Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016


HENCOCK PARK. PUBLICK LIBRARY.


Πέντε παρά δέκα απόγεμα.

Hencock Park. Publick library.



Κτίριο απρόσμενα άσπρο.

Νεοκλασικό ελληνικό-σχεδόν ιπτάμενο.

Μια έκπληξη.


Σφυρίζοντας κατεβαίνουν δυο έφηβοι.

Μες στ’ όνειρο τα μάτια τους δοσμένα.

Ιδεατοί.


Μπαίνω.

Ί would like..."

Χαμόγελο.

"Tio come please... this gentleman wants... Tio will show you... Thank you... Thank you..."


O ήλιος ενώ θα έπρεπε να 'χει κρυφτεί

φωτίζει χαρούμενα τις στιγμές

μπαίνοντας από τ’ ανοιχτά μεγάλα παράθυρα.


Μια απόκοσμη, αγγελική φωνή:

"Tio, the door please... thank you... thank you..."


Χρυσόδετα βιβλία στα ράφια.

Χώρος άνετος.


"Excuse me, l would like a book about parakeets..."

"This way please... thank you... thank you..."


Στην έξοδο.

"These books please..."

"Sure... thank you..."

Χαμόγελο.

Γλυκιά ματιά αναίτια παρατεταμένη.

"Have a good night..Thank you... thank you..."

"Thank you... thank you..."


Γιατί ετούτο το δεκάλεπτο ντύθηκε άφθαρτα ρούχα;

Γιατί η υπάλληλος

χάιδευε με τα χέρια της τα χέρια μου καθώς υπόγραφα;


Ίσως γιατί tην ώρα εκείνη ακριβώς

η Scherry συνουσιάζονταν.

Κι η μέρα τέτοιαν ώρα ονειροντύνεται.


"Thank you... thank you... thank you..."

"Thank you... thank you... thank you... thank you..."