Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ
(συνέχεια)

Τα υποταγμένα όντα ας μένουν μέσα σ’ αυτήν. Για κείνα είναι πλασμένη. Η κοινωνία ας βασανίζει αυτά, ας κουρελιάζει την ψυχή τους, ας ματώνει την καρδιά τους. Τα υποταγμένα όντα ευχαριστιούνται μ’ αυτό. Νιώθουν ότι αυτό είναι ο προορισμός τους πάνω στη γη, νιώθουν πως έτσι τα έχει φτιάξει ο καλός θεός και πως θα ’τανε αμαρτία να προσπαθήσουν ν’ αλλάξουν. Τα υποταγμένα όντα τόσο μυαλό έχουν, τόσο μόνο μπορούν να κρίνουν, τέτοια μάτια έχουν, τόσο μόνο κοντά μπορούνε να δουν. Ευχαριστώ, κρατήστε την κοινωνία σας.

Σεις τη φτιάξατε, για σας είναι. Εσείς όταν μένετε μέσα της νιώθετε δικαιωμένοι σαν υποταγμένα όντα που είστε. Κρατήστε την, σας ανήκει δικαιωματικά.

Μείνετε ο ένας κοντά στον άλλο. Σφιχτείτε ο ένας κοντά στον άλλο, ώστε όταν έρθει ο σωστός λόγος να μπορείτε να τον πετροβολήσετε όλοι μαζί, χωρίς να του αφήσετε περιθώρια νίκης.

«Ο ένας κοντά στον άλλο!» Με τον εαυτό του κανείς δεν μπορεί να ζήσει και θα ζήσει με κάποιον άλλο; Κακόμοιρα υποταγμένα όντα! Πόσο σας λυπάμαι! Πόσο φτιαγμένα για την άφτερη ζωή είσαστε! Πόσο κάτω, κάτω, κάτω βρισκόσαστε!

Συνεταίροι: το μαχαίρι κρυμμένο για λίγο πίσω από την πλάτη του ενός ώσπου να βρει ευκαιρία να καρφωθεί στην πλάτη του άλλου. Συνάδελφοι στο ίδιο γραφείο; Ο κοντυλοφόρος γίνεται κάθε στιγμή κοντάρι έτοιμο να μπηχτεί στο στήθος του συνάδελφου. Αγάπη-το κοράκι που τρώει ό,τι έχει απομείνει από τα άλλα θηρία: τιμή, εμπιστοσύνη, ηθικότητα κι άλλα… κι άλλα… όλα βδελυρά φαντάσματα ενός βδελυρότερου νου.

Ο φόβος! Ο φόβος είναι που ενώνει τα υποταγμένα όντα. Και όχι ο φόβος για τα άγρια θηρία και για τα στοιχεία της φύσης, αλλά ο φόβος του ενός υποταγμένου όντος για το άλλο. Ο φόβος που πρέπει να χωρίζει τα ανθρώπινα όντα το ένα από το άλλο, ο ίδιος φόβος είναι που, επειδή είναι τόσο ισχυρός, σπρώχνει τελικά τον ένα κοντά στον άλλο. Για να μπορεί να βλέπει καλά καλά ο ένας τα χέρια του άλλου άδεια από όπλα. Τόσος τόπος στη γη κι εκείνοι μαζεύονται σε λίγες πόλεις, κοιμούνται ο ένας πάνω στον άλλο, τρώνε ο ένας πάνω στον άλλο, δουλεύουν ο ένας πάνω στον άλλο, γιατί; Από το φόβο. Γιατί έτσι φυλάγεται καλλίτερα ο ένας από τον άλλο. Και φτιάχνουν οι δυνατοί λέει νόμους, που τάχα προστατεύουν τους πολίτες. Νόμοι: η επίσημη σκλαβιά!

Πόσο αντιανθρώπινοι είναι οι άνθρωποι εκεί, πόσο υποταγμένοι! Ενώ ντυμένοι τη μόνωσή τους, τότε και μόνον είναι άνθρωποι. Γιατί τότε ό,τι κάνουν το κάνουν για τον εαυτό τους. Είναι αυτάρκεις και γι αυτό αξιοπρεπείς. Καμία εξάρτηση, καμία υποχρέωση, κανένα δικαίωμα άλλο, παρά το μεγάλο και μοναδικό δικαίωμα που τους δίνει το ότι γεννήθηκαν. Όλα τα άλλα καθήκοντα και όλες οι άλλες υποχρεώσεις είναι πλαστές. Μόνοι τους! Μόνοι τους με τα φυτά, τα ζώα, τη συνείδησή τους, το χώμα, τον ουρανό- τ’ αδέρφια τους.

Θρησκεία, πατρίδα, οικογένεια, κοινωνία μ’ ένα λόγο, όλα βιαστές. Βιαστές της μεγαλοσύνης του ανθρώπου, της αξιοπρέπειάς του, της δύναμής του ακόμα. Κάνουν τη δύναμή του αδυναμία. Και ο άνθρωπος ζητάει, παρακαλεί, εκλιπαρεί αντί να παίρνει, αντί ν’ αρπάζει, αντί να κατέχει τέλεια και υπεύθυνα όλες τις συνιστώσες του. Κακόμοιρα υποταγμένα όντα! Κακόμοιρα άμυαλα όντα! Ντροπή της φύσης! Και πόσο φοβούνται το θάνατο! Δε θέλουν να πάψουν να υπάρχουν…

Τόσο υπερεκτίμησαν τον εαυτό τους τα υποταγμένα όντα. Δε βλέπουν το κάλλος του άνθους. Δε νιώθουν τη δόξα των λόφων. Δεν τους τυφλώνει η λαμπρότητα της πέτρας. Δεν ακούνε τη μελωδία του αέρα περνώντας από τη χαραμάδα του παράθυρου… Κακόμοιρα υποταγμένα όντα! Δεν ήρθατε στον κόσμο-σάς έφεραν. Δε ζήσατε. Άλλοι για σας έκαναν, είπαν, γέλασαν. Και δε θα φύγετε από τον κόσμο-θα σας διώξουν όποτε το θελήσουν οι δυνάστες σας. Και μέσα σ’ όλα ο χειρότερος δυνάστης: ο γάμος! Η υποχρέωση δυο ανθρώπων που μισούνται αναμεταξύ τους, να κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι. Άνθρωποι ενωμένοι μόνο τις στιγμές που σαν γουρούνια κυλιούνται πάνω στο βρωμερό κρεβάτι τους. Και τότε ενωμένα τα κορμιά τους μόνο. Οι παραδόσεις τους, οι καταγωγές, οι φυλές, οι ρίζες τους, μάχη και την ώρα εκείνη δίνουν. Και πώς τρέχουν να πλυθούν μετά το κάθε σμίξιμό τους δείχνοντας έτσι τη σιχαμάρα τους για τους συντρόφους που οι ίδιοι πριν από λίγο, σπρωγμένοι από κάποιες ορμόνες επιζητούσαν… Τ’ αστέρια με το φεγγάρι, ο ήλιος με τη γη, πιο κοντά βρίσκονται το ένα στ’ άλλο. από ό,τι οι «σύζυγοι» μεταξύ τους. Α! Οι συγκοιμώμενοι! Που ζουν με το φόβο πως ο ένας θα σκοτώσει τον άλλονε τη νύχτα. Ασφαλίζουν κι αυτοί την πόρτα τις νύχτες, μα ποιο το όφελος;-ο εχθρός κοιμάται δίπλα τους. Πώς να είναι σίγουροι ότι θα ζουν το πρωί; Και α! μέθοδες που επιστρατεύονται για να σιγουρέψουν πως θα ξυπνήσουν την άλλη μέρα: τα παιδιά, οι λογαριασμοί που πρέπει να πληρωθούν, τα τηλεφωνήματα σε κοινούς γνωστούς πριν από τον ύπνο για να είναι μάρτυρες, κείνη η πανάρχαια συνήθεια που ακόμα διατηρούν-το άνοιγμα διάπλατα του στόματος πριν τον ύπνο, για να δείξουν τα κοφτερά δόντια τους, η υπόσχεση για κάποιο δώρο ή για κάποιο ποσό χρημάτων, ένα βαρύ αντικείμενο ή ένα όπλο στο κομοδίνο, δίπλα τους… Όχι κυρία Σμιθ, κρατήστε την κοινωνία σας!



ΦΕΛ

Είμαι νέα ακόμα και δεν έχω ακούσει άλλη φορά τέτοιες απόψεις, τέτοιες φοβερές σκέψεις. Και αισθάνομαι τον εαυτό μου υποχρεωμένο να αντιδράσει σε αυτή την καταιγίδα μειωτικών για τους ανθρώπους χαρακτηρισμών, προβάλλοντας, με όσην ένταση μπορώ να το κάνω, την άλλη άποψη, την άποψη της αισιοδοξίας, κάτι που κι εσάς πιστεύω θα ωφελήσει. Αν και αυτό θα είναι κάτι δύσκολο για μένα… όμως πρέπει, δεν έχω το δικαίωμα να αφήσω ανυπαράσπιστες τις χαρές της ζωής… την ίδια τη ζωή… γι αυτό επιτρέψτε μου να πω κι εγώ λίγα λόγια…

(Θόρυβος από την πόρτα όπως κλειδιού που γυρίζει στην κλειδαρότρυπά της. Εριναστός και Φελλίνη κοιτάζουν προς τα εκεί. Η Φελλίνη στρέφει ερωτηματικά προς τον Εριναστό)



ΕΡΙ

Ιδέα δεν έχω ποιος μπορεί να έχει το κλειδί μου.

(Η πόρτα ανοίγει και στο άνοιγμά της εμφανίζεται η Ζωή. Είναι μια νέα και όμορφη γυναίκα, ζωηρόχρωμα και παρδαλά ντυμένη. Έχει πλούσια ξανθά μαλλιά, φοράει σανδάλια, είναι έντονα βαμμένη, στο λαιμό έχει γιρλάντες από αγριολούλουδα, βραχιόλια στα χέρια και μια ζώνη κομψή πράσινη στη μέση της. Είναι χαρούμενη και ποτέ στη συνέχεια το χαμόγελο δεν φεύγει από τα χείλη της.)



ΖΩΗ

(γελώντας με την έκπληξή τους, και ενώ ο Εριναστός όσο αυτή μιλάει, την κοιτάζει προσεκτικά, η Φελλίνη με περιέργεια και θυμό)

Από μακριά άκουσα την κουβέντα σας –διαθέτω μια καταπληκτική ακοή- και μέσα της άκουσα πολλές φορές τ’ όνομά μου. Και μιας και τίποτα καλλίτερο δεν είχα, είπα ας πάω να γνωρίσω αυτούς τους συνομιλητές. Και να ’μαι! (Πηγαίνει προς το τραπέζι)

Ου! Βιβλία! Εσείς πρέπει να είσαστε σοφοί!

Εγώ δεν έμαθα να διαβάζω. Μα τι μου χρειάζεται; Όπου και να σταθώ με ταϊζουν. Και ποτέ δε μένω χωρίς στέγη, χωρίς διασκέδαση, χωρίς εραστές. Όλοι, άντρες και γυναίκες με καλοέχουν. Ποτέ έγνοια δε βάζω για τίποτε. Όλος ο χρόνος μου είναι ελεύθερος και δεν ξέρω τι να τον κάνω. Και τριγυρνάω εδώ κι εκεί κάνοντας όποια τρέλα μου έρθει. Και παρέα στις τρέλες μου αυτές δεν μου λείπει-ουρά κάνουν οι άνθρωποι για να με συντροφεύουν. Τους δικαιολογώ. Ποιος άντρας δε θα ’θελε τη συντροφιά μιας νέας και όμορφης κοπέλας και ποια γυναίκα δε θα με ήθελε για φιλενάδα της-κράχτη αρσενικών; Πόρτα, όπως είδατε με τα ίδια σας τα μάτια, καμία δεν μου αντιστέκεται. Μπαίνω όπου θέλω με το μοναδικό μου κλειδί, που όμως ανοίγει όλες τις πόρτες. Χα!.. Μα εσείς τι κάνετε εδώ; Πρέπει να έχετε κάποια σοβαρή συζήτηση. Αν είναι έτσι να σηκωθώ να φύγω γιατί τα σοβαρά μου φέρνουν ανία.

(στη Φελλίνη, με ενδιαφέρον)

Μικρή μου να συμμαζέψεις και να σηκώσεις επάνω τα μαλλάκια σου. Είσαι στρογγυλοπρόσωπη και δε σου πάνε έτσι κάτω ριγμένα.

ΕΡΙ

Είπες πως άκουσες τ’ όνομά σου. Ποιο είναι αυτό;

ΖΩΗ

Ζωή.


ΦΕΛ

(Στον Εριναστό, με επιτιμητική απορία)

Κύριε Μόρισον, δεν σας νοιάζει που μια ξένη μπαίνει απρόσκλητη μέσα στο σπίτι σας και φέρεται τόσο αναιδώς, παρά σας ενδιαφέρει μόνο τ’ όνομά της;

ΕΡΙ

(γελώντας και εξετάζοντας τη Ζωή ενώ μιλάει)

Ελάτε κυρία Σμιθ, τι θα είχα να φοβηθώ; Μήπως με κλέψει ή μήπως με σκοτώσει; Ύστερα δεν ξέρω… μπορεί να μοιάζει για ξένη, όμως μάλλον μου είναι πολύ γνωστή.

ΖΩΗ

(συνεχίζει όπως πριν μη δίνοντας σημασία στις κουβέντες τους)

Η αλήθεια είναι πως λίγοι με ξέρουν. Οι περισσότεροι με φαντάζονται μόνον. Ή με γνωρίζουν από τα επιτραπέζια παιχνίδια μου που όλους τους ενδιαφέρουν. Α! Παίζω πολλά παιχνιδάκια. Το «πόλεμος-ειρήνη» είναι το αγαπημένο μου. «Για γερά νεύρα», «Ο γιατρός και οι αρρώστιες», «Απρόσμενες εξελίξεις», είναι επίσης πολύ καλά. «Οι φυσικές καταστροφές» δεν μου αρέσουν και πολύ, όμως είμαι υποχρεωμένη να το παίζω κι αυτό. Να μη σας παίρνω το χρόνο σας λέγοντάς σας περισσότερα, όταν μάλιστα ο χρόνος είναι τόσο περιορισμένος για κάποιον από τους δυο σας. Αλήθεια, ποιος πρόκειται να μας αφήσει χρόνους-έτσι δεν το λέτε;

(Η Φελλίνη περιμένει μιαν αντίδραση του Εριναστού και όταν βλέπει ότι αυτός δεν αντιδρά αποφασίζει να μιλήσει εκείνη)

ΦΕΛ

Απορώ με σένα δεσποινίς Ζωή. Μπαίνεις απρόσκλητη σ’ ένα σπίτι και φέρεσαι σαν να ήτανε το δικό σου, ενώ ο οικοδεσπότης είναι παρών και μάλιστα έχει μια παρέα που συζητάει μαζί της. Τι συμπεριφορά είναι αυτή; Έτσι κάνεις πάντοτε εσύ; Και τι άπρεπες ερωτήσεις!.. 
(συνέχεια)