Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

ΕΝΤΟΙΧΙΣΜΕΝΟ ΤΡΑΓΙΚΟ 

Μπροστά του ο μέγας ο κριτής. Δεξά του οι τρεις του μοίρες.
Αριστερά του ανθόκηπος. Η κόλασή του πίσω.
ΚΡΙΤΗΣ (σ’ αυτόν): Απόφαση πριν βγάλω, πριν ορίσω
πού θα σε στείλω, λέγε μου-τι έδωσες-τι πήρες.

ΑΥΤΟΣ: Χαρά εδώρισα και πήρα πίσω πόνο.
Νομίσματα έδωσα χρυσά με ιδρώτα κερδισμένα,
κατάρες πήρα και βρισιές πως λίγα είχα δοσμένα.
Δάσος ολόκληρο έδωσα, ξερόν επήρα κλώνο.

ΚΡΙΤΗΣ: Πολλά εχάρισες και πίσω πήρες λίγα
γι αυτό μες στον ανθόκηπο να ξαποστάσεις γείρε.
ΜΟΙΡΕΣ: Εμείς του ορίσαμε τι έδωσε-τι πήρε.
ΚΡΙΤΗΣ: Πολύ εβιάστηκα και να λαθέψω πήγα.

Λέγε...τι άλλο έδωσες...τι άλλο έχεις πάρει...
ΑΥΤΟΣ (ιδρώνοντας): Βραδιές πολλές έχω χαρίσει
σ’ αγάπες ανθορόδινες και πίσω πήρα μίση.
Ήλιο λαμπρό έδωσα εγώ κι αστέρια και φεγγάρι

και πήρα σκότος και νυχτιές-και πήρα καταιγίδες.
Έδωσα το αίμα της καρδιάς και της ψυχής μου τ’ άνθι-
πήρα λιωμένο σίδερο και λησμονιάς αγκάθι.
Πουλιά γλυκόλαλα έδωσα και πήρα νυχτερίδες.

ΚΡΙΤΗΣ: Καλά δοσίματα. Σωστά θα σ’ ανταμείψω-
άνθρωπε, ο ανθόκηπος να σε δεχτεί προσμένει.
ΜΟΙΡΕΣ: Εμείς του είχαμε όληνε ορισμένη
τη χάρη του δοσίματος-της πληρωμής του το ύψο.

ΚΡΙΤΗΣ: Τα θεία φρένα μου-ωιμέ- θα πάθαν βλάβη
και δε μετράω καθενός την εδική του πράξη
αλλ’ αν πιστά εκτέλεσε ό, τι άλλοι έχουν διατάξει
(σ’ αυτόν)Τι άλλο-λέγε μου-έδωσες- έχεις πάρει;

ΑΥΤΟΣ (με τρόμο): Εχάρισα μαλάματα κι ασήμι
και πήρα βράχια-έρωτα και πήρα καταφρόνια.
Ζεστό και άσπρο εσκόρπισα και πήρα μαύρα χιόνια.
Αυτά επήρα κι έδωσα. Δε φέρνει άλλο η μνήμη.

ΚΡΙΤΗΣ (στις μοίρες): Σεις κι αυτά του έχετε ορίσει;
ΜΟΙΡΕΣ: Και ό, τι του ’δωσαν και ό, τι έχει δώσει
οι τρεις μας του τ’ ορίσαμε με τη σοφή μας γνώση.
ΚΡΙΤΗΣ (σ’ αυτόν): Άμε λοιπόν στην ίδια πάλι ζήση

κι όταν μονάχος κάποιανε πράξη θα κάνεις άλλη
έξω απ’ αυτές που σου ’χουνε οι μοίρες ορισμένες,
τότε στου κήπου τις βραγιές θα μπεις τις ανθισμένες.
ΜΟΙΡΕΣ (η μια στην άλληνε): δικός μας είναι πάλι…