Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ
(συνέχεια)

ΕΡΙ

Θα μπορούσα να σας ρωτήσω τι είναι αγάπη, αλλά υποψιάζομαι πως δεν θα έπαιρνα απάντηση όπως δεν πήρα απάντηση και στην ερώτησή μου τι είναι ζωή. Αντιλαμβάνομαι πως δεν είναι μέσα στα καθήκοντά σας να ξέρετε κάτι περισσότερο από τους πολλούς ανθρώπους για τη ζωή ή για την αγάπη προκειμένου να κάνετε καλά ή όχι τη δουλειά σας.

Να σας πω λοιπόν εγώ τι είναι η ανθρώπινη αγάπη. Είναι το συμφέρον μας καθρεφτισμένο στο πρόσωπο κάποιου άλλου. Και βέβαια αγάπησα. Αγάπησα πολλές γυναίκες, όλες όσες έκανα έρωτα μαζί τους και για όσην ώρα διάρκεσε αυτός. Ναι, ακούω πολλές φορές τη λέξη αγάπη. Μα τη μεταφράζω αμέσως: συμφέρον.

Οι άνθρωποι ν’ αγαπήσουν; Τι αστείο! Οι άνθρωποι ερωτεύονται μόνο. Και ερωτεύονται σημαίνει κάτι που αυτοί δεν συνειδητοποιούν: πως θέλουν να πεθάνουν. Ο πόθος του άντρα για τη γυναίκα είναι ο πόθος του θανάτου. Θέλουν μπαίνοντας στη γυναίκα να ξαναγίνουν ό,τι ήσαν πριν βγουν από εκεί μέσα, προτού υπάρξουν-να χαθούν μέσα στη μήτρα της. Τι ειρωνεία όμως! Όχι μόνον αυτοί δεν πεθαίνουν, μα η επιθυμία τους για θάνατο γεννάει κι άλλα δυστυχισμένα ανθρωπάκια. Και αυτή η αποτρόπαια συνέπεια του έρωτα και η ανομολόγητη ντροπή που κουβαλάει, είναι ο λόγος που για να ερωτευτούνε κρύβονται οι άνθρωποι. Για σκέψου! Τόσοι ύμνοι για τον έρωτα, τόσες προσπάθειες ολοζωής ώσπου να κερδηθεί το θηλυκό και όταν αυτό γίνει, τότε, ο έρωτας, το πολυϋμνητο όνειρο κάθε ανθρώπου να πρέπει να γίνει κρυφά… Και είναι αυτή η ευτυχία που ζητούν οι γυναίκες από τους άντρες. Πέρασαν πολλά χρόνια ώσπου να καταλάβω τι εννοούν τα γελοία υποκείμενα-οι άντρες, λέγοντας στη γυναίκα που θέλουν να παντρευτούν το ψέμα: «θα σε κάνω ευτυχισμένη»… Λες και είναι δυνατό να κάνουν έρωτα εικοσιτέσσερες ώρες το εικοσιτετράωρο για όσα χρόνια ζήσουν… Και το ίδιο εννοούν και οι πατεράδες-μαστροποί λέγοντας στον υποψήφιο γαμπρό : «Να κάνεις την κόρη μου ευτυχισμένη»… Τόσος φόβος και να ψελλίσει ακόμα κανείς τη λέξη «έρωτας»... Πόση δύναμη αλήθεια έχει η γλώσσα που όλοι αποφεύγουν να την χρησιμοποιούν σωστά… Και όμως να! ύστερα από όλα αυτά, οι γυναίκες βγαίνουν έξω με φουσκωμένη την κοιλιά και επιδεικνύονται περήφανες που με την πονηρία τους κατάφεραν να διαιωνίσουν τη δυστυχία.

Και πόση προσπάθεια για να πετύχει αυτή η αποτυχία! Κοιτάζω τους κακόμοιρους τους άντρες. Τους κακότυχους. Τους δύστυχους. Που τρέχουν πίσω από τις γυναίκες σαν ζητιάνοι… πώς τις περιτριγυρίζουν ελπίζοντας πως εκείνες θα κοιμηθούνε μαζί τους… πώς κάνουνε ό,τι μπορούνε για να σκαρφαλώσουν στο κρεβάτι τους…-μιλάνε, γελάνε, υπόσχονται, πληρώνουν, εκθειάζουν, γελοιοποιούνται. Και όλα γιατί; Γιατί αγαπούν, λένε! Δυστυχισμένοι, κακόμοιροι άντρες, τι μοίρα που σας έχει οριστεί, να γυρεύετε σ’ όλη σας τη ζωή και ποτέ να μη βρίσκετε… κακόμοιρα υποταγμένα αντρικά όντα!

Κι ύστερα έρχονται τα παιδιά… Εκείνα τα πλάσματα που τα γεννάει ο άνθρωπος «γιατί έτσι κάνουν όλοι» και που ποτέ ούτε θα τον καταλάβουνε αυτά ούτε αυτός θα τα καταλάβει-ένα ακόμα από τα σωσίβια που μηχανεύονται οι αδύναμοι ενάντια στη μοναξιά. Και τότε πια… ω! τότε πια έχουμε άλλες αγάπες… Όλοι αγαπάνε τα παιδιά… Μα η μητέρα περισσότερο.!.. Τόμοι και τόμοι έχουν γραφτεί για την αγάπη της μητέρας στο παιδί. Μα αγάπη-τι κρίμα!-δεν υπάρχει… Πρόκειται για ένστικτο κυρία μου! Ένστικτο! Όλη αυτή η υπέροχη αγάπη είναι το αποτέλεσμα της έκκρισης ενός αδένα μέσα στο σώμα της γυναίκας. Του ίδιου αδένα που δημιουργεί την ίδια αγάπη για τα παιδιά τους και στη λιονταρίνα και στην ύαινα και στη μαϊμού. Τι άλλη μεγαλύτερη απόδειξη θέλετε πως δεν υπάρχει αγάπη στους ανθρώπους; Η φύση το ξέρει και γι αυτό έδωσε το ένστικτο. Και το ξέρουν πολύ καλά και οι υποκριτές άνθρωποι που έχουν φτιάξει ημέρα της αγάπης, μα δεν έχουν ορίσει και ημέρα καρποφορίας των δέντρων ή ημέρα της αναπνοής…

Ναι κυρία μου, αγάπησα πολλές γυναίκες με την ανθρώπινη, τη ζωώδικη αγάπη-την αληθινή-την άλλη σας αγάπη, το φάντασμα της αγαπης, τη χαρίζω στους κενούς να γεμίσουν μ’ αυτήν την κενή ζωή τους.



ΦΕΛ

Και απ’ ό,τι έχω καταλάβει από όσα άκουσα, δεν αγαπήσατε και κανέναν άλλον.



ΕΡΙ

Καλά καταλάβατε.



ΦΕΛ

Τίποτα δεν αξίζει στους ανθρώπους ώστε να νιώσετε ευνοϊκά γι αυτούς;



ΕΡΙ

Αν κάτι έχουν που να αξίζει είναι τόσο καλά κρυμμένο που δε μετράει.



ΦΕΛ

Μήπως έξω από τους ανθρώπους τουλάχιστον, υπάρχει κάτι άξιο ν’ αγαπηθεί κύριε Μόρισον;



ΕΡΙ

Υπάρχει κυρία. Όχι απλά κάτι αξιαγάπητο, μα που αυτό το κάτι είναι η ίδια η αγάπη. Κάτι αξιοπρόσεχτο θα έλεγα, το μόνο αξιοπρόσεχτο. Αυτό είναι τα Πράγματα. Και στην κοινωνία των Πραγμάτων είναι που θα φτάσω φεύγοντας σε λίγο από εδώ.



ΦΕΛ

Τόσο κοντά αισθάνεστε με τα Πράγματα, ώστε επιζητείτε την κοινωνία τους αντί αυτής των ανθρώπων;



ΕΡΙ

Τόσο κοντά, που κιόλας νιώθω πως είμαι κι εγώ ένα Πράγμα. Ένα Πράγμα που όπως κι εκείνα, αφήνεται σε όλα. Αφήνεται να το πηγαίνουν όπου θέλουν οι άνθρωποι, αφήνεται στην κάθε καταιγίδα ανυπεράσπιστο, σε καμιάς αντιξοότητας την επιδρομή δεν αντιμάχεται, καμιά δόξα δεν επιζητεί. Πλέει μέσα στα νερά της ύπαρξης τελείως άβουλο και τελείως αθώο.

Ο τρόπος βέβαια ύπαρξής μου μέσα στον κόσμο είναι ο ανθρώπινος. Μα έξω από το σχήμα τίποτε άλλο δεν είναι ανθρώπινο σε μένα. Και είμαι και γίνομαι, συνεχώς, Πράγμα.



ΦΕΛ

Ομολογώ ότι μου μοιάζει παράξενο να σας ακούω να υπερηφανεύεστε πως είστε ένα Πράγμα. Θα μπορούσατε να μου αναφέρετε μερικά στοιχεία της υπεροχής των Πραγμάτων έναντι των ανθρώπων;



ΕΡΙ

Ω! Θα μπορούσα να μιλώ ασταμάτητα γι αυτά…



ΦΕΛ

Τότε μιλήστε κύριε Μόρισον!
(συνέχεια)