένων τὸ ἀπύλωτον στόμα,
χαῖρε, τῶν Φοροφυγάδων τὸ ἀκλόνητον θράσος.
Χαῖρε, στερρὸν τῆς Προχειρότητος ἔρεισμα,
χαῖρε, λαμπρὸν τῆς Απωλείας γνώρισμα.
Χαῖρε, δι' ἧς ενεδύθη ὁ Ἅδης,
χαῖρε, δι' ἧς ἐγυμνώθημεν δόξαν.
Χαῖρε, Νύμφη πολυνυμφευτε.
16 Απρίλη

ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ

Ο μόνος θόρυβος που βλάφτει
ειν’ η φωνή των βουλευτών.
Γι αυτό, τον λόγο σταματήστε
των τριακοσίων μας κλεφτών.
ΤΣΙΠΡΑΤΙΣΜΟΙ

Δ' στάση (Τ-Ω)

Τείχος ει των Παραλογισμών, Συριζοτόκε Ανεμοπαρμένε,
ο γαρ της παρανοίας και της ασυναρτησίας, κατεσκεύασέ σε Ποιητής.
χαίρε η στήλη της Επαιτείας
χαίρε η πύλη της Αλλοπροσαλλοσύνης
χαίρε αρχηγέ Νοητής Αναξιότητος
χαίρε ο διδάξας Καταστροφικήν Παραδοξότητα
χαίρε συ γάρ αποσκόρπισες τα μαζεμένα πως και πως
χαίρε συ γαρ περιμάζεψες τους Ανευθύνους τον Νούν
χαίρε ο την Λογικήν των Φρενών Καταργών
χαίρε ο την Ασυνεννοησίαν της Πανσπερμίας τεκών
χαίρε παστάς Ασυναρτήτου Διαπραγματεύσεως
χαίρε Πιστούς Αοριστίας Αρμόζων
χαίρε Καλέ Κουροτρόφε Ασχέτων
χαίρε Ψυχών Νυμφοστόλε Αθλίων

Χαίρε Γαμπρέ Ανύμφευτε.
Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 17 Απριλίου 2016 (Κυριακὴ Ε’ τῶν Νηστειῶν - Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας) - ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ι´ 32 - 45
Ἦσαν δὲ οι υπουργοί ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς Μνημόνιον· καὶ ἦν προάγων αὐτοὺς ὁ Χαζοχαρούμενος, καὶ ἐθαμβοῦντο, καὶ ἀκολουθοῦντες ἐφοβοῦντο. καὶ παραλαβὼν πάλιν τοὺς υπουργούς ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν, ὅτι Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Πτώχευσιν καὶ ὁ υἱὸς της Κυβιστήσεως παραδοθήσεται τοῖς ανέργοις και τοις συνταξιούχοις, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς έλλησι, καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτὸν, καὶ ουκέτι πλέον ἀναστήσεται. Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Καμμενοϊάκωβος καὶ Σταθακοϊωάννης, υἱοὶ Διαφθοράς λέγοντες· Διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. ο δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δὸς ἡμῖν ἵνα μη καθίσωμεν εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου ἐν τῇ δόξῃ σου. αποθανούμεν γαρ μετά σου. ο δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. είπατε τα ψεύδη α εγώ λέγω και επεβραβεύσατε τας μαλακίας ας εγώ εποίουν; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Αληθές τούτο εστί. ὁ δὲ Χαζοχαρούμενος εἶπεν αὐτοῖς· Την μεν ασυναρτησίαν ήν εγώ υπηρέτησα υπηρετήσατε , καὶ την αλλοπρόσαλλον διαπραγμάτευσιν ήν εγώ διεπραγματεύθην εστηρίξατε, τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐ βούλεσθε υποστήναι; αλλά τὸ καθίσαι υμάς ή ου ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων, οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλά τω Λαώ. Καὶ ἀκούσαντες οἱ υπουργοί ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Καμμενοϊακώβου καὶ Σταθακοϊωάννου. Ο δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν υποσχόμενοι τ’ αδύνατα  και λέγοντες όσα τα έθνη βούλονται ακούειν, καὶ οἱ μείζονες απατεώνες αὐτῶν καταδυναστεύουσιν αὐτῶν. οὕτω δὲ ἔσται και ἐν ὑμῖν, ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται των καρεκλών ὑμῶν κένταυρος. καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων χείριστος· καὶ γὰρ ὁ υἱὸς της Κυβιστήσεως οὐκ ἦλθε πληρώσαι, ἀλλὰ καταλύσαι το κράτος των ελλήνων και δοῦναι το ευρώ λύτρον αντί της δραχμής.
                  ΩΣ ΙΜΑΤΙΟΝ

θα ’ρθει καιρός που απ’ την πολλή τη χρήση
Οι ουρανοί σα ρούχο θα παληώσουν
κι έτσι γλυκά η πνοή Σου θα φυσήσει
και σα νιογέννητοι θα ξανανιώσουν.

Τη φωτεινή θαυματουργή Σου πέννα
στα πανταρκή κρατώντας μέσα χέρια
πουλιά θα ζωγραφίζεις φτερωμένα
τους Γαλαξίες, τους Ήλιους και τ’ Αστέρια.

Και κείνα μες στ’ ατέρμονα τα χάη
θα λάμνουνε της σφαίρας της ουράνιας,
απλά κι αβίαστα, καθώς κυλάει
το πυρωμένο δάκρυ της μετάνοιας.

Και στην αφεύγατη διάτα όλα τούτα
μιας μόνο σκέψης Σου θα πειθαρχούνε,
σαν όπως ωριμάζουνε τα φρούτα
όταν του θέρους τ’ άγγιγμα δεχτούνε.

Έτσι γι ατέλειωτο διάστημα χρόνου
Πλάσες θα φτιάχνονται και θα χαλιούνται,
καθώς στο δάγκαμα του Νόστιου Πόνου
Θλίψες θεριεύουνε κι Ελπίδες σβηούνται

Και Συ για πάντα ο ίδιος θα υπάρχεις
καθώς προ των αιώνων ήσουν πάντων,
κι ευδαίμων κι εύχαρις επάνω θ’ άρχεις
στη δυσστονία του Νου και των Συμπάντων.

Σαν φόρεμα η Πλάση που φοράει
οι ουρανοί της έτσι θα παληώνουν
κι έτσι γλυκά η πνοή σου θα φυσάει
και σα νιογέννητοι θα ξανανιώνουν.