Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ
(συνέχεια)


ΕΡΙ

Να σου αναφέρω μερικά στοιχεία της υπεροχής των Πραγμάτων έναντι των ανθρώπων ρωτάς, και περιμένεις απάντηση, λες κι έχετε μέθοδο συνεννόησης μεταξύ σας οι άνθρωποι. Λες και αυτό που λέτε γλώσσα, σας επιτρέπει να γνωρίσετε τι θέλει να πει ο ένας στον άλλο. Θα προσπαθήσω με λέξεις ανθρώπινες να σου δώσω να καταλάβεις, πράγμα αδύνατο, αλλά τουλάχιστο να πλησιάσεις στην κατανόηση της αλήθειας. Και θα σου μιλήσω σαν Πράγμα –άνθρωπος ή αν θέλεις σαν άνθρωπος-Πράγμα, έτσι σαν όπως οι εραστές μεταμορφώνονται ο ένας στον άλλονε κάθε στιγμή.

ΦΕΛ

Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβω;



ΕΡΙ

Είναι τόσο δύσκολο-ακατόρθωτο είναι για σένα. Γιατί κάθε σας λέξη έχει τέτοια μπερδεμένη σημασία, γιατί κάθε σας λέξη προϋποθέτει για να τη νιώσει κάποιος, τη γνώση τόσων άλλων λέξεων και γιατί οι έννοιες που οι συνδυασμοί της γλώσσας σας εκφράζουν, δεν μπορούν να συλληφθούν από τον εγκέφαλό σας επειδή χάνονται στα μισά του δρόμου και για κείνον που τις λέει και για κείνον που τις ακούει. Έτσι έχετε οι ίδιοι εσείς καταντήσει τη γλώσσα σας για να υπηρετεί τη βολική για σας αοριστία. Όσα λέτε, πύργοι στην άμμο. Και παραδέρνετε έκτοτε-δηλαδή για πάντοτε-αδαείς, ανίδεοι, απληροφόρητοι, ανεπικοινώνητοι. Όλες τις φορές που ο άνθρωπος προσπάθησε ν' ανέβει, ανέβηκε όχι προς την κατανόηση και την αλήθεια, αλλά προς την άγνοια και το ψέμα. Ο άνθρωπος είναι ανίκανος να δει την αληθινή όψη της πραγματικότητας και να σωθεί. Τη βλέπει όπως τη ζωγραφίζουν τα μάτια του και τ' αυτιά του. Και κάθε φορά ο άνθρωπος πιάνεται από τις γνώσεις που του δίνουν οι αιστήσεις του και προχωράει. Και φτιάχνει πολιτισμούς και γαντζώνεται με τα νύχια της γνώσης πάνω στο ανύπαρκτο δέντρο της ζωής και χτίζει ψεύτικα παλάτια πάνω του. Κι έρχεται ένας αγέρας και όλα τα ρίχνει. Και πάλι ξαναρχίζει και πάλι προχωρεί βαδίζοντας στο στραβό δρόμο και πάλι το κτίσμα του γκρεμίζεται στον πρώτον αέρα. Αξιολύπητα όντα, αλλά και αξιοκατάκριτα για την επιλογή τους.

Οι άνθρωποι! Η ντροπή της οικουμένης! Τα σαθρά δοχεία σαθρών έργων και λόγων! Το όνειδος της ζωής! Οι δυνάστες της! Σκέφτηκε ποτέ κανείς πόσο υποφέρει ο κόσμος από τους ανθρώπους; Πόσο πληγώνεται η αγνότητά του; Πόσο καταβαραθρώνεται η ευαισθησία του; Πόσο η μεγαλοσύνη του κόσμου μικραίνει επειδή κλείνει μέσα στους κόλπους του τέτοια όντα; Λες και ο νους σάς δόθηκε για να εξουσιάσετε κι όχι για να υποταχτείτε. Λες και το ύψος σας δόθηκε για να το ανεβείτε κι όχι για να το κατεβείτε. Λες και η ζωή σας δόθηκε σαν χάρισμα κι όχι σαν εργαλείο. Οι άνθρωποι! Η άπρεπη εκλογή! Η εκλογή που εντυπωσιάζει με την ασυμβατότητά της με την καθαρή γνώση. Η εκλογή που κηλιδώνει το στερέωμα. Είστε τα όντα που έχετε νου. Μα ο νους δε σας δόθηκε για να τσακίζετε ο ένας τον άλλο. Δε σας δόθηκε για να κυριέψετε δήθεν το σύμπαν. Δε σας δόθηκε για να τον ξοδέψετε ψάχνοντας να βρείτε τρόπους να ζήσετε μιαν άσκοπη ζωή. Ο νους σας δόθηκε για να σκοτώσετε, με όπλο αυτόν, το μίσος. Για να μερέψετε τα ένστικτά σας. Για να κατακτήσετε τον εαυτό σας. Είναι το εργαλείο που έδωσε σε σας η φύση για να συναδερφωθείτε μαζί της. Και σεις τι κάνετε; Με το νου μαστιγώνετε τα ένστικτα κι αυτά αγριεύουν πιο πολύ. Και θρέφετε το μίσος σας κι αυτό γίνεται όλεθρος.

Όντα λογικά! Που το ένα ζητάει να σπαράξει το άλλο και χρειάζονται νόμοι για να τα συγκρατούν. Όντα λογικά! Που κοιτάτε έξω σας όλο και μακρύτερα και δεν ξέρετε τίποτα για ό,τι έχετε μέσα σας. Η κίνηση σας δόθηκε λες για να κυνηγάτε ο ένας τον άλλο. Η ομιλία για να κρύβετε την αλήθεια. Μια υποκρισία όλη σας η ζωή. Για τι; Για ποιον; Για να πετύχετε τι; Τίποτα. Κι όμως, μια υποκρισία τέτοια που όσο ζείτε ποτέ να μην γίνετε ο πραγματικός σας εαυτός. Και τόσο φτιαχτά-τόσο υποκριτικά υπάρχετε, που η πραγματική ζωή με τα αισθήματα, τα πάθη, τις επιδιώξεις της, είναι κάτι άγνωστο για σας. Και για να πάρετε μια ιδέα της πηγαίνετε να δείτε θεατρικές παραστάσεις. Και εκεί βλέπετε για λίγο να ξετυλίγεται η πραγματική ζωή που εσείς την έχετε αντικαταστήσει με την ψεύτικη της κοινωνίας και φεύγετε πιο αποφασισμένοι να συνεχίσετε να ζείτε ψεύτικα, κοινωνικά. Και μεγαλόσχημοι φιλόσοφοι λένε «κάθαρση». Μα τι μπορεί να καθαρίσει την ψευτιά της κοινωνίας σας; Και ακόμα, αν αυτό ήταν δυνατό, γιατί η κάθαρση να γίνεται από έξω προς τα μέσα και όχι από μέσα προς τα έξω να λάμψει το σύμπαν;

Μια υποκρισία όλη σας η ζωή… Και μια επιθυμία. Επιθυμία για δόξα, για χρήμα, για δύναμη-για όλα τα ανθρώπινα φαντάσματα που σας έχουν γίνει δύστροπα αφεντικά. Όντα λογικά! Που ανακαλύψατε κάτι κύτταρα στο μικροσκόπιό σας και αυτοδικαιολογείστε να κάνετε έρωτα εσείς μόνο απ’ όλα τα ζώα ολοχρονίς. Και γιατί; Γιατί αυτό σας βοηθάει να φτιάξετε απογόνους, δηλαδή άλλα όντα, ασυνεπή και ανεύθυνα κι αυτά, που κι εκείνα θα κάνουν άλλους απογόνους…. Αν όλα αυτά είχαν σαν κατάληξη την αθανασία, ας ήταν κι έτσι ασυνεπή κι έτσι ανεύθυνα. Μα πού είναι η αθανασία για σας;

Πράττετε και μιλάτε σαν να ’σαστε το κέντρο του σύμπαντος, γιατί θαρρείτε ότι αυτό είναι κάτι περισσότερο από το "υπόλοιπο" σύμπαν-γιατί δεν ξέρετε πως στην αληθινή ύπαρξη δεν υπάρχει πρωτιά. Και ύστερα έρχεται το τέλος σας και δε μένει ούτε η ανάμνησή σας. Σκοτωνόσαστε να φτιάξετε λογής έργα, σκοτωνόσαστε να γράψετε λογής γραφτά, σκοτωνόσαστε να κάνετε λογής πράξεις, γιατί; Για να μη μείνει μια μέρα τίποτε από αυτά όλα. Για να τα καλύψει όλα ένα πέπλο ανυπαρξίας-τόσο ψεύτικα είναι όλα σας. Ενώ εγώ, ενώ εμείς, τα Πράγματα, τι διαφορά! Εμείς είμαστε η πραγματική ουσία. Εμείς είμαστε η μόνη αλήθεια. Εμείς. Αναλλοίωτα, άφθαρτα, αμέτοχα, άφοβα, παντοτινά. Ανοιχτά σε κάθε τι. Τη μια μας παίρνει ο αέρας, την άλλη μας μαστιγώνει η βροχή. Μα αφηνόμαστε και πάμε. Εμείς, η μόνη αλήθεια. Εμείς, το μόνο αληθινά υπάρχον.

Αστείοι που μας φαίνεστε οι άνθρωποι με τις παραξενιές και με τις τσιριμόνιες σας… Κάτι άσπρες πέτρες μόνο μένουνε από σας κι αυτές παρά τη θέλησή σας, περίτεχνα σκαλισμένες, όμοιες αναμεταξύ τους, φτιαγμένες όλες στο ίδιο καλούπι-της ματαιοδοξίας σας. Και τα υπολείμματά σας ακόμα υποκρισία και σπουδαιοφάνεια γεμάτα. Ενώ εμείς… Εμείς δεν έχουμε ανάγκη ν' αφήσουμε μνημεία. Είμαστε τα ίδια εμείς μνημεία αιώνια-γιατί εμείς είμαστε ό,τι υπάρχει. Οι άνθρωποι είστε ξεριζωμένοι. Εμείς έχουμε ριζώσει, σαν τα φυτά και τα λουλούδια που είναι όλο ευωδιά και το φύλλωμά τους είναι πάντοτε τρυφερό και ποικιλόμορφο. Κοιτάξτε μας καλά. Με ποιους μπορείτε να μας συγκρίνετε; Κινούμαστε και σαλεύουμε σαν να είμαστε των ανέμων το λάφυρο και η λεία. Κι αν αλλάζουμε μορφή κι αν αλλάζουμε σχήμα κι αν φαίνεται πως με τον καιρό αλλάζουμε, μα μένουμε πάντοτε ίδια. Γιατί και πριν και πάντοτε και τώρα είμαστε δοσμένα σε όλα μέσα στην ασήμαντη πολλαπλότητά μας. Γιατί εμείς δεν είμαστε πολλά, είμαστε ένα, με πλήθος όψεις και μορφές. Γιατί εμείς δεν έχουμε ανάγκη από τη ζωή για να ζήσουμε. Εμείς δίνουμε τη ζωή στα ζωντανά. Και όχι πως τη δίνουμε κάνοντας μιαν ιδιαίτερη παραχώρηση σε κάτι, ούτε πως τάχα κοπιάζουμε γι αυτό-τι λόγος. Πως τα ζωντανά υπάρχουν το βλέπουμε μόνο σα γεννηθούνε. Τόση σημασία δίνουμε στην ύπαρξή τους. Η ζωή που τόσο άπληστα σεις ζητάτε είναι για μας μια από τις τόσες καθημερινές μας άγνοιες. Εμείς υπάρχουμε μέσα στην αιωνιότητα. Εσείς είστε που αλλάζετε χίλια πρόσωπα σε κάθε μια στιγμή. Και όλα σας τα πρόσωπα φθαρτά. Και όλες οι δραστηριότητές σας καταστροφικές της αθανασίας σας. Αθάνατη δεν μπορεί να είναι η κίνηση. Αθάνατη μπορεί να είναι η ακινησία. Αθάνατος δεν μπορεί να είναι ο νους-αθάνατο μπορεί να είναι εκείνο που δημιούργησε το νου. Ό,τι έχει ελευθερία θα χαθεί από την ίδια του την ελευθερία. Θα μείνει μόνο το υποταγμένο, το παραχωρημένο, το άβουλο, το αμέτοχο, το ακίνητο, το Πράγμα. Εκεί έπρεπε να σας οδηγεί ο νους σας-στη μετουσίωσή σας σε Πράγματα. Θα έπρεπε ο νους σας να σας σκοτώνει ο ίδιος παραδίνοντάς σας στην αιωνιότητα και όχι να διαλέγετε να γινόσαστε άβουλη λεία στο θάνατο που είναι η φθορά και η ανυπαρξία. Τώρα ο νους σας, οδηγημένος από την άγνοιά σας, σας απομακρύνει όλο και πιο πολύ από την ύπαρξη. Σας οδηγεί να βλέπετε για ίσιο το στραβό και για στραβό το ίσιο. Σας οδηγεί να ζητάτε στην αγάπη την αιωνιότητα. Καλή σκέψη, μα στραβώνει στην εφαρμογή της όπως κάθε σας προσπάθεια. Γιατί αυτό που εσείς λέτε αγάπη δεν είναι παρά μια ακόμη εκδήλωση της ματαιοδοξίας σας. Αγάπη για σας είναι να υποτάξετε κι όχι να υποταχτείτε. Να εξυψωθείτε κι όχι να ταπεινωθείτε. Να υποδουλώσετε και όχι να υποδουλωθείτε. Και οδηγημένοι έτσι από τον φθοροποιό σας νου, χάνετε τη μοναδική ευκαιρία να γίνετε αθάνατοι. Ακολουθείτε το δρόμο προς τ' άστρα και χάνεστε στο άπειρο. Ενώ εμείς ακολουθούμε το δρόμο προς τη λάσπη και υπάρχουμε αιώνια. Είσαστε το ψέμα, είμαστε η αλήθεια. Είσαστε οι προσωρινοί, είμαστε τα παντοτινά.
(συνέχεια)