Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Ο ΑΥΤΌΧΕΙΡΑΣ



Πρόσωπα: ΕΡΙΝΑΣΤΟΣ (ΕΡΙ)

ΦΕΛΛΙΝΗ (ΦΕΛ)

ΖΩΗ

Χρόνος: Ιούλης 2010

Τόπος: Κάπου στον κόσμο.



Δωμάτιο του Εριναστού. Τραπέζι, κρεβάτι, δυο καρέκλες, πλήθος ανάκατες κόλλες χαρτιού στις γωνιές του πατώματος, άλλες πάνω στο τραπέζι, βιβλία παντού. Ένα πιστόλι πάνω στο τραπέζι.



ΕΡΙ

(μόνος, ταχτοποιώντας χαρτιά)

Αυτό στα άχρηστα… κι αυτό… κι αυτό… αυτό μένει… άχρηστο… άχρηστο… άχρηστο… μένει… Μένει; Μα… πού μένει; Τι μένει; Πού μένουν όλα αυτά; Σε ποιον-σε τι μένουν;… Ακόμα λοιπόν μπορεί και μιλάει για μένα η αυταπάτη;

(αποφασιστικά)

Για τελευταία της φορά όμως!

(με μια κίνηση του χεριού του):

Όλα στα άχρηστα!

(στρέφει γύρω)

Το κρεβάτι; Ας το πάρει όποιος το θέλει. Οι καρέκλες, το τραπέζι, η απλώστρα των ρούχων, το ρολόι… ε, ας γίνουν ό,τι θέλουν. Και τι κρατάω; «Τι κρατάω»… αλλά μήπως και κάποτε κρατούσα κάτι… ω! πόσες μορφές μπορείς να πάρεις αλήθεια Μεγάλο Τίποτα!... Μα ναι, κάτι κρατάω-το πιστόλι. Αλλά και κείνο θα φύγει από το χέρι μου και από τη ζωή μου αμέσως μετά…

«Από τη ζωή μου»… Μα πάλι τι θα πει ζωή;..  και τι ήταν η ζωή μου-τι είναι η ζωή μου; Και ό,τι αυτή ήταν, ήτανε «μου»;… Ζωή… Η δυνατότητα να νιώθω; Έρωτας με διαλείμματα; Η συγκέντρωση ύλης σ’ ένα τέτοιον συνδυασμό που να φτιάξει εμένα; Και τι είμαι εγώ; Τι «έφτιαξε»; Και ποιος «έφτιαξε»; Ουφ! Τα ίδια και τα ίδια. Και πάντοτε το πράγμα καταλήγει στην Απελπισία, στο Κενό, στο Τίποτα, στο Μηδέν…



Και όλα αυτά τα βιβλία… τα σοφά βιβλία… Όλα τα διάβασα προσπαθώντας να καταλάβω, να μάθω το Μεγάλο Μυστικό. Μάταια. Όλα, καθένα τους διηγείται τη γνώμη εκεινού που το ’γραψε, τη θεωρία του. Χαίρω πολύ. Κι εγώ έγραψα τη δικιά μου θεωρία-λοιπόν, βρήκα έτσι μιαν απάντηση στα ρωτήματά μου; Όχι. Μόνο κάποιος ή κάποιοι θα διαβάσουν και τα δικά μου γραφόμενα για να καταλήξουν όπου κι εγώ. Πρέπει να διαβάζει ο άνθρωπος, περνάει την ώρα του έτσι, περνάει τη ζωή του… Αν τους αρέσει έτσι, ας συνεχίσουν να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Εγώ δε θα το κάνω.
Εγώ έμαθα από τα βιβλία πως ούτε σ’ αυτά βρίσκεται η λύση. Φεύγω λοιπόν.
… Αν όλα αυτά που τραβάω οδηγούσαν σ’ ένα σκοπό, κάπου… τότε θα εξέταζα την αξία του σκοπού και αν έκρινα πως αξίζει να υποφέρω γι αυτόν... Μα δεν υπάρχει σκοπός ούτε νόημα. Λοιπόν… απόρριψις!..

(Πιάνει με τα δυο χέρια το κεφάλι του)

Κεφάλι μου, σύμβουλε και τύραννέ μου εσύ, να γίνονταν να ζω χωρίς εσένα καλή θα ήταν η ζωή κι ας μη δυνόμουν να το ξέρω τότε…

(Βγάζει από την τσέπη του το τηλέφωνό του)

Ας επικοινωνήσω για τελευταία φορά με κάποια από τα δυστυχισμένα όντα που δεν έχουν μυαλό να καταλάβουν τη δυστυχία τους-ας παίξω για μιαν ακόμα φορά το παιχνίδι τους.

(σχηματίζει έναν αριθμό στο τηλέφωνο)

ΦΩΝΗ ΑΝΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Εμπρός!

ΕΡΙ

Γεια σου Στηβ. Τι κάνεις;

ΦΩΝΗ ΑΝΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Καλά. Μόλις γυρίσαμε από την εξοχή. Περάσαμε θαυμάσια!..Έπρεπε να έρθεις κι εσύ καημένε… Ήτανε και η Στέϊσυ… Έχασες.



ΕΡΙ

Δος της χαιρετίσματα. Χάρηκα που διασκεδάσατε. Τα παιδιά καλά;



ΦΩΝΗ ΑΝΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Καλά, μόνο δεν έχουνε διαβάσει για αύριο. Θα τα ξυπνήσω όμως αύριο πρωί πρωί να διαβάσουνε. Εσύ πώς περνάς;

ΕΡΙ

Τα ίδια όπως τα ξέρεις. Μα να σ’ αφήσω να ξεκουραστείς και τα λέμε. Χαιρετίσματα στη Βεράνκα και φιλιά στα παιδιά. Γεια.

ΦΩΝ ΑΝΤΡΙΚΗ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Γεια. Τα λέμε.

ΕΡΙ

(κλείνει το τηλέφωνο)

Γεια σου ηλίθιε και γι αυτό ευτυχισμένε φίλε μου.

(παίρνει τηλέφωνο)

Γεια σου Ντόρα.



ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Γεια σου αγάπη μου-θα έρθεις σήμερα;


ΕΡΙ

Όχι σήμερα. Τι κάνεις;



ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
(Με νάζι)

Τι να κάνω; Θέλω να βγω έξω και δεν έχω μια τσάντα να κρατώ που να ταιριάζει με το φουστανάκι μου. Αν δεν έρθεις στείλε μου τουλάχιστο με το Νικ δυο χιλιαδούλες… ναι αγαπούλα;

ΕΡΙ

Καλά, θα δω τι μπορώ να κάνω. Γεια σου για τώρα.



ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Γεια σου αγαπούλα (ήχος φιλιού)



ΕΡΙ

(κλείνει το τηλέφωνο)
(συνέχεια)