Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ  ΤΟΥ  ΞΕΝΗΤΕΜΕΝΟΥ

Το σπίτι παγωμένο...
το δώμα αδειανό...
Δέστε... δεν είμαι ξένο...
δεν είμαι μακρινό...

Κι αν έπρεπε να φύγω
σε τόπου αλλουνού
τα νύχια, έστω για λίγο,
εσάς είχα στο νου.

Εσάς είχα στη σκέψη
στο χτύπο της καρδιάς
‘σάς στου φιλιού τη γέψη
στο ξένο φως εσάς.

Για σάς για να μιλούνε
τα χείλη είν'  ζωντανά
για σας θα ορκιστούνε
ποτέ-ποτέ ξανά.

Εσάς υνμνολογούσε
το αίμα της καρδιάς
όταν βαρύ κυλούσε
σ'  αυλάκι ξενιτιάς.

Κι αν είχα αφήσει αχνάρια
βαθιά σε κάθε οδό
ήτανε τα σημάδια
για να  'ρθω πάλι εδώ.

Εσάς είχα συντρόφους
στην ξένη πικρογή
εσάς στους έρμους τόπους
παρηγοριάς πηγή.

Γι αυτό σας λέω-μη θέτε
να βρέξει ο ουρανός
αίμα οργισμένο-δέτε:
μπροστά σας στέκω αγνός.

Μη σπίτι παγωμένο
μη δώμα αδειανό
στέκεις. Δεν είμαι ξένο.
Δεν είμαι μακρινό.