Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ
(συνέχεια)

ΦΕΛ

Πρώτα κύριε Μόρισον θέλω να σας πω αυτό με το οποίο πάντοτε ξεκινάνε όλοι οι συνάδελφοι τη δουλειά τους σε παρόμοιες περιστάσεις, πως τίποτε δεν αξίζει να πεθάνει κανείς γι αυτό. Συμφωνείτε;



ΕΡΙ

Θα συμφωνήσω αντιστρέφοντας την διαπίστωσή σας: τίποτα δεν αξίζει να ζει κανείς γι αυτό.



ΦΕΛ

Ωστόσο η ζωή είναι γεμάτη με ομορφιές. Το λάλημα του σπίνου το πρωί, η ανατολή και το ηλιοβασίλεμα, η ζεστασιά στη σόμπα τις νύχτες του χειμώνα, ένας ωραίος πίνακας, το χαμόγελο των κοριτσιών, τα τραγούδια, οι εκδρομές, το βλέμμα των μικρών παιδιών, η θέα ενός όμορφου τοπίου… θα μπορούσα να μιλώ για ώρες χωρίς να φτάσω στο τέλος του μακριού κατάλογου… όλα αυτά για σας είναι απορριπτέα;-και μόνο για να απολαμβάνετε αυτά δεν θα έπρεπε να ζήσετε;






ΕΡΙ

Μέσα σε όλα αυτά εσείς βλέπετε να θάλλει η ζωή;



ΦΕΛ

Η ζωή στις καλύτερές της ώρες-πραγματικά κύριε Μόρισον έτσι το βλέπω.



ΕΡΙ

Μα πέστε μου κυρία, πού είναι όλα αυτά τα ωραία που περιγράψατε τόσο ζωντανά; Πού είναι τα χαμόγελα των κοριτσιών που άνθισαν ως τώρα; Πού είναι τα τόσα βλέμματα των μικρών παιδιών; Τι έγιναν αυτά;



ΦΕΛ

Τι εννοείτε;...



ΕΡΙ

Εννοώ αυτό ακριβώς που λέω: πού είναι όλα αυτά; Ξέρετε να μου πείτε;



ΦΕΛ

Μα τι να πω… έγιναν… τελείωσαν… πάνε…



ΕΡΙ

Πάνε!.. Αυτό έχετε να πείτε μόνο… Υπήρξαν όμως;.. Υπήρξαν;.. Πώς μπορείτε να μου το αποδείξετε;

(κοιτάζοντας τη Φελλίνη στα μάτια, έντονα)

…Πέστε μου-υπήρξαν;..



ΦΕΛ

Μα… πώς… όλοι θυμόμαστε πως έγιναν…



ΕΡΙ

(δυνατά, σχεδόν επιθετικά)

Κι αν σας αφαιρέσω τη μνήμη… αν σας καταστρέψω τη μνήμη… αν όλοι οι άνθρωποι ξαφνικά έχαναν τη μνήμη τους, θα είχαν τότε κάποτε αυτά υπάρξει;..

(αντιλαμβάνεται ότι δεν θα πάρει απάντηση. Παραιτημένος και χαμηλώνοντας τη φωνή του)



Ω! Να μη σας κουράζω με τέτοια κυρία μου. Ας ξαναγυρίσουμε στην ερώτησή σας. Και ήταν αυτή, γιατί κι εγώ δεν βλέπω μέσα σε όσα αραδιάσατε να θάλλει η ζωή. Επειδή τα μάτια μας διαφέρουν κυρία μου, γι αυτό. Εγώ παρατηρώντας με τα δικά μου μάτια τις εκδηλώσεις της ζωής εγνώρισα μόνο το θάνατο μέσα σ’ αυτές. Ένα ψέμα είναι η ζωή. Ένα μεγάλο φάντασμα με μέσα του άλλα μικρότερα που το ίδιο γεννάει. Όλα είναι θάνατος κυρία. Έχετε δει ποτέ την αμαρτία μεταμφιεσμένη σε αρετή; Το ίδιο είναι και με τη Ζωή: είναι ο θάνατος μεταμφιεσμένος. Ζωή δεν υπάρχει-είναι ένα όνειρο χωρίς καν ονειρευτή. Και σεις προσπαθείτε να με αποτρέψετε από κάτι που ποτέ δε θα κάνω.



ΦΕΛ

Κύριε Μόρισον, δεν ήμουν προετοιμασμένη να αντιμετωπίσω τέτοιες απόψεις. Ίσως δε θα γίνω ποτέ ικανή γι αυτό. Όμως με τρομάζετε όσο δεν πάει άλλο όταν μου λέτε ότι γνωρίσατε το θάνατο βλέποντας τον ήλιο ν’ ανατέλλει, ή ένα δροσερό ρυάκι μέσα στη ζέστα του καλοκαιριού. Ή δεν κατάλαβα καλά;



ΕΡΙ

Όπως το λέτε. Καλά καταλάβατε. Ναι, μέσα σε όλα τα αξιοθαύμαστα, για σας, της ζωής, εκεί εγώ εγνώρισα το θάνατο. Και αφού σας τρόμαξα όσο δεν πάει άλλο, δε θα σας τρομάξω περισσότερο αν, σηκώνοντας για χατίρι σας και κάποιες άλλες πέτρες γύρω μας, σας αφήσω να δείτε το θάνατο που βρίσκεται κάτω απ’ όποια πέτρα κι αν σηκώσει κανείς. Δεν είναι λοιπόν που εγνώρισα το θάνατο μέσα σε όσα μου αραδιάσατε. Παντού κοιτάζοντας τον βρήκα, γιατί αυτός παντού είναι για όποιον μπορεί να τον δει: Εγνώρισα το θάνατο μέσα στο ποδοβολητό των σπίνων του Ιουνίου. Εγνώρισα το θάνατο στις κρύες νύχτες του χειμώνα, στις ζεστές μέσα νύχτες του καλοκαιριού. Εγνώρισα το θάνατο μέσα στα πράσινα φύτρα των πρώτων σκίνων. Μέσα στα μάτια πληγωμένου ελαφιού, μέσα σε καλοκαίρια ολόκληρα βουτηγμένα σε άσκοπον ιδρώτα, μέσα σε νερά γαλήνια, νύχτα ανάστερη, το σοβαρό και αμέτοχο πρόσωπό του μου γελούσε. Εγνώρισα το θάνατο στα επιφωνήματα των άστρων όταν πέφτουν. Στο κρυφομίλημα παρθένων. Στο γέλιο των πορνών. Κάτω από λέξεις χωματένιες, βαριές ακόμα από σίδερο και ιλύν εγνώρισα το θάνατο. Εγνώρισα το θάνατο μέσα στου πέπλου της σιωπής τις παχιές δίπλες. Μέσα στην άτολμη οργή και την αμηχανία, μέσα στην πλήρη επάρσεως άρνηση, στην τυφλή μέσα κατάφαση και την υπακοή. Εγνώρισα το θάνατο μέσα στων αηδονιών το γλυκολάλημα, μες στην καρδιά και μέσα μέσα στις έλικες τις ευφυείς του εγκεφάλου. Μέσα κι ανάμεσα σε δυο κορμιά αγκαλιασμένα εγνώρισα το θάνατο. Εγνώρισα το θάνατο μέσα στο μέγα άδειο της ώρας που ο ύπνος του μεσημεριού χωρίζει από το σώμα. Μες στων παιδιών το βύζαγμα-στο δέσιμο χειλιών και ρόγας εγνώρισα το θάνατο… λυπάμαι αν σας εκπλήσσω δυσάρεστα…



ΦΕΛ

(έκπληκτη για ό,τι άκουσε)

Θεέ μου, εσείς καταργείτε την ανθρώπινη φύση!

(κάνοντας προσπάθεια να συνέλθει)

μα απόψεις είναι αυτές, απόψεις σεβαστές, που μάλιστα επιβεβαιώνουν τη διαφορετικότητα των ανθρώπων… Δεν πρέπει να ξεχάσω γιατί είμαι εδώ… Μάλιστα… Κύριε Μόρισον αντιμετωπίσατε πρόσφατα κάποια ερωτική απογοήτευση;
(συνέχεια)