Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

ΕΑΣΟΝ

«'Εαρ: άνοιξις…
Έασον: προστακτική του ρήματος εάω-εώ…
Εαυτός:..»

Έκλεισε το βιβλίον.
Αυτό το "έασον"
πολύ του ήρεσεν.
Αληθώς
ήτο ό,τι επί τόσον χρόνον ανεζήτει.
"Αφήνω" δεν του ήτο αρεστόν.
Μα "έασον"
θαυμασίως ήρμοζεν εις πάντα.

Κατά πρώτον έασε τον θεόν.
Αυτό αρκούντως τον εδυσχέρανε.
Τα υπόλοιπα ήσαν εύκολα:
έασε τα προβλήματά του (πολύ τον εβασάνιζαν)
έασε τον θάνατον,
τας συνηθισμένας ηδονάς,
την συνείδησίν του.

Τίποτε πλέον δύσκολον δεν ήτο
με όπλον την θαυματουργόν αυτήν λέξιν
διότι την ησθάνετο ως ιδικήν του
και ως εκ τούτου την εχειρίζετο
όσον ουδείς θα ηδύνατο
αποτελεσματικώς.