Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

ΘΑΛΑΣΣΑ

Η θάλασσα είναι η ψυχή μας.
Στη θέα της
των αστεριών το ακοίμητο μυστήριο μας αλώνει.
Στο φως του κόκκινου του φεγγαριού
λάμπουν οι στάλες των κυμάτων της
ως πρωινή δροσιά στα βρόχια θεόρατης αράχνης.
Σαν μητριά τάχα ή σαν μάνα μας μας βλέπει;

Ατέλειωτη.
Ατέλειωτη.
Ατέλειωτη σαν θλίψη.

Σαν τους καθρέφτες της περιβλημένοι
Αυτήν όπου κοιτάζουμε θωρούμε.
Αυτή το αίμα μας
Αυτή η φωνή μας
Αυτή η ανάσα κι ο παλμός μας.

Κοίτα πώς πάνω στα κυματιστά λαγόνια της
τ’ άσπρα φαντάσματα των καραβιών πλανιούνται.

Ατέλειωτη. Ατέλειωτη κι αγνώριστη.
Τέτοια μια κλήρα ποιος μας όρισε;
Και ποιος
από της απεραντοσύνης της την τυραννία θα μας απαλλάξει  ;

Μα και στο θάνατο ακόμα μέσα
στα ταραγμένα βάθη της οι σκιές μας θα κυλιούνται 
προσδοκώντας
σαν τάχα λυτρωμό
απέξω, ζωντανοί να την θωρούμε.