Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Πλουραλισμός, λέει μία κυρία. Πολλές γνώμες, συνιστούν ένα αριστερό πολιτικό κόμμα.
Βεβαίως και είναι σωστό.
Δεν είναι όμως υποχρέωση ενός αριστερού κόμματος όταν πάει σε εκλογές να έχει πρώτα πετύχει τη «σύνθεση», δηλαδή ένα πρόγραμμα αποδεκτό από όλες τις τάσεις του κόμματος, το οποίο να προβάλει στο λαό και με βάση αυτό ο λαός να ψηφίσει ή όχι το αριστερό κόμμα; Και αυτό το πρόγραμμα το κόμμα αυτό να υλοποιήσει αν εκλεγεί;
Δεν το είχε κάνει αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ κυρία μου.
Και δεν είναι υποχρέωση ενός αριστερού κινήματος, αν μετεκλογικά προκύψουν διαφωνίες, να κάνει το παν για να φέρει σε πέρας το υπεσχημένο πρόγραμμα;
Για να διατηρήσει αυτή τη γραμμή ο Στάλιν σκότωνε τους αντιπάλους του (γιατί θέλησαν να παρεκκλίνουν από τη γραμμή που το κόμμα είχε χαράξει).
Πάρκο. Ένας δεκαπεντάρης ποδηλατεί στην πίσω ρόδα του ποδήλατου μόνο. Τον καλώ. Έρχεται. Καλοντυμένος, όχι αλήτης. Του συστήνομαι και του λέω: Ξέρεις πόσα κεφάλια έχω δει σπασμένα από αυτό που κάνεις εσύ τώρα; Και άλλα από αυτά τα κεφάλια γίνανε καλά και άλλα δεν γίνανε.. Αμέσως μου απαντάει σοβαρά αλλά με γέλιο: Αυτό είναι- μια τρέλα η ζωή. Και φεύγει με ταχύτητα στη μία ρόδα του ποδήλατου.
Τι θαυμάσια συνάντηση δύο αντιλήψεων! Της «τρέλας» του νεαρού και της «λογικής» της δικής μου…
Κι ποιος μπορεί να κρίνει ποιο είναι «καλό» ή όχι;
Κανείς.
 Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλείο της ζωής.
ENA ΜΑΤΣΑΚΙ ΑΓΚΑΘΩΤΑ ΑΓPIΟΛΟΛΟYΔA
ΑΠΟ ΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΑΦΘΟΝΟΥΝ
ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ

1.

-Ο Καραμανλής κλέβει.
Μικρή καμπανούλα του αγρού
ο Καραμανλής κλέβει.

-Ο αγέρας με φυσά και δεν ακούω.
Πιο δυνατά καλέ μου.

-Ο Καραμανλής κλέβει
μικρή καμπανούλα του αγρού!..
O Καραμανλήηηηηηης κλέβειειειειειειει…

-Αχ! ο αγέρας παίρνει τη φωνή σου.
Τίποτα δεν ακώ κι ας βάζεις
τις απαλάμες σου γύρω απ’ το στόμα.
Μα συ μ’ ακούς παλληκαράκι του Βουνού.
Άκου λοιπόν τι ο αγέρας που φυσάει μου λέει:
"Ο Καραμανλής κλέβει!" μου φωνάζει.
Άκου το και κάνε κάτι
συ του λαού παλληκαράκι.
Ο Καραμανλής κλέβει.
ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
(Αμερική)

Τον έκλεψε ένας φίλος
μια φίλη του ’χε φύγει
και του ’λειψε ο ζήλος
για της ζωής τα ρίγη.

Και μ’ ένα πυροβόλο
της πλούσιας συλλογής του
δια μιας εμέτρησε όλο
το χρόνο της ζωής του.

Αξιέπαινος η πράξις
κι η πρόθεσις τιμία
κι απ’ όπου την κοιτάξεις
προδίδει ευαισθησία.

Αυτή όμως η λύσις
για τέλεια θα μετρούσε
αν είχε αυτοκτονήσει
ενόσω ευτυχούσε.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΚΟΜΑ
(Ντόρα-ΕΡΙΛΗ)
(Αμερική)

Θα ’ρθει ο καιρός τα χέρια μου
να ’ναι άσαρκα και κρύα.
Αυτή θα είναι τότε μια
πολύ γριά κυρία

και με τη μνήμη οδηγό
γυρνώντας πάλι πίσω
θα λέει: "πώς έτσι έγινε
να μη τον αγαπήσω;"

Θα ’ρθει ο καιρός το στόμα μου
να ’ναι γεμάτο χώμα
αλλά για με δε θα πονά
ούτε και τότε ακόμα.







ΟΙ ΜΟΙΡΕΣ

Όταν ανοίξαν οι κλειστές οι επουράνιες θύρες
μωρό σαν ήμουν, κι ήρθανε στο λίκνο μου οι Μοίρες,
να κείμαι οι σαϊτες τους όρισαν οι εκηβόλες
έξω απ’ όλες τις χαρές -μέσα στις λύπες όλες.


Κι όπως οι όνοι προτιμούν τ’ αγκάθια αντί των κρίνων
έτσι πειθόμενος κι εγώ τοις ρήμασι τοις κείνων
μες στη ζωή χίλιες χαρές ορθάνοιχτες κι αν βρήκα
έμεινα έξω απ’ τις χαρές και μες στις λύπες μπήκα.
ΤΖΟΥΛΙΑ
(Αμερική)

Η Τζούλια η εβδομηντάχρονη είναι πρόσχαρη.
Η Τζούλια είναι αλαφροπάτητη και πάντα γελαστή.
Η Τζούλια έχει ένα μυοτήριο μες στα μάτια της να λάμπει.

Η Τζούλια η εβδομηντάχρονη
στα κόκκινα ντυμένη
μας πλησιάζει
κι ακροπατώντας
σαν το πουλί γύρω μας πετάει.

Κι αφού τον γύρο συμπληρώσει,
στέκει μπρος μας
και κάτι ασήμαντο και σαν τυχαίο δηλώνει κάτι-
ας πούμε: "Σήμερα δεν έβρεξε".

Πόρνη δεν ήταν η Θαϊς κι η Κλεοπάτρα
που με μισθούς παχείς δινόνταν στον καθένα-
πόρνη είναι η Τζούλια η ανυστερόβουλη,
που, όπως ο αέρας όλους ζει,
έτσι κι αυτή χωρίς να ξέρει τίποτε για πορτοφόλια
και ηλικίες κι αξιώματα
μας περιβάλλει με την πορνική της αύρα
θεσπέσιο άρωμα ζωογόνο.

Πόρνη δεν είναι η δεκατετράχρονη του Πέραν
ούτε η δεκάχρονη του Τζιμπουντί.
Πόρνη είν’ η Τζούλια η εβδομηντάχρονη-
η Τζούλια η ψυχή του Έρωτα
που αρκεί μόνο κανένας να τη δει
και να χαθεί όπως σε κρεβάτι του καημού την ώρα,
να εξυψωθεί σαν σε βωμό σε ώρα προσευχής,
να βυθιστεί στη γέννα του αδιάφθορος.

Πόρνη δεν είναι η γυναίκα που σε τρώει 
πόρνη είναι η γυναίκα που σε βλέπει μόνο κι αναλώνεσαι.

Η μόνη πόρνη είναι η Τζούλια και γι αυτό
η μόνη ποθητή κι αγαπημένη.
Η μόνη λατρευτή.
Η μόνη πόρνη είναι η Τζούλια και γι αυτό
η μόνη είναι Γυναίκα.
ΦΤΗΝΟ

"Θα φύγω", του ’λεγε
"με άλλους θα γυρίζω
και σαν σκυλί θα σέρνεσαι να με ζητάς.
θα μ’ έχουνε ντυμένη στα μεταξωτά και στα χρυσάφια
και τα μαλλιά μου ο πρώτος
θα τα κτενίζει κομμωτής.
Θα τρώω στο Πικαντίλλυ
κι οι εκδρομές μου θα 'ναι στο Παρίσι.
Σ' άλλους θα πάω να με προσέχουν
και μονάχα εμένα ν' αγαπούν.
Θα φύγω και σ’ εσέ ποτέ δε θα ξανάλθω".

Είπε πολλά ακόμα
τα έμορφα χέρια της λικνίζουσα
και το θεσπέσιο σείουσα κορμί της.

Αυτός στο μεταξύ
το δεύτερο τσιγάρο είχε ανάψει
κι ένα βιβλίο εδιάβαζε φτηνό.

Όταν αυτή τελείωσε τα λόγια
επήρε με θυμό την τσάντα της,
μισάνοιξε την πόρτα,
για λίγο δίπλα της εστάθη έτοιμη να βγει,
μετά την έκλεισε,
εγδύθη βιαστικά
και το κορμί της άφησε άψυχο να πέσει
στου εραστού την αγκαλιά.

Και κει,
κάτω απ των σεντονιών των άπλυτων
τη μυρωδιά ξινίλας
και μέσα στους καπνούς απ’ τα τσιγάρα
για μια φοράν ακόμα ανέβηκε ως τον ουρανό.

Και κει ψηλά βεβαίως όλα λησμονούνται.
Η ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΣ
Χτες. Λαμία. Κυρία προσπαθεί να βγάλει χρήματα από το έι τι εμ και δεν της δίνει. Αν βγάλατε και χτες, γι αυτό, της λέει ένας από την ουρά. Τον κακό του τον καιρό, κάνει η κυρία. Κυρία καθώς πρέπει σημειωτέον, σοβαρή, αλλά φτασμένη μέχρι το λαιμό. Συμπληρώνω απαντώντας της: και τον μαύρο του το φλάρο. Ξεσπαθώνει: Αυτός είναι ένα κτήνος. Κάθαρμα, της λέω. Είναι ένα κτήνος, μου απαντάει, που ταλαιπωρεί δώδεκα εκατομμύρια ανθρώπους.
Όταν έφυγε σκέφτηκα μήπως θα πρέπει να τον λέω κτήνος. Μα όχι. Θα κακοχαρακτήριζα τις αγελάδες και τόσα άλλα γλυκά, με κατανόηση, υπομονετικά, συμπονετικά του ανθρώπου ζώα. Παραμένει κάθαρμα.
Χτες πάλι, στην Αθήνα. Οι ταξιτζήδες σε πλήρη απόγνωση αλλά και απορία. Κανένας τους δεν μπορεί να εξηγήσει τη στάση του καθάρματος. Μέχρις εδώ συμβαδίζουμε αν και οι υποθέσεις μου έχουν μεγαλύτερη αληθοφάνεια από τις δικές τους. Για ένα είναι σίγουροι, ότι στις εκλογές το κάθαρμα θα φύγει. Το ελπίζω.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Η ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΣ
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης έλεγε ότι «οι λαοί δεν έχουν μόνο ήρωες, έχουν και καθάρματα. Στην ιστορία ενός τόπου δεν ανήκουν μόνο οι ήρωες, ανήκουν και τα καθάρματα, που κι αυτά γράφουν ιστορία»
Ένα κάθαρμα γράφει σήμερα ιστορία.
Δεν είναι κάθαρμα επειδή ίσως δεν ξέρει. Δεν είναι κάθαρμα επειδή ίσως παραπλανήθηκε.
Κάθαρμα είναι σίγουρα γιατί πλάνεψε το λαό για να ανέβει στην εξουσία, κάθαρμα είναι γιατί εκμεταλλευόμενος την επιρροή που έχει σε αδαείς επιμένει να κάνει πράξη τις καταστροφικές ιδέες του παίζοντας εν γνώσει του την τύχη της χώρας στα ζάρια, κάθαρμα είναι γιατί φέρεται σαν όλο το δίκιο να είναι με το μέρος του ενώ ξέρει πως αυτό δεν είναι αλήθεια.
Μήπως είναι ένα κάθαρμα ηλιθιότητας (μα κάθαρμα και σ’ αυτή την περίπτωση), οπότε όλα αυτά που κάνει είναι συμπτώματα της ηλιθιότητας που τον κατέχει;
Εκείνο που είναι απορίας άξιο είναι γιατί οι άλλοι αφήνουν ένα κάθαρμα να διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας-αν η Ελλάδα είναι χώρα.
Μήπως όλα αυτά γίνονται προγραμματισμένα και το ηλίθιο ή μη κάθαρμα είναι ο εκτελεστής του προγράμματος;
Μήπως ήρθε η ώρα να διαλυθεί η χώρα στα εξ ων συνετέθη από τους αγγλογαλλορώσους;
Μήπως ήρθε η ώρα να περιοριστεί η Ελλάδα στην Πελοπόννησο και στη Στερεά Ελλάδα , και αυτό το ξέρουν οι «πολιτικοί» μας και γι αυτό δε μιλάνε;
Μήπως ήρθε ο καιρός να πάρουν πίσω οι Δυνάμεις την Ήπειρο και να τη δώσουν στην Αλβανία, τη Μακεδονία και να τη δώσουν στα Σκόπια, τη Θράκη τη Θεσσαλία και τα νησιά του Αιγαίου και να τα δώσουν στην Τουρκία;
Μήπως ήρθε η ώρα να μας πουν οι Δυνάμεις «σας κάναμε κράτος με τον όρο πως όταν θελήσουμε θα σας διαλύσουμε και ήρθε η ώρα να το κάνουμε, λοιπόν αδειάστε μας τη γωνιά»;
ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ
(Αμερική)

Πρέπει οι λέξεις να είναι μετρημένες
θάρρος να μη δίνουν πολύ στον πλησίον
οι εικόνες μέσα τους πρέπει να ’ναι κρυμμένες
καθώς στο απόστημα κρυμμένο είναι το πύον.

Αχ! Ό, τι αισθανόμαστε δεν πρέπει να λέμε
μπορεί ο πλησίον να παρανοήσει
αντί να γελάμε πρέπει να κλαίμε
αν αυτό η παρέα της στιγμής απαιτήσει.

Δεν πρέπει ν' αγκαλιάσουμε την Ιουλία
κι ας έχουμε χρόνια πολλά να τη δούμε
να βάλουμε πρόωρα πρέπει τελεία
στην πρόταση που είχαμε σχεδιάσει να πούμε.

Ω! Δεν πρέπει ν’ ανοίγουμε λεπτές συζητήσεις
γιατ' ίσως πληγεί ο πλησίον καιρίως
δεν πρέπει ν' ανοίγουμε τις καρδιές μας επίσης
ούτε όταν μιλάμε εναερίως.

Ας φεύγει ο πλησίον με γρήγορα βήματα 
ας κλείνουν επάνω μας σαν τάφοι τα κύματα
τα λόγια μας πρέπει να κρύβουν τα αισθήματα
πρέπει-αχ πρέπει-να τηρηθούν τα προσχήματα.
FLAMINGOS
(Αμερική)

Κυρίες καλαίσθητες και καλαμένιες
ψηλές, μακρύλαιμες, δίχως έγνοιες
περνάνε τα flamingos τη ζωή τους
χωμένα στην ανία και στη σιωπή τους.

Γεννήσεις γίνονται, βαφτίσια, γάμοι,
και σ’ όλα μάρτυρας το ποτάμι
που σέρνει τα ολοκάθαρα νερά του
απ’ τ’ άσπρο φτέρωμά τους από κάτου.

Ωραίες κυρίες μου ας ήταν να ’χα
μιαν ώρα ανέγνοιαστη-μία μονάχα
απ’ όσες ο Πανάγιος έχει δώσει
σε σας με τη σοφία του την τόση…
DONT GIVE UP!
(Αμερική)

-"Dont give up!"
–Τι εννοείς;
-"Dont give up!"
–Μα πώς;..
ΤΑ ΑΜΦΙΒΙΑ
(Αμερική)

Μια στο νερό και πότε στην ξηρά
ζούνε τ’ αμφίβια τη μικρή ζωή τους
αλλάζοντας πατρίδα στη σειρά
μιας γεννηθούνε κι ως τη θανή τους.

Ανάπαψη ποτέ τους δε θα βρουν 
στους θάμνους μια και μια στα φύκια 
ποτέ τους δε θ' αναπαυτούν
σ’ ενός στοιχείου την επιείκεια.

Τα διώχνει σαν προδότες το νερό-
σαν κατασκόπους η ξηρά τα διώχνει
και τα τρυπά κι εκεί κι εδώ
του ανεπιθύμητου η λόγχη.

Του αέρα τ’ απειλούν τα ζωντανά,
στη λίμνη να σωθούνε τρέχουν,
μ’ άλλοι εχθροί κι εκεί ξανά-
τέτοια μια μοίρα πώς αντέχουν!..

Και δίχως την αγάπη τη γλυκιά
και δίχως της φιλίας τ’ άγιο δώρο
τρέχουν απ' το χώμα στα νερά
κυνηγημένα σε κάθε χώρο.

Να πείσουν δεν μπορούν-κι αλήθεια πώς;
ότι έχουνε καρδιά έτσι πλασμένη
που έχει ο τρυφερός τους ο παλμός
και για τα δυο αγάπη φυλαγμένη.
KYPΙE ΚΑΠΛΑΝ
(Αμερική)

Κύριε Κάπλαν
κύριε Κάπλαν
το γραφείο σου έχει άπλαν
το δικό μας ειν’ στενό
το κεφάλι μας κενό.

Κύριε Κάπλαν
κύριε Κάπλαν
όλη μέρα είσαι ξάπλαν
και δουλεύουμεν εμείς
αντί γλίσχρας αμοιβής.

Κύριε Κάπλαν
κύριε Κάπλαν
α! και να ’χα μίαν τάβλαν
και να χτύπαγα μ’ ορμή
το χοντρό σου το κορμί!

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

ΤΗ ΜΑΤΩΝΟΥΝ
(του Γουσταύου Φλωμπέρ)

Μια γυναίκα μεθυσμένη
πα’ στο δρόμο ξαπλωμένη
ξερατά στο φόρεμά της
άνω κάτω τα μαλλιά της.

Α! Στη σκέψη μου δε θέλω
την εικόνα της να φέρνω
τέτοιες μνήμες με πληγώνουν-
με δονούν, μ' αναστατώνουν.

Απ’ το χέρι το δεξί της
την τραβούσε το παιδί της
που πνιγμένο μες στο κλάμα
εβογγούσε: σήκω μάννα!"

Τέτοιες μνήμες-α-δε θέλω
στο μυαλό μου να τις φέρνω
είμαι γέρος-με πληγώνουν
την καρδιά μου τη ματώνουν.
ΠΕΡΙΤΤΕΣ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΕΙΣ

Την οργή θα μοιράσω σ' αδιάβατα μέρη
κανείς που δεν ξέρει
και σκότος θα βάλω στο φως του ηλίου
μηνός Ιουλίου.
Ακτίνα μιλίου
θα ναρκοθετήσω εδάφους φιλίου.
Σ’ αθώου το χέρι
ματωμένο θα βάλω από φόνο μαχαίρι.

Με μύρα της λύπης χαρές θα μυρώσω
και δόξα θα δώσω
σ’ υπάρξεις μωράς, ταπεινάς κι αδεξίας-
σ’ υπάρξεις γελοίας.
Σ’ αδόλους φιλίας
το φάσμα θα πέμψω υστεροβουλίας
και θα καμαρώσω
κόσμο ένα που μοιάζει του κόσμου μας τόσο.
           ΩΡΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

Σαν σύννεφο που μόνιμα θα μείνει
σα δέντρο που απ’ τη ρίζα έχει κοπεί-
έτσι μας πλησιάζει η ώρα εκείνη
και μας τυλίγει η κρύα της σιωπή.

Σαν ορφανή να ’χει απομείνει η Πλάση
κι ο ήλιος δίχως λάμψη και φωτιά
και μαραζώνεται κι έχει δειλιάσει
κι η πιο άβουλή μας αποκοτιά.

Και να την! Φτάνει η ώρα. Όπου να ’ναι
θα σωριαστεί το δέντρο. Κι ο ουρανός
απ’ όσα τώρα μας χαρίζει δώρα
θα μείνει ανεπίστροφα κενός.
Η ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΣ
Ας μη μένει λοιπόν καμία αμφιβολία σε κανέναν, μετά και  τους διατυμπανισμούς του Καραγκιόζη-Βαρουφάκη, ότι το κάθαρμα μας πήγαινε ολοταχώς στη δραχμή.
Του ζητάνε όλοι να τους απαντήσει για το τι πραγματικά συνέβη. Ας περιμένουν Το κάθαρμα δεν θα μιλήσει. Δεν τους δίνει καν σημασία. Κι αν τον ζορίσουν θα πει «ο λαός με στηρίζει, εσείς άντε απαυατωθείτε!» Και ο λαός θα χαίρεται που υποστηρίζει τον άνθρωπο που κατάστρεψε την Ελλάδα-τον μοιραίο άνθρωπο, όπως τον είχε αποκαλέσει στη Βουλή ο Σαμαράς. Και το κάθαρμα θα καβαλάει πιο σφιχτά το αρχηγικό (το γάμα με δέλτα) καλάμι που όσο πάει και μεγαλώνει, όπως μύτη του Πινόκιο.

*

Ποιος λέει ότι οι έλληνες δεν ομονοούν-όλοι συμφωνούν ότι κάνει ζέστη.
ΤΟ ΘΑΜΑ
(Αμερική)

Το σκιάχτρο δέντρο εστέκονταν
γκριζόμαυρο για μήνες
τ' απάνθρωπά του απλώνοντας
ανάνθιστα κλαδιά.

Θωρώντας το αντίκριζες
λειψανοφόρες κλίνες
και Δεσποτείες του Άφωτου
κι Ανάλγητου καρδιά.

Σκελετωμένων μαγισσών
χέρια φριχτά γεμάτο'
Τα μάτια του, Άργου τρομερού'
τα στόματά του, οχιάς.

Κάθε κορφή του δάχτυλο
θεριού πικρονυχάτο'
κάθε του κύκλος χάραγμα
θανατερής τροχιάς.

Και θερμοπαρακάλεσα:
«Χάρισ’ του Θε μου άνθη!
Γιατί αν ξερό πάλι το δω
στου Άδη πάω τα βάθη.»

Κι αμέσως: θάμα! Τ' άχαρα
γίνανε φως και χάρη
κι είχα μεγάλο άδικο
δαιμόνους να θαρρώ

τους κλάδους που ένα ευφρόσυνο
κρύβανε δώρων σμάρι
και που μιας τέτοιας ομορφιάς
θα σέρναν το χορό.

Κι ενώ στο φως ολόχρυσα
ξανοίγουν μάγια πλήθια
και μύρια μύρα στα χλωρά
κλαδάκια ευωδάν,

τα πλανταμένα από χαρά
πουλιών και δέντρου στήθια
μελωδικά κι ολόγλυκα
κι άσκεφτα τραγουδάν.
ΕΚΕΙΝΗ

Στον κρύο βοριά που παγώνει τα χνώτα
το τραίνο ακώ που αργά πλησιάζει
θεριό αγριεμένο στη νύχτα φαντάζει
αστράφτοντα μάτια τα δυο του τα φώτα.

Σταμάτησε. Πάνω του μία κοκότα
με μάτια μεγάλα σκληρά με κοιτάζει
με κάποιαν που γνώρισα κάποτε μοιάζει
που πήρε από μένα τα χάδια τα πρώτα.

Το τραίνο ξεκίνησε. Μα ξύπνια μ’ αφήνει
μια μνήμη που έμοιαζε για πάντα νεκρή
και νιώθω στο στόμα μια γεύση πικρή

καθώς σαν σε όνειρο βλέπω εκείνη
μ' αδιάντροπο ύφος να μου μιλά
το μάτι να κλείνει-να μου γελά.
ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Οι ιδέες που μπορούν να γίνουν ποιήματα
σαν ψάρια πηγαινόρχωνται στη θάλασσα
του νου του ποιητή. Και κείνος
ένα καλάμι όλο κι όλο έχοντας
στη θάλασσα το ρίχνει,
και πιάνει που και που κανένα ψάρι-πάει να πει
ποίημα κάνει μιαν από τις τόσες του ιδέες.
ΕΣΤΩ

Το όραμα του Παρελθόντος
ας έλθει
αφού τόσον το επιθυμεί.

Και ας φέρει μαζί του τας Ελπίδας όλας
και τας Ηδονάς.

Εις τίποτε δεν θα με βλάψει.
Εμένα μου αρκεί
να σφογγισθεί καλώς προτού εισέλθει
διότι το Παρόν το διατηρώ-
έστω με μεγάλους κόπους
καθαρόν.
ΡΟΔΟ

Του θανάτου τη χλωμάδα
και τον τρόμο είχα σπείρει
σ' ένα ρόδο που ως εμάδα
κι εμαράθη κι έχει γείρει

τα ωχρά του φύλλα εγίναν
τετραδίου άσπρα φύλλα
που αχόρταγα επίναν
το φαρμάκι που ’ξεχείλα

από της ζήσης μου τα βάθη.
Και ρουφήξαν τα φαρμάκια
και τους πόνους και τα πάθη
τα ποθάνοιχτα χειλάκια

και ποιήματα τα φτιάξαν-
τι άλλο θα 'φτιαχναν τα ρόδα…
κι έτσι όλα ως τα ταιριάσαν
τα καθένα τους ευώδα.

Κι η λεπτή αυτή ευωδία
μες στο κάθε τους θα μείνει
ποίημα, σαν μια αιωνία
και πιστή αγαπημένη.

Και αυτό θα ευωδάει
και θα είναι τ’ άρωμά του
όχι λούλουδου του Μάη
μα του ρόδου του θανάτου.

Σε ποιημάτων ένα τόμο
τη ζωή μου έχω απλώσει
κι απ’ τη φρίκη και τον τρόμο
σαν ο χάρος με λυτρώσει

μες στον τόμο αυτόν θα κείμαι
ολοζώντανα κλεισμένος
κι ας θαρρούν όλοι πως είμαι
μες στη γη κι εγώ χωμένος.
Η ΧΛΟΗ

Η χλόη είναι πράσινη.

Τη μύρισα όταν ξάπλωσα επάνω της`
μια πράσινη λαμπρή οσμή
αναμφισβήτητη.

Η χλόη είναι πράσινη.
Την άκουσα να ψιθυρίζει μες στ' αυτί μου μικρά,
πράσινα ευτυχισμένα μυστικά.

Έτσι καθώς στο χώμα είχα σκύψει
έκοψα με τα δόντια μου και μάσησα
και γεύτηκα το άγιο χρώμα της.

Τα χέρια μου έτριψα επάνω της
τούφες έκοψα
και σαν μικρό ένα θησαυρό κρατώντας τες
το πράσινό της βάραινε στο χέρι
σαν κούπα με πολύχρονο κρασί.

Η χλόη είναι πράσινη`
ένα πράσινο σκοτεινό, βαρύ, βαθύ σαν μαύρο-
σαν κήπος, Άνοιξη, χωρίς ανθούς ακόμα.

Και τώρα που ένιωσα ότι η χλόη είναι πράσινη
κι ότι το πράσινό της
δεν είναι χρώμα αλλά το γέρας της ζωής
δεν είναι χρώμα αλλά ποτάμι υπομονής
δεν είναι χρώμα παρά χάλκινο προανάκρουσμα χρυσού παιάνα,

τώρα που εκατάλαβα ότι το πράσινο
δεν είναι χρώμα μα πηγή αείρροη
και νύχι σουβλερό δράκινης θλίψης
δεν είναι χρώμα αλλά ευθύβολο όπλο πυροβόλο,

τώρα που εκατάλαβα ότι το πράσινο της χλόης
είναι κλειδί στο δώμα το κλειστό
αντίδοτο στην άδικη επίκριση
και πλήκτρο άσπρο στης χαράς το κλειδοκύμβαλο
το πάντοτε ασυντόνιστο,
πως είναι γλάρος σε νεκρή ακρογιαλιά
και μ’ όλον τούτο ήσυχη ανάμνηση νερού,
πως είναι πέτρα αστραφτερή την ώρα που αυτή
μες σε βαθύ κενό πηγάδι πέφτει,
πως είναι προϋπάρχουσα μήτρα ερώτων,
πως είναι φως που κυβερνά τον ήλιο,

τώρα που εκατάλαβα ότι το πράσινο
είναι ανθών ανίερων παθών
κάκτος αποθηκεύων διάχυση και ικεσία
σπέρμα ξερό πάνω σε γυναικείο εσώρουχο φρεσκοπλυμένο
οχτάγωνο παχύπλευρο με κάθε του πλευρά να καθρεφτίζει
τη χλόη των αντιπόδων
ανυπέρβλητα μεθυστικό άρωμα και άκουσμα
και άγγιγμα και γέψη
βιβλίο φλογερό με κέρινες λεξούλες
αναντίρρητο βέλος καρφωμένο στο κέντρο της ακοής μας
η δυνατότητα των πλανητών να γράφουν κύκλους στο στερέωμα
και βλέμμα λάγνας τίγρεος ανήμερης,

τώρα που εκατάλαβα ότι το πράσινο της χλόης
δεν είναι παρ' ανοιγοκλείσιμο τυφλών ματιών,
παράθυρο στον τοίχο του συμπαγούς σκότους,
γέφυρα απ' το "ναι" ως τ’ "όχι" του χαμαιλέοντος,
στεναγμός υπόκωφος ανακουφίζων`
φαύλος εκπρόσωπος ανίκανου αστερία,
διάτρητος πίθος και απύθμενο λαγήνι,

τώρα που εκατάλαβα ότι' η χλόη είναι πράσινη
δε θα ’χα αντίρρηση να ζήσω λίγο ακόμα.
Η ΜΑΓΙΟΠΟΥΛΑ

Με μάγια τήνε γέννησε μάγισσα μάννα
μια μαγεμένη νύχτα. Στη ματιά της
λάμψιν εχάρισε φως μαγικό
και μάγια φτιάχνουν τη γλυκιά θωριά της.

Γι αυτό τη μαγιοπούλα όποιος γνωρίσει
μάγια τον δένουνε βαριά και λησμονά
όποια ζωή κι αν είχε πρώτα ζήσει
κι άλλης γυναίκας χάδια δεν ζητά.
ΝΑ ΠΙΝΩ

Ξέρω οπωσδήποτε πως με γελάνε-
ότι χολή αντίς νερό
θα μου προσφέρουν κι όξος
και θα πεθάνω αδόξως
δεμένος πάνω στο σταυρό
που πυρωμένοι κεραυνοί χτυπάνε.

Ξέρω οπωσδήποτε. Αλλά για μένα
είναι η μόνη εκλογή-
όξος, χολή να δίνω
δεν ξέρω-να τα πίνω
μόνο μπορώ σ’ αυτή τη γη
που όλα της μου είναι μακρινά και ξένα.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΚΑΝΑΠΕ
(Ντόρα-ΕΡΙΛΗ)
(Αμερική)

Στο μικρό καναπέ καθισμένη
σαν φλογίτσα μικρή αναμμένη
και τρεμίζανε τ’ άσπρα της κρέατα
από το κρύφιο καρτέρεμα του έρωτα.

Στο μικρό καναπέ ξαπλωμένη
πυρκαγιά τρομερή φουντωμένη-
πόδια, μάγουλα, στήθη της έκαιγαν
και τα χείλια δεν ήξεραν τι έλεγαν.

Στο μικρό καναπέ κοιμισμένη
σαν φωτιά που ’ναι μόλις σβησμένη
που και που κάτι σπίθες τινάζονται
και τα κρέατα τ’ άσπρα τραντάζονται.
ΔΙΧΩΣ ΧΑΔΙ

Μια νύχτα κι άλλη νύχτα δίχως χάδι
δίχως φιλί κι έτσι περνά η ζωή'
μονάχος όταν πέφτει το σκοτάδι
μονάχος κι όταν φτάνει το πρωί.

Και δε θυμάμαι να 'ρθε κάποια μέρα
ντυμένη της ελπίδας τη χαρά'
και δε θυμάμαι δροσερόν έναν αγέρα
μ' αγάπη στ' ανοιχτά του τα φτερά.

Νιώθω μονάχα να με ζώνει ένα βράδυ
κι ενός χειμώνα κρύου η πνοή-
μια νύχτα κι άλλη νύχτα δίχως χάδι,
δίχως φιλί κι έτσι περνά η ζωή.
              Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ο χρόνος σιωπηλός μέσα μας ρέει
σαν πνεύμα διαπερνώντας μας καλό
σβήνοντας τα παλιά βαριά μας χρέη
μ' ένα του φύσημα σαν χάδι απαλό.

Εμείς παιζογελούμε σαν παιδάκια
και για τα μέλλοντα φροντίζουμε πολύ
σε σκοτεινά πλανιόμαστε σοκάκια
και παραδέρνουμε γυρεύοντας φιλί.

Κι χρόνος σιωπηλός μέσα μας ρέει
σαν πνεύμα διαπερνώντας μας καλό
σβήνοντας τα παλιά βαριά μας χρέη
μ' ένα του φύσημα σαν χάδι απαλό.
                ΣΤΗ ΔΡΟΣΙΑ

Τα λούλουδα μυριάνθισαν στον κάμπο
κι ο ήλιος γιορτινός τα στεφανώνει.
Πνιγμένα στη χαρά του τρελομάη
τα βλέπω κι η χαρά μου μεγαλώνει.

Ανθάκια δροσερά-άνθη του Μάη
αδέρφι σας πώς θά ’θελα να ήμουνα κι εγώ
την ομορφιά που δίνετε να δίνω
και στη δροσιά που κολυμπάτε να πνιγώ!
ΑΣΕΒΕΙΑ

Ακόμα και την ώρα εκείνη ο πόθος σε κατείχε.
Μα δεν είσαι άνθρωπος εσύ;
Άλλο από ηδονήν δεν ξέρεις;

Στο τέλος ήτο σύζυγός σου. Ώφειλες
έστω τυπικώς
λίγο να δείξεις θλίψιν.

Τώρα ο κόσμος τι θα πει
που σ’ έβλεπε να μου γελάς
την ώρα που τον θάφταν-
με σημασία να μου γελάς
και μ’ ένα βλέμμα να με βλέπεις
πάθος γεμάτο...
ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΝ

Λέω
"να περάσει κι αυτή η μπόρα
και θα δεις!.."
Όμως περνάει κι αυτή η μπόρα
και τίποτα δεν βλέπω.
Ούτε πουλιά στον ουρανό
ούτε αστέρια
ούτε το ουράνιο τόξο.
Μόνο σύννεφα
που πάλι βρέχουν.
Και λέω πάλι:
"να περάσει κι αυτή η μπόρα
και θα δεις!.."
Μα πάλι τίποτα.
To κλίμα μου φταίει-
 είναι ηπειρωτικόν.
TOY ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ Η ΒΡΟΧΗ

Μ' αρέσει του Φθινόπωρου η βροχή
τα γκρίζα της φτερά καθώς απλώνει
μ' αρέσει του Φθινόπωρου η βροχή
κι ας διώχνει απ' τη φωλιά το χελιδόνι.

Μ' αρέσει του Φθινόπωρου η βροχή
των δέντρων τα κλαδιά κι ας τα γυμνώνει
μ' αρέσει του Φθινόπωρου η βροχή-
ποτίζει την αγάπη μας και κείνη μεγαλώνει.
TO ΑΓΝΩΣΤΟ

Μιαν άγνωστη περίμενα
και μ’ έπνιξε η χαρά μου
όταν την είδα να ’ρχεται
να στέκεται κοντά μου.

Μου μίλησε-της μίλησα
της πρότεινα να μείνει
δέχτηκε κι έτσι γνώρισα
την άγνωστη εκείνη.

Αλλά το βράδυ-συφορά-
την έδιωξα-και φεύγει
δεν ήθελα την άγνωστη
το Άγνωστο με θέλγει.
AΙ NEAΙ ΜΑΣ

Ενδεδυμέναι ένδυμα αγιότητος
και περιχυμέναι αγνότητος σιρόπιον
αι νέαι μας εμφανίζονται εις τας οδούς.
Και βεβαίως τον πίνοντα όπιον
δύνανται ευκόλως να εξαπατούν.
Όμως εις ένα προσεκτικόν παρατηρητήν
αρκεί εν βλέμμα των
δια να εννοήσει αλανθάστως
και εις όλην την έκτασίν της
την υποκρισίαν των.
                    ΣΥΧΩΡΕΣΤΕ  ΜΕ

Αν κάποια μνήμη πέρα από το σκότος και το φως μ'  εξουσιάζει,
αν κάποια ρίζα υπάρχει ακλόνητη
που μ'  έχει μεγαλώσει φύλλο ολότρεμο του κάθε αγέρα,
αν κάτι ανυπόκριτο με ξαναχτίζει μακριά του,
αν κάτι πέρα από το Εκεί κι από το Τότε θάλλει κάπου
ανύποπτον ορίζοντάς με,
αν κάτι που μου ανήκει 
οριστικά κλείνει τον κύκλο του,
αν κάτι σίγουρα μου  ΄χει δοθεί
αθάνατο
μοναδικό,
απ’  αυτό!
απ’ αυτό!
απ’ αυτό! ζητώ
να μου δώσει τη δύναμη
να μιλήσω
και να πω: συχωρέστε με,
συχωρέστε με όντα αυτού του κόσμου
που υπήρξα κι εγώ ανάμεσά σας.

Κι απ’  αυτό!
απ’  αυτό!
απ’  αυτό!
το πιο βαθύ απ` το κορμί μου,
το πιο κρυφό απ’ την ψυχή μου,
το πιο μεγάλο μου από το νου,
απ'  αυτό! ζητώ
όντα αυτού του κόσμου
να σας δώσει τη δύναμη
να με νιώστε
όταν σας λέω: συχωρέστε με-
συχωρέστε με όντα αυτού του κόσμου
που υπήρξα κι εγώ ανάμεσά σας.

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Άλλο φρούτο της προοδευμένης μας εποχής για τα παιδιά. «Αφήστε τα παιδιά να αποφασίζουν μόνα τους για ό,τι τα αφορά». Μεγαλύτερη αυτόϊκανοποίηση από αυτό υπάρχει; Και αν θέλει το παιδί να τρώει μόνο καρπούζι όλη μέρα πρέπει ο γονιός να το αφήσει να το κάνει; Θα μου πείτε ε, όχι και ως εκεί. Τότε ως πού; Θέλετε να πάμε σε μεγαλύτερες ηλικίες; Λοιπόν θα πάει εκδρομή το παιδί με τον Σύλλογο Κιναίδων στην Ευρώπη που θέλει να πάει, ή δε θα το αφήσει ο κηδεμόνας να πάει;  Και τι επάγγελμα να διαλέξει το παιδί; Θα το αφήσει ο γονιός να γίνει βαποράκι διακίνησης ναρκωτικών γιατί αν το αποτρέψει παρεμβαίνει στην ιερή θέληση του παιδιού; Αλλά η γελοιότητα της υπόθεσης είναι ότι το παιδί αποφασίζει «μόνο του». Λες και υπάρχει μόνον αυτό πάνω στη γη. Μόνο του ζει στον κόσμο το παιδί ω! ηλίθιοι; «Μόνο του» θα αποφασίσει όλα αυτά σαν από επιφοίτηση κάποιου Πνεύματος, ή θα τα αποφασίσει αφού ακούσει ή και συμβουλευτεί το φίλο, τον συμμαθητή, τον σύντροφο μιας βόλτας, ένα περιοδικό, μια διαφήμιση και άλλα; Και ξέρουν όλοι αυτοί καλλίτερα από το γονιό ή τον κηδεμόνα τι είναι καλλίτερο για το παιδί-γονιό ή κηδεμόνα που η δουλειά τους και ο σκοπός της ζωής τους είναι ακριβώς να δείξει το σωστό δρόμο στο παιδί;
 «Αφήστε τα παιδιά να αποφασίζουν μόνα τους για ό,τι τα αφορά»
Πόρνη εποχή! Πόρνη «ελευθερία»! Πόρνη προπαγάνδα των βαλμένων να δυστυχήσουν το ανθρώπινο γένος!
Όλοι οι συριζαίοι πάνε να βγάλουν λάδι τη σιγαλοπαπαδιά Βαλαβάνη.
Όμως δεν είναι λάδι.
Αν ήθελε να είναι εντάξει θα έλεγε σε όλους τους συγγενείς προεκλογικά: Όποιος θέλει να πάρει λεφτά από την Τράπεζα να το κάνει τώρα. Μετά τις εκλογές θα περνάτε απόξω από τις Τράπεζες μόνο.

*

«Τσακώθηκαν Χατζηνικολάου με Βαρουφάκη»
Δυο καθίκια του πλούτου-το ένα της δημοσιογραφίας το άλλο της πολιτικής- χαριεντίζονται πάνω από το πτώμα της Ελλάδας.
Η ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΣ

Η Περιστέρα το είχε πει όταν το κάθαρμα διαπραγματεύονταν: μην περιμένετε να υποχωρήσει, θα πάει μέχρι το τέλος.,
Το είδαμε.
Και το βλέπουμε κάθε μέρα. Όταν αρχίσει κάτι το πηγαίνει μέχρι τέλους. Δεν υποχωρεί μπρος σε τίποτα. Μας έριξε στα βράχια περιμένοντας να μετακινηθούν τα βράχια. Είναι αυτή η πεποίθησή του στο παράδειγμα αυτό μία από τις παραληρητικές ιδέες του. Είναι μία εξωπραγματική πεποίθηση, παρά τα στοιχεία για το αντίθετο, το ότι δηλαδή στην πραγματικότητα τα βράχια δεν μετακινούνται.
Βλέπουμε τελευταία και ένα άλλο στοιχείο του χαρακτήρα του και της ψυχοσύνθεσής του. Ότι έχει καταναγκαστικές ιδέες. Όχι, η τρόικα δεν θα λέγεται τρόικα, και όταν έρχεται στην Ελλάδα θα μένει τόσα μέτρα μακριά από την Αθήνα, θα δει τους υπουργούς αφού πρώτα περάσει από το Γενικό Λογιστήριο, όταν οι τροϊκανοί κάθονται θα βάζουν το δεξί πόδι πάνω στο αριστερό και όχι αντίθετα, ότι θα μπαίνουν με το δεξί στο κάθε υπουργείο και άλλα παρόμοια.
Και από αυτό τον πρωθυπουργό περιμένει ο Παυλόπουλος και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί να λύσει το πρόβλημα της Ελλάδας….

                     ΝΑ ’ΜΟΥΝΑ

Θα ‘θελα ένας να 'μουνα απ' αυτους τους μικρεμπόρους
που στις γιορτές πηγαίνουνε-που παν στα πανηγύρια
και τις σκηνές τους στήνουνε στους ακαλύπτους χώρους.

Που έξη στο δεκάρικο πουλάνε τα ποτήρια,
πoυ λουλουδιών παράξενων πουλάνε κάτι σπόρους
και μύρια όσα κρύβουνε τα ράφια τους μυστήρια.

Που λαμπερές κι αστράφτουσες λάμπες ασετυλίνης
κάνουν να φέγγουν πιο πολύ τα χαρωπά τους μάτια,
που τ’ αη-Γιαννιού και τ’ αη-Λια και της αγια-Ειρήνης

την τιποτένια διαλαλούν φτηνή τους την πραμάτεια
ενώ με χέρια τα φτερά μιας τέτοιας πλάνας δίνης
υψώνουν μες στη μνήμη μας μαγευτικά παλάτια.

Και θα ’θελα σα λείψουνε και οι στερνοί διαβάτες
και μετρηθεί και η στερνή δραχμούλα στο κανάτι
δίπλα εκεί, πίσω απ' τις δυο τις κρεμαστές φλοκάτες
με τη βοηθό μου τη μικρή και μαυροτσινοράτη-
που τόσους μαγνητίσανε τα μάτια της πελάτες-
γλυκό να στήσουμε χορό απάνου στο κρεβάτι.
ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ

Κι αν περνώντας απ’ το πλάι
καλημέρα δε μας λες
τι μας λες τι μας λες

Κι αν ξεχνάς κάτι κουβέντες
που ελέγαμε τρελές
τι μας λες τι μας λες

Κι αν εσΰ γελάς σαν κλαίω
κι αν γελάω εγώ σαν κλαις
τι μας λες τι μας λες

αν εσύ με διώχνεις μία
με γυρεύουνε πολλές
τι μας λες τι μας λες.
           ΨΥΧΡΗ

Του χρόνου, σκέφτομαι,
τέτοιον καιρό πού θα 'μαι…
σε ποιας μικρής την αγκαλιά
θα κοιμάμαι…

Θα είναι. όμορφη; θα 'ναι θερμή;
κοκέτα; και θα ξέρει
το άρωμα να βάζει που της πάει;

Μεγάλα λόγια όμως δε λέω.
Προβλέψεις δε θα κάνω πια.
Ό,τι μου τύχει.

Γιατί τα ίδια έλεγα και πέρσι
κι ενώ εδιάλεγα ένα χρόνο
μου έτυχε για φέτος η Μαρία.
Άσχημη και στον έρωτα ψυχρή.

Ό,τι μου τύχει.
Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Χωρίσαμε αθόρυβα
χωρίς σκηνές και κλάματα
χτες που επέρασ' η νυχτιά
και ήρθαν τα χαράματα.

Λυπήθηκες-λυπήθηκα
μ’ αρέσει να το λέω
πως είμαι άνθρωπος κι εγώ-
ότι μπορώ και κλαίω.

Εδώσαμε τα χέρια μας
σαν να ’μαστε δυο φίλοι
που σ’ άλλο μέρος η ζωή
εβουλήθηκε να στείλει.

Εσκύψαμε στη μοίρα μας
κι οι δύο το κεφάλι΄
ποιος θα μπορούσε άραγε
στο νου του να το βάλει…

όποιος μας έβλεπε πιο πριν
να! χτες το βράδυ ακόμα
θα προτιμούσε να κλειστεί
για πάντα του το στόμα

παρά να έλεγε για μας
ότι μας λείπει κάτι-
τα ’χαμε όλα: τη χαρά
να λάμπει μες στο μάτι.

Γιατί χωρίσαμε λοιπόν;
ποια ήταν η αιτία;
ίσως να ήτανε πολλές
μα ίσως και καμία.

Μα κι αν πονέσαμε πολύ
ή μόνο αν δακρύσαμε
αν μας αφήκεν η χαρά
κι αν τέλος εχωρίσαμε

να ’στε γι αυτό περήφανη
ωραία μου κυρία-
αν κι άνθρωποι εγράψαμε
μια ανθρώπινη ιστορία.
ΕΙΣ NEON ΓΕΡΟΝΤΑ

"EΙΣ NEON ΓΕΡΟΝΤΑ»
ήτο η αφιέρωσις.
Και πάντοτε δι εμέ
αναπάντητον παραμένει το ερώτημα:
το "νέον" η το γέροντα"
είναι το ουσιαστικόν;

Τινές υποστηρίζουν
πως ανάξιον λόγου το θέμα είναι.
Θαυμάζω την αξιολύπητον πεποίθησιν των
(τουλάχιστον δεν αγωνιούν).
Όμως εγώ να διερωτώμαι δεν θα παύσω
διότι
όσον και να ειπείς
και αι δύο εκδοχαί είναι πιθαναί.
Και νεαρούς, την ψυχήν γέροντας,
ευρίσκεις,
και νεαρούς την ψυχήν, γέροντας,
ομοίως.
TO ΦΥΤΟ

Ένα μικρούτσικο φυτό
κορόιδευε τη γλάστρα
που το ’θρεφε' της έλεγε
πως τάχα θα μπορούσε
δίχως εκείνη, τη μικρή,
μεγάλο αυτό, να ζήσει.

Η γλάστρα δεν εθύμωνε.
Κυρία μυαλωμένη
χαμογελούσε μοναχά
και του 'λεγε θλιμμένη:
"κουτό φυτό, αν σπάσω εγώ
κι εσύ θα ξεψυχήσεις."
Μα το φυτό δεν πίστευε
τις τέτοιες εξηγήσεις.

Κι έτσι περνούσε ο καιρός
ως που 'ρθε κάποια μέρα
κι έσπασε η γλάστρα η μικρή'
το χώμα της εχύθη
και το μικρούτσικο φυτό
επρόλαβε μονάχα
να θυμηθεί προτού χαθεί
τη γλάστρα να του λέει:

"κουτό φυτό, αν σπάσω εγώ
κι εσύ θα ξεψυχήσεις",
Κι αλήθεια τούτη τη φορά
δεν είχε αντιρρήσεις.
                          ΚΟΜΟΤΗΝΗ

Όταν του στείρου πέλαγου των πόθων η πλημμύρα
με τα μικρά της κι ύπουλα με ζώνει κυματάκια
μονάχος βγαίνω στα στενά κι ανήλιαγα δρομάκια
της πόλης όπου άγνωστον με πέταξεν η μοίρα.

Καθώς τα μάτια δω και κει μηχανικά γυρίζω
κάτι θολές βλέπω μορφές στα τζάμια να κολλάνε
και μ' ένα βλέμμα ανέκφραστο τους δρόμους να
κοιτάνε
λες και μαγνήτης τις τραβά το χρώμα τους το γκρίζο,

Σαν ζωγραφιές νοσταλγικές μοιάζουν και λυπημένες
που ο χρόνος τους επέρασε κι είναι μισοσβησμένες
και τόσο είναι θλιβερές που λες πως όταν βρέχει
δεν ειν' οι στάλες της βροχής στα τζάμια που κυλάνε
αλλά το δάκρυ απ' τα θολά τα μάτια τους που τρέχει
καθώς αυτές ακίνητες τους δρόμους τους κυττάνε.

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

   ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΜΑΣ

Καθώς την άχαρη ζωή μας ζούμε
στης γης τη φλούδα πάνω κολλημένοι
αθέατοι μας κοιτούν οι πεθαμένοι
και μας μιλούν χωρίς να τους ακούμε.

Μας λεν για τη γαλήνη που θα βρούμε-
για την τρανή χαρά που μας προσμένει
όταν απ' τη ζωή μας προδομένοι
στην αγκαλιά του Χάρου θα βρεθούμε.

Κι ενώ εμείς ανύποπτοι περνούμε
μία ζωή που ο πόνος διαφεντεύει
εκείνοι διαπερνούνε τα ερέβη
και βοηθοί μας στέκουν αντικρύ μας
και τρυφερά τις ώρες που πονούμε
μας παραστέκουν οι καλοί νεκροί μας.
Η ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΣ

Λέγαμε προεκλογικά, προεκλογικά τερτίπια είναι ο μη υπολογισμός σαν κομματιού του λαού των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής από το κάθαρμα.
Διαψευστήκαμε.
Ακόμα και όταν έγινε πρωθυπουργός, δεν τόλμησε να πει ούτε στα ψέματα εκείνο που λένε συνήθως οι πρωθυπουργοί όταν εκλέγονται: ότι θα είναι πρωθυπουργοί όλων των ελλήνων.
Και σήμερα ακόμα το κάθαρμα αγνοεί επιδεικτικά πεντακόσες χιλιάδες ελληνικού λαού.
Τέτοια εμπάθεια, τέτοια κακεντρέχεια, τέτοια πώρωση, τέτοια μοχθηρία, τέτοιος φανατισμός, τέτοια έχθρα για το λαό από έναν πρωθυπουργό; Ή μήπως είναι νάζι, κάμωμα, ακκισμός, τσαλίμι, σκέρτσο, τσιριμόνια, μαριολιά;
Ό,τι κι απ’ τα δύο να είναι, είναι αυτό συμπεριφορά πρωθυπουργού; Μπορεί να κυβερνήσει δίκαια(λέμε τώρα…) πρωθυπουργός τόσο κακοήθης, τόσο ανήθικος, τόσο φαύλος, τόσο αχρείος, τόσο αισχρός;
Ακόμα ας το δούμε και παραπέρα. Ανέχεται αντάρτες στο κόμμα του, ανέχεται να υπογράφει νόμους που του πασάρουν οι ευρωπαίοι, ανέχεται να κάνει μεταβολή εκατόν ογδόντα μοιρών στην πλειονότητα των πεποιθήσεών του και δεν ανέχεται τον ελληνικό λαό;

Λέγαμε προεκλογικά, δεν αναγνωρίζει τη ΝΕΡΙΤ, για να δείξει πόσο άσχημο ήτανε από τον Σαμαρά να καταργήσει την ΕΡΤ. Και κάπως τον δικαιολογούσαμε να μην περνάει ούτε απόξω από τη ΝΕΡΙΤ και να επιβάλει σε όποιον δικό του να κάνει το ίδιο.
Μα και πρωθυπουργός όταν έγινε το κάθαρμα πάλι το ίδιο έκανε.
Ώσπου έχτισε το δικό του σπιτάκι στην άμμο, την ΕΡΤ, και παίζει με αυτό.

Λέγαμε προεκλογικά, ούτε να βλέπει δε θέλει τον Σαμαρά, μα κάποιοι του το δικαιολογούσανε για λόγους προεκλογικούς.
Μα κι όταν εκλέχτηκε δεν μιλούσε στον Σαμαρά ώσπου αυτός παραιτήθηκε από πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πήγε στη θέση του ο Μεϊμαράκης. Και συνεννοήθηκε με τον Μεϊμαράκη. Δηλαδή αν δεν παραιτιότανε ο Σαμαράς, τώρα θα ήμασταν στη δραχμή.
Και ρωτάω: είναι αυτός πρωθυπουργός; Θα μου πείτε είναι, όλοι το ξέρουνε. Σωστά. Είναι όμως πρωθυπουργός που θα βάλει κατά μέρος τις λαοκτόνες τζιριτζάντζουλές του και τις εμμονές του και τα προσωπικά του στρεβλά καμώματα ώστε να κυβερνήσει κάποτε σωστά;
Δεν το νομίζω.
Θα μου πει κάποιος μικρός ήτανε, έπαθε, έμαθε.
Μακάρι να ήτανε έτσι.
Τότε δεν θα υπήρχαν ζαβοί στον κόσμο, όλοι θα είχαν συνέλθει με την πρώτη κατραπακιά που έφαγαν.
Ξέρουμε όλοι όμως ότι δεν είναι έτσι.
Και καθένας μας ξέρει ανθρώπους που έφαγαν όχι μία μπούφλα μόνον αλλά πολλές και δεν έβαλαν μυαλό και επιμένουν στη ζαβομάρα τους. Και ένας σαρανταδυάχρονος μόνο μία μπούφλα θα έχει φάει ως τώρα στη ζωή του; Όχι, θα έχει φάει πολλές. Και όμως να που δεν διορθώθηκε.
Και ούτε θα διορθωθεί.
Θα πεθάνει με τον φανατισμό και με τις στρεβλές του έμμονες ιδέες αγκαλιά.
Ο λαός λέει: πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.
Και αν αυτό δεν το πιστεύετε, ακούστε το και από έναν ήρωα, τον Καραϊσκάκη, στο παρακάτω απόσπασμα από τη δίκη του Καραϊσκάκη, όπως το περιγράφει ο Κασομούλης:
{Ο Κασομούλης μας περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την κατάσταση . Ένας διάλογος που είναι σχετικός με την παροιμιώδη αθυροστομία του Καραϊσκάκη, που έκανε όλους τους συγκεντρωμένους να σκάσουν στα γέλια και ουσιαστικά διέλυσε μέσα σε γενική ευθυμία το δικαστήριο, είναι χαρακτηριστικός της διαδικασίας.
Καραϊσκάκης: -Αν βάλετε θεμέλιο εις τα λόγια μου, εκατό ζωές να έχω δεν γλυτώνω, πλην ποτέ έργο δεν έκαμα.
Κριτής (Γαλάνης Μεγαπάνου): -Βρε, ηξεύρομεν Καραϊσκάκη όπου λέγεις όλο λόγια. Μα διατί να τα λέγης έτζι; (πρόστυχα).
Καραϊσκάκης: -Το έχω χούι, κυρ Πάνο.
Κριτής: -Μα γιατί να το έχεις αυτό το χούι, ενώ είσαι πενήντα χρονών;
Καραϊσκάκης: -Αμ δεν ημπορώ να το κόψω τώρα, κυρ Πάνο. Και συ, κυρ Πάνο, είσαι ογδόντα χρονών, μα το χούι δεν τ’ αφήνεις να γαμής.
Την στιγμή που είπε αυτά ο Καραϊσκάκης μέσα στην εκκλησία, «εκτύπησαν τα γέλια όλοι και πήγαν και πολλοί να λιποθυμήσουν, καθώς κι εγώ ο ίδιος», γράφει ο Κασομούλης. }
Μόνο που εδώ δεν είναι για γέλια.
Τα παιδιά! Λέει ο κόσμος. Τα παιδιά! Προσέξτε τα παιδιά! Το μέλλον του κόσμου! Τα αγνά! Τα αθώα!
Κι όταν γίνεται κάποιο δυστύχημα, με λύπη ο εκφωνητής το ανακοινώνει! Χάθηκαν τριανταδύο άνθρωποι  (λυπημένο ύφος) και μεταξύ τους ήτανε και δυο παιδιά…
Και προσοχή να μην προκαλέσουμε κανένα ψυχικό τραύμα σε κάποιο παιδί!...
Και… και…

Λοιπόν ας μου πει κάποιος-γιατί όλα αυτά;

Και κατά πρώτον: για ποια παιδιά μιλάμε; Για κείνα που σκοτώνονται σε διάφορες καταστάσεις για τις οποίες λαβαίνουμε γνώση; Και τα άλλα παιδιά; Εκείνα που βλέπουμε κάθε μέρα στους δρόμους να ζητιανεύουν; Τα παιδιά της Αφρικής ή της Ασίας που πουλιούνται για ένα κομμάτι ψωμί ή που πεθαίνουν ξέρω γω πόσα κάθε λεφτό της ώρας; Για κείνα λύπη δεν υπάρχει ή πρόβλεψη για την προστασία τους;

Στα παιδιά βλέπουμε τον εαυτό μας όταν ήμασταν και μεις παιδιά γι αυτό και αρεσκόμαστε να μιλάμε με καλά λόγια γι αυτά, για να δείξουμε πως κάποτε και μεις ήμασταν αξιοπρόσεχτα άτομα. Και όλα τα παιδιά είναι αξιαγάπητα ώσπου να αρχίσουν να δουλεύουν οι ορμόνες τους.

Είναι όμως λόγος αυτός να είμαστε τόσο φιλεύσπλαχνοι για τα παιδιά ιδιαίτερα, και όχι όσο και για τους μεγάλους ανθρώπους; Και δεν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό όταν αγαπάμε περισσότερο τα παιδιά από τους μεγαλύτερους ή τους μεγάλους; Και για να προχωρήσω στο δρόμο που τόσο πατιέται σήμερα, δεν είναι ρατσισμός να αγαπάμε περισσότερο τα παιδιά και όταν δεν υπάρχουν παιδιά σε ένα δυστύχημα να μην είναι αυτό παρά μία είδηση;

Αλλά ας πάρουμε τα παιδιά που ανατράφηκαν πολύ καλά, με προσοχή, με νταντάδες, με προσοχή μη και τους δημιουργηθεί κάποιο ψυχικό τραύμα, με χωρίς να τους λείπει τίποτα. Και ας δούμε εκ των υστέρων ποια είναι η δικαιολογία της ανάγκης να προσέχονται ιδιαίτερα τα παιδιά.

Έτσι δεν μεγάλωσαν Παπανδρέου, Καραμανλής, Μητσοτάκης, το σημερινό κάθαρμα, και όλοι οι πρωθυπουργοί και οι περισσότεροι από τους βουλευτές-τους δικούς μας για να περιοριστώ στη χώρα μας;

Και τι είδαμε από αυτούς; Όλοι τους γίνανε κλέφτες και αρχηγοί συμμοριών κατακλεψίματος του λαού. Ο τελευταίος και καταστροφέας της χώρας.
Να πάμε σε άλλους τομείς εκτός πολιτικής; Πάρτε τους μεγαλοβιομήχανους, τους μεγαλοτσιφλικάδες, τους μεγαλέμπορους, τους τραπεζίτες, τους… τους. Όλοι τους χειρότεροι ο ένας από τον άλλο δεν είναι;
Λοιπόν γιατί να ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τα παιδιά;
                   ΜΟΝΗ ΤΗΣ
         
Τ’ άσπρα ροδοπέταλα πέταξε η νυφούλα
και μονάχη κλείστηκε μες στην καμαρούλα.
Βγάζει τα νυφιάτικα μόνη της ξαπλώνει
μόνη της σκεπάζεται στο διπλό σεντόνι.

Ο καλός της σύννεφο-σκάλα του νερού-
σύννεφο κι απόβροχο του μεσημεριού.
Ο καλός της γέρακας και ψηλά πετάει 
μ’ άλλους συνταιριάζεται γέρακες και πάει.

Γάμος με το σύννεφο και με το γεράκι
γάμος με το πέλαγο και το αγεράκι-
με το βαριοσύννεφο γάμος δε στεριώνει
κι η ροδονυφούλα μας μόνη της ξαπλώνει.
          ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΙ

Ανέραστοι κι ανήδονοι θα πάμε
στου Άδη τ’ ανεπίστροφα παλάτια.
Μ' ακόρεστο έναν πόθο θα κοιτάμε
τις γελαστές διαβόλισσες στα μάτια.

Μα ελπίδα ουτ' εδώ για χάδι θα ’χει 
για ηδονικές στιγμές καιρός δε μένει
για πράγματα άλλα δίνουνε μάχη
οι αγαπητοί μας οι πεθαμένοι.

Τουλάχιστο στου πόνου το κρεβάτι
ετοιμοθάνατοι, ας προσπαθήσουμε-
για να ’χουμε και μεις να λέμε κάτι
της νοσοκόμας τα οπίσθια να τσιμπήσουμε.
                ΠΡΑΒΙ

Τέσσερους μήνες έχω εδώ
τέσσερους μαύρους μήνες.
Μακριά ’πο χάδι κι αγκαλιά
κι από γνωστό και φίλο
σκελετωμένα χέρια-άσαρκο κορμί
ώρες βαριές-πικρό ψωμί
στον τόπο αυτό τον έρημο
στον τόπο αυτό τον ξένο
που χάνεται η προσευχή
πριν φτάσει στο Θεό
που ο Διάβολος τον ρήμαξε
με τ’ αγκαλιάσματά του-
με τα φριχτά του χέρια-
στον τόπο αυτό τον έρημο
στον τόπο αυτό τον ξένο
τέσσερους μήνες έχω εδώ
τέσσερους μαύρους μήνες.
             TO MATΙ

Ένας καθρέφτης έχει μείνει
στην κάμαρά μου μέσα μόνο.
Μες στο γυαλί του αργοσβήνει
χάνεται χρόνο με το χρόνο

κι όλο ξοδιάζεται η μορφή μου
χτες που κοιτάχτηκα δεν είδα
παρά το μάτι το δεξί μου
ν' ανοιγοκλείνει σαν παγίδα

που κάτι τι ζητάει να πιάσει
μέσα στον άδειο τον καθρέφτη
κι άλλο μη βρίσκοντας, με βιάση,
μες στην παγίδα το ίδιο πέφτει.

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

«ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΟΤΗΤΑ
ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ»
(το κάθαρμα)

Η μαμά του η Ευρώπη
Ο μπαμπάς του όμως ποιος;
Αχ! Παιδάκι ένα ξένο
Θα μου φάει όλο το βιος.

Και με τι να το ταϊσω
Που δεν έχω εγώ βυζί;
Στην Ελλάδα θα το δώσω
Την αιώνια χαζή,

Που παιδιά ταϊζει ξένα
Δίχως ποιου είναι να ρωτά
Και πετσί ας μένει μόνο
Κι όλο κόκαλο μετά.

Το μωρό όμως ετούτο
Που πολύ ειν’ φαγαδερό
Και την ίδια την Ελλάδα
Να τη φάει μπορεί θαρρώ.

Δεν πειράζει, ας τη φάει
Καλά να ’μαι μόνο εγώ
Που μια μέρα την Ευρώπη
Ευρωπάρχης θα οδηγώ.

Γιατί φίλοι, μεταξύ μας,
Το σχέδιό μου ήταν αυτό
Στην Ευρώπη όταν πήγα
Για να διαπραγματευτώ:

Παρατώντας την Ελλάδα
Στου λουτρού μέσα τα κρύα
Της Ευρώπης κάποια μέρα
Να κρατήσω τα ηνία.
ΜΟΥ ΧΡΩΣΤΑΣ
(Ντόρα –ΕΡΙΛΗ)
(Αμερική)

Μια νύχτα θα σπάσω του τάφου μου
το κρύο το μάρμαρο κι άσπρο
και θα ’ρθω του μύρου σου του άγουρου
κι αβρού να κουρσέψω το κάστρο.

Θα ’ρθώ μία νύχτα κι αδιάφανος,
με τόλμη θα μπω στο κορμί σου-
τα χρέη δεν ξεγράφει ο θάνατος
κι εσύ μου χρωστάς το φιλί σου.
ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΜΑΣ

Οι ποιητές μας παίρνουν τη ζωή και τη σκαλίζουνε
και τη διϋλίζουνε...την κοσκινίζουνε...την αναλύουν...
και βρίσκουν μέσα της μονάχα πίτουρα
και περιττώματα...και σάπια φλούδια...

Ύστερα
λίγο έκπληκτοι, όμως αποφασιστικά
παίρνουν απ’ το μπακάλικο χρυσές μπογιές κι αρώματα
και με πολλή πολλή επιμέλεια
ντύνουν τα πίτουρα χρυσάφι κι ευωδιές τη βρώμα.

Ας ειν’ καλά, σ' ένα μασκάρεμα καθώς αυτό
οι ανεύθυνοι αρέσκονται-ο κόσμος όλος.

Ομως τ’ Ωραίο
το Ιδανικό
το Αληθινό
το Απροσποίητο
βρίσκεται-απροσπέλαστο γι αυτούς-
στον άλλο πόλο.
ΦΟΡΩΝΤΑΣ

Φορώντας το πράσινο
φορώντας το κίτρινο
φορώντας το μπλε
μας κόπιασες Άνοιξη.

Σαν νύμφη χορεύοντας
σαν κόρη ερωτεύοντας
σαν νια τραγουδώντας
μας κόπιασες Άνοιξη,
κρατώντας τ' αστέρι
κρατώντας τ’ αγέρι
κρατώντας φιλί.

Και κραδαίνοντας την ανυπομονησία
τον παραλογισμό
και την ασπλαχνιά μας ήρθες.
ΠΑΡΑΞΕΝΟ

"Αντίθετα από σε
εγώ έχω εμορφιάν
το σώμα όπως πρέπει καμωμένο
στα μέλη συμμετρίαν
και πρόσωπον ηδύ.
Παράξενο το βλέπω
το αγόρι το δικό μου να τραβήξεις".

"Κι αν έχεις εμορφιάν
και πρόσωπον ηδύ
για την αγάπην είσαι
ένα μικρό παιδί-
δεν έχεις κοιμηθεί
όπως εγώ με τόσους
και ποιος θα σου την μάθει
του έρωτα την τέχνην…"
ΝΑ ΦΟΒΗΘΟΥΝ


Το πλοίον τρέχει απτόητον απ' τα κύματα.
Η θάλασσα ας γυρεύει θύματα-
είναι καλά τριγύρω φυλαγμένο
με σίδερα φτιαγμένο.

Ο πλοίαρχος φλυαρεί με μια κυρίαν
οι ναύτες τραγουδούν στην πρύμνη
κι οι επιβάτες κάτω διασκεδάζουν.

Μ' αυτό το πλοίον τίποτα δεν έχουν
να φοβηθούν-
είναι καλά τριγύρω φυλαγμένο
με σίδερα φτιαγμένο.
Όλη η Ελλάδα περιμένει από το κάθαρμα να «ανοίξει τα χαρτιά του»
Δεν έχει όμως χαρτιά.
Ό,τι κάνει είναι παρορμήσεις της στιγμής.
Τα έχει με όλους καλά και την ίδια στιγμή με όλους μαλώνει.
Ένα είναι το χαρτί του: κάνω ό,τι μου ’ρθει.

Άλλαξε γραμμή λένε, και δε θα μας βγάλει από το ευρώ .
Αύριο το πρωί θα ξαναλλάξει-ποιος θα τον εμποδίσει;

Και όλοι βλέπουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας εγγυητή της σταθερότητας του καθάρματος.
Ώσπου το κάθαρμα να αποφασίσει να αγνοήσει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Και να πουλήσει τα συντρίμμια της χώρας σε παλιατζήδες-μόνον αυτό μπορεί να της κάνει ακόμα, όλα τα άλλα της τα έκανε.

Μήπως έχει να φοβηθεί τίποτα;
Πάνε οι καιροί που οι υπαίτιοι παρόμοιων καταστροφών κρεμιούνταν ή εκτελούνταν.
Σήμερα κανείς δεν σκέφτεται να τιμωρήσει ένα κάθαρμα. «Οι καιροί έχουν αλλάξει» ακούς από όλους.

Σήμερα οι υπουργοί δεν είναι προσωπικότητες της πολιτικής ή σοβαροί άνθρωποι από άλλους χώρους.
Σήμερα υπουργοί έχουν γίνει τεντυμπόϋδες και τσογλάνια που αλωνίζουν την Ελλάδα και την Ευρώπη σαν τουρίστες. Που φέρονται σε όλους με αλαζονεία και με υπεροπτικό ύφος. Πού απαντούν στην αγωνία του λαού με περιπαιχτικά πυροτεχνήματα. Και ζωηροί και αεικίνητοι και χαρούμενοι σαν να έχουν σηκωθεί μόλις κάθε στιγμή από το κρεβάτι όπου συνουσιάστηκαν με τη γυναίκα της όρεξής τους καθένας και νοιώθουν ότι όλα είναι ωραία και θετικά.
Τους πήρε όλους το κάθαρμα και τους πέταξε σαν ταύρους μέσα σε μια αρένα, όπου ξάπλωνε η Ελλάδα-αγελάδα, και πέσανε πάνω της και την κατασπάραξαν.

Και μέσα σ’ όλα τα υπερήφανα και τα αξιοπρεπή, μας έρχεται το ΔΝΤ και απαιτεί από το κάθαρμα να του στείλει έγγραφη αίτηση-πρόσκληση και μόνον έτσι θα στείλει αντιπρόσωπό του στην Ελλάδα για να ελέγξει τα μέχρι τώρα πεπραγμένα του καθάρματος.
Εσύ είσαι, του λέει, που δεν ήθελες τον αντιπρόσωπό μου στην Αθήνα; Θα με παρακαλέσεις τώρα να σου τόνε στείλω. Και όχι μόνον θα έρθει, αλλά θα έρθει και με τον όρο ότι θα μπαίνει στα υπουργεία και θα μιλάει με τους υπουργούς σου.
Αλλά το υπερήφανο και γεμάτο αξιοπρέπεια κάθαρμα, έστειλε ευπειθώς την πρόσκληση, αλλά είπε ότι οι αντιπρόσωποι θα μιλάνε πρώτα με το Γενικό Λογιστήριο και αν το κρίνουν απαραίτητο θα πηγαίνουν και στα υπουργεία.
Τι υπερήφανη απάντηση τω όντι! Και κάθε συριζαίο ζόμπι θα χαίρεται για την απάντηση του καθάρματος. Μωραίνει Κύριος…

Τι θα εμπόδιζε λοιπόν το κάθαρμα;
Η ηθική; Δεν έχει.
Η υπευθυνότητα; Του είναι άγνωστη.
Η έννοια του καθήκοντος; Δεν ξέρει τι είναι αυτό.
Γι αυτόν υπάρχει ένα πολυκομματικό κόμμα, στο οποίο όποιος θέλει κάνει και λέει ό,τι θέλει.
Ο λαός είναι για το κάθαρμα και για το κόμμα ο λόγος για να υπάρξουν μόνον.
Και του αρκεί που υπάρχει. Είτε ρακένδυτος και δυστυχής είτε ευτυχής και ευδαίμων.
Και αυτό, το κάθαρμα, ανάλογα με τις ορέξεις του, οδηγεί το λαό προς τη φτώχεια και την απελπισία είτε του δίνει ελπίδα και τα εφόδια για μια ανεκτή ζωή.
Τώρα έχει το λαό στα δίχτυα της απελπισίας, του φόβου, της ανέχειας.
Γιατί έτσι το ήθελε. Σε ποιον θα δώσει λόγο;
Και όλοι τον καλύπτουν και τον βοηθάνε να ολοκληρώσει την καταστροφή, καλωσορίζοντάς τον στο κλαμπ των εκμεταλλευτών του λαού.

Όταν κάποιοι καίνε αυτοκίνητα και σπίτια, ή καταστρέφουν καταστήματα, ωρύονται οι πολιτικοί και οι ζημιωθέντες και πολλοί πολίτες, να πληρώσουν για όσα καταστρέψανε.
Όταν ένα κάθαρμα καταστρέψει όλη την Ελλάδα, κανείς δεν μιλάει για κάποιου είδους πληρωμή ή τιμωρία.
«Αλλάξανε οι καιροί»!

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

Φώτη
Ο αγγειοχειρουργός μου-τον ξέρεις, να μη γράφω τόνομά του κι εδώ- με παροτρύνει μανιωδώς-«πελατειακά», συναδερφικά, ανθρώπινα-να κάνω την μαγνητική τομογραφία.
Δε θα την κάνω.
Ο θάνατος από ρήξη ΑΚΑ είναι τάχιστος.
Τι άλλο θέλει ο άνθρωπος;
Εξάλλου τη φιλοσοφία μου για τη ζωή και το θάνατο την ξέρεις.
Θέλω να μου πεις αν μπορείς να πάρεις εκεί τη Ζέτα όταν αυτό επισυμβεί.
Και αν δεν υπάρχει χρήμα για ανατροφή, μάθε τη να γίνει μια καλή πόρνη. Όμορφη είναι, θα το καταφέρεις.
 Απάντησέ μου στο post restant.
Το κάθαρμα έγινε ηγέτης, μας λένε τα ξένα Μέσα.
Και το κάθαρμα χέστηκε απάνου του και όλη η χώρα βρώμισε.
Μια βρώμα άλλη από κείνη που ξεχύνει το στόμα του κάθε που μιλάει, στόμα που τόσο μοιάζει με τον κόλο του.
Ας δούμε πώς γίνεται κάποιος ηγέτης.

α. Λέει ψέματα για να εκλεγεί.
β. Πριν βγει αλλά και μετά την εκλογή του βρίζει, απειλεί (!) και ειρωνεύεται την Ευρώπη και τους ηγέτες της.
γ. Όταν γίνει πρωθυπουργός γράφει τη χώρα του εκεί που δεν παίρνει μελάνι και πηγαίνει και κάνει άνω κάτω την Ευρώπη, όχι φροντίζοντας για το καλό της χώρας ο λαός της οποίας τον ψήφισε, αλλά φροντίζοντας να γίνει ακουστό το όνομά του ώστε να συνδεθεί αυτό με μία αλλαγή στο πολιτικό κλίμα της Ευρώπης. Αλλαγή όμως που και αν γίνει, θα είναι αποτέλεσμα διεργασιών, καμία σχέση που δεν έχουν με τις φωνές όποιου καθάρματος.
δ. Όταν ο σκοπός του επιτευχθεί, λέει «διαπραγματεύτηκα σθεναρά και υπερήφανα, όμως με εκβιάζουν και θα δεχτώ την υποταγή της χώρας μου στις ορέξεις των ευρωπαίων.»
ε. Γυρίζει στην πατρίδα, κάνει ένα δημοψήφισμα που και το ΟΧΙ και το ΝΑΙ του τα ερμηνεύει για ΝΑΙ, δηλώνει ότι μετανόησε και ότι από δω και πέρα θα κοιτάξει το συμφέρον της από αυτόν ξοφλημένης πατρίδας, που τώρα, όσο και αν «κοιταχτεί» δεν επανέρχεται με τίποτα, και αρχίζει να ζητιανεύει από τους ευρωπαίους που πριν απειλούσε.
Έτσι γίνεται κανείς ηγέτης.
Των ελλήνων μόνον βέβαια.
 ΕΡΤΙΚΑ

Λόγω έλλειψης αποκωδικοποιητή βλέπω που και που μόνο ΕΡΤ-το εργαλείο διαφήμισης της ανάστροφης Αριστεράς του καθάρματος.

Εκεί γνωρίζω καινούργια πράγματα.
Στις τρεις το μεσημέρι βλέπω τη γυναίκα που μιλάει με τη μύτη αντί με το στόμα. Εύχομαι για το όσο της μένει καλό της να μην έχουν αντιστραφεί οι αρμοδιότητες και να μυρίζει το στόμα της.
Η γυναίκα αυτή έχει επίσης τη συνήθεια να παρεμβάλλεται σε όσα λέει ο ρεπόρτερ κάθε φορά λέγοντας «ναι» σε κάθε μια του πρόταση, λες και χρειάζεται η επιβεβαίωσή της στα λεγόμενά του.
Διασπάται έτσι η προσοχή του θεατή και μερικοί εκνευρίζονται επίσης με την ερτική αυτή τακτική.

Στις δώδεκα μεσημέρι, αν θυμάμαι καλά, αντικρίζουμε στο εκράν τον άνθρωπο που κοιτάζει σαν κάθε θεατής να του είχε σκοτώσει τον πατέρα. Τον δέχτηκα όμως έτσι όπως είναι, μετά τη συνέντευξη που πήρε από το κάθαρμα, όπου του υπέβαλε -όσο γινόταν- ενοχλητικές ερωτήσεις.

Στις εννιά έχουμε το ζόμπι Πάνο Χαρίτο.
Όποιου του αρέσουν οι ταινίες με ζόμπι, ας βλέπει τις ειδήσεις των εννέα της ΕΡΤ.

Και πέντε με εφτά απόγεμα κάθε μέρα, το φαλακρό γουρούνι και η κούκλα η ρυθμισμένη να μιλάει πρώτα και ύστερα να κουνιούνται τα χείλη της.

Η Μαρία Κονταξή, άλλη μια ύπαρξη που δεν ξέρει πότε να μιλάει.

Όμως υπάρχουν και δύο καθαρά διαμάντια στα ειδησεογραφικά ή ενημερωτικά δελτία του σταθμού.

Το πρώτο είναι η Παρασκευοπούλου. Των ειδήσεων των έξη.
Σοβαρή, αληθινή, με ανάλογο των ειδήσεων που λέει ύφος και ανάλογη προφορά λόγου. Με συναισθήματα με άλλα λόγια, τα οποία συνταιριάζονται αρμονικά με τα όσα στις ειδήσεις που μας μεταδίνει αναφέρονται. Συγκίνηση, χαρά, αγωνία, εναλλάσσονται στο πρόσωπό της τόσο ταιριαστά που λες πως υποφέρει, χαίρεται ή πονάει μαζί με όλο το λαό.
Μπράβο της.
Ένα αληθινό στολίδι του σταθμού.

Ο άλλος άξιος εργάτης στην υπηρεσία του λαού είναι ο Φάνης Παπαθανασίου. Προσηνής, ανεπιτήδευτος, ευγενέστατος χωρίς προσποίηση. Τόσο καλός που κάνει και την αλόγα Μάριον Μιχελιδάκη (βλέπετε; έμαθα και τα ονόματα…) να μοιάζει σαν ανεκτό γαϊδούρι.
Παπαθανασίου, το δεύτερο στολίδι όχι μόνο της ΕΡΤ αλλά όλης της ελληνικής τηλεόρασης, όπου οργιάζουν οι φονιάδες των καλών τρόπων λόγου και τηλεοπτικής συμπεριφοράς.
Η ΣΤΡΟΦΙΓΓΑ

Και ξαφνικά από δέρμα αποτελούμαι μόνο.
Εντός μου, όπου θα 'πρεπε
τα Όργανα και τα Συστήματα να βρίσκονται
κενό το απόλυτο
χωρίς ελαστικότητα, χωρίς επιείκεια.

Από συνήθεια κάνω τις κινήσεις της αναπνοής-
τίποτα μέσα μου δεν μπαίνει.
Χωρίς εγκέφαλο πώς σκέφτομαι;
χωρίς οστά και μύες πώς κινούμαι;

Και το δέρμα μου το διατηρεί ζεστό κάποιος μηχανισμός
που πάνω στο ίδιο το δέρμα εδράζεται.

Στη θέση των ματιών
δυο ιριδιζουσών πομφολύγων το τοίχωμα έρπει.
Κινήσεις γραφής το δεξί μου χέρι κάνει
και το αριστερό πλήρες κενού το χαρτί σφίγγει.

Ώρες ώρες θαρρώ πως έτοιμος να σηκωθώ είμαι
αλλά του μολυβιού το βάρος έρμα
και με συγκρατεί.

Κι ενώ από μήνες έχεις φύγει
χωρίς να δώσεις έκτοτε σημεία ζωής
ανοίγεις τώρα την πόρτα του δωματίου μου
και με μαλώνεις: "πάλι τα ίδια;
άνοιξε τη στρόφιγγα αμέσως!"

Προσποιούμαι πως δε σε άκουσα ή δε σε είδα.

Αποφασιστικά έρχεσαι και κατεβάζεις ένα μικρό μοχλό
που τώρα καταλαβαίνω πως υπάρχει στο σημείο
που αντιστοιχεί στη μετωπιαία πηγή.
Με στήνεις ύστερα όρθιον και με γεμίζεις
με θλίψη μέχρι τα ριζομήρια
από κει μέχρι το λαιμό με αγάπη
και ύστερα με αμφιβολία ως επάνω.
ΤΑ ΜΑΣΤΟΡΈΜΑΤΑ

Όπως μετά το θάνατο του Θεανθρώπου
ο μέγας έγινε σεισμός,
έτσι και όταν ο Αχυράνθρωπος διαλύθηκε
μέγας σεισμός ερήμαξε τον τόπο.

Οι μαθητές και οι πιστοί ταράχτηκαν.
Το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο
δυο τρεις καρέκλες του τελείως διαλύθηκαν
και άλλες πάθανε τέτοιες ζημιές
που άνθρωπος πάνω τους δε γίνονταν να κάτσει.

Γρήγορα οι αγαπημένοι μαθητές συνήλθαν.
Γεμίσαν πάλι μ’ άχυρα το σώμα του Ηγέτη,
του δέσαν πάλι τις κλωστές που τον κινούσαν
το χάσμα του ναού καλύψανε όπως όπως
κι οδήγησαν μες στο ναό
μπρος στους πιστούς
το φάντασμα του Αχυρανθρώπου.

Αυτό
από κομψό ένα καλάθι πρόκες έβγαλε,
σφυριά
και στους πιστούς τα μοίρασε.
Και όλοι επιδοθήκανε με ζήλο
στων καρεκλών τους την επισκευή.
Κι ολονυχτίς η χώρα
δεν κοιμήθηκε από τα μαστορέματα.

Τέλος
καθίσαν όλοι πάλι στις καρέκλες τους
και χειροκρότησαν θερμά το φάντασμα-Αχυράνθρωπο.
Κι αν τίποτε άχυρα του πέφτανε καθώς κινούνταν
αμέσως τρέχαν και στη θέση τους τα βάζανε.

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Ο «κομματικός» ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αντιστοιχηθεί με τον «κοινωνικό». Να υποδεχθεί τις αγωνίες και τις προσδοκίες των δεκάδων χιλιάδων απλών ανθρώπων που στηρίζουν σε αυτόν τις ελπίδες του. Και συντεταγμένα, όπως αρμόζει στη δημοκρατική κουλτούρα της αριστεράς, να οδηγηθεί το Σεπτέμβρη σε ευρείες συλλογικές διαδικασίες ώστε να προσδιορίσουμε τους στόχους και τα χαρακτηριστικά της αριστερής διακυβέρνησης στα νέα δεδομένα».

Άλλαξαν οι ελπίδες του λαού λοιπόν κάθαρμα; Τώρα ελπίζουν ότι θα κάνεις ό,τι σου ζήτησε η Νέα Δημοκρατία;
Η κουλτούρα της Αριστεράς τώρα είναι ένα βήμα μπρος και εκατό πίσω;

Μπράβο κάθαρμα.
Δε θέλεις τώρα τη δραχμή.
Τι μεταμόρφωση!
Αφού σκότωσες τη χώρα πας τώρα να τη ζωντανέψεις!
Τι αλλαγή!
Υποσχέθηκες στο λαό και δεν τα έκανες. Τώρα κάνεις όμως με ζήλο  όσα υποσχέθηκες στη Μέρκελ.

Και κόπτεσαι να τα κάνεις και γρήγορα!
Μπράβο κάθαρμα.
Και θέλεις να σε εμπιστευτεί βέβαια και ο ελληνικός λαός.

Σε εμπιστεύτηκε κάθαρμα.
Και τον πρόδωσες.
Γιατί να σε εμπιστευτεί πάλι; Ώσπου να σου ξανακατέβει να κάνεις στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών πάλι και να μας πας για γρόσι τώρα;
Ποια είναι εκείνα που θα εμπιστευτεί από σένα ο λαός;
Το καλάμι το έχεις καβαλημένο ακόμα.
Στη Νέα Δημοκρατία στηρίζεσαι για να μην βρεθείς κρεμασμένος στην πλατεία Συντάγματος και συ την αγνοείς . Δε μιλάς στον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, δεν είσαι μέσα στη Βουλή όταν συζητιούνται τα κατορθώματά σου, δεν ενημερώνεις το λαό. Μόνος σου προχωράς και τώρα για να μας πας ποιος ξέρει σε τι βράχια πάλι.
Κάθαρμα ήσουνα και κάθαρμα μένεις.

Και μας λες πως αυτή ήτανε μια Βάρκιζα!
Σώπα!
Ώστε συ είσαι ο Βελουχιώτης; Τι θα ακούσουμε ακόμα!
Μα ο Βελουχιώτης κάθαρμα είχε μυαλό.
Ο Βελουχιώτης σκότωνε γερμανούς, δεν τους προσκυνούσε.
Ο Βελουχιώτης όταν η Αθήνα μπορούσε να παρθεί και δεν την πήρανε οι κουμουνιστές, αυτός διαφώνησε. Εσύ είχες την Ελλάδα στα χέρια σου και πήγες και την πέταξες αλυσοδεμένη μπροστά στα πόδια της Ευρώπης.
Ο Βελουχιώτης αυτοκτόνησε όταν έχασε το παιχνίδι. Εσύ ετοιμάζεσαι για το δεύτερο γύρο για να αποτελειώσεις τη χώρα.
Ποιος να σε εμπιστευτεί κάθαρμα;

Παγιδεύτηκες λες από τον Βαρουφάκη.
Όταν σε κάνουν ό,τι θέλουν οι δικοί σου πόσο μάλλον οι ξένοι…
Το μωρό!
Το παγιδέψανε!

Λες πως οι ευρωπαίοι δε θέλανε να κάνουν διαπραγμάτευση αλλά να ρίξουνε την κυβέρνησή σου.
Σώωωωωπα! Πώς το κατάλαβες;! Και βέβαια θέλανε να ρίξουνε την κυβέρνησή σου κάθαρμα. Τώρα την έκανες την ανακάλυψη; Και είσαι συ πρωθυπουργός να νομίζεις πως επειδή σε ψήφισαν μερικά παιδιά και όσους παραπλάνησες με τις υποσχέσεις σου θα έπρεπε η Ευρώπη να υποκλιθεί μπροστά σου;

Κάνανε μήνυση στον Βαρουφάκη γιατί χαντάκωσε την Ελλάδα. Εσύ δεν θα πληρώσεις για την προδοσία σου κάθαρμα;
Έχεις το θράσος να μένεις στη θέση σου ακόμα. Μας λες πως πρέπει πριν φύγεις να κάνεις κάποιους νόμους που σε διάταξε η Μέρκελ, ο Ολαντρέου και οι χορεύουσες στα νταούλια σου Αγορές. Καλά. Κάτσε αφού έτσι πρέπει. Μην αρχίζεις όμως να χτίζεις την εικόνα της μετανοημένης Μαγδαληνής. Όχι γιατί δεν θα σε πιστέψουν πάλι, ίσως, οι ηλίθιοι έλληνες,  αλλά γιατί τέλειωσες πια την αποστολή σου: η Ελλάδα νεκρή. Θέλεις να τη θάψεις κιόλας; Άσε τίποτα και για τη Νέα Δημοκρατία.

Θέλεις λέει να καθαρίσεις το κόμμα σου από την Πλατφόρμα. Ναι, το ξέρουμε, αφού στράφηκες ενάντια στην Ελλάδα που σε γέννησε και σε έθρεψε, θα αφήσεις εκείνους που σε βοήθησαν να αναδειχτείς;
Βρωμερό, θρασύ, αλαζονικό κάθαρμα, φύγε! Απάλλαξε τον τόπο από την σχιζοφρενική παρουσία σου.
Όση ζημιά μπόρεσες την έκανες: έδειξες στη νέα γενιά ότι η Αριστερά είναι ένα άλλο πρόσωπο-και χυδαιότερο από αυτήν-της Δεξιάς.

Το Κου Κου Εσωτερικού με το ευρωπαϊκό πρόσωπο μετεξελίχτηκε σε ΣΥΡΙΖΑ, μια καρικατούρα της Αριστεράς.
Χέστηκες όταν σου κλείσανε τις Τράπεζες από την Ευρώπη. Δεν ήξερες ότι εκεί θα έφτανες με τα καουμποϊστικα και γελοία κόλπα σου; Τόσο χαζός είσαι να μην ξέρεις τι σημαίνει Δύναμη;
Παρακάλα τώρα τη Νέα Δημοκρατία να σε σώσει.
Και εσύ, εσύ, εσύ είσαι εκείνος που θα βάλεις με τα φιλελεύθερα μίντια; Εσύ είσαι που θα πιάσεις τους φοροφυγάδες;
Εσύ είσαι που θα ξεσκεπάσεις σκάνδαλα;
Πώς αφού  κρατιέσαι από τα τέτοια του Καραμανλή για να μην πέσεις;
Ποιον δουλεύεις πάλι κάθαρμα; Ξέρω, τους έλληνες δουλεύεις, που ξέφυγαν από την κατάσταση του ζώου μόλις εκατό χρόνια πριν. Έχεις περιθώριο να τον δουλέψεις και συ και άλλοι σαν εσένα για διακόσα χρόνια ακόμα. Κάνε το. Μα μην ξεχνάς ότι ζώο μόνον μπορεί να άρχει σε ζώα, και μάλιστα να παινεύεται ότι αυτά το ψήφισαν.
Αλλά αφού κάθονται και σε ακούνε οι άλλοι πολιτικοί και δεν σε στέλνουνε από κει που ’ρθες, καλά τους κάνεις.

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015


Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων εμφανιζόταν πάντοτε γελαστός απέναντί μας σαν να μας ετοίμαζε μια χαρούμενη έκπληξη.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί οι αλήτες που έκανε υπουργούς αφήνονταν να λένε ό,τι τους κατέβει σε εγχώρια και ξένα ΜΜΕ.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί επί πέντε μήνες συνοφρυωμένος και με θυμό κατηγορούσε και απειλούσε τους ευρωπαίους κουνώντας τους το δάχτυλο, κάνοντας τους έλληνες να αναρωτιούνται: Ηλίθιος είναι; Πράκτορας ξένης δύναμης είναι; Σχιζοφρενής είναι; Τελικά ήτανε και είναι κάθαρμα.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί επί πέντε μήνες γλεντούσε με την δυνατότητα που του έδινε η θέση του-δυνατότητα που έκανε πραγματικότητα, να κρατάει σε αγωνία για τις προθέσεις του έναν ολόκληρο λαό.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί προεκλογικά υπόσχονταν πράγματα που δεν πραγματοποίησε. Ήταν ηλίθιος και νόμιζε ότι μπορούσε να τα πραγματοποιήσει; Έλεγε ψέματα για να εκλεγεί; Δηλαδή ήταν ηλίθιο κάθαρμα ή χυδαίο κάθαρμα;

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί μην έχοντας ιδέα περί δημοκρατίας έκανε… μαθήματα δημοκρατίας!!! στους ευρωπαίους!!!

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί με ζήλο, επίσημα και αξιόπιστα διατυμπάνισε έξω, ότι η Ελλάδα είναι αναξιόπιστη.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί χρησιμοποίησε τη θέση που του εμπιστεύτηκε ο λαός για να προβληθεί σαν ηγέτης της Ευρώπης!!! Σχιζοφρενές κάθαρμα; Ηλίθιο κάθαρμα; Πράκτορας ξένης δύναμης;

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί πόνταρε στην ανωριμότητα και την άγνοια του λαού για να εκλεγεί.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί στους πέντε μήνες της διαπραγμάτευσης δεν έκανε τίποτα από κείνα που μπορούσαν να γίνουν από όσα είχε υποσχεθεί πως θα κάνει.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί αντί να παραιτηθεί όταν απέτυχε, διάλεξε να γίνει ένας ακόμα μισητός κρίκος στην αλυσίδα των εκμεταλλευτών του λαού.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Για την υπέρμετρη αλαζονεία και αυταρχικότητα που δείχνει στον ελληνικό λαό.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί έφερε νέο Μνημόνιο με σκληρότερα μέτρα από του Χαρδούβελη, για το οποίο μας είχε πάρει τ’ αυτιά για το πόσο καταστροφικό είναι για την Ελλάδα, και ακόμα έχει το απύθμενο θράσος να βλέπει τον ελληνικό λαό στα μάτια.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί δεν διαπραγματεύτηκε παρά ακκιζόταν εκεί πέρα.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί ενώ τράβαγε πλησίστιος για δραχμή, έλεγε στο λαό πως θέλει να μείνει στο ευρώ.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί άνοιξε μέγα χάσμα μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί φέρεται σαν πλανητάρχης ενώ δεν αξίζει ούτε για Αττικάρχης.

Κατηγορώ τους έλληνες
γιατί κουβαλάνε ακόμα άλλο ένα κάθαρμα στην πλάτη τους.

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015


Αν ψηφιζόταν στην Ελλάδα ένας νόμος που να επιτρέπει σε δεκάχρονα να γίνονται πρωθυπουργοί, τότε μπορεί η κόρη μου να έβγαινε πρωθυπουργίνα.
Θα έβαζε Πρόεδρο Δημοκρατίας το γιο του Καραμανλή, θα έκανε καμιά δεκαπενταριά  πουτανάκια σαν τα μούτρα της φιλενάδες της υπουργούς και θα έβριζε πατόκορφα τους ευρωπαίους. Θα μίλαγε για δημοκρατία που μόλις ήρθε στην Ελλάδα, θα ονόμαζε αξιοπρέπεια την πεολειχία στους ευρωπαίους για μερικά δισεκατομμύρια ευρώ, θα βάφτιζε περηφάνια την ντροπή και ύστερα θα πήγαινε να διαπραγματευτεί και θα γύριζε με ένα Μνημόνιο-καταστροφή.
Τότε για να μην έρθει η δραχμή στη χώρα θα τη στήριζαν όλα τα κόμματα και όλοι οι αρχηγοί κρατών της οικουμένης, ενώ αυτή θα καυχιόταν ότι έσωσε τη χώρα, ότι έκανε περήφανους τους έλληνες και γενικά θα έλεγε και θα έκανε ότι αυτοϊκανοποιητικά λέει και κάνει και ο σημερινός πρωθυπουργός. Και μπορεί στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση να ξαναεκλεγόταν με τις ψήψους παστρικών, οπαδών του θεάτρου του παράλογου, ευεργετηθέντων και ευεργετηθεισών από αυτήν, τύπων και τυπισών του «ποιαν άλλη να ψηφίσουμε», του «έκανε ό,τι μπορούσε», του «κουράστηκε δεκαεφτά ώρες».
Ρώτησα την κόρη μου πού της φαίνεται απίθανο το σενάριο και μου είπε «μα είναι δυνατό να γίνονται δεκάχρονοι πρωθυπουργοί;» Συμφώνησα μαζί της πως αυτό μόνον είναι το εξωπραγματικό  στο σενάριο αυτό.

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

                                       Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ
                                   (Μικρό θεατρικό)

Τόπος: Κρυπτοχώρα, αίθουσα του θρόνου του παλατιού του Πανίσχυρου.
Χρόνος: Γενάρης 2015
Πρόσωπα: Πανίσχυρος, Συνέπεια, Ανάγκη, πράκτορας Χι.


ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΣ  (ΠΑΝ)
(καθισμένος στον θρόνο του και απλώνει το ποτήρι του προς την Συνέπεια)
Μνήμη!
(η Συνέπεια βάζει ποτό στο ποτήρι του και του το δίνει. Ο Πανίσχυρος πίνει)
Τον ειδοποίησες;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ (ΣΥΝ)
Ναι.
ΠΑΝ
Ποιαν άλλη εκκρεμότητα έχουμε σήμερα;
ΣΥΝ
Σήμερα άλλο τίποτα από τα συνηθισμένα
ΠΑΝ
Η Βενεζουέλα πώς πάει;
ΣΥΝ
Όλο και χειρότερα. Χάλια.  Σύμφωνα με τα σχέδιά σου Πανίσχυρε. Θα την περιποιηθούμε  αργότερα γερά αυτήν. Το θέμα σήμερα είναι μόνον η Ελλάδα.
ΠΑΝ
Αδιόρθωτοι ε;
ΣΥΝ
Έτσι ναι. Έτσι είναι φτιαγμένοι. Τι να γίνει;
ΠΑΝ
Η Ανάγκη είναι σίγουρη γι αυτόν;
ΣΥΝ
Εκατό τοις εκατό. Γεννήθηκε λέει γι αυτή τη δουλειά που τονε θέλουμε.
Παν
(αστεία αλαζονικά)
Μα ποιος τον γέννησε και ποιος τον έκαμε;
ΣΥΝ
Όλους εσύ τους γέννησες Πανίσχυρε. Με την άμετρη προβλεπτικότητα που σε διακρίνει. Να μη το λέμε κάθε τόσο.
ΠΑΝ
Ας το λέμε, δε χάνουμε.
(κάνει κίνηση για καινούργιο ποτό. Η Συνέπεια του βάζει)
Πώς είναι; Τι σου είπε γι αυτόν;
ΣΥΝ
Από μικρός ανακατεύεται στην πολιτική… οικογένεια πλούσια…
ΠΑΝ
Ελίσσεται, είναι κακομαθημένος… άλλο;
ΣΥΝ
Είναι αλαζόνας και φαντασμένος…
ΠΑΝ
Αυτό και μόνο θα μας έφτανε.
ΣΥΝ
…Ψεύτης, καιροσκόπος, μεγαλομανής…
ΠΑΝ
Τέλεια τέλεια τέλεια. Και τι είδους πολιτικός;
ΣΥΝ
Σοσιαλιστής… αριστερός λέει…
ΠΑΝ
Κούφιος! Ωραία!  Έχει κάνει τίποτα στη ζωή του μέχρι τώρα;
ΣΥΝ
Υψηλές ιδέες, ίντριγκες, τίποτα.
ΠΑΝ
Θα τα κάνει όλα μαζί τώρα.
(πίνει)
 Εχ! Και να μπορούσα να τα κάνω όλα μόνο με μια σκέψη… με μια ματιά… μ’ ένα νεύμα!
ΣΥΝ
Εμείς είμαστε αυτά Πανίσχυρε. Και όλα γίνονται με τη θέλησή σου και με τη δική μας υπακοή σ’ αυτήν.
ΠΑΝ
Δε λέω μα… δεν ξέρω… όλα έχουν αλλάξει τελευταία… Παλιά ξέραμε, με τα όπλα γκρεμίζαμε αυτοκρατορίες για να αναδειχτούν άλλες, να απιστήσουν κι αυτές και να τις σβήσουμε με τη σειρά και κείνες. Φοίνικες, Ασσύριοι, Έλληνες, Μεγαλέξαντρος, Ρώμη, Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία, τις σβήσαμε. Με τα όπλα. Τώρα, τα όπλα στοχεύουν αεροδρόμια, γέφυρες και λιμάνια. Και όταν κακοπάθουν ή σκοτωθούν άνθρωποι, οι αντίπαλοι ως και συγνώμη ζητάνε.
ΣΥΝ
Τώρα το όπλο είναι το χρήμα Πανίσχυρε.
ΠΑΝ
Το ξέρω, έμαθα να διαχειρίζομαι και αυτή την αλλαγή, όμως τι τα θέλεις, το χρήμα δεν φτάνει την ωραιότητα των όπλων.
(ανακουφισμένος)
Τέλος. Ώστε σήμερα αρχίζει το τέλος της Ελλάδας.  Βάλε μνήμη.
(η Συνέπεια του γεμίζει το ποτήρι)
ΣΥΝ
Ναι. Όλα θα δρομολογηθούν και θα εκτελεστούν κατά γράμμα. Η Ανάγκη είναι εκατό στα εκατό σίγουρη ότι έχει τον σωστό πράκτορα. Είναι ξετρελαμένη μαζί του. Μου είπε «ο Πανίσχυρος θα μείνει απόλυτα ικανοποιημένος».
(χτυπάει η πόρτα)
Αυτή θα είναι…
(ανοίγει. Μπαίνει η Ανάγκη και υποκλίνεται στον Πανίσχυρο)
ΣΥΝ
Τον έφερες;
ΑΝΑ
Έξω περιμένει.
ΠΑΝ
Μου είπε η Συνέπεια σχετικά. Είναι λέει ο πιο κατάλληλος για τη δουλειά.
ΑΝΑ
Ακριβώς. Η Ελλάδα δε θα ξαναδεί άσπρη μέρα όταν ο πράκτοράς μας θα έχει τελειώσει τη δουλειά του.
ΠΑΝ
Πες μου γι αυτόν.
ΑΝΑ
Είναι αδίστακτος. Είναι κρυψίνους. Είρων και υβριστής μαζί. Είναι επιδεικτικός.  Είναι αυταρχικός, τυχοδιώκτης, δημεγέρτης, αριβίστας, αρχομανής, λέει παχιά λόγια και δεν κάνει καθόλου έργα. Είναι παράλογος-ονομάζει περηφάνια το όνειδος και αξιοπρέπεια την ποταπότητα και την ευτέλεια. Σας λέω, δε θ’ αφήσει τίποτα όρθιο.
ΠΑΝ
Μπράβο μπράβο. Από υγεία είναι καλά; 
ΑΝΑ
Πολύ καλά. Θα φάει όλη την Ελλάδα σας λέω. Ως και τα ψίχουλα που θα πάνε να πέσουν, θα τα πιάνει με το κάτω χείλος του, που είναι διαμορφωμένο έτσι ώστε να μπορεί να το προεκτείνει προς τα εμπρός όσο χρειάζεται κάθε φορά, ακριβώς για να μην του ξεφεύγει τίποτα. Και δε δίνει λογαριασμό σε κανέναν για ότι κάνει. Το τέλος θα το δουν όλοι όταν θα είναι αργά για ν’ αντιδράσουν…
ΣΥΝ
Μπα! Αντιδρούν και οι έλληνες; Πώς και μου είχε ξεφύγει…
ΑΝΑ
Μη με χτυπάς καλή μου. Τρόπος του λέγειν. Να! Καμιά πορειούλα, καμιά φωνή, τέτοια λέω.
ΠΑΝ
Ελάτε ελάτε! Και συ Ανάγκη, άλλα! Άλλα στοιχεία του χαρακτήρα του…
ΑΝΑ
Ναι Πανίσχυρε. Να! Είναι αμφίβουλος, έχει παραληρητικές ιδέες, συναισθηματικά είναι αποδιοργανωμένος, έχει απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, αγνοεί κοινωνικές νόρμες και άλλους ανθρώπους, ακούει και βλέπει πράγματα που είναι μόνο στη φαντασία του, φοβάται ότι οι άλλοι συνομωτούν εναντίον του, έχει πρόβλημα να οργανώσει τις σκέψεις του και αδυνατεί να κάνει λογικές συνδέσεις, έχει…    
ΣΥΝ
(στην Ανάγκη)
Μα για στάσου…
ΠΑΝ
(στην Ανάγκη)
Όχι. Συνέχισε.
ΑΝΑ
Έχει ένα προσβλητικό ή μη αποδεκτό γέλιο, αλλιώς ανόητο, ανάρμοστο, ακατάλληλο γέλιο, έχει εξωπραγματικές πεποιθήσεις παρά τα στοιχεία για το αντίθετο, δείχνει εμφανή αδιαφορία ακόμη και όταν πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντικά πράγματα ή καταστάσεις, έχει ανικανότητα έκφρασης συναισθημάτων, στις συζητήσεις οι θέσεις του φαίνονται βαθυστόχαστες αλλά δεν είναι λογικές ή συνδεδεμένες, χαρακτηρίζεται από ένα ευρύ φάσμα ασυνήθιστων συμπεριφορών που προκαλούν έντονη αναστάτωση στις ζωές των ανθρώπων γύρω του.
ΣΥΝ
Μα Πανίσχυρε, αυτά είναι συμπτώματα βαριάς ψυχικής νόσου.
ΠΑΝ
Ακριβώς. Αυτός μας χρειάζεται. Πώς το σκέφτηκες Ανάγκη;
ΑΝΑ
Όταν η επιτελάρχης σας
(δείχνει τη Συνέπεια)
μου εξήγησε  γιατί τον χρειάζεστε, αμέσως αυτόν σκέφτηκα. Στην ουσία εσείς τον διαλέξατε Πανίσχυρε.
ΠΑΝ
Σωστά.
(στη Συνέπεια, ικανοποιημένος από την απάντηση της Ανάγκης)
Άκουσες Συνέπεια; Πάλι εγώ! Πάντα εγώ!
ΣΥΝ
Άκουσα Πανίσχυρε, όμως αυτός δεν θα έχει συναίσθηση του τι πράττει και μπορεί να κάνει και κάτι καλό.
ΠΑΝ
Πόσο λίγα ξέρεις καλή μου! Αυτός, ό,τι και να κάνει, σε κακό θα βγει. Αποκλείεται, και αν ακόμα συνεργήσουν όλες οι πιθανότητες του Σύμπαντος, να κάνει ποτέ αυτός κάτι καλό.
(στην Ανάγκη)
Έτσι δεν είναι;
ΑΝΑ
Έτσι ακριβώς Πανίσχυρε. Και αν μου επιτρέπετε…
ΠΑΝ
Και βέβαια σου επιτρέπω.
ΑΝΑ
Έχω ετοιμάσει από καιρό το έδαφος της Ελλάδας γι αυτό που θα της συμβεί από τον πράκτορα Χι. Παράλογοι ηγέτες έχουν δώσει τέτοια πορεία στον τόπο, που ένα γερό σπρώξιμο μόνο χρειάζεται για να πέσει στον γκρεμό η χώρα.
ΠΑΝ
Ναι, θυμάμαι. Όπως εκείνο τον… πώς τον έλεγες… από το βορρά…
ΑΝΑ
Τον Καραμανλή. Ναι. Αυτός έχτισε με τόσο σαθρά θεμέλια την Ελλάδα που όπως σας είπα δεν χρειάζεται πολλά για να ξεθεμελιωθεί. Μετά κάποιοι Παπανδρέου και κάποιοι Μητσοτάκηδες συνέχισαν την υπονόμευσή της και τώρα η χώρα περιμένει το φύσημα που θα τήνε ρίξει.
ΠΑΝ
Ναι ναι… πού τους θυμήθηκες…
ΑΝΑ
Αυτή είναι η δουλειά μου Πανίσχυρε.
ΠΑΝ
Σωστά. Για φέρτον μέσα
(η Ανάγκη πηγαίνει προς την πόρτα)
Στάσου!
(η Ανάγκη κοντοστέκεται)
Τι του έχεις πει;
ΑΝΑ
Του είπα ότι αποστολή του είναι να καταστρέψει την Ελλάδα. Τα άλλα τ’ άφησα σε κείνον αλλά κύρια σε σας Πανίσχυρε που θα τον κατευθύνετε όπως κανείς άλλος δεν μπορεί.
ΠΑΝ
Πώς αντέδρασε;
ΑΝΑ
Μου είπε άστο σε μένα, όλα θα γίνουν όπως τα είπες .
ΠΑΝ
Φέρτον.
(η Ανάγκη βγαίνει και ακούγονται απέξω φωνές διαπληκτιζόμενων. Μπαίνει η Ανάγκη κλείνοντας την πόρτα πίσω της και ταραγμένη)
Πανίσχυρε, όσο περίμενε έξω άλλαξε αμφίεση. Θέλει να εμφανιστεί μπροστά σας με κοντό παντελόνι και με το πουκάμισο ξεκούμπωτο ως τον αφαλό…
ΣΥΝ
Όχι!..
ΑΝΑ
Ναι. Αλλιώς δεν μπαίνει λέει.
(βλέπει ερωτηματικά τον Πανίσχυρο)
ΠΑΝ
Ας έρθει. Αρκεί να μας κάνει τη δουλειά.
ΑΝΑ
Κι ένα άλλο Πανίσχυρε… είναι καβάλα σε ένα μεγάλο καλάμι.
ΠΑΝ
Γιατί αυτό;
ΑΝΑ
Γιατί είναι έλληνας λέει και αυτό είναι απαράβατη ελληνική συνήθεια…
ΣΥΝ
Μα… είναι έλληνας;
ΠΑΝ
(στην Συνέπεια)
Σύμφωνα με την τελευταία μας συνοριακή διευθέτηση είναι.  Στα χαρτιά.
(στην Ανάγκη)
Το καλάμι του χωράει στο δωμάτιο;
(η Ανάγκη μετράει με το βλέμμα)
Νομίζω ναι Πανίσχυρε.
ΠΑΝ
(βιαστικά)
Έλα, ας περάσει ας περάσει.
(η Ανάγκη φέρνει μέσα τον πράκτορα  ΧΙ)
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΧΙ (ΠΡΑ)
Ήρθα!
ΣΥΝ
(στον πράκτορα Χι)
Δεν θα υποκλιθείς στον Πανίσχυρο;
ΠΡΑ
(με ξινό και υπεροπτικό ύφος)
Μόνο στον καθρέφτη μου υποκλίνομαι.
ΠΑΝ
(κάνει νόημα στην Συνέπεια να ησυχάσει. Στον πράκτορα Χι)
Ξέρεις λοιπόν ποιος είμαι εγώ. Ή όχι;
ΠΡΑ
Είσαι ο Πανίσχυρος άρχοντας της Κρυπτοχώρας. Εσύ ξέρεις ποιος είμαι εγώ;
ΠΑΝ
Ποιος είσαι;
ΠΡΑ
Είμαι ο προορισμένος για την ανατροπή. Είμαι ο λαοπρόβλητος. Είμαι αυτός που θα καταστρέψει την Ελλάδα. Είμαι ο δημοκράτης.
ΠΑΝ
Και πώς, με ποιον τρόπο σκοπεύεις να φέρεις σε πέρας την αποστολή σου;
ΠΡΑ
Θα διεκδικήσω την πρωθυπουργία. Όταν την πάρω θα διατάξω να επιταχτούν όλα τα κατεδαφιστικά μηχανήματα και θα γκρεμίσω όλα τα σπίτια με αυτά. Θα διατάξω να μαζευτούν όλα τα χρήματα σε μια πλατεία και θα τα κάψω. Θα εξαφανίσω όλα τα φάρμακα από τα φαρμακεία, θα κλείσω σχολεία και νοσοκομεία. Πλήρης καταστροφή. Όπερ έδει δείξαι-είμαι και μορφωμένος.
ΠΑΝ
Αν κάνεις έτσι φίλε μου…
ΠΡΑ
Δεν είμαι φίλος κανενός. Λέγε με λαοπρόβλητο ή δημοκράτη.
ΠΑΝ
Λοιπόν λαοπρόβλητε, αν πας έτσι θα σε ρίξουν πριν προλάβεις να γκρεμίσεις ούτε δέκα σπίτια. Θα πρέπει να αλλάξεις πρόγραμμα.
ΠΡΑ
Εγώ; Να αλλάξω πρόγραμμα;
ΠΑΝ
Ναι. Εσύ.
ΠΡΑ
Δηλαδή να κάνω τι;
ΠΑΝ
Να είσαι λιγότερο βίαιος και προκλητικός. Να τα κάνεις όλα έτσι που να μην είναι φανερό από την αρχή πού θέλεις να το πας. Και να μιλάς με γενικότητες.
ΠΡΑ
Να μην είμαι προκλητικός αποκλείεται.
ΠΑΝ
Να είσαι προκλητικός μόνο στα λόγια; Μπορείς ;
ΠΡΑ
Έστω.
ΠΑΝ
Εντάξει. Μπορείς να πηγαίνεις.
ΣΥΝ
(πλησιάζει τον Πανίσχυρο. Σιγά)
Το τεστ Πανίσχυρε…
ΠΑΝ
Με τα προσόντα του δεν χρειάζεται τεστ.
(γελώντας καλοκάγαθα)
Αλλά αφού μου το ζητάει η επιτελάρχης μου…
(στον πράκτορα Χι)
Δημοκράτη!
ΠΡΑ
Ναι.
ΠΑΝ
Η σοβαρότητα της αποστολής σου μου επιβάλλει να σε ρωτήσω μερικά πράγματα.
ΠΡΑ
(γελώντας με αμεριμνησία) 
Ακούω ακούω.
ΠΑΝ
Πόσο κάνουν πέντε και πέντε;
ΠΡΑ
Αν είναι δικά μου χίλια. Αν είναι άλλου ένα.
ΠΑΝ
(δείχνοντάς του το ποτήρι του)
Πιστεύεις ότι αυτό εδώ είναι ένα ποτήρι;
ΠΡΑ
Αυτό δεν είναι ποτήρι. Είναι ένα εύθραυστο φωτεινό αντικείμενο. Ή ό,τι ‘άλλο κατά τις περιστάσεις θέλω.
ΠΑΝ
Αν καταστρεφόταν η Κρυπτοχώρα θα ήταν ένα τρομερό χτύπημα για όλους μας;
ΠΡΑ
Κολοκύθια. Τι είχαμε τι χάσαμε.
ΠΑΝ
Αν ένα φοβερό στη θέα και στη δύναμη θηρίο ερχόταν κατεπάνω σου και άνοιγε το στόμα του για να σε φάει πώς θα σου φαινόταν;
ΠΡΑ
Ε, δεν ξέρω… αν μ’ έτρωγε…
(απότομα και δυνατά)
Αν νομίζεις ότι δεν θα μπορούσα να νικήσω όποιο θηρίο, τότε τι θέλω εδώ;
ΠΑΝ
Πιστεύεις ότι οι νόμοι πρέπει να τηρούνται;
ΠΡΑ
Ο νόμος είναι ένα σοβαρό θέμα όπως ας πούμε να θέλεις να πάς ένα ταξίδι και να μην μπορείς. Και ύστερα κουράζεσαι από την αδυναμία.
ΠΑΝ
Αν μπορούσες με μια σου ενέργεια να αναστατώσεις τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων θα έκανες αυτή την ενέργεια;
ΠΡΑ
Ποιος λογαριάζει τους ανθρώπους…
ΠΑΝ
Ποια κατά τη γνώμη σου είναι η σημαντικότερη αξία μιας διακυβέρνησης για τον κυβερνήτη;
ΠΡΑ
Λέω ό,τι θέλουν, κάνω ό,τι θέλω.
ΠΑΝ
Πώς βλέπεις τη ζωή;
ΠΡΑ
Μερικοί νομίζουν ότι μπορούν να με νικήσουν και τη χαρά τι να την κάνει λίγο φαγητό και πολλά αποφάγια που ταιριάζουνε στην πεντάμορφη. Ως για το πλέγμα της ιδιαιτερότητας αυτό υπάγεται στη δικαιοδοσία του χωριού του κυρ-Πέτρου. Αυτά.
ΠΑΝ
Εύγε παιδ…  εύγε δημοκράτη.
(στη Συνέπεια)
Θέλεις κι άλλα;
ΣΥΝ
Όχι. Αρκετά ήσαν αυτά. Μπορώ να ρωτήσω κι εγώ κάτι;
ΠΑΝ
Ορίστε!
ΣΥΝ
(στον πράκτορα Χι)
Γιατί καβαλάς το καλάμι δημοκράτη;
ΠΡΑ
Για να με νομίζουν έλληνα οι έλληνες.
ΣΥΝ
Δεν είσαι έλληνας;
ΠΡΑ
Πφ! Αν ήμουν έλληνας θα κατάστρεφα την Ελλάδα; Είμαι μισός έλληνας και μισός Αλβανός.  Θα γίνω ο ηγέτης της Μεγάλης Αλβανίας.
(αναπηδάει επί τόπου υψώνοντας τα χέρια προς το ταβάνι σε μια θεατρική κίνηση)
Και ύστερα θα ενώσω Αλβανία και Βουλγαρία!
ΣΥΝ
(σιγά στον Πανίσχυρο έκπληκτη)
Τι ήταν αυτό;
ΠΑΝ
(ενθουσιασμένος και με την κανονική του φωνή)
Εσύ να τα βλέπεις που ήθελες και τεστ!
(στον πράκτορα Χι)
Εν τάξει παιδ… εντάξει λαοπρόβλητε. Μπορείς να πηγαίνεις.
ΠΡΑ
(στρέφοντας με δυσκολία το καλάμι του ώστε να τον διευκολύνει στη έξοδο)
Έφυγα!
(προχωρεί προς την πόρτα την οποία του ανοίγει η Ανάγκη. Όταν φτάνει σ’ αυτήν γυρίζει το πρόσωπό του προς τους τρεις και με ένα τρελό γέλιο)
Καλό αυτό. Θα πω και στους έλληνες: ‘Ηλθον, είδον, ερήμαξον. Είμαι μορφωμένος εγώ.
(βγαίνει, η Ανάγκη κλείνει πίσω του την πόρτα)
ΑΝΑ
Το παράκανα;
ΠΑΝ
Καθόλου. Πότε έχει σειρά η Ευρώπη;
(προτείνοντας το ποτήρι του στη Συνέπεια)
Μνήμη!
(η Συνέπεια τον κερνάει ποτό)
ΑΥΛΑΙΑ


Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Κάθαρμα
Πέντε μήνες δεν έβγαινες να ενημερώσεις τον ελληνικό λαό για τις «διαπραγματεύσεις» σου, αφήνοντάς τον στο έλεος των εμφραγμάτων, της υπέρτασης και των ηρεμιστικών. Και τώρα βγήκες πολύ καταδεχτικός, πολύ προσηνής, πολύ ενδοτικός, για να πλασάρεις την άλλη μάσκα σου, των επόμενων εκλογών, του καλού και μετανοημένου.
Μπορεί να βρεθούν ηλίθιοι και να σε ξαναψηφίσουν.
Για να κυβερνήσεις τι;
Η Ελλάδα ψυχομαχάει από τα χτυπήματά σου καθοίκι (ή καθίκι, ή καθήκι, ή όπως διάολο γράφεται έτσι που κατάντησες μαζί με τους άλλους διακόσους ενενήντα εννιά και τη γλώσσα.)
Θέλεις να πεθάνει και στα χέρια σου;
Φτιάξε αμέσως μια κυβέρνηση να σώσει τη χώρα και παραιτήσου
Αύριο κιόλας.
Αλήτη.

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Το κάθαρμα επέζησε.
Ο αλήτης δεν έπεσε.
Ο ολετήρας της Ελλάδας συνεχίζει να ραδιουργεί.

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Σ’ ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε, Μέγα Αρκουδιάρη, που χόρεψες τις Αγορές με τα νταούλια σου.(μόνο που το παράκανες: τις εξουθένωσες ω! Μέγα!)

Σ΄ ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που αμέσως όταν έγινες πρωθυπουργός κατάθεσες νομοσχέδια κατά της φοροδιαφυγής, μάζεψες χρήματα από τους πλούσιους και τα μοίρασες στους φτωχούς ω! Ρομπέν των Χαζών!
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που επανίδρυσες την ΕΡΤ και αυτή μπορεί αντικειμενικά να σε λιβανίζει, ω! Πρωθυπουργέ όλων των Ελλήνων!
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που αύξησες την κατώτερη σύνταξη στα 751 ευρώ.
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που παράλληλα με τη σωτηρία της Ελλάδας φρόντισες να σώσεις- και έσωσες-και την Ευρώπη, το κοινό μας σπίτι-ω! που ο Δίας σε ευγνωμονεί.
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που έκοψες όχι μόνο το φακελάκι αλλά και το μεροκάματο των μαιευτήρων-γυναικολόγων έστω για πέντε μήνες: Δεκέμβρη του 2015 και Γενάρη, Φλεβάρη, Μάρτη και Απρίλη του 2016. Για την σημαντικότητα της πράξης σου αυτής και για το παράδειγμα που δίνει, σου συγχωρούμε πως πλούτισες τους νευρολόγους στους μήνες Μάρτη, Απρίλη, Μάη, Ιούνη και Ιούλη 2015.
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που σε όλο το διάστημα της πεντάμηνης διακυβέρνησής σου ενημέρωνες το λαό για την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης ώστε να μην αυτός αγωνιά.
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που η συμπεριφορά σου σε όλες τις ομιλίες και δηλώσεις σου ήταν ανάλογες της σοβαρότητας της κατάστασης στην οποία βρέθηκε η χώρα, δείγμα της πλήρους κατανόησης και του πλήρους ενστερνισμού του κάθε Αριστερού: σοβαρότητα, όχι ανεύθυνες υποσχέσεις, όχι παιχνίδι εν ου παικτοίς, ντόμπρα εξήγηση, όχι φρούδες ελπίδες, όχι αταίριαστα γέλια ω! Μέγα Ταρτούφε!
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που δεν άφηνες κανένα μέλος της κυβέρνησής σου να λέει ό,τι του κατέβει στο λαό.
 Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που μας έμαθες ότι η ζητιανιά είναι αξιοπρέπεια και η ουρά στα ει τι εμ είναι περηφάνια.
 Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε  που μας δίδαξες ότι όσοι μας ζητάνε πίσω τα δανεικά που μας δώσανε είναι εκβιαστές και το κάνουν γιατί θέλουν να μας ταπεινώσουν.
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που μας έμαθες πως πριν από κάθε διαπραγμάτευση πρέπει να βρίζουμε και να ειρωνευόμαστε τους  μέλλοντες διαπραγματευτές μας αν θέλουμε να φέρουμε ένα καλό αποτέλεσμα.
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που μας έμαθες πως για να μας ψηφίσει ο λαός δεν πρέπει να τον κοροϊδεύουμε με ψέματα, αλλά να του λέμε την αλήθεια και να του υποσχόμαστε ό,τι μόνον είμαστε σίγουροι πως μπορούμε να του το παρέξουμε.
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε γιατί «Έξι μήνες τώρα έχω πράξει ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν σε δύσκολες συνθήκες, πολλές φορές σε συνθήκες απειλών και εκβιασμών, όμως σε αυτές τις συνθήκες ανέλαβα ρίσκα, δεν το έβαλα κάτω, δεν λογάριασα  το πολιτικό κόστος, δεν συμφιλιώθηκα με την ιδέα των εύκολων συμβιβασμών»,και πράττοντας έτσι έσωσες την Ελλάδα ω Σκεντέρμπεη!
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε γιατί «Πολλοί θα πουν ότι έφτασα μέχρι εκεί που κάνεις δεν είχε φαντασθεί ότι θα φτάσει ένας πρωθυπουργός και όλα αυτά προσπαθώντας να μιλάω τη γλώσσα της αλήθειας και με μοναδική δύναμη την απλοχέρη στήριξη της πλειοψηφίας του ελληνικού λάου.  Εδώ θα διαφωνήσω κάπως. Νομίζω ότι για το καλό του λαού θα μπορούσες να πάρεις ένα πιστόλι και να τους πεις εκεί, στην απολίτιστη Ευρώπη: «Καθάρματα, ή μου λύνετε όλα τα προβλήματά μου ή πεθαίνετε.» Αλλά δεν το έκανες. Και αυτό δείχνει τη μεγαλοψυχία σου-τους συγχώρησες που δεν τους δίνεις πίσω τα δανεικά ω! Μεγαλόψυχε!
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που έσκισες τα μνημόνια την επόμενη της εκλογής σου. Αν αυτά είναι φτιαγμένα να ανασυντίθενται από τις στάχτες τους, δεν είναι δικό σου φταίξιμο ω! λαοπρόβλητε Ηγέτη.
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε  που «Έξι μήνες τώρα μπήκαμε σε έναν πόλεμο, δώσαμε μάχες δύσκολες, με άνισες δυνάμεις. Είχαμε απώλειες, κερδίσαμε όμως έδαφος. Τώρα φτάσαμε στη διακεκαυμένη ζώνη. Από δω και μπρος υπάρχει ναρκοπέδιο. Ναι κάναμε λάθη. Ουδείς αλάθητος και πρώτος εγώ».
Ω! Μεγάλε! Τι θαυμάσια αυτοκριτική! Σύντομη αλλά όμορφη και σταθερή!
Όμως γιατί δεν τραβάς και μια συγνώμη όπως έκανε ο ισοϋψής σου Πάπας και όλα τα εγκλήματα των Σταυροφοριών πάπαλα;
Αμέ ο Κλίντον δε ζήτησε συγνώμη που έδωσε την Κύπρο στους τούρκους;
Πες και συ «συγνώμη που έσβησα την Ελλάδα από το χάρτη και κατάστρεψα τον ελληνικό λαό» και είσαι εντάξει. Ο ελληνικός λαός είναι ο λαός που σε επέλεξε-θα σε συγχωρήσει. Δε θα συγχωρήσει το αριστερό του;
«Είχαμε απώλειες»… καμία απώλεια αγαπητέ Αρχηγέ. Στο όνομα του λαού θα μπορούσες και να οπισθοχωρήσεις ακόμα-που λέει ο λόγος.
Θα σε μαλώσω όμως. Πόσες φορές σου έχω πει να μην αναφέρεις τα πασιφανή, όπως «Κάναμε λάθη»! Πες, αν υπάρχει κάτι τέτοιο, πού δεν «κάνατε» λάθη!
Και «Από δω και μπρος υπάρχει ναρκοπέδιο»! Χαρά στο πράγμα! Εσύ, ο ριζοσπάστης αριστερός θα έχεις νταούλια και για ναρκοπέδια.

(Απροπό, τώρα που γράφω αυτά, βλέπω στην τηλεόραση τον διαλεγμένο από σένα για να βαφτίσει στα νάματα της ανεξαρτησίας την ΕΡΤ, να υποδέχεται τον πρέσβη της Γουατεμάλας ο οποίος δήλωσε ότι μας συμπονάει. Ως και την Εξωτερική μας πολιτική πρόλαβες να αναπτερώσεις σε πέντε μόνο μήνε ω! Ταλεϋράνδε!)
 «...Δεσμεύθηκα και προσωπικά να κάνω ότι περνά από το χέρι  μου για να φέρω το συντομότερο δυνατό μια καλύτερη συμφωνία. Και δεν θα έρθω σήμερα να παριστάνω κάτι άλλο από αυτό που υποσχέθηκα. Αυτό που υποσχέθηκα πράττω».
«Αυτό που υποσχέθηκα πράττω»  Πάλι τα ίδια. Ποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί  ότι δεν πράττεις αυτό που υποσχέθηκες ω! αστέρι της Αλήθειας μέσα στον ωκεανό του Ψεύδους! Και προσθέτεις και «σήμερα». Μα από τη μέρα που εκλέχτηκες πρωθυπουργό!- πράττεις αυτό που υποσχέθηκες.
«Εξέλαβα το "όχι" ως εντολή για μια καλύτερη λύση, για μία συμφωνία ως επιλογή αξιοπρέπειας…»
Αξιοπρέπεια! Από δω και πέρα όταν ακούμε τη λέξη «αξιοπρέπεια» εσένα θα φέρνουμε στο μυαλό και στα χείλη μας ω! Πηγή Αξιοπρέπειας!
Αλλά, ω! Παντοδύναμε!, τι θα πει όχι και τι ναι για σένα; Δυο λεξούλες που μπορείς να τις μεταχειρίζεσαι τη μία αντί της άλλης, γιατί για τη Μεγαλοσύνη σου αυτές αλλάζουν όπως οι ερωτευμένοι αλλάζουν πρόσωπα ολοένα μεταξύ τους έτσι που δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο καθένας τους.
Σε ευχαριστούμε Χαζοχαρούμενε που μας έμαθες ότι και αν σε λοιδορούν και γελάνε πίσω από την πλάτη σου οι εταίροι, οι Αγορές, ο Μεϊμαράκης, εσύ αρκεί να σφίγγεις πιο γερά το καλάμι σου.
Λένε Χαζοχαρούμενε ότι η Αριστερά είναι για τα δύσκολα. Στην περίπτωσή σου για να τα φέρνει.
Χαζοχαρούμενε, φύγε το γρηγορότερο από την πρωθυπουργία πριν σε μας φέρεις τα χειρότερα και πριν και σένα σε βρει κάτι κακό.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Άγιος ο θεός άγιος ισχυρός άγιος αθάνατος ελέησον ημάς.
Άγιος ο θεός άγιος ισχυρός άγιος αθάνατος ελέησον ημάς.
Άγιος ο θεός άγιος ισχυρός άγιος αθάνατος ελέησον ημάς.
Μέγας ει Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου.
Θαύμα! Ο Σαύλος έγινε Παύλος!
Εν μια νυκτί!
Μια λάμψη και ένας κεραυνός άρκεσαν. Και ήταν αυτά, τα λόγια που ο καλός θεός ψιθύρισε τόσο βροντερά στο ευήκοον στις θεϊκές εντολές ους του τέως Σλαύου και νυν Παύλου: «Κωλόπαιδο, άσε τις «δημοκρατίες», τις «αξιοπρέπειες» και τα νταούλια κατά μέρος και υπόγραψε απόψε κιόλας ότι σου πούνε, ή αλλιώς αύριο το πρωί έχεις φύγει και συ και οι αλήτες σου.»
Και από κείνη την ώρα, όπως τελείωσε ο Χριστιανισμός (γράφε: κουμουνισμός) και άρχισε ο Παυλιανισμός (γράφε: δικτατορία του χρήματος), έτσι τελείωσε και ο Τσιπρισμός (γράφε: αριστερή ηλιθιότητα) και άρχισε ο καπιταλισμός (γράφε: ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ).
Μεγάλη η χάρη σου θεέ μου!
Να παραιτηθεί ο Τσίπρας για να σωθεί η Ελλάδα.
Θέλοντας ή άθελα έφτασε τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.
Η μόνη λύση είναι η παραίτησή του και η δημιουργία μιας φιλοελληνικής κυβέρνησης που θα συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις.
Να παραιτηθεί σύσσωμη η κυβέρνηση αν θέλει να γλιτώσει από τη μήνη του λαού.
Να εκλεγεί πρωθυπουργός που θα έχει συναίσθηση της πραγματικότητας.
                 ΑΔΥΝΑΜΙΑ

Κουράστηκα μ’ αυτή τη διαπραγμάτευση
Πάω ανυπέρθετα για μετανάστευση.
Αντί να έχω πάλι ένα μνημόνιο
Καλλίτερα να πιω ένα κιούπι κώνειο.

Αντί ν’ αρχίσουν πάλι για κουρέματα
Πιο ήρεμος θα είμαι μες στα ρέματα.
Και από το ν’ ακούω για φι πι α
Λέω στη χώρα μου πως φτάνει πια.

Ν’ ακούω δε θέλω όλο για ευρώ.
Άλλον πιο ελαφρύ θα βρω σταυρό.
Αντί τo «ναι» απ’ τη γριά δραχμή
μωρό ένα κάλλιο να μου λέει «αχ! μη!...»

Θα φύγω μακριά απ’ την κοινωνία
Να μη με φτάνει μείωση καμία
Σύνταξης ή μιστού ήδη μειωμένου
Ή όποια εθνικίλα του Καμένου.

Βαρέθηκα ν’ ακούω στο δημοψήφισμα
αν «ναι» ή «όχι» υπερτερεί στο ζύγισμα.
Εμπούχτισα ν’ ακούω για ανεργία.
Και το ει τι εμ μου φέρνει πια αλλεργία.

Γι αξιοπρέπεια και για περηφάνια
Που στην Ελλάδα αμφότερα είναι σπάνια
Βαρέθηκα ν’ ακούω πως αφθονούν
Ενώ γιατί μας λείπουν μας πονούν.

Πρωθυπουργούς λαούς που κοροϊδεύουν
Βαρέθηκα το νου μου να παιδεύουν.
ΥΠΟΙΚ που την Ευρώπη λοιδωρούν
Τα μάτια μου δεν θέλουν να θωρούν.

Πρωθυπουργό καβάλα σε καλάμι
Πρωθυπουργό ο θεός ας τονε κάμει.
Για μένα αίσχος είναι και ντροπή-
Αλλιώς δεν πάει η πένα να το πει.

Σουλάτσα στην Ευρώπη δε μ’ αρέσουν
Τάχα πως συμφωνία παν να δέσουν-
Ουσία κοροϊδεύουν το λαό τους
Και κάθε όσιο μιαίνουν κι ιερό τους.

Ν’ ακούω δεν μπορώ υποσχέσεις φρούδες
για Ισημερινό να ζουν αρκούδες
και ύστερα να παίρνουνε-το είδες!-
του Ισημερινού ως και τις καρύδες.

Κι αγανακτώ να βλέπω να επαιτούνε
Και να ισχυρίζονται πως απαιτούνε.
Περφάνια κι αξιοπρέπεια ένας ζητιάνος;
Ναι, όσο αέρα ο φουσκωτός ο διάνος.

Να κλέβουν τα λεφτά δεν το αντέχω
Κι ύστερα «δώστε-τα  ’φαγα-δεν έχω»,
Και να μιλάνε γι αποζημιώσεις
Αυτοί που αγγίζοντάς τους θα λερώσεις.

Δεν το μπορώ η Ευρώπη να δανείζει
Και την Ευρώπη ο που χρωστάει να βρίζει.
Δεν το μπορώ για το άθλιο ριζικό μας
Να μην είναι αίτιο τίποτα δικό μας.

Δεν το μπορώ σαν χάχες να γελάνε
Την ώρα που τη χώρα τους χαλάνε.
Δεν το μπορώ για πέντε όλους μήνες
Με δάκρυ οι έλληνες να βρέχουν κλίνες.

Δεν το μπορώ ο λαός ν’ αποφασίζει
Κι όχι το φως μα σκότος να ψηφίζει.
Δεν το μπορώ το λαό οι λαοπλάνοι
Ανδράποδό τους να τον έχουν κάνει.

Οι αναξιοπρεπείς δεν το αντέχω
Και να θαρρούν πως διόλου δεν κατέχω,
Και να μου λεν πως είναι αξιοπρέπεια
Η ιταμότητα κι η δουλοπρέπεια.

Δεν το μπορώ να βλέπω στο ψητό
Να παίρνουν όλοι πρωθυπουργό
Και –ναι, πιστέψτε το, είναι αλήθεια!-
Εκείνος να γελάει μόνον ηλίθια.

Κυβέρνηση που όλη είν’ ένα τσίρκο
Και κυβερνάει τη χώρα μου με ρίσκο
Καταστροφή μόνον αυτή θα φέρει
Σε όποιον έβαλε λαό στο χέρι.

Δεν το αντέχω αναξιοπιστία
Να μας χρεώνουν απ’ την Εσπερία
Και πιότερο που αυτό αλήθεια είναι
Και δεν το λένε για το θεαθήναι.

Πρωθυπουργό που δεν ενημερώνει
Λαό, για κείνο που του ξημερώνει
Άλλο αδυνατώ να τον αντέξω.
Θα φύγω από δαύτονε. Θα τρέξω.

Οι ευρωπαίοι ενώ με τόσους τρόπους
Ζητούνε να μας κάνουνε ανθρώπους
Αρνούμαι με οδηγούς μεις αρχιζώα
Να μένουμε στα ζωώδη τα πατρώα.

Δεν το μπορώ ανθρώπους ν’ απειλούμε
Που απ’ αυτούς υπάρχουμε και ζούμε.
Αηδία νοιώθω κι εμετού έχω τάση
Που μερικοί εκεί μας έχουν φτάσει.

Δεν το μπορώ πρωθυπουργό να γλύφει
με σάλιο που ελλήνων είναι ψήφοι
εκεί που με το ίδιο πρώτα σάλιο
έφτυνε-εκατάβρεχε πες κάλλιο.

Δεν το μπορώ να βλέπω έναν χαμένο
Πρωθυπουργό, με ύφος τονισμένο
Να λέει η ήττα του πως είναι νίκη
Και στην παράταξή του αυτή ανήκει.

Δεν το μπορώ με στόμφο να μιλάει
Αντί σε μοναστήρι ένα να πάει
Και μέσα κει για πάντα να κλειστεί
Ενός λαού ελπίδων το ληστή.

Και δεν μπορώ πως είναι αριστερός
Να λέει δεξιόστροφος κοχλιός
Και την Αριστερά να δυσφημίζει
Πολιτική σε όποιον δε γνωρίζει.

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Η BILD σήμερα:
TSIPRAS LACHT UND WIR ZAHLEN, ZAHLEN, ZAHLEN…
(Ο Τσίπρας γελάει και εμείς πληρώνουμε, πληρώνουμε, πληρώνουμε…)

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Με την Άντζελα σήμερα.
Να μην πάμε σπίτι, μου λέει, γιατί έχω μόνο μισή ώρα ελεύθερη. Ώσπου να παρκάρουμε, να μαζέψουμε τα πράγματα…
Έχεις δίκιο, της λέω. Πάμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο μέχρι την Ζα….
Πάμε, λέει.
Στο δρόμο: είχα πάει μια φορά στην Ζα…., μου  λέει, με… και σταματάει απότομα την κουβέντα της σαν ένοχη.
Ξέρω πότε και με ποιαν και γιατί είχε πάει. Για να έδινε στη φίλη της ένα δέμα από την πατρίδα. Όμως ξέρω ακόμα ότι αυτό το χαριτωμένα αδέξιο κόψιμο της κουβέντας, έγινε για να με κάνει να ζηλέψω.
Αρπάζω την ευκαιρία να ακούσω το κελαρυστό κρυστάλλινο γέλιο της και να λάμψει μπροστά μου με όλη της τη μεγαλόπρεπη απλότητα η λυτρωτική αθωότητα που ποτίζει κάθε ίνα, κάθε ιδέα, κάθε χτυποκάρδι αυτού του σπάνιου πλάσματος.
Πατάω απότομα φρένο, παίρνω θυμωμένη έκφραση και σκυθρωπός της λέω «με ποιον;»
Απόλαυσα ό,τι περίγραψα πιο πάνω.
Λίγος Παράδεισος μέσα στην Κόλαση των ημερών.
Θαυματουργός.
Ζωογόνος.

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Ότι πάμε γραμμή για δραχμή, το έχει πια καταλάβει ο κάθε έλληνας.
Ο Χαζοχαρούμενος δεν ακούει κανέναν. Ούτε τους ευρωπαίους ηγέτες, ούτε τον Ομπάμα.
Το καλάμι που καβαλάει όλο και μεγαλώνει.
Ερώτημα: πού πατάει ο Χαζοχαρούμενος για να πηγαίνει για δραχμή;
Πολλές σκέψεις περνάνε από το μυαλό των ελλήνων.
Μήπως όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί συμφωνούν για το γκρέξιτ και δουλεύουν όλοι τον ελληνικό λαό; Πιθανόν. Αλλιώς γιατί δεν κάνουν κάτι;
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα φτάσει σε παραίτηση έγκαιρα;
Φαντάζομαι τον Χαζοχαρούμενο να διερωτάται θυμωμένος: «Πόσο θα αντισταθούν ακόμα; Ποτέ δε φανταζόμουν πως θα ήτανε τόσο δύσκολο να πάω στη δραχμή…»

Πάλι δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό πιο σοβαρά; Να μη γελάει χαζοχαρούμενα κάθε τόσο και με πρώτη ευκαιρία, τη στιγμή που η πατρίδα του χάνεται; Να υποκρινόταν έστω τον σοβαρό; Και όταν βγήκε από τη διάσκεψη όπου όλοι τον είχαν φτύσει να μη γελάει σαν να είχε πετύχει να διαγραφεί ολόκληρο το χρέος;
Ο Κύριος μωραίνει πράγματι όποιον θέλει να χάσει; Ή μήπως δεν ασχολείται με αλλοδαπούς;

Πού πατάει ο Χαζοχαρούμενος;
Το ερώτημα αναπάντητο.
Ερωτήματα άλλα:
Κρύβει κάποιον μεγάλο άσο στο μανίκι; Αν ναι πότε θα τον φανερώσει;
Ο Μεϊμαράκης θα δράσει ή μόνον θα φοβερίζει;

Στο μεταξύ έχουν κάνει τη φανερή παρουσία τους τα κομματόσκυλα του ΣΥΡΙΖΑ-σε Τράπεζες, σε εργοστάσια, σχολεία, σε υπουργεία.

Δεν μπορούσε ο Χαζοχαρούμενος να πει από την αρχή την επιθυμία του και να μη το προσπαθεί με τόσες περιστροφές, τόσες παλινδρομήσεις;
Όχι, επειδή αν το έκανε οι αντιδράσεις δε θα τον άφηναν να προχωρήσει στο δραχμικό του έργο.
Καλώς. Έπρεπε όμως να μην είναι τόσο προκλητικός, τόσο αδιάφορος για την αγωνία των ανθρώπων για των οποίων τη σίτιση φροντίζει.

Πού πατάει ο Χαζοχαρούμενος;
Όποιος ξέρει ας μας το πει.