Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

ΣΤΙΓΜΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Πρέπει για είκοσι πέντε μέρες να είσαι στο κρεβάτι με ισχιαλγία.
Πρέπει να έχεις είκοσι πέντε μέρες να βγεις από το σπίτι.
Πρέπει να μην έχεις δει άνθρωπο για είκοσι πέντε μέρες.
Μετά από αυτό και όταν μπορέσεις να σηκωθείς για να σε δει γιατρός, πρέπει να βγεις κουτσαίνοντας ως την εξώπορτα για να μπεις στο ταξί που έχεις καλέσει.
Πρέπει τη μέρα αυτή να βρέχει.
Και πρέπει η ταξιτζού, όταν μπεις, κι αφού σε ρωτήσει πού πας, να βάλει μπρος τους υαλοκαθαριστήρες, και σαν να μίλαγε σε κάποιονε δικό της κοιτάζοντας έξω απ’ του παράθυρου του λιβινκγκ ρουμ το τζάμι, ή σ’ ένα καλό φίλο που μαζί του πέρασε στο σπίτι όλη μέρα ενώ, βραδάκι, πάει να κλείσει τα παράθυρα, να πει ήρεμα και σαν να ζύγιασε καλά πρώτα το πράγμα: χιονόνερο είναι!
Γίνεσαι συ τότε ο καλός ο φίλος και ο δικός, αιστάνεσαι να ξαναμπαίνει μέσα σου η ζωή, νοιώθεις της κοινωνίας μέλος πάλι.
Και δε μετράει η παραξένεψη της ταξιτζούς όταν της πεις ευχαριστώ. Πιά η στιγμή εκείνη έχει κάνει τη δουλειά της.