Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΤΙΡΙΑ

Μικρό ή μεγάλο
σ’ Ελλάδα ή σ’ Αμερική
κάθε δημόσιο κτίριο είν’ ένα άχαρο
άχαρο κτίριο. Η Λύπη
φτάνοντας στη γη
εκεί εδιάλεξε να κατοικήσει.

Οι άντρες που εργάζονται σ’ αυτό
φορούν γραβάτα όπως πάντα στις κηδείες.

Οι κοπέλες ντυμένες σεμνά φουστανάκια
φιλάρεσκες. Κι απ' όλες μία
λυμφατική
γλυκούλα
με δυσμηνόρροια.

Ο χώρος εργασίας κλειστός από παντού που λες
πώς ανασαίνουνε οι άνθρωποι αυτοί...

Ουρά μεγάλη και κουρασμένη
που ελίσσεται ανάμεσα σε σίδερα γυαλιστερά και σ’ αλυσίδες
που καθορίζουν την πορεία προς το γκισέ.
Και το γκισέ μία μικρή σχισμή όλη κι όλη
απ’ όπου και μπορούν μονάχα λόγια να περάσουν
στριμωχνόμενα κι αυτά στο κρύο γυαλί.

Και παντού,
σ’ Αμερική κι Ελλάδα
των δημοσίων κτιρίων τα γραφεία γεμάτα με χαρτιά
και με παχείς φακέλους που όταν κλείνουνε
μετά από τη συναλλαγή
μοιάζουν καθένας τους με στόμα δράκοντα που καταπίνει
την ανθρωπιά και την ουσία μας όλη.