Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Η ΚΟΥΚΛΑ

Τα μάτια του δυο πέτρες
άχυρα τα μαλλιά
ξύλα τα πόδια
το σώμα του πανί με πριονίδι γεμισμένο.

Μια κούκλα ευτελής,
σχεδόν ανυπόστατη είναι.

Κι όμως προβάλλει αξιώσεις
για προσοχή και αφοσίωση,
καταλαμβάνει χώρο έτσι που κανείς
την ίδια ώρα δεν μπορεί
να είναι εκεί που είναι,
με κούκλες άλλες
κοινωνικές συνάπτει σχέσεις,
εργάζεται
μιλάει
περπατεί.

(Λίγο ακόμα και θα έλεγε: υπάρχω.)