Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ
(συνέχεια)

ΦΕΛ

Είναι μια ενδιαφέρουσα θεωρία, αν και όχι αισιόδοξη.



ΕΡΙ

Αισιόδοξοι είναι οι κουτοί. Δεν θα με κατηγορήσετε που μπορώ και σκέφτομαι.



ΦΕΛ

Όχι. Μα θα αιστανόμουν πιο άνετα μαζί σας αν δεν ήσασταν τόσο κατηγορηματικός.



ΕΡΙ

Αυτός που έχει κάνει το γύρο όλου του κύκλου -αυτός μπορεί να είναι κατηγορηματικός.



ΦΕΛ

Κάνοντας κανείς τον γύρο του κύκλου θα ξαναβρεθεί στο σημείο από όπου άρχισε την πορεία του-και αν ναι, τότε γιατί όλη η προσπάθεια;



ΕΡΙ

Έχετε δίκιο. Θα βρεθεί πράγματι στο σημείο από όπου άρχισε. Τώρα όμως γνωρίζοντας. Και αυτό κάνει όλη τη διαφορά.

ΦΕΛ

Κύριε Μόρισον, όλα αυτά θα ήσαν ωραία και ίσως θα δικαιολογούσαν-αν μπορεί να δικαιολογηθεί μια τέτοια πρόθεση-την απόφασή σας να φύγετε από τη ζωή, όμως.... όμως να! Πώς μπορείτε εσείς να κατέχετε τη σωστή ερμηνεία της ζωής και να γνωρίζετε όλες τις συνιστώσες της, ώστε να αποφαίνεστε πώς θα έπρεπε να είναι οι άνθρωποι, πώς θα έπρεπε να είναι οι σχέσεις τους και να υποβαθμίζετε την αξία πανανθρώπινων συναισθημάτων; Δεν είναι λίγο εγωιστικό αυτό;



ΕΡΙ

Κυρία-αλήθεια πώς σας λένε;..



ΦΕΛ

Φελλίνη. Φελλίνη Σμιθ.



ΕΡΙ

Κυρία Σμιθ, οι άνθρωποι ή θα ζήσουν τη ζωή ή θα τη γνωρίσουν. Εμένα μου δόθηκε να τη γνωρίσω. Και δεν ξύπνησα μια μέρα με γεμάτο το κεφάλι μου με όλα όσα σας είπα. Όλα αυτά και όσα θα ακούσετε αν επιμείνετε στη συνέχεια της συζήτησής μας, είναι γέννημα χρόνων πόνου και θλίψης. Και όχι πως υπερηφανεύομαι γι αυτό, μάλιστα έρχονταν ώρες που καταριόμουν όποιον έβαλε μέσα μου την άφευγη τάση να δίνομαι σε ό,τι πιο άχαρο υπάρχει στον κόσμο- στη συνεχή προσπάθεια κατανόησης των γύρω μου, στην έρευνα, στην εξέταση κάθε πιθανής αιτιότητας, προοπτικής και έκβασης των κάθε φορά δεδομένων-που θα ήθελα να ήμουν ένας από τους πολλούς που δέχονται τα πράγματα όπως είναι, χωρίς ν’ αναρωτιούνται και χωρίς να ψάχνουν ασταμάτητα απαντήσεις στα πλήθος γιατί τους. Που θα ήθελα να ζήσω και να πεθάνω ανυποψίαστος για όσα φοβερά η κάθε μέρα φέρνει μαζί της, τυφλός στη θεατρική παράσταση της φρικτής καθημερινότητας, ευχαριστημένος από την καλή τύχη που με έφερε σ’ αυτό τον κόσμο.

Μα όχι! Πάντοτε υπερίσχυε η γνώμη πως η χαρά είναι βάρβαρη, η θλίψη ευγενική και πως η άσκεφτη πράξη είναι ανήθικη. Το να υποφέρω, για μένα ήταν τρόπος ζωής. Και αν δεν έχω την απαίτηση να ενστερνιστείτε τις απόψεις μου, όμως δεν θα έστεργα να μου αφαιρέσετε το δικαίωμα να δρω σύμφωνα με αυτές.

Έτσι λοιπόν έφτασα εκεί που έφτασα.

Πρέπει κανείς σε όλη τη ζωή του να μην έχει στο μυαλό του άλλην ιδέα από αυτή-πώς να γίνει ό,τι πραγματικά είναι. Πρέπει σ’ όλη τη ζωή του να τον τυραννάνε τα μεγάλα ρωτήματα και να διερευνά κάθε πιθανή απάντηση ώσπου να έβρει τη σωστή. Πρέπει να έχει απαρνηθεί τα γήινα και να είναι όλος μια σμίλη, που μ’ αυτήν πετώντας κάθε περιττό Ψέμα από πάνω του, θα αφήσει να λάμψει μόνο η Αλήθεια, αστραφτερή και αθάνατη κι ωραία.

Πρέπει να μην έχει χαρεί ούτε μια μέρα του βίου του -αλήθεια ποιος σας είπε πως η αναζήτηση της χαράς και όχι του πόνου, είναι ο σκοπός του ανθρώπου πάνω στη γη;..-πρέπει όταν ταξιδεύει να μην απολαμβάνει το ταξίδι, αλλά να σκέφτεται το αίμα που έχυσαν οι εργάτες φτιάχνοντας το δρόμο. Πρέπει σε έναν αγώνα τένις, αυτός να βλέπει μπροστά του να ξεκοιλιάζεται η γάτα που θα δώσει τα έντερά της για να φτιαχτεί η ρακέτα. Πρέπει όταν είναι πέντε χρονών, μια βραδιά που η μητέρα του θα τηγανίζει πατάτες μέσα στην κουζίνα της τρώγλης όπου ζει, αυτός να βάλει τα κλάματα γιατί είδε το θάνατο μπροστά του και, μικρό παιδί, τρόμαξε απ’ αυτόν. Πρέπει όταν βλέπει ένα γερό κορμί, το μυαλό του να χτίζει νεκροταφεία. Πρέπει όλα αυτά και άλλα ατελείωτα για να μπορέσει μια μέρα να πει στον εαυτό του: «Αρκετά, αυτό ήταν όλο. Ο προορισμός σου πάνω σ’ αυτή τη γη εκτελέστηκε. Κάνε τώρα εκείνο που ξέρεις. Άφησε αυτό τον κόσμο για να ξαναγυρίσεις στο Μηδέν, στην Ανυπαρξία, στο Μεγάλο Τίποτα, στη Μήτρα αυτή του παντός. Αρκετά ξεπόρτισες. Γύρνα σπίτι. Ούτε συν ούτε πλην. Επιτέλους, η ισορροπία, η πλήρης αρμονία.» Και, παραδεχτείτε το, αφού ο έρωτας-η αναζήτηση δηλαδή του θανάτου- δίνει τόσην ηδονή στον άνθρωπο, ο ίδιος ο θάνατος δε θα κάνει όλβιον εκείνον που θα βυθιστεί μέσα του; Και όμως, εσείς είστε εδώ επιζητώντας να μου στερήσετε τη μέγιστη των ηδονών-το θάνατο...



ΦΕΛ

Ψάχνοντας και παρατηρώντας και υπολογίζοντας δεν έτυχε να βρείτε μπροστά σας έναν αδιαπέραστο τοίχο, που κι εσείς αποτελείτε ένα μικρό του κομματάκι-την κοινωνία κύριε Μόρισον, που έχει άλλες ιδέες από τις δικές σας; Πώς μπορέσατε να αγνοήσετε ότι ένα πλήθος εκατομμυρίων-τι λέω εκατομμυρίων, δισεκατομμυρίων-ανθρώπων έχει αντίθετη άποψη για τη ζωή από ό,τι εσείς;



ΕΡΙ

Κυρία Σμιθ, μου αρέσει να μιλώ και είστε καλός ακροατής, αν και αμφιβάλλω αν συμφωνείτε με κάτι από όσα μέχρι τώρα είπα. Αν όμως ξεπεράσω τα όριά σας, ο τρόπος για να σταματήσω, για να ξέρετε, είναι να μην μου κάνετε άλλες ερωτήσεις. Αλλιώς φοβάμαι ότι θα σας κουράσω με την πολυλογία μου.



ΦΕΛ

Κοιτάξτε κύριε Μόρισον… για να είμαι ειλικρινής μαζί σας… αν εννοείτε ξεπέρασμα των ορίων μου την ικανότητά μου να αντικρούω απόψεις, ομολογώ ότι αυτό ξεπεράστηκε από ώρα. Γιατί δεν έχω ίσως τις γνώσεις να παρακολουθήσω όσα λέτε ή γιατί άκουσα τόσα πολλά σε τόσο μικρό διάστημα που δεν έχω καιρό να τα βάλω σε μια σειρά και να προσπαθήσω να τα αντικρούσω ένα ένα. Μην σκέπτεστε όμως καθόλου ότι μπορεί να με κουράσετε μιλώντας. Μπορεί να μην συμφωνώ με όλα όσα ακούω, μα μου είναι ευχάριστο να σας ακούω. Ύστερα εμείς το επιδιώκουμε αυτό. Άνθρωπος που μιλάει είναι ακόμα ζωντανός… Και ακόμα η ομιλία για κάτι που μας ενοχλεί και η εξωτερίκευση συναισθημάτων μ’ αυτήν, θα ξέρετε και σεις πως επηρεάζει θετικά την ψυχική κατάσταση εκείνου που μιλάει. Μη σας περάσει λοιπόν από το μυαλό ότι με ενοχλείτε μιλώντας μου.



ΕΡΙ

Ωραία λοιπόν! Με ρωτήσατε κάτι για την κοινωνία…



ΦΕΛ

Ναι, ρώτησα πώς μπορέσατε και αναπτύξατε απόψεις που έρχονται σε αντίθεση με τα κρατούντα-με κείνα που λαοί και κοινωνίες ολόκληρες έχουν θεσπίσει για χιλιετίες πάνω στη γη αυτή. Και όχι μόνο θεωρητικολογώντας, αλλά επεκτείνοντας την αντίθεσή σας αυτή ως το σημείο να θέλετε να πεθάνετε από και για τις ιδέες σας αυτές.
(συνέχεια)