Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Ακούω  συνέχεια ότι ο συγκυβερνήτης έπασχε από κατάθλιψη.
Από κανέναν δεν άκουσα την αλήθεια.
Και δεν ξέρω γιατί.
Για τους δημοσιογράφους το καταλαβαίνω επειδή δεν είναι αντικείμενο της δουλειάς τους και δεν ξέρουν.
Για τους γερμανούς ψυχολόγους και ψυχιάτρους όμως;
Και η αλήθεια είναι ότι δεν επρόκειτο για κατάθλιψη αλλά, ας το πω εγώ, για σχιζοφρένεια. Κάτι που (για τους επαϊοντες) το είχα πει με άλλα λόγια προχτές.
Το αποδιοργανωμένο εγώ του δυστυχούς ανθρώπου, που σιγά σιγά αποκαλύπτεται από την υπηρεσία, τους φίλους και συγγενείς του, είναι και η απόδειξη γι αυτό.
Πιστεύω πως κάποτε θα ειπωθεί και από τους υπεύθυνους και τότε θα αναπαραχθεί σωρηδόν και από τα «μίντια».
Πώς θα μπορούσε να φανταστεί ο έτερος δυστυχής, ο κυβερνήτης, ότι θα είχε περισσότερες πιθανότητες να του ανοίξει την πόρτα ο συγκυβερνήτης, αν του έλεγε σοβαρά σοβαρά «άνοιξέ μου την πόρτα Αντρέας να πέσουμε μαζί»;
κα΄ συνέχεια

Οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι καλλιεργούν αυτές τις αυταπάτες στο λαό, ώστε αυτός να βρίσκεται στη μακαριότητα της πρωτιάς σε όλα, και να μη δίνει τη σοβαρότητα που πρέπει στις κλεψιές τους μιας και, διάβολε, δεν μπορεί άνθρωποι πρώτοι σε όλα να κλέβουν, κάτι λάθος γίνεται ή κάτι μικρό συμβαίνει και το παραφουσκώνουν κάποιοι. Γι αυτό και πείθονται ότι οι κλεψιές δεν είναι κλεψιές, αλλά είναι, όπως οι γνώστες όλων έλληνες πολιτικοί λένε, «αβλεψίες», «κακή διαχείριση», «σπατάλη», «λάθη».
Ακόμα οι τηλεοράσεις πείθουν τους έλληνες ότι είναι οι πιο φιλόξενοι άνθρωποι στον κόσμο και καθόλου ρατσιστές. Αυτό το λένε για ανθρώπους που χαρακτηρίζουν «βούλγαρους» τους βορειοελλαδίτες οι νοτιοελλαδίτες, και «χαμουτζήδες» τους νότιους οι βόρειοι. Το λένε για τους ανθρώπους που έχουν τη γνώμη ότι Ελλάδα είναι μόνο κάτω από το αυλάκι και η υπόλοιπη είναι Τουρκία (αυλάκι είναι ο Ισθμός της Κορίνθου), για τους ανθρώπους που μισούν οι του ενός νομού τους ανθρώπους του διπλανού, για το λαό που είναι στα μαχαίρια κάθε χωριό του με το διπλανό.
Ως για τα κατορθώματα του έλληνα στα ξένα μέρη, φέρνουν για παράδειγμα πως οι έλληνες γίνονται καθηγητές πανεπιστημίων στη χώρα μας. Μα όλοι οι ξένοι αναδεικνύονται στα γράμματα στην Αμερική, επειδή εμείς αφήνουμε τους ξένους να ασχοληθούνε μ’ αυτά, κρατώντας εμείς τις μπίζνες μας, δηλαδή το χρήμα…
 Σε αυτές τις ιδεοληψίες τους οι έλληνες βοηθιούνται και από πολλούς ξένους, μεταξύ των οποίων και μερικοί συμπατριώτες μας, οι οποίοι θαυμάζουν τον πολιτισμό και την δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και μάλιστα λένε ότι ο σημερινός πολιτισμός μας έχει τις ρίζες του και είναι συνέχεια του αρχαίου εκείνου πολιτισμού.
Και ας είναι ο πολιτισμός μας εντελώς δικός μας, μα αν ήθελε κάποιος να του βρει ρίζες, αυτές θα ήτανε ο ρωμαϊκος πολιτισμός.

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Φώτη ούτε τα δικά σου γιατροσόφια κάνανε τίποτα.
Σήμερα έκανα απόψυξη στο ψυγείο. Αυτό μου πήρε όλο το απόγεμα. Στο κάτω μέρος της κατάψυξης είχε μαζευτεί πάγος που δεν μπορούσε να ανοίξει το συρτάρι. Αν και προσπάθησα με διάφορα θερμαντικά να τον κάνω να λιώσει δεν τα κατάφερα. Πηγαινοήρθα στην κουζίνα δεκάδες φορές σέρνοντας το πόδι και προσπάθησα μήπως τόνε σπάσω αλλά με κλειστά τα δάχτυλα ξέρεις το αποτέλεσμα. Κατ’ ανάγκη θα αφήσω το ψυγείο χωρίς ρεύμα όλη τη νύχτα ώστε οι νόμοι της Φύσης να κάμουν τη δουλειά τους.
Άνοιξα το βούτυρο να δω πώς είναι μετά τόσες ώρες εκτός ψυγείου. Απογοητευτικό θέαμα. Ένα αξιολύπητο βούτυρο. Φαίνεται πως μπήκε η Άνοιξη. Το τυρί είχε αρχίσει να κιτρινίζει, η ταραμοσαλάτα ζεστή και να μην αξίζει.
Παίρνω αναλγητικά και συνεχίζω.  Ξέρεις ότι είμαι πολύ περίεργος. Η περιέργεια αυτή παναθεμάτηνε είναι που με ρατάει στη ζωή. Θέλω να δω πού αυτή  θα με πάει ακόμα. Από την άλλη όμως  έχει και τα καλά της. Μαζί της ζεις πολλές ζωές που αν είχες πεθάνει δεν θα γνώριζες ότι υπάρχουν. Θα μου πεις τι έγινε που γνωρίζω κι άλλες ζωές. Και θα έχεις δίκιο. 
κ΄ συνέχεια
Το αθλητικό γεγονός το οποίο λατρεύει ο έλληνας είναι το ποδόσφαιρο. Πάθη, μίση, ενθουσιασμοί, αγώνες, είναι το περικάλυμμα αλλά και η ουσία της λατρείας αυτής. Αν την ίδια αφοσίωση που δείχνουν για το άθλημα αυτό, την κρατούσαν για τα Δημόσια πράγματα, η Ελλάδα θα μεγαλουργούσε.
Και ενώ οι έλληνες φοβούνται να ασχοληθούν με τα πολιτικά και δεν φανερώνουν ούτε τι ψήφισαν, δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να δηλώνουν περήφανα οπαδοί μιας ή άλλης ποδοσφαιρικής ομάδας.
Ως για την Εκκλησία, αυτή εκμεταλλεύεται τη φτώχεια και την αμορφωσιά του λαού, στην οποία αυτή με τη σύμπραξη των πολιτικών έχει καταδικάσει το λαό, ώστε αυτή, όπως εκείνοι, να μεγαλώνει και να πλουταίνει.
Ο Γκαίτε είχε πει ότι ο Χριστιανισμός θα πάει την ανθρωπότητα δέκα χιλιάδες χρόνια πίσω. Για τους έλληνες να υπολογίζουμε είκοσι χιλιάδες τα χρόνια.
Τα δύο εκκωφαντικά ακουόμενα ραδιοφωνικά δίκτυα σε όλη την Ελλάδα, είναι τα δίκτυα της Εκκλησίας και τα δίκτυα του ποδοσφαίρου. Δίκτυα που έχουν «πιάσει» στα βρόχια τους τούς δειλούς  έλληνες  και τους άγουν και τους φέρουν.
Ένα άλλο ιδεολόγημα των ελλήνων είναι ότι οι έλληνες είναι πρώτοι και καλλίτεροι σε όλα. Αυτό είναι κάτι που είτε πιστεύουν, είτε προσποιούνται ότι πιστεύουν, όλοι οι έλληνες. Οι εκάστοτε ιθύνοντες τους έχουν εμφυσήσει αυτή την ιδέα. Και έχοντας την ιδέα αυτή βαθιά τους ριζωμένη, πιστεύουν ότι είναι οι πρώτοι ακόμα και εκεί που, όπως συνήθως συμβαίνει, είναι τελευταίοι σ’ αυτό.
Στην τάση τους αυτή οι ιθύνοντες έχουν βοηθούς τους τούς αρχαίους έλληνες, οι οποίοι κατά γενική ομολογία των σημερινών ελλήνων ήσαν σίγουρα πρώτοι σε όλα: επιστήμες,  μυθολογία, φιλοσοφία, γλυπτική, ιστορία, γεωγραφία, κλπ κλπ. Μα ήτανε πρώτοι και στις ανακαλύψεις και στις εφευρέσεις. Αυτοί ανακάλυψαν την Αμερική, αλλά οι σύγχρονοι το κρύβουν από ζήλεια.
Αυτοί εφεύραν το πόλο, το ποδόσφαιρο και ένα σωρό άλλα παιχνίδια και αθλήματα σύγχρονα και όχι.
Ό,τι ωραίο σε όλη τη γη, οι έλληνες το έκαναν, διότι μεταξύ άλλων, είχαν πάει σε όλα τα μέρη της γης προτού αυτά ανακαλυφθούν από τους σημερινούς οικιστές τους.
Αν πει κανείς στους σημερινούς έλληνες ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους έλληνες παρά μόνον το ότι κατοικούν στον ίδιο τόπο με εκείνους, εκείνοι βαφτίζουν αυτόν που το λέει ανθέλληνα και ησυχάζουν. Και αν κάποιοι ξένοι τους πούνε το ίδιο, ω! αυτοί ζηλεύουν, ή, το χειρότερο, θέλουν να τους αφανίσουν από το πρόσωπο της γης, αφαιρώντας τους όλες τους τις επιτεύξεις.
Και εν πάσει περιπτώσει, ό,τι έχει ξεφύγει από το δαιμόνιο των αρχαίων ελλήνων, το ανακαλύπτουν οι σημερινοί έλληνες, όμως από ζήλεια ή μίσος αυτές οι ανακαλύψεις και οι εφευρέσεις –τι κρίμα!- δεν αναγνωρίζονται από τους άλλους. Ποιούς άλλους; Μα όλους τους άλλους, γιατί στον κόσμο μας υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: οι έλληνες και όλοι οι άλλοι!
κ΄ συνέχεια
Το αθλητικό γεγονός το οποίο λατρεύει ο έλληνας είναι το ποδόσφαιρο. Πάθη, μίση, ενθουσιασμοί, αγώνες, είναι το περικάλυμμα αλλά και η ουσία της λατρείας αυτής. Αν την ίδια αφοσίωση που δείχνουν για το άθλημα αυτό, την κρατούσαν για τα Δημόσια πράγματα, η Ελλάδα θα μεγαλουργούσε.
Και ενώ οι έλληνες φοβούνται να ασχοληθούν με τα πολιτικά και δεν φανερώνουν ούτε τι ψήφισαν, δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να δηλώνουν περήφανα οπαδοί μιας ή άλλης ποδοσφαιρικής ομάδας.
Ως για την Εκκλησία, αυτή εκμεταλλεύεται τη φτώχεια και την αμορφωσιά του λαού, στην οποία αυτή με τη σύμπραξη των πολιτικών έχει καταδικάσει το λαό, ώστε αυτή, όπως εκείνοι, να μεγαλώνει και να πλουταίνει.
Ο Γκαίτε είχε πει ότι ο Χριστιανισμός θα πάει την ανθρωπότητα δέκα χιλιάδες χρόνια πίσω. Για τους έλληνες να υπολογίζουμε είκοσι χιλιάδες τα χρόνια.
Τα δύο εκκωφαντικά ακουόμενα ραδιοφωνικά δίκτυα σε όλη την Ελλάδα, είναι τα δίκτυα της Εκκλησίας και τα δίκτυα του ποδοσφαίρου. Δίκτυα που έχουν «πιάσει» στα βρόχια τους τούς δειλούς  έλληνες  και τους άγουν και τους φέρουν.
Ένα άλλο ιδεολόγημα των ελλήνων είναι ότι οι έλληνες είναι πρώτοι και καλλίτεροι σε όλα. Αυτό είναι κάτι που είτε πιστεύουν, είτε προσποιούνται ότι πιστεύουν, όλοι οι έλληνες. Οι εκάστοτε ιθύνοντες τους έχουν εμφυσήσει αυτή την ιδέα. Και έχοντας την ιδέα αυτή βαθιά τους ριζωμένη, πιστεύουν ότι είναι οι πρώτοι ακόμα και εκεί που, όπως συνήθως συμβαίνει, είναι τελευταίοι σ’ αυτό.
Στην τάση τους αυτή οι ιθύνοντες έχουν βοηθούς τους τούς αρχαίους έλληνες, οι οποίοι κατά γενική ομολογία των σημερινών ελλήνων ήσαν σίγουρα πρώτοι σε όλα: επιστήμες,  μυθολογία, φιλοσοφία, γλυπτική, ιστορία, γεωγραφία, κλπ κλπ. Μα ήτανε πρώτοι και στις ανακαλύψεις και στις εφευρέσεις. Αυτοί ανακάλυψαν την Αμερική, αλλά οι σύγχρονοι το κρύβουν από ζήλεια.
Αυτοί εφεύραν το πόλο, το ποδόσφαιρο και ένα σωρό άλλα παιχνίδια και αθλήματα σύγχρονα και όχι.
Ό,τι ωραίο σε όλη τη γη, οι έλληνες το έκαναν, διότι μεταξύ άλλων, είχαν πάει σε όλα τα μέρη της γης προτού αυτά ανακαλυφθούν από τους σημερινούς οικιστές τους.
Αν πει κανείς στους σημερινούς έλληνες ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους έλληνες παρά μόνον το ότι κατοικούν στον ίδιο τόπο με εκείνους, εκείνοι βαφτίζουν αυτόν που το λέει ανθέλληνα και ησυχάζουν. Και αν κάποιοι ξένοι τους πούνε το ίδιο, ω! αυτοί ζηλεύουν, ή, το χειρότερο, θέλουν να τους αφανίσουν από το πρόσωπο της γης, αφαιρώντας τους όλες τους τις επιτεύξεις.
Και εν πάσει περιπτώσει, ό,τι έχει ξεφύγει από το δαιμόνιο των αρχαίων ελλήνων, το ανακαλύπτουν οι σημερινοί έλληνες, όμως από ζήλεια ή μίσος αυτές οι ανακαλύψεις και οι εφευρέσεις –τι κρίμα!- δεν αναγνωρίζονται από τους άλλους. Ποιούς άλλους; Μα όλους τους άλλους, γιατί στον κόσμο μας υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: οι έλληνες και όλοι οι άλλοι!

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει η Ελλάς τοὺς τριακοσίους βουλευτάς αυτής καὶ ἤρξατο αὐτοῖς λέ¬-γειν τὰ μέ묬¬λοντα αὐτή συμβαίνειν, ὅτι ἰδοὺ ἀ¬¬να¬βαί¬νομεν εἰς Βρυξέλλας καὶ η θυγάτηρ τοῦ ἀνθρώ¬που παραδοθήσεται τοῖς πρωθυπουργοίς και ταις αγοραίς, καὶ -κατακρινοῦσιν αὐ¬¬¬τήν ¬θανά¬τῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτήν τοῖς ¬μνημονιακοίς, καὶ ἐ¬λέγξουσιν αὐτή καὶ χρήματι μετρήσουσιν αὐτήν καὶ ονειδίσωσιν αὐ¬¬τήν καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτήν, καὶ ουκ ἀναστή¬σεται. Καὶ προσπορεύον¬ται αὐτή Σαμαράς και Τσίπρας  υἱοὶ Κεφαλαίου λέγοντες· μήτερ, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. η δὲ εἶπεν αὐτοῖς· υμείς δια δεκαετιών ποιείτε εμοί καταστροφήν και νυν αιτείτε παρ’ εμού ποιήσαι τι υμίν; παράδοξον τούτο. αλλ’ειπέτε μοι τί βούλεσθε ποι¬ῆ¬σαί με ὑμῖν; οἱ δὲ εἶπον αὐτή· δὸς ἡ¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬¬μῖν ἵνα μη καθίσωμεν πλησίον σου ἐν τω βασανίζεσθαι σοι. η δὲ Πατρίς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Ότι και οι βιασταί και οι υβρισταί μου υμείς εστέ. Υμείς εδώκατε μοι  πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βασανιστήριον ὃ ἐγὼ βᬬ¬σανίζομαι. οἱ δὲ εἶπον αὐτή· πόθεν τούτο τεκμαίρει; η δε Ελλάς εἶπεν αὐ¬τοῖς· τὸ μὲν πο¬τήριον ὃ ἐγὼ πίνω υμείς εδώκατέ μοι πιείν πληρώσαντες τούτο κλοπής του χρυσίου μου, απαιδευσίαν των εμών τεκνων, και ασυδοσίαν περί το διοικείν. καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι υμείς πρεσκευάσατε εμοί πληρούντες την κολυμβήθραν αδιαφορίας περί την εμην τύχην · τὸ δὲ μη καθίσαι πλησίον εμού εν τω βασανιστηρίω ό εγώ πείσομαι, οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι αλλά τω λαώ μου. καὶ ἀκούσαντες οἱ δέιακόσιοι ογδοήοντα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Σαμαρά και Τσίπρα. Η δε Πατρίς προσκαλεσαμένη αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· ¬οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ¬¬λαών κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐ¬τῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὕτω δὲ και ἐν ὑμῖν εστί, πλην υμείς ουκ έστε μεγάλοι αλλά σμικροί νομιζόμενοι μεγάλοι. Ότι μεγάλος εστίν ο διακονών τους μικρούς  και ουχί ως υμείς ο εκμεταλλευτής αυτών  και πρῶτος έσται ουχί ο λέγων εγώ εγώ αλλά π λέγων υμείς εν εμοί καγώ εν υμίν· καὶ γὰρ η θυγάτηρ τοῦ ἀνθρώ¬που οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτής λύτρον ἀντὶ πολλῶν. υμείς δε εληλύθατε ουχί διακονήσαι αλλά διακονηθήναι και ουκ ήλθατε δούναι την ψυχήν υμών αλλά φθείραι ψυχάς πολλών. Δι ό κριταί και αρχιερείς και γραμματείς υμών ουκ έσονται οι ευρωπαίοι πρωθυπουργοί και αι αγοραί, ειμί αυτος ούτος ο λαός μου ον υμείς εξανδραποδίσατε.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ-ΑΛΠΕΙΣ-ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ
Μερικές φορές, όταν γίνεται ένα άγριο «αδικαιολόγητο» έγκλημα, στην Ελλάδα ή αλλού και πριν οι ειδικοί αποφανθούν για τα αίτια, τα μέσα ενημέρωσης προβάλλουν τον δράστη ή την δράστρια και όλοι προσπαθούν να καταλάβουν ή περιμένουν να μάθουν «γιατί το έκανε».
Φυσικό είναι γιατί οι μη ειδικοί δεν έχουν γνώσεις ψυχολογίας.
Η Λουφτχάνσα όμως διαθέτει ένα σύστημα ψυχολογικού και ψυχιατρικού ελέγχου προσωπικού, από τα σοβαρότερα στην υφήλιο.
Και ερωτάται: οι αναμφίβολα άριστοι ειδικοί της εταιρίας, δεν είδαν στον δυστυχή συγκυβερνήτη ένα σχιζοφρενή μετά από τις τόσες και τόσες εξετάσεις στις οποίες τον υπέβαλαν;
Και αν ξέφυγε από την προσοχή τους, δεν διαθέτει η εταιρία φυσιογνωμιστές; Οι οποίοι θα έβλεπαν αμέσως ότι στον άνθρωπο αυτό υπάρχει κάποιο πρόβλημα και θα εφιστούσαν την προσοχή στους άλλους ειδικούς συναδέλφους τους;
Ακόμα και μόνο τη φωτογραφία του άτυχου συγκυβερνήτη- που παντού πλέον προβάλλεται σήμερα- να κοιτούσανε, θα διέβλεπαν στα μισόκλειστα μάτια, στο βιασμένο χαμόγελο και στην αφύσικη ηρεμία που πλαστά, αν και ασυνείδητα, προβάλλει το πρόσωπο, τη βαριά και αθεράπευτη νόσο.
Κάτι δηλαδή που μπορεί να κάνει οποιασδήποτε ειδικότητας γιατρός, που έχει παρακολουθήσει κάποτε, όπως όλοι οι γιατροί και μαθήματα ψυχιατρικής.
Και αυτά τα γράφει ένας γιατρός άλλης ειδικότητας.
Και μιλάει σοβαρά.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Δυο μήνες μας παίδευε για να κάνει εκείνο που από την αρχή του ζητούσανε να κάνει αλλά και έπρεπε να κάνει:μεταρρυθμίσεις. Ή περίμενε να υποκλιθούν μπροστά του οι ευρωπαίοι γιατί μερικές χιλιάδες απελπισμένοι βαλκάνιοι τον κάνανε πρωθυπουργό; Αν είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή του θα ήξερε ότι όλα κερδίζονται με αίμα. Ουτε καν με ιδρώτα. ΜΕ ΑΙΜΑ!
*
Ο έλληνας δεν μπορεί χωρίς μια Μεγάλη Ιδέα. Και ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ να του τη δώσει: Να αλλάξουμε την Ευρώπη!
Και ενώ η πρώτη κράτησε μερικές δεκαετίες πριν οι τούρκοι μας ρίξουνε τη Μεγάλη Σφαλιάρα, με τη δεύτερη, την Συριζαία Μεγάλη Ιδέα, θα ξοφλήσουμε γρήγορα-σε κανα μήνα.
*
Οι γάλλοι επαναστάτες είχανε τη γκιλοτίνα. Οι συριζαίοι επαναστάτες έχουνε την Κολυμπήθρα.
Δεν αποκεφαλίζουνε. Βαφτίζουνε. Βαφτίζουνε την τρόικα θεσμούς, το Μνημόνιο μπράσελς γκρουπ (ή ανάποδα; όπως τόσα παγιώθηκε και ξεχάστηκε κι αυτό), τη ζητιανιά αξιοπρέπεια, την αβουλία τους να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή κοινωνική δικαιοσύνη, την άγνοια για διαπραγμάτευση μάχη για τη δημοκρατία.
*
Σασπένς. Από πού το πήρε και το έκανε σημαία του κι αυτό ο Τσίπρας σε όλες του τις ενέργειες;
Αφού κάθε τόσο εδώ και δυο μήνες τώρα μας πηγαίνει από αντίφαση σε αντίφαση, από χανόμαστε σε σωζόμαστε και από ήξεις αφήξεις αφήνοντας κατάπληκτους όλους , μόνος του τώρα κορυφώνει το σασπένς λέγοντάς μας ότι όπως τα κατάφερε έχουμε λεφτά μέχρι τις οχτώ Απρίλη.
*
Σε όλη μου τη ζωή πρώτη φορά συναντάω άνθρωπο που, όπως ο Τσίπρας, να λέει απίστευτες γελοιότητες με τόσο σοβαρό ύφος.
*
Περί «ρήξης» Βαρουφάκη. Λένε πως εννοεί ρήξη με Γερμανία
Κατά τη γνώμη μου το πιο λογικό, αν υπάρχει κάπου λογική μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, θα ήτανε να εννοεί τη ρήξη με το κατεστημένο της χώρας του.  Μήπως κάνω τη φιλοτιμία ανάγκη;

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Γιατί να μην είμαι χαζός;
Γιατί όταν μου λέει ο Τσίπρας ότι η ζητιανιά είναι αξιοπρέπεια να μη συμφωνώ;
Γιατί όταν ο Βαρουφάκης μου λέει πως είναι αδύνατο να πιάσει τη φοροδιαφυγή, το μυαλό μου να πηγαίνει στην προεκλογική δήλωση του ΣΥΡΙΖΑ ότι τα χρήματα για την έξοδο από την Κρίση θα τα βρει από το χτύπημα της φοροδιαφυγής;
Γιατί όταν ο Τσίπρας λέει πως πάει να αλλάξει την Ευρώπη, ενώ δεν μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα γελάω;
«Το ελληνικό ζήτημα είναι ζήτημα της Ευρώπης, οι μάχες που δίνει σήμερα η ελληνική κυβέρνηση για τη δημοκρατία, το κοινωνικό κράτος, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ανάσχεση της καταστροφικής λιτότητας είναι και μάχες ευρωπαϊκές» Γιατί όταν λέει αυτά ο Τσίπρας σκέπτομαι ότι ή αστειεύεται ή παραλογίζεται;
Γιατί όταν ο Τσίπρας λέει «Όταν οι λαοί παίρνουν στα χέρια τους τη ζωή τους, αν έχουν το δίκιο με το μέρος τους, μπορούν να τα καταφέρουν», εμένα το μυαλό μου πάει στην κλοπή, στη διαφθορά και στην φοροδιαφυγή των ελλήνων, βγάζοντας το συμπέρασμα ότι «οι λαοί» δεν έχουν το δίκιο με το μέρος  τους;
Γιατί η μόνη φάτσα των ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ που δε χώνεψα είναι του Κατρούγκαλη-και γιατί νομίζω ότι με την ανηθικότητά του με δικαίωσε;
 Γιατί όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας λέει «ο Ελληνισμός δίνει ενωμένος τον δικό του αγώνα και στέλνει το μήνυμα, για τις βασικές αξίες, του ανθρωπισμού, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης μαζί με όλους τους λαούς της Ευρώπης» νομίζω ότι μιλάει για κάποιον άλλο λαό που έχει το ίδιο όνομα με τον ελληνικό;
Γιατί όταν συνεχίζοντας λέει «Πάνω σ’ αυτές πρέπει να οικοδομήσουμε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.»  έχω την εντύπωση ότι γιορτιάτικα κάνει χιούμορ;
Γιατί να μην είμαι χαζός;
ιη΄ συνέχεια

Ξέρω πως το βρίσκεις παράλογο, όμως σου είπα, η Ελλάδα είναι η χώρα του παραλογισμού.
Και κάθε που γίνεται μία πορεία ή ένα συλλαλητήριο από τα πολλά που γίνονται εδώ, η κατάληξή του είναι η αμερικάνικη πρεσβεία. Κατά τα άλλα προσπαθούν να μας μιμηθούν όσο πιο άσχημα μπορούν…
Τι να γίνει; Αφού η μοίρα ήθελε την ύπαρξη και ενός λαού πάνω στη γη τόσο διαφορετικού από όλους τους άλλους, θα ζήσουμε  και μ’ αυτούς.
Όμως αγαπημένη, αν ο Θεός με αγαπάει, αν κάποτε έκανα κάτι για το οποίο να αξίζω να εισακουστεί μια ευχή μου, ένα ζητάω από το Υπέρτατο Όν: να μη μου δώσει το θάνατο μακριά από την πατρίδα.
Αλλά ξαναγυρίζω στην Ελλάδα.
Ο λαός, πάντοτε ήξερε ότι η αιτία της κακοδαιμονίας του είναι το πολιτικό σύστημα και όσοι το υπηρετούν. Ως την Κρίση όμως, μόνο ψιθύριζε στις παρέες του ότι οι πολιτικοί κλέβουν. Τώρα τους το φωνάζει κατάμουτρα όποτε τους συναντάει, συνοδεύοντας τις κραυγές «Κλέφτες! Κλέφτες! Όλοι είσαστε κλέφτες!» με την εκσφενδόνιση εναντίον τους γιαουρτιών, λαχανικών, καρεκλών και με ό,τι άλλο βρίσκει κάθε φορά πρόχειρο και βολικό. Και δεν κάνει εξαίρεση για κανέναν πολιτικό.
Οι πολιτικοί αντιδρούν σ’ αυτό με την επωδό: «Δεν είμαστε όλοι κλέφτες», που την επαναλαμβάνουν όπου βρεθούν.
Αλλά το «δεν είμαστε όλοι κλέφτες» τελικά καταλήγει να σημαίνει «δεν είναι κανένας από εμάς κλέφτης». Διότι ούτε η Δικαιοσύνη έχει τιμωρήσει κάποιον από αυτούς για κλοπή, ούτε κανείς όπως είναι φυσικό έχει δει κάποιον πολιτικό την ώρα που αρπάζει τα χρήματα από το ταμείο του κράτους.
Πώς λοιπόν οι πολίτες είναι τόσο σίγουροι ότι οι πολιτικοί και οι «δικοί» τους άνθρωποι κλέβουν;
Επειδή κι εγώ είχα την ίδια απορία, ρώτησα φίλους έλληνες που μου εξήγησαν το πώς.
Είναι λοιπόν που οι πολιτικοί μπαίνουν στην πολιτική φτωχοί και σε λίγο καιρό είναι πάμπλουτοι. Είναι που δεν συμφωνούν με την απαίτηση του λαού να ισχύσει το «πόθεν έσχες» και γι αυτούς. Είναι που και οι «δικοί» τους άνθρωποι (συγγενείς, φίλοι), ξαφνικά εμφανίζονται πλούσιοι. Είναι που έχουν ψηφίσει νόμους που τους επιτρέπει να μείνουν ατιμώρητοι για όποια κλεψιά κι αν κάνουν. Είναι τέλος που σε όποιο σκάνδαλο βγει στη φόρα, από πίσω κρύβεται ένας πολιτικός.
Μη μου πεις ότι έχει άδικο ύστερα απ’ αυτά ο λαός.
Και λέω κι εγώ, αν υπάρχουν κάποιοι που δεν κλέβουν, πώς δεν φανερώνουν εκείνους που κλέβουν; Ή πώς δεν παραιτούνται; Ή πώς ψηφίζουν τους νόμους που αφήνουν ατιμώρητους τους κλέφτες; Και αν λοιπόν αυτοί οι κάποιοι δεν κλέβουν, δεν είναι συνεργοί στο έγκλημα;
Όλοι λοιπόν δεν είναι ένοχοι ενώπιον του λαού;
 «Ο κ. Παυλόπουλος τόνισε ότι ο Ελληνισμός δίνει ενωμένος τον δικό του αγώνα και στέλνει το μήνυμα, για τις βασικές αξίες, του ανθρωπισμού, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης μαζί με όλους τους λαούς της Ευρώπης.»

Ας δούμε τον ανθρωπισμό που το μήνυμά του στέλνει σήμερα ο ελληνικός λαός στην ανθρωπότητα. Αφήνουμε την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη γιατί ο χρόνος είναι χρήμα.
Και πρώτα τι είναι ανθρωπισμός;
Είναι η τήρηση του μέτρου στις ανάγκες και τις απολαύσεις, η ανάπτυξη της ηθικής συνείδησης και ευθύνης, η εξύψωση και ευημερία του κοινωνικού συνόλου, η υπέρβαση εγωιστικών ορμών και τάσεων, η ανυστερόβουλη αγάπη προς τον άνθρωπο.
Λοιπόν:
α. Τήρηση του μέτρου στις ανάγκες και τις απολαύσεις.
Το βλέπουμε αυτό καθημερινά στις διασκεδάσεις που γίνονται στις από τους μεγιστάνες του πλούτου.
β. Ανάπτυξη της ηθικής συνείδησης και ευθύνης. 
Μόνο στους βουλευτές μας να ρίξουμε ένα βλέμμα αρκεί. Για να μην επεκταθούμε στην κλεψιά των ελλήνων μεταξύ τους. 
γ. Εξύψωση και ευημερία του κοινωνικού συνόλου.
Μα αυτή είναι η προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων.
Η διαφορά τους είναι στον ορισμό του «κοινωνικού συνόλου»
 δ. Υπέρβαση εγωιστικών ορμών και τάσεων.
Εδώ τους τρώει όλους ο έλληνας, που έχει εξοστρακίσει το «εγώ» από το λεξιλόγιο και από τη ζωή του.
 ε. Ανυστερόβουλη αγάπη προς τον άνθρωπο.
Πρώτοι και σ’ αυτό οι έλληνες.
Όπερ έδει δείξαι.

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΙΣ  ΑΛΠΕΙΣ

Το αεροπλάνο έπεσε στις Άλπεις.
Ζωές πολλές εσβήσανε.

Ζωές
που όμως είχανε προλάβει
άλλη πιο λίγο
άλλη πιο πολύ
να ταγιστούνε πίκρα,
τη δυσωδία του κόσμου να γευτούν,
να ποτιστούν με το άδικο που γη και ουρανός
αεί αναβλύζουντας εκχέουν.

Ζωές πολλές εχάθηκαν
λίγο ή πολύ αργά.

Όμως το ευτύχημα αυτό
επήρε και δυο άριστα.
Γιατί εκεί
στων Άλπεων τα νέφη
σώθηκαν δύο βρέφη.
ιζ΄ συνέχεια

Οι δρόμοι μας στην πατρίδα αντηχούν από γέλια και χαιρετισμούς του ενός προς τον άλλο σε κάθε συνάντηση.
 Οι κοπέλες μας δεν είναι σεμνότυφες παρά είναι ελεύθερες να ζήσουν τη ζωή τους.  Και είναι αυτές που όταν συναντιούνται με κάποιον άγνωστο στο δρόμο, πρώτες αυτές θα χαιρετίσουν. Αντίθετα από ό,τι εδώ, που οι κοπέλες όταν δουν να έρχεται από απέναντι κάποιος άντρας, πιάνουν την αντίθετη από κείνον μεριά του δρόμου, κατεβάζουν το κεφάλι και το στρέφουν προς την άλλη μεριά ώστε να μη τον βλέπουν. Και αυτές τις κοπέλες τις λένε «καλές»-τι θέλουνε να πούνε άραγε;

‘Όταν μπεις σε μαγαζί στην πατρίδα, οι υπάλληλοι σκοτώνονται ποιος να σε εξυπηρετήσει και όταν ακόμα αποφασίσεις, αφού δεις όλα, ότι τίποτε δεν σου κάνει και φεύγεις χωρίς να αγοράσεις τίποτε, ο καταστηματάρχης θα έρθει μαζί σου ως την εξώπορτα του καταστήματος και ανοίγοντας την πόρτα θα σου πει χαμογελώντας: Σας ευχαριστούμε, να μας ξαναέρθετε.
Εδώ οι καταστηματάρχες σε διώχνουν από το μαγαζί τους.
 Έχω γίνει μάρτυρας της ευτυχίας που ακτινοβολούν όσοι ξένοι πετυχαίνουν να γίνουν πολίτες της ευτυχισμένης πατρίδας μας. Και πώς να μην είναι έτσι αφού καμία πατρίδα, όταν ξεπεράσει κανείς το νόστο της συνήθειας για τη χώρα από την οποία προέρχεται, δεν συγκρίνεται με τη δική μας και καμιά ευτυχία με εκείνην που βρίσκει καθένας μέσα στην ζωή της Αμερικής!
Όλα εκεί είναι καμωμένα έτσι που να εξυπηρετούν τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Ανάγκες επιβίωσης, κοινωνικές, ψυχολογικές, αισθητικές, πολιτικές, θρησκευτικές, πολιτισμικές, πνευματικές.
Μια έξοδος από το σπίτι σου για μια βόλτα στη γειτονιά, σε φέρνει σε επαφή με την τάξη, την καθαριότητα, την σοφή εκμετάλλευση του χώρου ώστε το μάτι και η ψυχή ούτε να ανιά ούτε να οικτίρει την καλαισθησία σε ό,τι δημόσιο.
Αν βγεις για ένα Σαββατοκύριακο έξω από την πόλη, παντού φιλόξενες γωνιές με μεταξύ τους διαστήματα διαδρομής ευεργετικά του ψυχισμού του οδηγού ή του επιβάτη των τόσων ειδών μεταφορικών μέσων της ευλογημένης πατρίδας μας. Και ο εκάστοτε προορισμός, έτοιμος να ανανεώσει τη διάθεση για συνέχιση της ζωής μέσα στην πόλη, με αγάπη προς μια τέτοια χώρα που φροντίζει τον κάτοικό της όπως κι αυτός νοιάζεται για κείνη.
Όσο όμως ευτυχείς γίνονται ακόμα και οι έλληνες στην πατρίδα μας, όσοι από αυτούς δεν έχουν βγει από τη χώρα τους είναι όσο γίνεται αντιαμερικανοί. Για ό,τι άσχημο συμβαίνει στην Ελλάδα φταίνε οι αμερικάνοι. Η Παιδεία τους πάει από το κακό στο χειρότερο; Φταίνε οι αμερικάνοι. Αυξήσεις στους μισθούς δεν δίνονται; Φταίνε οι αμερικάνοι. Καίγονται τα δάση τους; Φταίνε οι αμερικάνοι. Ο καιρός χάλασε; Οι αμερικάνοι άλλαξαν το κλίμα. Η ΔΕΗ ακρίβηνε; Φταίνε κι αμερικάνοι. Γριππιάζεται η Ελλάδα; Κάποιον ιό άφησαν ελεύθερο στην Ελλάδα οι αμερικάνοι. Τα τρόφιμά τους είναι βλαβερά για την υγεία τους; Τα ραντίζουν με μυστικές ακτίνες οι αμερικάνοι.
Από σήμερα, συναθροίζοντας και όλα τα προηγηθέντα του πρόσφατου δίμηνου, δε θα λέμε Σαμαράς και Τσίπρας. Θα λέμε ο Κακομοίρης και ο Γελοίος αντίστοιχα.
*
Ο Γλέζος έγραψε βιβλίο που λέει μέσα τον τρόπο που θα τα βγάλουμε πέρα για ένα χρόνο χωρίς δανεικά. Δεν κατεβάζει μόνο σημαίες (της Ακρόπολης, της Λογικής, της Κολοτουμπας), κατεβάζει και ιδέες ο ήρωάς μας.
Ακόμα μας είπε ότι ας λέει ότι δεν στηρίζει την κυβέρνηση, την στηρίζει.
Και είπε ακόμα πως έχει πειστεί ότι ο Κατρούγκαλος δεν είναι διεφθαρμένος.
Χρήσιμοι οι Νέστορες στις κρίσιμες ώρες του έθνους.
*
Ευτυχώς που κάναμε πρόεδρο της δημοκρατίας τον Παυλόπουλο.
Άκουσα το λόγο του.
Μεταξύ άλλων είπε «Όλοι οι Έλληνες, απανταχού της γης, οφείλουμε να εκπληρώσουμε από κοινού αυτό το μέγιστο εθνικό χρέος…»
Κράτησα αυτό το «οφείλουμε». Πάει εκείνο το τετριμμένο «πρέπει» του Παπούλια. Και αυτό το χρωστάτε σε μένα.
Διάβασα στον Καζαμία για το χρόνο 3015 ότι ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ελλάδας θα πει για πρώτη φορά μια φράση που θα αρχίζει «Πετύχαμε να….»
Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Άκουσα επίσης από τον ίδιο ότι ο έξω ελληνισμός οφείλει να δώσει χρήματα για να ξεπεραστεί η κρίση και να φροντίσει να φύγουν οι τούρκοι από την Κύπρο.
Εκεί χάλασε η τηλεόρασή μου και δεν άκουσα αυτό που είπε και για την κυβέρνηση, ότι δηλαδή οφείλει αυτή να κάνει τάχιστα τις διαταχθείσες από την τρόικα μεταρρυθμίσεις.  Αν τον άκουσε κανείς ας μου πει πώς ακριβώς το έθεσε.
Επίσης είπε «δεν μπορεί ένα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να τελεί υπό κατοχή.»
Και ένας Πρόεδρος Δημοκρατίας άνθρωπος είναι και δικαιούται να κάνει ένα λάθος. Ελπίζω οι υπασπιστές του να τον διόρθωσαν. Γιατί τόσα χρόνια αποδείχνεται ότι μπορεί.
Πήγα στο γιατρό. Με φόρτωσε ένα κάρο εξετάσεις και μου είπε να πάρω κορτιζόνη.
Ούτε αυτές θα κάνω ούτε εκείνη θα πάρω. 

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

ιστ΄ συνέχεια

Αλλά ας ξαναγυρίσω,  αν και δεν τελειώνουν αυτά, στην αναφορά όσων ευχάριστων απολαμβάνει ο αμερικανός πολίτης ζώντας στην μεγάλη μας χώρα. Πράγματα που και τα ξέρω και τα ξέρεις, όμως μέσα στη βρωμιά που ζω θα τα γράψω και πάλι, γιατί ενόσω τα γράφω, τα απολαμβάνω σαν να ήμουν εκεί…
Ο χρόνος στην Αμερική είναι φίλος και σύμμαχος του ανθρώπου και όχι δυνάστης και εχθρός του. Δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε όπως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί, όμως δεν αφήνουμε να καταστρέφεται η ζωή μας με βιασύνες να προλάβουμε κάτι ή με θρήνους για το τέλος της. Ζούμε απολαμβάνοντας τη ζωή και ό,τι καλό έχουμε μέσα της δημιουργήσει, βιασύνη για τίποτα δεν μας κατέχει, ο ένας δεν υποβλέπει τον άλλον για  τα αγαθά που έχει, μόνο προσπαθεί κι αυτός να αποκτήσει όσα έχει εκείνος. Και αυτό, πάντοτε πράττοντας όπως η ευγένεια και οι νόμοι της πατρίδας μας ορίζουν. Και η μεγάλη μας πατρίδα αμείβει εκείνον που προσπαθεί. Και αν πάλι αυτός δεν τα καταφέρει, αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι ένας παρακατιανός πολίτης. Οι έχοντες, μέσω των δίκαιων νόμων μας, φροντίζουν να καλοπερνούν και οι μη επιτυχόντες, ώστε να μην υπάρχει μισαλλοδοξία για εκείνους που κέρδισαν αυτό για το οποίο προσπάθησαν.
Τα όνειρα στην Αμερική πραγματοποιούνται. Δουλειά, εξυπνάδα, να! τι μόνο χρειάζονται γι αυτό.
Το κράτος μας, μας προφυλάσσει από κάθε εξωτερικό εχθρό με το υπουργείο Άμυνας και το υπουργείο Εξωτερικών. Από κει και πέρα εμείς δεν έχουμε παρά να υπακούμε τους νόμους μας και να ζούμε δημιουργικά προφυλαγμένοι από κάθε κίνδυνο. Με ασφάλεια, επιδινόμαστε στη δουλειά μας, πλουταίνοντας και την πατρίδα και εμείς ζώντας μια ζωή ευχάριστη και απολαυστική.
Οι αστυνομικοί μας ποτέ δεν θα ενοχλήσουν όποιον έχει δίκιο, θα τσακίσουν όμως τον παραβάτη των νόμων, όπως επιτάσσει το καλό των νομοταγών πολιτών και της πατρίδας. Έτσι δουλεύει η κοινωνία μας.
Στις συναλλαγές μας είμαστε ευγενικοί ο ένας με τον άλλο.
«Φακελάκι» και «μέσον» δεν χρησιμοποιούμε ποτέ στις δοσοληψίες μεταξύ μας. 
«Φακελάκι»- κάτι αδιανόητο για τη χώρα μας-είναι η πληρωμή χρημάτων σε κάποιον υπάλληλο δημόσιο ή ιδιωτικό, επιπλέον εκείνων που του δίνει η υπηρεσία του, προκειμένου να κάνει τη δουλειά του εξυπηρετώντας το λαό(!)
Μα πρέπει να μάθεις και τι είναι το «μέσον». «Μέσον» λοιπόν είναι η χρησιμοποίηση κάποιου γνωστού με μεγάλη κοινωνική, πολιτική ή άλλη δύναμη, προκειμένου αυτός να μεσολαβήσει για να επιτευχθεί κάτι, είτε εντελώς νόμιμο είτε παράνομο, από έναν υπάλληλο του κράτους. Τώρα ξέρεις ότι αδιανόητο είναι να υπάρξει και κάτι τέτοιο στη χώρα μας.
Φακελάκι λοιπόν και μέσον, είναι δυο απαραίτητες πρακτικές, αν θέλεις να τελειώσεις εδώ κάποια δουλειά σου.
Γλέζο
μέσα στη χώρα έκανες ώστε να θριαμβεύσει το δίκαιο και τώρα έβαλες πλώρη να σώσεις και τη διεθνή ιδέα δικαίου;
Είναι δίκαιο να πληρώνουν την κρίση οι φτωχοί και να πλουταίνουν οι πλούσιοι; Είναι δίκαιο οι λίστες να μένουν στα συρτάρια ανέλεγκτες; Είναι δίκαιο να εξαπατάς εσύ και ο πρωθυπουργός σου το λαό (τουλάχιστον δεν καταργήσατε ακόμα τη λέξη) ότι όλα είναι έτοιμα από μέρους σας ώστε να κυβερνήσετε; Είναι δίκαιες οι τόσες αδικίες που μαστίζουν τη χώρα ή μήπως κατέβασες και τη σημαία της δικαιοσύνης; Αν ναι έκανες λάθος. Αυτή η σημαία έπρεπε να υψωθεί.
Ή ακολουθείς και συ την τακτική του πρωθυπουργού σου που ενώ η Ελλάδα βουλιάζει αυτός θέλει να σώσει την Ευρώπη;
Πόσο εύκολα είναι τα παχιά λόγια!
Σώσε και συ τη λοιπόν διεθνή δικαιοσύνη.
Δουλέψτε τους έλληνες. Σας πίστεψαν. Θα έχετε κανένα εξάμηνο ανοχής ακόμα. Ως τότε αριστερίζετε. Με μεγαλύτερη πυκνότητα όμως για να προλάβετε να εκτονωθείτε. Γιατί η Διαμαντοπούλου ετοιμάζει το νεο κόμμα.

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

ιε΄ συνέχεια

 Ξέρεις Ελίζαμπεθ, ο χαρακτήρας των ελλήνων ίσως εξηγείται από τογεγονός ότι οι έλληνες είναι συνοθύλευμα διαφόρων λαών και ομάδων. Και αυτό είναι πολύ πιθανό γιατί στην Ελλάδα έρχονταν από μόνοι τους ή στέλνονταν για να εποικίσουν άγονες περιοχές ή για άλλους λόγους, κομμάτια διάφορων λαών. Και είτε μόνοι τους έρχονταν είτε στέλνονταν εδώ, θα ήσαν βέβαια τα λαϊκά κατακάθια σε κάθε περίσταση. Όπως ας πούμε φυλακισμένοι, κακοποιοί, τεμπέληδες, αλήτες.   Και είναι πολύ πιθανό κάτι τέτοιο, γιατί έχουμε το παράδειγμα της Αμερικής, στην οποία το ίδιο συνέβη. Και στη μεν Αμερική τα πράγματα εξελίχτηκαν όπως τα ξέρουμε γιατί οι καινουργιοφερμένοι στην Αμερική δεν είχαν σε κανένα να δώσουν λόγο και τελείως μόνοι και ανεξάρτητοι έφτιαξαν ένα νέο κόσμο. Ενώ για τους έλληνες ήταν διαφορετικά.
Ελίζαμπεθ! Τρομερό να ζεις σε μια τέτοια χώρα! Μη φύγεις ποτέ από την Αμερική! Και όταν ακόμα θα γίνεις καλά, μη φύγεις ποτέ από την ευλογημένη χώρα μας. Κι εγώ θα παραιτηθώ για να είμαστε μαζί.
Οι ουρανοξύστες μας διαλαλούν το μεγαλείο της τρυπώντας τα σύννεφα και δείχνοντας τη δύναμή μας-δύναμη που την πετύχαμε δουλεύοντας όλοι μαζί με αγάπη για τον άνθρωπο, με σκοπό και με σύστημα. Οι δρόμοι μας, πεντακάθαροι και πλατιοί, είναι το αντικαθρέφτισμα της σταθερής και με ασφάλεια πορείας μας προς τα εμπρός, προς το λαμπρό μας μέλλον. Εμείς παίρνουμε δόξα στα πεδία όχι μόνο των μαχών, αλλά και στους δυσκολότερους αγώνες-τους αγώνες της ειρήνης. Εμείς δεν αρκούμαστε στο αξεπέραστα όμορφο της φύσης της πατρίδας μας, αλλά και ό,τι δημιουργούμε φροντίζουμε να είναι κι αυτό όμορφο: τα σπίτια, οι κήποι μας, τα πάρκα, οι χώροι διασκέδασης και εργασίας , ώστε να ζούμε όλη τη ζωή μας μέσα στην ομορφιά. Τα παιδιά μας τα μαθαίνουμε από μικρά στην τήρηση των νόμων και τα εφοδιάζουμε από όταν είναι μικρά ακόμα με όλα όσα χρειάζονται για να περάσουν μια ζωή αξιοπρεπή, με σεβασμό στον άνθρωπο και στο περιβάλλον.
Η ελευθερία μας για πρώτη φορά στον κόσμο είναι πραγματική ελευθερία: θρησκευτική, λατρείας, πνεύματος, ιδεών, λόγου, αυτοπροσδιορισμού του ατόμου. Και το Σύνταγμά μας εγγυάται τις προσωπικές ελευθερίες.
Η δημοκρατία μας είναι υποδειγματική. Μακριά είναι ακόμα η Ευρώπη, όσο και αν το προσπάθησε να μας πλησιάσει, από του να χτίσει μια πολιτική ένωση που να θυμίζει σε κάτι τη δική μας. Δικαιοσύνη μας, Παιδεία, ζηλευτές. Ως για τους φτωχούς, που δεν γίνεται να μην υπάρχουν σε κάθε χώρα, ζουν κι αυτοί απολαμβάνοντας όλα τα απαραίτητα για μια ζωή αξιόπρεπη αγαθά, που απλόχερα η πολιτεία μας φροντίζει να τους παρέχει.
Πού στην Ευρώπη -και όχι μόνο στην Ελλάδα- μπορείς να βρεις όσα η πατρίδα μας παρέχει στους πολίτες της;
Ο Θεός να ευλογεί την Αμερική.
Και όταν ο αμερικάνος δώσει το χέρι για μια συμφωνία, τίποτα δεν μπορεί να τον κάνει να αλλάξει απόφαση. Κοροϊδίες και αθετήσεις και εξυπνάδες δεν υπάρχουν.
Αλλά αξίζει να σου εξηγήσω τι θεωρείται εξυπνάδα στην Ελλάδα. Έξυπνος λοιπόν εδώ θεωρείται εκείνος που μπορεί να κοροϊδεύει τον άλλο, αθετώντας με διάφορες προφάσεις κάτι συμφωνημένο, πουλώντας κάτι ακριβότερα από την τιμή του, επικρατώντας με αθέμιτα μέσα σε διενέξεις, προηγούμενος με ύπουλο τρόπο σε κάτι μικρό ή μεγαλύτερο στις κοινωνικές του ή άλλου είδους σχέσεις με τον συνάνθρωπό του. Και κουτός είναι εκείνος που δεν μεταχειρίζεται τέτοιες μεθόδους. Για να καταλάβεις τι εννοώ, σκέψου ότι  οι γάλλοι, οι γερμανοί και γενικά οι βορειοευρωπαίοι, χαρακτηρίζονται από τον «έξυπνο» έλληνα σαν «κουτόφραγκοι», εμείς δε, οι αμερικάνοι, σαν (κουτο)«αμερικανάκια»…
Ημέρα της ποίησης
Οι ποιητές είναι εκείνα τα γράμματα που από λάθος διεύθυνση ή από αφηρημάδα του ταχυδρόμου πήγανε σε λάθος προορισμό, τη γη, που είναι τελείως διαφορετικός από εκείνον για τον οποίο ήσαν προορισμένοι. Και πνιγμένοι από τις κοροϊδίες και τις προσβολές των γήινων όπως το ασχημόπαπο του  Christian Andersen, και ώσπου να ξαναβρεθούν στα πάτρια εδάφη, μπορούν μόνο να επιζούν μέσα στη γήινη κόλαση, αναλογιζόμενοι σαν μέσα σε όνειρο τον άλλο, τον δικό τους κόσμο.
Αυτός ο αναλογισμός και αυτό το όνειρο είναι αυτό που οι γήινοι λένε «ποίηση».

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

ιδ  ΄συνέχεια

παιδεία
Η Παιδεία πληρώνει κι αυτή την ανευθυνότητα των πολιτικών.
Ο κάθε υπουργός της Παιδείας, όταν αναλαμβάνει τα καθήκοντά του, απαραίτητα σχεδιάζει μια νέου τύπου Παιδεία, όχι σύμφωνη με τις ανάγκες της εποχής αλλά σύμφωνα με τις δικές του γνώμες και φαντασίες.
Οι σύμβουλοί του πάντοτε συμφωνούν με τη γνώμη του υπουργού, επειδή αυτοί είναι πάντοτε πλούσιοι και δεν έχουν πρόβλημα με τις σπουδές των παιδιών τους-όλοι αυτοί θα στείλουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές, ή στα δυο καλλίτερα εκπαιδευτήρια της Αθήνας. Ξέρω πως ακούγεται φρικτή μία τέτοια αιτία της αρνητικής συμπεριφοράς του υπουργού και των συμβούλων του. Έχω ρωτήσει έλληνες με κάποια μόρφωση και γνώμη πάνω στα της Παιδείας και η γνώμη τους ταιριάζει με τη δική μου-αυτή που πιο πάνω σου είπα. Με δυο λέξεις πλήρης αδιαφορία. Και ο πρωθυπουργός χαίρεται που ο υπουργός του βγάζει πέρα τις δουλειές του υπουργείου του χωρίς ξεσήκωμα του φοιτητόκοσμου, και οι βουλευτές με το ίδιο κριτήριο ψηφίζουν ό,τι τους φέρνει στη Βουλή ο υπουργός και όλοι είναι μια χαρά. Ας μένουν αμόρφωτα τα παιδιά της Ελλάδας, ας μην είναι ικανά βγαίνοντας από το λύκειο να αρθρώσουν μια πρόταση ή να χειριστούν στοιχειωδώς έναν υπολογιστή. Μα ο κύριος υπουργός έχει τις ευλογίες του κυρίου πρωθυπουργού. Ας βγαίνουν από τα Πανεπιστήμια οι επιστήμονες χωρίς να μπορούν να σταθούν δίπλα από τελειόφοιτους θεράποντες  της ίδιας επιστήμης χωρών όπως όχι η Αμερική και η Ευρώπη, αλλά όπως και η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Μα ο κύριος υπουργός έχει τις ευλογίες του κυρίου πρωθυπουργού. Ας αποφοιτούν από τα σχολεία τα ελληνόπουλα χωρίς να ξέρουν να μιλάνε ή να διαβάζουν. Αυτό θέλει η Παιδεία τους. Γιατί γλώσσα ίσον σκέψη και η σκέψη, το να σκέφτεται ο λαός, δε θα βόλευε τους κρατούντες.

υγεία
Ίδια και χειρότερη η κατάσταση στην Υγεία. Ουρές στα ιατρεία, λεφτά από τον άρρωστο στο γιατρό για να κάνει τη δουλειά για την οποία πληρώνεται από το Δημόσιο, νοσοκομεία άθλια και βρωμερά, πλουτισμός γιατρών από χορήγηση φαρμάκων εταιριών που χρυσοπληρώνουν τους γιατρούς ακριβώς για να γράψουν τα δικά τους φάρμακα, μισθοί γιατρών γλίσχροι.
Οι υπουργοί στην Ελλάδα υπάρχουν για να διαχειρίζονται τα χάλια που βρήκαν στα υπουργεία τους ώσπου να τα παραδώσουν στους επόμενους στα ίδια ή χειρότερα χάλια. Οι υπουργοί και οι σύμβουλοι και οι λεφτάδες, θα πάνε για νοσηλεία στο εξωτερικό-γιατί να γνοιαστούν για την Υγεία του λαού;
Να μην εξακολουθήσω να σου αναφέρω για κάθε υπουργείο ξεχωριστά τι συμβαίνει. Ίδιο χάος, ίδια κλοπή, ίδια αδιαφορία, ίδια κατάντια σε όλα τα υπουργεία και στο αντικείμενό τους.
Και ο λαός, αμόρφωτος και συνεπώς βλαξ, ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια τους ίδιους του τους καταστροφείς, εκλιπαρώντας τους μετά από κάθε φορά που τους ψηφίζει για μια θέση στο Δημόσιο, αποβλακωνόμενος όλο και περισσότερο από την Τηλεόραση, βλέποντας με ανοιχτό το στόμα τους πολιτικούς του να κολυμπάνε στο δικό του χρήμα και στο δικό του αίμα.
Στριμωγμένοι ανάμεσα Αφρικής και Ευρώπης, χωρίς να θέλουν να τους λένε Αφρικανούς, χωρίς να μπορούν να γίνουν Ευρωπαίοι΄ στριμωγμένοι ανάμεσα Ανατολής και Δύσης χωρίς να είναι ούτε δυτικοί ούτε ανατολίτες, οι έλληνες. Ανάδελφοι επίσης-κανένας λαός συγγενικός. Με γείτονες που διάλεξαν να τους έχουνε εχθρούς. Κάνουν προς τα κάτω-θάλασσα ΄ κάνουν προς τα δεξιά-θάλασσα ΄ κάνουν προς τ’ αριστερά-θάλασσα. Απομονωμένοι έτσι μες στην ερημιά τους, αγρίμια καταντήσανε. Και μένουνε εδώ μέσα σκοντάφτοντας ο ένας πάνω στον άλλο και περνάνε τη ζωούλα τους μικροί, φοβισμένοι και ασήμαντοι, με τα μικρά τους σπιτάκια, με τους δρομάκους τους, με τις πολιτειούλες τους, με τα θεατράκια τους, με την κυβερνησούλα τους, με τους δημοσιογραφίσκους τους, με τους ποιητάκους τους, με τους φιλοσοφάκους τους, με τα πανεπιστημιάκια τους, με τους ερωτάκους τους, με τα μικρά κοντόθωρα μυαλουδάκια τους, με την σεμνοτυφιούλα τους, με τους μυθάκους τους για πρωτιά τους σε όλα, με το μίσος τους για ό,τι ξένο καλό, με τα δανεισμένα λεφτουδάκια τους, με τις ένοπλες αδυναμίες τους, με τη βιομηχανιούλα τους, με την ιατρικούλα τους, με την διασκεδαστική μεγαλομανιούλα τους, μισώντας εαυτούς και αλλήλους, καταρώμενοι την τύχη που φταίει για όλα, φανταζόμενοι τι «θα έκαναν αν», κραυγάζοντες γοριλοειδώς, φοβούμενοι το φως και σκάβοντας όπως οι τυφλοπόντικες το έδαφος κάτω από το οποίο ζουν. Και κάπου κάπου φουσκώνουν την φούσκα που, όπως τα τουκάν-τουκάν εκεί σ’ εμάς, έχουν κάτω από το λαιμό τους, και αλληλοθαυμάζουν τη δύναμη και την ομορφιά τους ώσπου ο αέρας με θόρυβο να τους βγει από τα φουσκωτά τους υπολαίμια  μπαλόνια και να τους αφήσει κι αυτός.
Ένας λαός προερχόμενος από ανάμιξη  πολλών άλλων, που όμως δεν ευτύχησε να βγει λαός πολιτισμένος όπως εμείς. Και αυτό είναι φυσικό αφού οι συνιστώσες του είναι κύρια οι βαλκάνιοι και οι τούρκοι.
Λέω στη Μαρία: Νομίζω ότι πρόκειοται να πεθάνω γρήγορα...
Μαρία: Όχι μωρό μου
Εγώ: ...και γι αυτό θα χαλάσω όλα μου τα λεφτά...
Μαρία: (έρχεται κοντά μου και με αγγαλιάζει): Και για πότε το υπολογίζεις αγαπη μου;!

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2015

ιγ΄ συνέχεια

αντιπολίτευση-κυβέρνηση σημειώσατε χι

Δύο είναι τα κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία. Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Το πρώτο θεωρείται συντηρητικό, το δεύτερο προοδευτικό. Και λέω θεωρείται, γιατί και των δύο τα κύρια χαρακτηριστικά δεν είναι αυτά που τα ξεχωρίζουν σε συντηρητικό και προοδευτικό κόμματα, αλλά εκείνα που χαρακτηρίζουν τις επιδιώξεις τους. Και επιδίωξη του καθενός είναι η αυταρχική διακυβέρνηση πίσω από την οποία κρύβονται συμφέροντα ιδιοτελή των βουλευτών και των δικών τους ανθρώπων. Το με ποιους λεκτικούς μανδύες (φιλελεύθερους - συντηρητικούς ή  σοσιαλιστικούς-προοδευτικούς) θα ντύσουν τις ενέργειές τους, δεν προβληματίζει τις τελευταίες δεκαετίες τα κόμματα, μιας και οι μανδύες αυτοί έχουν υφανθεί από κλωστές κοινές και αποδεκτές και από τις δύο παρατάξεις και είναι έτσι φτιαγμένοι ώστε να ταιριάζουν γάντι και στα δυο κορμιά. Κάτω από τους μανδύες εδράζεται και εργάζεται το συμφέρον.
Και τα κορμιά σού τα έχω περιγράψει κάπως μέχρι τώρα, εκτός αυτού όμως και η υπόλοιπη επιστολή μου γύρω από τα συμφέροντα αυτά περιστρέφεται, αφού το κορμί-συμφέρον ταυτίζεται με την αιτία της κατάντιας της Ελλάδας.
Θα σου μιλήσω εδώ για τους μανδύες και μάλιστα για τους μανδύες χωρίς τα εξαρτήματά τους, που άλλωστε λίγο λίγο ξεδιπλώνονται στο γράμμα μου αυτό, το οποίο προσπαθώ να γράψω με τέτοιον τρόπο που η ανάγνωσή του να μη σου γίνει βαρετή. Η αγάπη μου για σένα καθώς και η μισητή απόσταση που μας χωρίζει και που βαθαίνει τον πόνο του προσωρινού έστω χωρισμού μας, εύχομαι να με βοηθήσει σ’ αυτό έτσι που και την αγάπη μου να σου δείξω αλλά και για λίγο την απόσταση αυτή να μην την νοιώθουμε γράφοντας εγώ, διαβάζοντας εσύ.
Ο μανδύες λοιπόν είναι οι αλληλοκατηγορίες. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση αλλάζουν μανδύα ανάλογα με το αν είναι κυβέρνηση ή αντιπολίτευση. Η παράταξη που κυβερνάει έχει τον μανδύα της κυβέρνησης. Η αντιπολίτευση τον μανδύα της αντιπολίτευσης. Και η αντιπολίτευση κατηγορεί τις πράξεις και τις παραλείψεις της κυβέρνησης και η κυβέρνηση κατηγορεί την αντιπολίτευση για ό,τι παρέλειψε να κάνει ή για ό,τι έκανε όταν ήτανε κυβέρνηση. Όταν η αντιπολίτευση γίνει κυβέρνηση και η κυβέρνηση μπει στην αντιπολίτευση, οι μανδύες αλλάζουν ντύνοντας όμως πάντοτε τις ίδιες κατηγορίες, επιπλήξεις, απειλές, ειρωνείες, συκοφαντίες.
Και μη νομίσεις ότι οι κατηγόριες φείδονται των σωστών ενεργειών που μπορεί να έχει κάνει η κυβέρνηση όταν ήταν κυβέρνηση.  Όχι! Βάλλονται και αυτές!
Κύριος και προσφιλής τόπος τελέσεως των λεκτικών διαπληκτισμών είναι πρώτα η τηλεόραση και αμέσως μετά η Βουλή. Όλες οι συζητήσεις  είτε αρχίζουν σαν ή καταλήγουν σε ομηρικούς καυγάδες.
Αλλά το σπουδαίο είναι ότι οι καυγάδες αυτοί δεν γίνονται για να προέλθει από αυτούς κάτι σωστό, αλλά από μια ανάγκη που όλοι οι βουλευτές υπηρετούν, την ανάγκη να υποβιβάσουν τον αντίπαλο στα μάτια του λαού. Αυτοί οι καυγάδες θυμίζουν τους παιδικούς αναίτιους καυγάδες που όμως εκεί δικαιολογούνται από την ανάγκη του παιδιού να διοχετεύσει κάπου την ενέργειά του. Ίσως όμως και οι πολιτικοί να καυγαδίζουν γιατί επειδή δεν κάνουν τίποτε, αποβάλλουν ασκόπως διαπληκτιζόμενοι την ανία που τους προκαλεί η βουλευτική απραξία τους. Ποιος αλήθεια ξέρει…
O Κώτσος είναι ένα μικρό παιδί μιας οικογένειας καθισμένο μαζί με τα άλλα στο τραπέζι την ώρα του φαγητού.
Η κατσαρόλα είναι στο τραπέζι και από εκεί μέσα η μητέρα παίρνει με την κουτάλα και μοιράζει σε όλα τα παιδιά φαγητό.
Όταν έχει τελειώσει το φαγητό στην κατσαρόλα, ο Κώτσος έχει φάει κιόλας όλο το φαγητό του και ζητάει κι άλλο. Μάταια η μητέρα τού λέει ότι δεν υπάρχει άλλο φαγητό. Στην επιμονή του παιδιού, η μητέρα παίρνει από λίγο φαγητό από κάθε πιάτο των άλλων παιδιών που ακόμα τρώνε, και το αποθέτει στο πιάτο του Κώτσου, το οποίο αυτός αμέσως καταβροχθίζει.
Το παιδί όμως ζητάει κι άλλο φαγητό. Παίρνει λοιπόν ένα μαχαίρι στο χέρι, τριγυρίζει μέσα στο σπίτι, βγαίνει έξω στο δρόμο απειλώντας και φωνάζοντας «δε μου δίνουν φαγητό» και βρίζει τη μητέρα, τον πατέρα και τ’ αδέρφια του.
Είναι μια περίπτωση πρωτοφανής για τα πράγματα της πόλης. Στην αρχή όλοι ξαφνιάζονται.
Μερικοί λένε τι να γίνει, καμιά φορά βγαίνει κι ένα τέτοιο παιδί, να το σκοτώσουμε; Άλλοι, τελείως εξαγριωμένοι από τη συμπεριφορά του,  λένε ναι να το σκοτώσουμε. Άλλοι κλείστε το σ’ ένα δωμάτιο και ταϊζετέ το όσο δικαιούται κάθε φορά.
Το παιδί από την άλλη είναι μεν μικρό, αρκετά μεγάλο όμως για να υποψιάζεται ότι δεν μπορούν να το διώξουν από την οικογένεια. Και αυτό το εκμεταλλεύεται ζητώντας προνόμια που δεν δικαιούται να ζητάει.
Το παίρνουν παράμερα και συζητάνε μαζί του η μάνα, ο πατέρας,  γειτόνοι. Εμπλέκονται τηλεφωνικά στη συζήτηση άκόμα και φαμελίτες που ζουν πολύ μακριά γιατί και αυτοί έχουν την έγνοια μήπως το παιδί αυτό δώσει το κακό παράδειγμα και αρχίσουν και άλλα παιδιά να παίρνουν μαχαίρια στα χέρια και να τριγυρίζουν απειλώντας. Και ξέρουν καλά ότι ένα μαχαίρι δεν είναι να μη το παίρνει σοβαρά κανείς, άσχετα από το ποιος το κρατάει.
Παρόλες τις συζητήσεις και τις προσπάθειες φρονηματισμού του παιδιού όμως, τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα ήθελαν οι γονείς και οι άλλοι εμπλεκόμενοι. Το παιδί εφευρίσκει όλο και νέες καταστάσεις που δήθεν αιτιολογούν την συμπεριφορά του. Τα έντερά μου ζητάνε κι άλλο φαγητό, λέει. Ή ζαλίζομαι αν δεν φάω πολύ, ή, έτσι είμαι φτιαγμένο να θέλω πολύ φαγητό και τέτοια. Να σε πάμε, του λένε, να κάνεις εξετάσεις στο γιατρό για να μας πει αν είναι έτσι όπως τα λες. Τότε είναι που αγριεύει, βρίζει πιο πολύ και δε θέλει ν’ ακούσει ούτε το όνομα του γιατρού. Να μη τον λέτε γιατρό, τους λέει, να τον λέτε θεραπευτή.
Και από πάνω ξεσηκώνει και τα άλλα συνομίληκά του παιδιά εναντίον των γονιών τους.
Οι μεγάλοι προσπαθούν μάταια να το συνετίσουν και να το κάνουν να καταλάβει ότι προτιμότερο θα ήταν να διαφέρει από τους άλλους όχι κρατώντας μαχαίρι αλλά για κάτι πιο ήπιο, κάτι που δεν θα τρομάζει τους άλλους προδιαθέτοντάς τους άσχημα για κάθε του αίτημα.
Προς το παρόν δεν τα καταφέρνουν.
Αν δίπλα στο άγαλμα της βασιλικής Κυβέλης που παντρεύτηκε τον δοσίλογο Γεώργιο Παπανδρέου υπήρχε και το άγαλμα της Χρύσας Χατζηβασιλείου, κανένα από τα δυο δεν θα βανδαλιζόνταν.
Και αν δίπλα από το άγαλμα του Παλαμά βρισκόταν και το Άγαλμα του Άρη Βελουχιώτη, παρομοίως.
Κυριακή 22 Μαρτίου 2015

Κυριακὴ Δ’ τῶν Νηστειῶν (Ἰωάννου τῆς Κλίμακος)
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Θ´ 17 - 31
17 καὶ ἀποκριθεὶς τω Τσίπρα ο λαός εἶπε· Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου Σαμαράν πρὸς σέ, ἔχοντα πνεῦμα λάλον. 18 καὶ ὅπου ἂν αὐτὸν καταλάβῃ, ούτος κύπτει, καὶ Μνημονίζει καὶ τροϊκανίζει, καὶ μάλιστα πάλιν και πάλιν λέγει· καὶ εἶπον τοῖς υπουργοίς σου ἵνα το λάλον πνεύμα αὐτὸ ἐκβάλωσι, καὶ οὐκ ἴσχυσαν. 19 ὁ δὲ Τσίπρας ἀποκριθεὶς αὐτῷ λέγει· Ὦ γενεὰ ἄπιστος, ἕως πότε πρὸς ὑμᾶς ἔσομαι; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετε αὐτὸν πρός με. καὶ ἤνεγκαν Σαμαράν πρὸς αὐτόν. 20 καὶ ἰδὼν αὐτὸν εὐθέως τὸ πνεῦμα ἐσπάραξεν αὐτόν, καὶ πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ἐκυλίετο μάλιστα μάλιστα λαλών. 21 καὶ ἐπηρώτησε τὸν πατέρα αὐτοῦ· Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· Παιδιόθεν. 22 καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς φασισμόν ἔβαλε καὶ εἰς Μνημόνιον, ἵνα ἀπολέσῃ αὐτόν· ἀλλ’ εἴ τι δύνασαι, βοήθησον εμοί σπλαγχνισθεὶς ἐπ’ εμέ. 23 ὁ δὲ Τσίπρας εἶπεν αὐτῷ· Τὸ εἰ δύνασαι πιστεῦσαι τω Σύριζα, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι. 24 καὶ εὐθέως κράξας ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μετὰ δακρύων ἔλεγε· Πιστεύω, Σύντροφε Αλέξη· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ. 25 ἰδὼν δὲ ὁ Τσίπρας ὅτι ἐπισυντρέχει ὄχλος ἐπετίμησε τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ λέγων αὐτῷ· Τὸ πνεῦμα τὸ λάλον καὶ κωφὸν, ἐγὼ σοι ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. 26 καὶ κράξαν καὶ πολλὰ σπαράξαν αὐτόν είπεν. ου δύναμαι εξελθείν απ’ αυτού ότι ζωή ζώσα αυτού ειμι. καὶ ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, ὥστε πολλοὺς λέγειν ὅτι ἀπέθανεν. 27 ὁ δὲ Τσίπρας κρατήσας αὐτὸν τῆς χειρὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ ἀνέστη. 28 Καὶ είπεν τω πατρί αυτού ου δύναμαι τούτο ποιήσαι, βαρεία γαρ η νόσος αυτού. Και εἰσελθόντα αὐτὸν εἰς οἶκον οἱ υπουργοί αὐτοῦ ἐπηρώτων αὐτόν κατ’ ἰδίαν, ὅτι ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό. 29 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ειρήνη υμίν. μη ταράττεσθε. ουδ’ εγώ αυτός ηδυνήθην εκβαλείν το δαιμόνιον αυτού. ο φασισμός αυτού ἐπ’ οὐδενὶ δύναται ἐξελθεῖν αυτού. 30 Καὶ ἐκεῖθεν ἐξελθόντες παρεπορεύοντο διὰ τῆς περιμετρικής, καὶ οὐκ ἤθελεν ἵνα τις γνῷ· 31 ἐδίδασκε γὰρ Τσίπρας τοὺς υπουργούς αὐτοῦ καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς ὅτι ο υἱὸς τοῦ Λένιν παραδίδοται εἰς χεῖρας ἀνθρώπων, καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ ἀποκτανθεὶς τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ λησμονηθήσεται.

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

ιβ΄ συνέχεια

 Όλα αυτά έχουν σαν συνέπεια να γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι συνεχώς, την ίδια στιγμή που οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι. Επειδή τα χρήματα δεν είναι ατελείωτα σε μια χώρα και η μοιρασιά των χρημάτων είναι που καθορίζει την ευτυχία ή όχι των πολιτών και την ύπαρξη ή όχι δημοκρατίας στη χώρα.
Μια άλλη τάξη που καρπώνεται τα χρήματα της ληστείας του λαού από τους πολιτικούς, είναι οι συγγενείς τους και οι πολιτικοί φίλοι τους. Οι συγγενείς τους, επειδή το συμφέρον στην περίπτωση αυτή είναι άμεσο, και οι πολιτικοί φίλοι επειδή αυτοί οι άνθρωποι είναι τα καλώδια που μεταφέρουν και διαδίδουν στις μάζες την εκμεταλλευτική τάση των πολιτικών κατάλληλα ωραιοποιημένη.

Nόμοι που δεν τηρούνται
Νόμοι που δεν τηρούνται; Μα τότε γιατί γίνονται; Ε λοιπόν, όχι μόνο γίνονται, αλλά επιτρέπουν την ατιμώρητη κλοπή.
Θα μου πεις καλή μου Ελίζαμπεθ, πώς οι νόμοι μπορεί να επιτρέπουν την κλοπή;
Και όμως, ιδού ένα άλλο φαινόμενο πρωτοφανές για κράτος: οι νόμοι επιτρέπουν την κλοπή χρημάτων του κράτους από πολιτικά πρόσωπα ατιμωρητί. Επειδή τους νόμους τους φτιάχνουν οι ίδιοι οι πολιτικοί και έχουν θεσπίσει την ατιμωρησία τους για όποια παράβαση κάνουν, που, βέβαια, στην ουσία δεν είναι καθόλου παράβαση σύμφωνα με τον δικό τους νόμο… Μπορεί να δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις, όμως πίστεψέ το σε παρακαλώ. Η Ελλάδα είναι η χώρα του απίστευτου.
 Και μιας και μιλάμε για νόμους να σου πω ότι οι νόμοι στην Ελλάδα υπάρχουν για… να υπάρχουν μόνο. Κανένας δεν εφαρμόζει το νόμο στην Ελλάδα. Η κοινωνική ζωή εδώ ρυθμίζεται από ένα συνοθύλευμα συνηθειών από τη μια και  αδιαφορίας για τα πάντα από την άλλη. Οι έλληνες δεν λογαριάζουν τους νόμους. Γι αυτούς οι νόμοι υπάρχουν για τους άλλους. Και άλλοι είναι όλοι εκτός από τον εαυτό του καθενός. Οι έλληνες κάνουν ό,τι θέλουν. Αν βλάψουν το συμφέρον κάποιου, τότε η λύση θα δοθεί με φωνές και πολλές φορές με φυσική βία. Όποιος φωνάξει περισσότερο ή ο δυνατότερος, νικάει. Σε σοβαρές περιπτώσεις και μόνον όπου κρίνονται οικονομικά συμφέροντα, τότε μόνον έχουν λόγο οι δικηγόροι και τα δικαστήρια. Και τότε όμως κερδίζει ο πλουσιότερος ή ο δυνατότερος. Αλλιώς ατιμώρητα κάνει ο έλληνας ό,τι θέλει. Ανεβάζει τις τιμές στα εμπορεύματα που πουλάει, παρκάρει στα πεζοδρόμια, καταστρέφει τη δημόσια περιουσία κατά βούληση, ξεγελάει όποιον μπορεί, τρέχει με το αυτοκίνητό του με όποια ταχύτητα μπορεί, βρίζει όποιον θέλει, πηγαίνει όποτε θέλει στη δουλειά του, θεωρεί εξυπνάδα να κοροϊδέψει την πολιτεία στις σχέσεις του μαζί της.
Ο Τσίπρας μου μοιάζει με κείνον το νεαρό που είχε καταδικαστεί σε θάνατο με τη λαιμητόμο τοτε, στη Γαλλική επανάσταση. Και η μητέρα του, για να μη φανεί δειλός ο γιος της, φρόντιζε να του στέλνει μηνύματα κάθε τόσο με τα οποία τον καθησύχαζε ότι δε θα τον σκοτώσουν τελικά. Έτσι εκείνος φερόταν σαν να ήτανε γενναίος, κάτι που απαιτούσε και η ιστορική του καταγωγή. Την ημέρα της εκτέλεσής του, η μητέρα του τού έστειλε μήνυμα ότι να μην ανησυχεί, θα τον πάνε στη λαιμητόμο, θα του βάλουνε το κεφάλι στην κατάλληλή υποδοχή, όμως τη στιγμή εκείνη θα φέρει κάποιος την είδηση της αθωότητάς του και θα του δοθεί χάρη.
Έτσι ως τα τελευταία του ο νεαρός δειχνόταν ότι είναι γενναίος και ότι αψηφάει το θάνατο.
Κάτι τέτοιο ίσως συμβαίνει και με τον Τσίπρα. Ίσως κάποιος του έχει πει πως μπορεί να κάνει ότι θέλει-να βρίζει τους ευρωπαίους, να καυτηριάζει λόγια και πράξεις τους, να αγνοεί τη συμφωνία μας μαζί τους-, όμως την τελευταία στιγμή θα του δώσουν ότι ζητάει ζητώντας του και συγνώμη αποπάνου.
Και γι αυτό ο Τα’ιπρας κάνει αυτά που κάνει.
Αν όμως δεν είναι έτσι;
Αν δεν είναι έτσι, τότε ο Τσίπρας είναι ανόητος. Γιατί πηγαίνει ίσα στο χαμό. Τραβώντας και την Ελλάδα μαζί του.
Και ποιο το κέρδος του τότε;
Ίσως πάλι όλοι τους, και Τσίπρας και υπουργοί, να είναι τόσο ακραίοι στα λόγια τους, ξεσπώντας ύστερα από δεκαετιών καταπίεση από τη Δεξιά.
Μα είναι λόγος αυτός να καταστρέψει ο Τσίπρας μια χώρα επειδή δεν μπορεί ίσως να τιθασέψει τα λόγια του κι αυτός και η κυβέρνησή του; Αυτό θα μπορούσε να το πάθει ένας οποιοσδήποτε άλλος, όχι όμως ένας ηγέτης.
Καμιά φορά τον παρομοιάζω με τον εαυτό μου σε μια περιπέτεια ου έχω με τα αδέρφια μου. Πήγαν και καταλάβανε τα δυο σπίτια που μας άφησε ο πατέρας μου, τα κλείδωσαν με πανάκριβες γερμανικές (σύμπτωση!) κλειδαριές, τα ονόμασαν δικά τους, και μου μήνυσαν ότι μου απαγορεύεται όχι μόνο να πάω να μείνω μέσα σε αυτά, όχι να τολμήσω να παραβιάσω τις κλειδαριές και να μπω μέσα, αλλά και να πλησιάσω κιόλας στα σπίτια σε απόσταση μικρότερη των πενήντα μέτρων. Και έχουν βάλει ανθρώπους να προσέχουν μήπως κάνω κάτι από όσα μου απαγόρεψαν. Και με έχουν ειδοποιήσει πως αν κάνω κάτι τέτοιο θα με μηνύσουν.
Αυτοί είναι οι ευρωπαίοι μου.
Εγώ είμαι ο Τσίπρας.
Τα σπίτια που μου έχουν κλέψει είναι αυτά που θα μπορούσα να διεκδικήσω από αυτούς, όπως ο Τσίπρας θέλει να πάρει πίσω από τους ευρωπαίους  αξιοπρέπεια, μικρά επιτόκια, «ανάσα» και ότι άλλο τους ζητάει τέλος πάντων.
Όμως εγώ δεν πηγαίνω να τα ζητήσω.
Γιατί δεν είμαι χαζός όπως ο Τσίπρας.
Και ούτε κάποιος μου έχει υποσχεθεί ότι θα τα δικαιωθώ τελικά όπως ίσως υποσχέθηκε κάποιος στον Τσίπρα.
Μα οι αναλογίες συνεχίζονται.
Τα αδέρφια μου είναι πλούσια όπως οι ευρωπαίοι. Εγώ είμαι φτωχός όπως η Ελλάδα.
Εγώ είμαι ένας και αυτοί είναι-με τα παιδιά και τα εγγόνια τους-εμ δε θα ’ναι καμιά εικοσι-ειοσπέντε; όπως Η Ελλάδα είναι μόνη και οι άλλοι είναι όσοι είναι.
Η διαφορά μας είναι πως ο Τσιπρας έχει και τις ευλογίες του Πάπα και του Αρχιεπίσκοπού μας και την ανοχή τουλάχιστον του Ομπάμα. Εδώ ο Τσίπρας με τρώει, εγώ δεν έχω κανενός την υποστήριξη ή την ανοχή. Οι τέως κοινοί μας φίλοι  και οι συγγενείς  δεκάρα δε δίνουν για κανένα μας. Ο γιος μου έχει πάει με το μέρος τους από την πρώτη στιγμή και έχει γίνει κατ’ αντίστροφη αναλογία ο Σόιμπλε της υπόθεσης.
Από όλα αυτά καταλαβαίνετε βέβαια τι κάθαρμα είμαι. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Θα έπρεπε να κάνω αυτό που κάνει ο Τσίπρας;
Να τους πολεμήσω; Έστω κι αν στην περίπτωσή μου δεν θα κινδύνευε καμία Ελλάδα;
Να παραβώ τις διαταγές τους; Γιατί; Για να με κάμνουν μαύρο στο ξύλο αυτοί και οι μπράβοι τους;
Να τους πολεμήσω δικαστικά; Με τι λεφτά να πληρώσω δικηγόρο; Και άντε ρίσκβω και δανείζομαι και τον πληρώνω. Με μάρτυρα ποιον όταν αυτοί θα έχουν είκοσι-εικοσπέντε «μάρτυρες»;
Δε θα ήμουνα χαζός αν επιχειρούσα κάτι από αυτά τα δύο;
Και δεν είναι λοιπόν  χαζός και ο Τσίπρας, όταν επιτίθεται χωρίς όπλα, χωρίς λεφτά και χωρίς μάρτυρες;
Εκτός αν, ο Τσίπρας, έχει το κρυφό χαρτί της υπόσχεσης ότι στο τέλος θα δικαιωθεί πανηγυρικά.
Το έχει όμως;

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

ια΄ συνέχεια
διαπλοκή
Ένα άλλο γνώρισμα των πολιτικών είναι η περίφημη διαπλοκή τους με τους ανθρώπους του Τύπου, της Τηλεόρασης, του Ραδιοφώνου, με τα συνδικάτα και με τις Τράπεζες. Παράνομες διευκολύνσεις, απευθείας χορήγηση κρυφά χρημάτων του κράτους από τους πολιτικούς σε όλους τους παραπάνω, κλοπή κρατικών χρημάτων από τους πολιτικούς με διάφορα κολπα, έχουν γίνει καθημερινή κατάσταση στην Ελλάδα. Σαν συνέπεια αυτού, οι άνθρωποι του Τύπου έχουν αναλάβει την υποχρέωση να στηρίζουν με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο τους πολιτικούς. Πηχυαία άρθρα στις εφημερίδες και εκπομπές, στηρίζουν τους πολιτικούς και το σύστημα που αυτοί υπηρετούν, έναν βρωμερό καπιταλισμό. Ακόμα οι μεγαλοεπιχειρηματίες του Τύπου έχουν αναλάβει την υποχρέωση   να προωθούν σε θέσεις  που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη ανθρώπους δικούς τους, που αμειβόμενοι πλουσιοπάροχα γίνονται φύλακες των πολιτικών και υμνητές της όλης παράνομης, αντεθνικής και καταστρεπτικής για τη χώρα δράσης τους .
Στο καπιταλιστικό σύστημα στο οποίο είναι δούλα η Ελλάδα, οι δημοσιογράφοι συμπράττουν με τους πολιτικούς για να κρατάνε στην άγνοια και για να εκμεταλλεύονται έτσι τους έλληνες.
Πολιτικοί κρατάνε στις θέσεις τους εκείνους από τούς δημοσιογράφους που κάνουν ό,τι τους λένε. Kαι αυτοί είναι οι χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι. Υμνούν τους πολιτικούς και το καπιταλιστικό σύστημα, προβάλλουν τις βρώμικες ενέργειές των πολιτικών αφού πρώτα τις ξεβρωμίσουν λεκτικά, παίρνουν στημένες συνεντεύξεις από αυτούς. Γεμίζουν τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, τα περιοδικά και τις εφημερίδες με φωτογραφίες, δημόσιες ή ιδιωτικές στιγμές, αποφάσεις και «ανδραγαθήματα» υπουργών και κολλητών τους, κρύβουν τα σκάνδαλα που αυτοί κάνουν και συμπράττουν με τους υπουργούς  για να αλαφρώνουν το λαό από το χρήμα που τυχόν θα τον βάραινε.
Το κύριο προσόν όμως ενός δημοσιογράφου, που τον προβιβάζει σε χρυσοπληρωμένον είναι ότι στις ερωτήσεις που κάνει στους πολιτικούς, δέχεται οποιαδήποτε απάντηση, άσχετη τις περισσότερες φορές με την ερώτηση, και προχωρούν παραπέρα. Το να μην φέρνεις σε δύσκολη θέση τους πολιτικούς είναι ένα ακριβοπληρωμένο προσόν για τους δημοσιογράφους. Από αυτό κάτι ξέρουμε κι εμείς όμως, είναι όταν ο δημοσιογράφος ρωτούσε τον Πρόεδρο Κλίντον για τη σχέση του με την Μόνικα Λουίνσκι, και κείνος του έλεγε για τον Σαντάμ Χουσείν-θυμάσαι πόσο γελάσαμε με αυτό…
Οι πολιτικοί είναι ο εγκέφαλος και οι δημοσιογράφοι τα χέρια και τα πόδια του τέρατος που λέγεται «ελληνική δημόσια διοίκηση».
Μαζί οι δυο τους έχουν δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση δημοκρατίας, μια ήρεμη και παγερή, μια νεκρωμένη κοινωνία, που όπου γυρίσει κανείς μέσα της ακούει και βλέπει πρόσωπα ρομπότ και ομιλίες σαν μουρμούρες στο ρυθμό του «θα» και στο μέτρο του «πρέπει». Είναι αυτή η σκηνή του θεάτρου όπου έχουν βάλει όλους να κάθονται και να παρακολουθούν για δεκαετίες τώρα το ίδιο δράμα. Και εκείνο που επιτρέπει η συγκυρία είναι μόνο το χειροκρότημα, μιας και η φυγή ή ο θάνατος απαγορεύονται πριν τελειώσει το έργο.  Στα διαλείμματα μόνο μερικοί βγαίνουν στο φουαγιέ και αγοράζουν κάποιο ποτό για να δροσιστούν πριν ξαναμπούν μέσα όπου βρίσκονται όμηροι συγγενείς ή αγαπητά τους πρόσωπα.
Ρε Φώτη, θέλω τα φώτα σου. Πάνε δυο μήνες τώρα που όταν πάω να τα κλείσω πονάνε τα χέρια μου στα μετακάρπια και στις πρώτες φάλαγγές τους. Και δεν μπορώ να κλείσω τις γροθιές μου. Με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κάνω καθημερινές δουλειές. Όπως να γυρίσω το κλειδί στην πόρτα, να μεταφέρω την κούπα του καφέ, να κάνω λεπτές κινήσεις. Περισσότερο πονάνε δεξιός αντίχειρας και μικρός, που αναπηδάνε κιόλας, αριστερός μέσος και παράμεσος.
Dupuytren δεν είναι. Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα δεν είναι. Ρευματοειδής αρθρίτιδα δεν είναι.  Ουρική αρθρίτιδα δεν είναι. Σίγουρα. Τι διάολο είναι; Πάρε με τηλέφωνο να μου πεις.
Γεια.

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015


ι΄ συνέχεια

«θα» και «πρέπει»
Το «θα» των υποσχέσεων των πολιτικών προς το λαό, έχει μπει για τα καλά στο μυαλό των ελλήνων ώστε να είναι αυτό το ίδιο μια αιτία της δυσλειτουργίας του ίδιου τους του μυαλού.
Παρόλο τούτο, οι έλληνες, έχει τώρα λίγα χρόνια, αφού αυτό τους πάτησε πρώτα χάμου, αντέδρασαν ενάντια στο «θα», λέγοντας στους πολιτικούς τους ότι δεν δέχονται να τους κοροϊδεύουν με αυτό. Αυτή η  αντίδραση έκανε τους πολιτικούς να ψάξουν για μια νέα λέξη που θα αντικαθιστούσε τη λέξη «θα». Και έξυπνοι καθώς είναι σ΄ αυτά, βρήκαν γρήγορα τη νέα λέξη.
Είναι αυτή το: «πρέπει».
Πρώτα υπόσχονταν. Τώρα διαπιστώνουν.
Όταν δεν έκαναν όσα είχαν υποσχεθεί, ο λαός τους κατηγορούσε. Μα τώρα δεν υπόσχονται. Λένε τι πρέπει κάθε φορά να γίνει. Και ποιος έχει αντίρρηση ότι πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα στην Ελλάδα; Και λέγοντας ότι κάτι «πρέπει» να γίνει, προϋποθέτουν, καθώς το βλέπουν οι έλληνες, ότι αυτοί που το λένε, συμφωνούν να γίνει αυτό που «πρέπει» και ότι μάλιστα θα φροντίσουν να γίνει αυτό αν εκλεγούν.
Ώσπου όμως οι έλληνες να καταλάβουν, έτσι ανόητοι καθώς είναι,  ότι και με το «πρέπει» λοιδωρούνται, θα περάσουν δεκαετίες πάλι. Και το κυριότερο, με το «πρέπει» οι πολιτικοί θα περάσουν αβρόχοις ποσίν απέναντι, βγαίνοντας αλώβητοι από την κρίση που μαστίζει εδώ και δυο χρόνια τη χώρα. Όπως ακριβώς άρχισαν κιόλας να κάνουν.
Και είμαι σίγουρος ότι και όταν το «πρέπει» παλιώσει, κάποιαν άλλη λέξη θα βρούνε οι πολιτικοί της Ελλάδας.
Κανείς δεν σκέπτεται ότι τους πολιτικούς τους ψήφισε όχι για να λένε τι πρέπει να γίνει, αλλά για να κάνουν αυτό που εξάλλου και το μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι πρέπει να γίνει!..

τσακωμός βουλευτών στις τηλεοράσεις
Ένας άλλος τρόπος που βρήκαν οι πολιτικοί για να μην κάνουν τίποτα, φερόμενοι όμως σαν να κάνουν κάτι, είναι να βγαίνουν στις τηλεοράσεις και να διαπληκτίζονται με πολιτικούς άλλης παράταξης από τη δική τους. Γι αυτό και οι δημοσιογράφοι τηλεπαρουσιαστές τούς φέρνουν δύο δύο στα στούντιο και τους αφήνουν να μαλώνουνε μεταξύ τους, διακόπτοντάς τους μόνο όταν η ώρα της εκπομπής τελειώνει. Με την μάχη αυτή των λέξεων, που πολλές φορές φτάνει στα όρια κραυγών, χειρονομιών και ύβρεων, αφήνει κάθε υβρίζων και υβριζόμενος να φανεί ότι τάχα τον πνίγει το δίκιο, ότι οι άλλοι είναι εκείνοι που δεν τον αφήνουν να κάνει ό,τι πρέπει (να ’τοι!- πριν καν αρχίσουν να το κάνουν τους εναντιώνονται…) και φέρνουν νοερά βοηθούς τους τους πολίτες που, δεν μπορεί, βλέπουν το σωστό και με κάποιον τρόπο θα τους βοηθήσουν να το αποδείξουν…
Εκεί λοιπόν, στα τηλεοπτικά «παράθυρα», οι πολιτικοί φωνάζουν, χειρονομούν, κοκκινίζουν από τους καυγάδες, βρίζονται μεταξύ τους, «βγάζουν στη φόρα» άπλυτα ή δήθεν άπλυτα της παράταξης του αντιπάλου, ανταγωνίζονται για το ποιος έβλαψε λιγότερο τη χώρα, αλληλοαπειλούνται με μηνύσεις, εκθέτουν τα δήθεν επιτεύγματα της παράταξής τους ο καθένας. Οι τηλεθεατές, μέσα στη βλακεία που τους δέρνει, γελάνε άλλοι ή άλλοι πάλι παίρνουν στα σοβαρά τους στημένους καυγάδες. Και όλοι τους, όταν έρθουν οι εκλογές ξαναψηφίζουν καθένας τον δικό του διαπληκτιζόμενο. Οι έλληνες δεν έχουν τη στοιχειώδη λογική να καταλάβουν ότι οι πολιτικοί τους είναι κενά όντα, που ο μόνος τους σκοπός είναι πώς να κλέψουν όλο και περισσότερα. Ίσως πάλι να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, αλλά να το αποδέχονται, μιας και οι ίδιοι αυτό κάνουν στην κλίμακα που τους αναλογεί.
Μα τι διάολο, για αριστερόχειρες είναι φτιαγμένα τα παπ-τοπς; Πήρα έναν τοσίμπα και το πρώτο πάτημα το χέρι πάει και το κάνει στου καραγκιόζη το γάμο. Πρέπει να κοιτάξω για να δω πού θα πιέσω την κάθε φορά δεύτερη φορά.
Οι χαιρετισμοί δε μ' άρεσαν και τους έβγαλα.
Μακάρι να μπορούσαν να διδαχτούν οι άνθρωποι ότι δεν πρέπει να ενοχλούν τους άλλους ανθρώπους. Όμως αυτό, όσες συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και να γίνουνε, όσες εκπομπές, όσα μεγάλα λόγια από τους δήθεν υπεύθυνους κι αν ειπωθούν, δεν πρόκειται να γίνει. Έτσι θα υπάρξουν κι άλλα αθώα θύματα της κοροϊδίας των ανθρώπων του ενός προς τον άλλο, όπως αυτό του δύστυχου Βασίλη Γιακουμάκη.
Αυτό συμβαίνει γιατί οι μεγάλοι άνθρωποι αντικαθίστανται από άλλους κάθε είκοσι με τριάντα χρόνια. Κάθε είκοσι- τριάντα χρόνια λοιπόν, οι άνθρωποι που οφείλουν να φερθούν πολιτισμένα αγνοούν τι θα πει αυτό γιατί δεν το έχουν μάθει. Κάθε καινούργια γενιά για να ξέρει κάτι-και όχι αυτό μόνον-, πρέπει να το έχει διδαχτεί. Γιατί εκείνοι που από πείρα θα το γνώριζαν είναι πια κάτω από το χώμα. Παιδεία! είναι η απάντηση. Μαθαίνουν τέτοια πράγματα οι νέοι στο σχολείο;  Αλλιώς, αν μόνον οι άνθρωποι ήσαν στείροι και αθάνατοι, τότε θα έφτιαχναν με τον καιρό την τέλεια κοινωνία.
Ήτανε γέρος. Είχε ένα γιο τριανταπέντε χρονών κι ένα κορίτσι δώδεκα. Μια μέρα βρήκε στο δρόμο τον Βασίλη. Του λέει αυτός γεια σου βρε παλιόφιλε, φέρε το γιο σου να τον πάω μια βόλτα και σένα μαζί. Φέρνει το γιο του και μπαίνουν και οι τρεις στο λεωφορείο του Βασίλη. Ο δρόμος ήταν σκοτεινός. Ο Βασίλης πρώτη του φορά οδηγούσε. Ήτανε νύχτα χωρίς φώτα, ο δρόμος μόλις που διακρίνονταν. Κάτσε να σε μάθω οδήγηση Βασίλη, λέει ο γέρος και άρχισε να του δείχνει στο λεωφορείο που πήγαινε. Ο Βασίλης ήτανε θυμωμένος και άμα θύμωνε σκότωνε τους φίλους του. Πιάνει ο γέρος του κάνει Βασίλη να κατέβουμε γιατί η γυναίκα μου είναι μόνη στο σπίτι με το κορίτσι και δεν ξέρει πού είμαι. Καλά, αργότερα έλεγε ο Βασίλης και συνέχιζε την οδήγηση. Ο γέρος ήτανε γεμάτος αγωνία για τη ζωή του παιδιού και για τη γυναίκα και το κορίτσι στο σπίτι αλλά πήγαινε γιατί ο Βασίλης όλο και αγρίευε. Και ξαφνικά πιάνει να γίνεται μια μεγάλη ταραχή γύρω και ως και το αυτοκίνητο τραντάζονταν στις πέτρες σαν να μην είχε λάστιχα. Σεισμός λέγανε κάτι φωνές απέξω. Βασίλη, κάνει ο γέρος εγώ και το παιδί φεύγουμε. Το παιδί θα μείνει, κάνει ο Βασίλης. Πάει στο σπίτι του ο γέρος, το ασανσέρ χαλασμένο και κόσμος περίμενε να το φτιάξουν. Πώς να πάει ως τον όγδοο όροφο γέρος άνθρωπος, ο κόσμος όλο και φώναζε στο μεταξύ και ήρθε κι άλλος σεισμός. Περνώντας το κούνημα του σεισμού να και η γυναίκα του μαζί με τους άλλους, μαύρη στο πρόσωπο, ήσυχη όμως σαν να μην γινόταν τίποτα. Και τόνε κοίταζε με επίπληξη στη ματιά σα να είχε αυτός πάει με άλλη γυναίκα. Στην αρχή ο γέρος φοβόταν να της μιλήσει αλλά η ανησυχία για την κόρη του τον έκανε να της μιλήσει. Το παιδ; της κάνει. Κοιμάται λέει αυτή. Λες αλήθεια; Η γυναίκα του ξαφνικά έδειξε φοβισμένη. Νοσοκομείο, του λέει Γιατί;  Μοτοσικλέτα του λέει. Τρέχει ο γέρος προς τις σκάλες και τις ανεβαίνει χωρίς ανάσα. Πάει στο κρεβάτι της κόρης του, άδειο και τα στρώματα και τα σεντόνια ανακατωμένα. Βγάζει μεγάλη φωνή κόρημουουουουου… Ορμάει κάτω, φτάνει στην είσοδο, και πριν βγει έξω πέφτει στο δάπεδο ανήμπορος και εξουθενωμένος . Τώρα τον καίει η αγωνία για το παιδί του που άφησε με το Βασίλη, η κόρη του που δεν ξέρει αν ζει και πώς είναι και η γυναίκα του που τον υποπτεύεται.  Καταλαβαίνει ότι σε λίγο δε θα ζει.

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ
Ο Παπαντρέας έλεγε στο λαό προεκλογικά: έξω από το ΝΑΤΟ, έξω από την ΕΟΚ, έξω οι Βάσεις.
Ο Τσίπρας έλεγε στο λαό προεκλογικά: Έξω από το Μνημόνιο, Αξιοπρέπεια, θα πληρώσουν οι πλούσιοι.
Και οι δυο είπανε ψέματα. Και τα ψέματα θα ήσαν καλά αν δεν οδηγούσανε του πρώτου στην Κρίση και του δεύτερου στην εκμετάλλευσή της για να  κάνει τα κόλπα που κάνει.
Μα τώρα μας ενδιαφέρει ο δεύτερος.
Βγήκε από τις εκλογές παντοδύναμος. Κανείς δεν τολμάει να του εναντιωθεί, Η αντιπολίτευση έχει καταπιεί τη γλώσσα της. Και εκείνος τι κάνει;  Αντί να χρησιμοποιήσει τη δύναμη αυτή για να διορθώσει τα κακώς κείμενα της χώρας, στράφηκε κατά της Γερμανίας και κατά της Ευρώπης!!!
Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι…
Και γιατί το κάνει αυτό; Γιατί αν τα βάλει με τους έχοντες στην Ελλάδα θα τον ρίξουνε την άλλη μέρα.
Ο Δαβίδ είχε μια σφεντόνα τουλάχιστον όταν τα έβαλε με τον Γολιάθ και πήγε παλικαρίσια εναντίον του.
Ο Τσίπρας τι έχει; Ένα μόνο, την «ανθρωπιστική κρίση». Μα η ανθρωπιστική κρίση δεν είναι όπλο για διαπραγμάτευση. Είναι δισάκι για ζητιανιά. Πάει και τους λέει: Ελεήστε με το φτωχό που δεν έχω ψωμάκι να ταϊσω τα παιδάκια μου…
Τα υπόλοιπα (η αξιοπρέπεια, η γεωπολιτική μας θέση, το αν φύγουμε εμείς θα φύγουν και άλλοι, το θέλουμε να αλλάξουμε την Ευρώπη, το δε θέλουμε την τρόικα στην Αθήνα και το Μνημόνιο στην Ελλάδα) είναι γελοιότητες. Και μεγαλύτερη εκείνο το «Θα ήθελα να του επισημάνω (του Σόιμπλε) ότι πρέπει να λυπάται τους λαούς που περπατάνε με το κεφάλι σκυφτό. Να μην λυπάται τους λαούς που σηκώνουν το κεφάλι υπερήφανα. Αυτούς πρέπει να τους σέβεται να τους εκτιμά και να τους θαυμάζει», αυτό πια είναι για να είναι. Ο Τσίπρας λοιπόν ζητιάνεψε στην Ευρώπη με ψηλά το κεφάλι; Ίσως έτσι να εξηγείται που τα μυαλά του πήρανε αέρα και δεν ξέρει τι λέει και τι κάνει ο κακομοίρης.
‘Όμως όποιος έχει τη φτώχια του για όπλο διαπραγματευτικό, δεν κάνει και τον έξυπνο σε κείνους από τους οποίους ζητάει ελεημοσύνη.
Σαραντάρισε και δεν έμαθε ακόμα ο φουκαράς, ότι όποιος τραβάει άοπλος ίσα πάνω στον πάνοπλο εχθρό είναι ηλίθιος και όχι ήρωας.
Πάλι καλά που τον ανέχονται ακόμα. Αν και δεν το κάνουν για άλλο τίποτα αλλά για να σπάζουν πλάκα μαζί του. Και κείνοι το ’χουν τούμπανο κι αυτός κρυφό καμάρι.
Κακόμοιρη Ελλάδα. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη. Μα τι λέω «κακόμοιρη», τέτοια είσαι κι εσύ, τέτοιοι πρωθυπουργοί και σου αξίζουν.
Λένε πολλοί ηλίθιοι έλληνες: Ε, σαράντα πέντε μέρες έχει στην εξουσία, δεν μπορεί να τα κάνει όλα σε σαράντα πέντε μέρες…
Λοιπόν ηλίθιοι ακούστε, Πέντε χρόνια πριν από σήμερα ο Τσίπρας ήξερε ότι ίσως να κυβερνήσει. Και δυο χρόνια πριν από σήμερα ήτανε βέβαιος πως θα κυβερνήσει. Ένα φορολογικό νομοσχέδιο δεν μπόρεσε να φτιάξει μέσα σε δυο χρόνια;
Για τον χαρακτηρισμό ηλίθιοι των ελλήνων θέλω να εξηγήσω με ποια έννοια το λέω, ώστε να με κρίνουν αυτοί όσο γίνεται επιεικέστερα, μιας και δεν γίνεται να το εξαλείψω από το πολιτικό λεξιλόγιό μου.
Όλες οι κρίσεις και οι θεωρίες τους, για την περίπτωση της συμπεριφοράς του Τσίπρα πχ,  αντιλαμβάνομαι ότι κατασκευάζονται χωρίς όριο στη σκέψη, με τη φιλοδοξία να περιγραφεί η πραγματικότητα σαν ένα όλο, να εισχωρήσει η σκέψη πέρα από τα όρια του εμπειρικού κόσμου σε κάποια υπεραισθητή πνευματική σφαίρα και να βρεθεί αν είναι δυνατό ο σκοπός του κόσμου. Ε λοιπόν, όλη αυτή την προσπάθεια την καταδικάζω ως α-νόητη διανοητική δραστηριότητα. Γιατί καμία θεωρητική δραστηριότητα δεν μπορεί μέσα από τον καθαρό στοχασμό, χωρίς αναφορά στη  εμπειρία, να οδηγήσει σε συμπεράσματα για τη δομή και τη νομοτέλεια του κόσμου-κριτήριο του νοήματος των προτάσεων είναι η αρχή της επαλήθευσης.
Αυτή την α-νόητη πνευματική διεργασία είναι που ονομάζω εδώ ηλιθιότητα.
ΤΣΙΠΡΟΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΙΕΣ
«θα καταφέρουμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας, στη λαϊκή εντολή, αλλά και στον όρκο μας να τιμήσουμε αυτούς τους αγώνες και να ξαναδώσουμε στην πατρίδα μας λαϊκή κυριαρχία, ανεξαρτησία και προκοπή».
Λόγια ψεύτικα.
Πρώτον
Είχε ποτέ η Ελλάδα λαϊκή κυριαρχία; Και πότε;
Όταν τα κόμματα που εκαλείτο ο λαός να ψηφίσει ήτανε από Δεξιά έως Δεξιότερα- όταν ο λαός εξαντλούσε την κυριαρχία του εκλέγοντας αντιλαϊκούς ηγέτες;
Και όταν δεν είχε τη δύναμη ή, το χειρότερο, τη θέληση να αναδείξει έναν δικό του ηγέτη-ή μήπως έχει πλην της αδυναμίας του και τέτοια στρέβλωση ιδεών και αντιλήψεων που να θεωρεί λαϊκούς ηγέτες τους Καραμανλήδες ή τους Παπαντρέου;
Δεύτερον.
Ανεξαρτησία πότε είχε;
 Μήπως ποτέ είχε πολιτική ανεξαρτησία; Όχι βέβαια όταν οι ξένοι μέσω των «κυβερνώντων» κυβερνάνε.
Μήπως θρησκευτική ανεξαρτησία; Όχι αφού βαφτίζεται και διαπαιδαγωγείται από μία θρησκεία.
Μήπως οικονομική ανεξαρτησία; Μόνο μια ασυδοσία γνώρισε επί παροχών ΕΟΚ και τότε αυτή αφορούσε μόνο τους «ημέτερους»-και η ασυδοσία είδαμε πού, μαζί με άλλα, μας οδήγησε.
Πολιτιστική; Ηθική; Πνευματική; Για ποια ανεξαρτησία μιλάει ο κύριος Τσίπρας και πού την είδε;
Τρίτον.
Προκοπή. Πού πρόκοψε ο λαός, η πατρίδα; Σε ποιον τομέα; Ας το σκεφτεί ο καθένας μόνος του. Κι αν δεν μπορεί να σκεφτεί, ας ρίξει μια ματιά γύρω του.
«θα καταφέρουμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας, στη λαϊκή εντολή, αλλά και στον όρκο μας να τιμήσουμε αυτούς τους αγώνες και να ξαναδώσουμε στην πατρίδα μας λαϊκή κυριαρχία, ανεξαρτησία και προκοπή».
Με άλλα λόγια λοιπόν ο κύριος πρωθυπουργός ορκίζεται να ξαναδώσει στην πατρίδα ότι ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε. Λέει δηλαδή στους ευρωπαίους βοηθήστε μας να πάμε από το μηδέν στο μηδέν. Βοηθήστε μας να κοροϊδευτούμε και να σας κοροϊδέψουμε.
Άφεριμ!

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Το ευαγγέλιο της Κυριακής 15-3-15
Κατά Ιωάννην 2,13-25

καὶ ἐγγὺς ἦν τὸ πάσχα τῶν Ελλήνων καὶ ἀνέβη εἰς Εξουσίαν ὁ Τσίπρας.
καὶ εὗρεν ἐν τη Βουλή τοὺς διεφθαρμένους και τους φοροφυγάδας και τους οφσορούχους και τους χρηματιστάς στρογγυλοκαθημένους.
    καὶ ποιήσας κυβίστησιν ως παιδίον πάντας καλωσόρισεν την τε διαφθοράν και την φοροκλοπήν και τας υπερακτίους εταιρίας τὰς δε τραπέζας ηυλόγησεν.
    καὶ τοῖς τὰς συνειδήσεις υπείκοντας εἶπεν· ἄρατε ταύτας ἐντεῦθεν· μὴ ποιεῖτε τὸν οἶκον τοῦ εμπορίου οἶκον δικαιοσύνης.
    ἐμνήσθησαν δὲ οἱ σύντροφοι αὐτοῦ ὅτι γεγραμμένον ἐστίν, ὁ ζῆλος τοῦ κρυπτοκαπιταλισμού σου καταφάγεταί με.
    ἀπεκρίθησαν οὖν οἱ Έλληνες καὶ εἶπον αὐτῷ· τί σημεῖον δεικνύεις ἡμῖν ὅτι ταῦτα ποιεῖς; συ άλλως είπας.
    ἀπεκρίθη Τσίπρας καὶ εἶπεν αὐτοῖς· λύσατε την βδελυράν Βουλήν ταύτην, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις επανασυστήσω αυτήν βδελυρωτέραν.
    εἶπον οὖν οἱ Έλληνες· εκατόν ενενήκοντα και τέσσαρα ἔτεσιν ᾠκοδομήθη η Βουλή ταύτη, καὶ σὺ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐπανασυστήσεις αὐτήν;
    ἐκεῖνος δὲ ἔλεγε περὶ της Βουλής τοῦ ανερματισμού αὐτοῦ.
    ὅτε οὖν ἠγέρθη ἐν Μνημονίοις, ἐμνήσθησαν οἱ σύντροφοι αὐτοῦ ὅτι τοῦτο ἔλεγε, καὶ ἐπίστευσαν τῇ Μοίρα καὶ τῷ λόγῳ ᾧ εἶπεν ὁ Τσίπρας.
    Ὡς δὲ ἦν ἐν ταις Αθήναις ἐν τῷ πάσχα ἐν τῇ ἑορτῇ, πολλοὶ συγκατένευσαν εἰς την ευτελή δουλοπρέπειαν αὐτοῦ, θεωροῦντες αὐτοῦ τὰς διαπραγματεύσεις ἃς ἐποίει.
    αὐτὸς δὲ ὁ Τσίπρας οὐκ ἐπίστευεν ἑαυτὸν αὐτοῖς διὰ τὸ αὐτὸν γινώσκειν πάντας,
    καὶ ὅτι οὐ χρείαν εἶχεν ἵνα τις μαρτυρήσῃ περὶ της μωρίας  αυτού· αὐτὸς γὰρ ἐγίνωσκε τί ἦν ἐν τοις Έλλησιν.

Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

η΄ συνέχεια

Από «ήρωες» η Ελλάδα έχει πολλούς -εκείνους της επανάστασης του 1821, επανάστασης που κατά τη διάρκειά της οι Μεγάλες Δυνάμεις έδιωξαν τους τούρκους από Πελοπόννησο και Στερεά. Τα εισαγωγικά μπαίνουν γιατί οι «ήρωες» δεν ήσαν, όπως σου ανέφερα και παραπάνω, παρά τυχοδιώκτες και κλέφτες που όλη τους η προσπάθεια ήτανε πώς να αποκτήσουν περισσότερα χρήματα κλέβοντας τα λάφυρα των νικημένων τούρκων και αργότερα, όταν η Ελλάδα άρχισε να δανείζεται, κλέβοντας τα δάνεια που έπαιρνε η Ελλάδα. Μα άλλων ηρώων μη υπαρχόντων, υπαρχούσης όμως μεγάλης ανάγκης για ήρωες, οι έλληνες έκαναν τους κλέφτες ήρωες. Και ξέρεις: αλίμονο στις πατρίδες που χρειάζονται ήρωες.
Πες μου Ελίζαμπεθ, δεν θα ασφυκτιούσες ζώντας μέσα σε μια χώρα όπου όλα αυτά θα συνέβαιναν; Είμαι σίγουρος ότι και μόνον ακούγοντας ότι υπάρχει μια τέτοια χώρα, νοιώθεις άσχημα…
Αλλά η Ελλάδα έχει και δόξα! Αυτό ακούγεται από όλους όσους συμφέρον έχουν να ανυψώσουν το ηθικό των ελλήνων. Κουτοί άνθρωποι. Στους πολέμους δόξα έχουν όλοι οι λαοί μόνο και μόνο επειδή έχουν επιζήσει κάτω από τον ήλιο ύστερα από τόσους πολέμους, που όλες οι χώρες έχουν κάνει ή υποστεί. Η δόξα που πραγματικά μετράει στους λαούς, είναι εκείνη που έχει αποκτηθεί στις περιόδους της ειρήνης. Και απ’ αυτήν δεν υπάρχει ούτε για δείγμα στην Ελλάδα. Καταισχύνη μόνο θα είχε γι αυτούς όποιος έπρεπε να  τους καταλογίσει κάτι. Και αν νομίζουν ότι έγιναν ευρωπαίοι είναι  γιατί είδανε στον ύπνο τους τον πύργο του Άιφελ…

Ένα αστείο αλλά και τραγικό μαζί κεφάλαιο είναι οι πολιτικοί αυτής της χώρας και οι σχέσεις τους με το λαό.
Αρχίζω από τους πολιτικούς γιατί αυτοί νομοθετούν και καθώς οι νόμοι μιας χώρας αφενός εκφράζουν την έμμεση βούληση των πολιτών και αφετέρου έχουν άμεση επίδραση στη ζωή τους, οι πολιτικοί έχουν πολλά να μας πουν για όλα όσα συμβαίνουν μέσα σε κάθε χώρα. 
Τώρα που γράφω «λαός», είμαι υποχρεωμένος να σου πω κάτι που εξηγεί πολλά από κείνα που θα σου περιγράψω πιο κάτω. Και είναι αυτό ότι η λέξη «λαός» έχει πάψει να ακούγεται στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Έχει γίνει αυτό ύστερα από συνεννόηση των πολιτικών κομμάτων με τους δημοσιογράφους του Ραδιοφώνου, του Τύπου, της Τηλεόρασης. Αυτό γιατί η λέξη «λαός» και τα παράγωγά του παραπέμπουν σε δικαιώματα που με τίποτα το ελληνικό κατεστημένο δεν θέλει να γίνουν αντικείμενο απαίτησής τους από το λαό. Αντί της λέξης «λαός» ακούς «ο κόσμος», «οι πολίτες», «το κοινό», «οι άνθρωποι» και ανάλογα με τις ιδιαίτερες περιστάσεις «οι ακροατές», «οι θεατές», «οι δημότες» κλπ. Τον κανόνα αυτόν δεν ακολουθεί το κουμουνιστικό κόμμα.
Κλείνω την περί λαού παρένθεση.

ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ-ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ-ΔΙΣΤΙΧΑ-ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ

ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ

α.

Τρία τη φτιάχνουνε
Αγία Τριάδα δεν είναι
τρόικα δεν είναι
τρίαινα δεν είναι
τι είναι;


β.

Από την πόρτα διώχνεται
Μπαίνει απ’ το παραθύρι
Και πάλι μέλανα ζωμό
Στους έλληνες σερβίρει

γ.
Τον δέρνει μωρία.
Σπουδαίο έχει ύφος.
Τα «θα» του σωρεία.
Συμπέρασμα; Τζίφος.



Να τα πάρει το ποτάμι;

α. Brussels Group  β. το Μνημόνιο  γ. ο Τσίπρας



Β. ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Σαμαράς στην πρωθυπουργία

Ο ζωντανός ο χωρισμός παρηγοριά δεν έχει!


Ο Άδωνις για την ήττα τους

Πήραν τα κάστρα, πήραν τα, πήραν και τα ντερβένια,
πήραν και την Τριπολιτσά, την ξακουσμένη χώρα.
Κλαίουν ταχούρια γι’ άλογα και τα τζαμιά γι’ αγάδες,
Κλαίει κι ο έρμος φασισμός τη μαύρη του τη μοίρα.


Σαμαράς σε Τσίπρα
"Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γίνης νοικοκύρης,
για ν' αποχτήσης πρόβατα, ζευγάρια κι' αγελάδες,
χωριά κι' αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν.

Ο Βαρουφάκης στη Λαγκάρντ
Ένα κομμάτι μάλαμα, ένα κομμάτι ασήμι,
εκόπη από τον ουρανό κ' έπεσε μεσ' 'ς τη διάβα,
κι' άλλοι το λένε σύγνεφο, κι' άλλοι το λένε αντάρα.
Κείνο δεν είναι σύγνεφο, κείνο δεν είν' αντάρα,
παρά ειν' η κόρη του παπά, πόρχετ' από ταμπέλι.
Βαστά τα μήλα 'ς την ποδιά, τα ρόιδα 'ς το μαντήλι.


Τσίπρας σε Μέρκελ
Διψάν οι κάμποι για νερά και τα βουνά για χιόνια,
και τα γεράκια για πουλιά, κ' εγώ, βλάχα μ', για σένα.
Το χέρι σου το παχουλό, το κονδυλογραμμένο
να τό χα για προσκέφαλο τρεις μέραις και τρεις νύχτες,
κ' οι μέραις νά ναι του Μαγιοϋ, κ' οι νύχτες του Γεννάρη,
να σε χορτάσω φίλημα, να σε χορτάσω αγκάλαις.


Ο λαός στον Τσίπρα
Φεγγάρι μου, πού σαι ψηλά και χαμηλά λογιάζεις,
πουλάκια, που είστε 'ς τα κλαριά και 'ς τοις κοντοραχούλαις,
και σεις περιβολάκια μου, με το πολύ το άνθι,
μην είδατε τον αρνηστή, τον ψεύτη της αγάπης;


Το Μνημόνιο στην Ελλάδα
Θέλουν ν’ανθίσουν τα κλαριά κι ο πάγος δεν τ’ αφήνει,
θέλω και ‘γω να σ’ αρνηθώ κι ο πόνος δεν μ’ αφήνει.

Η Ελλάδα στη Γερμανία
Μη μας αργείς συμπέθερε,
Έρχουμι δρόμο αλαργινό,
Ιένα πουτάμι  πέρασα,
Αλλα ιννιά  ‘χω απέραστα.


Η Ελλάδα στο λαό
Πιδιά μ’, πήρι χινόπωρους, πήρι βαρύς χειμώνας,
πέσαν τα φύλλα απ’ τα κλαριά, κρουστάλλιασαν οι βρύσις.

Παπακωνσταντίνου
Όλα τα ντέρτια του ντουνιά, τα βάσανα του κόσμου,
όλα σι μένα τα ‘ριξαν, σι μένα του λιβέντη.


Η Γερμανία στην Ελλάδα

Δεν είναι πόνος να πονεί, πόνος να θανατώνει
Σαν την αγάπη την κρυφή, που δεν ξεφανερώνει.
Δίχως χιονιά χιονίζουμαι, δίχως βροχές βροχιούμαι
Δίχως μαχαίρια σφάζουμαι, όντας σε συλλογιούμαι.
Να ‘σουν στον κάμπο λεϊμονιά κι εγώ στα όρη χιόνι
Να λιώνω να ποτίζονται οι δροσεροί σου κλώνοι.



ΔΙΣΤΙΧΑ

Κρίση  προς Ελλάδα
Εξήντα μήνες σ’ αγαπώ, γίνονται πέντε χρόνια•
αν φύτευα μια λεμονιά, θα έκοβα λεμόνια.


Σόιμπλε σε Τσίπρα
Εσύ μ’ αυτή τη γνώμη κι εγώ μ’ αυτόν το νου,
να δούμε ποιος θα πέσει στα πόδια τ’ αλλουνού.

Αβραμόπουλος στην Προεδρία
Έτσ’ ήτανε της τύχης μου, εσένα ν’ αγαπήσω,
να πάθω τόσα βάσανα και να μη σ’ αποκτήσω.

Καρατζαφέρης σε Άδωνι
Κοντοζυγώνει ο καιρός που θε ν’ ανταμωθούμε,
που θε να σμίξουμε τα δυο, να παρηγορηθούμε.


Ο Τσίπρας για την πρωθυπουργία
Ο έρωτας εις την αρχή είναι γλυκός, καϊμάκι,
μα σαν ριζώσει στην καρδιά, ποτίζει την φαρμάκι.

Καρατζαφέρης στη Βουλή
Πρωί-πρωί σηκώνομαι, το σπίτι σου κοιτάζω,
το παραθύρι σου θωρώ και βαριαναστενάζω.


ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ (του Σόιμπλε για τον Τσίπρα)

Auch ein blindes Huhn findet mal ein Korn.
("Ακόμη και η τυφλή κότα βρίσκει κάποτε έναν σπόρο." )

Bekannt wie ein bunter Hund.
("Γνωστός σαν παρδαλό σκυλί." 

Es hat nicht sollen sein.
("Δεν ήταν να γίνει.")

Gegen Dummheit ist kein Kraut gewachsen.
("Δεν υπάρχει κανένα βότανο κατά της βλακείας.")

Alter schützt vor Torheit nicht 
("Η ηλικία δεν προστατεύει από τη βλακεία.")

Des einen Leid ist des andern Freud.
("Η στενοχώρια του ενός είναι η χαρά του άλλου.")

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2015

ζ΄ συνέχεια

Κάποιο χωριό βλέπει ότι τα γύρω χωριά έχουν «Σύλλογο» κι αυτό όχι; Αμέσως παίρνει καμιά δεκαριά νέους και νέες, τους ντύνει με φουστανέλες  και έχει τον Σύλλογό του. Ως για το όνομα του Συλλόγου, αμέσως: Πολιτιστικός ! Έτσι, ο «πολιτισμός» δεν λείπει από καμιά συνοικία ή χωριό!
Αν ρωτήσεις τι κάνει αυτός ο Σύλλογος, κάνει χορούς, μαγειρεύει, συμμετέχει στα πανηγύρια, φέρνει παραστάσεις καραγκιόζη. Να μη σου πω τίποτε για τον Σαίξπηρ που «ανεβάζουν» (διάβαζε ενταφιάζουν) τα δημοτικά σχολεία με ανήλικους Ληρ, Ιάγους και Οφηλίες και με σκηνοθέτη ένα δάσκαλο ή μια δασκάλα, που έχει σπουδάσει να διδάσκει τα παιδιά αριθμητική και γραφή. Θα πήγαινα να διασκεδάσω αν δεν πίστευα ότι δεν είναι σωστό να γελοιοποιείται επίσημα η Τέχνη.

Οι χοροί τους είναι εκείνοι που χορεύουν όλοι οι έλληνες σε όλη την Ελλάδα. Σ’ αυτούς κινούνται δέκα ή περισσότεροι άνθρωποι βαλμένοι στη σειρά, ο πρώτος μόνον όμως χορεύει. Μπορείς να καταλάβεις από αυτό γιατί οι έλληνες είναι υποχείρια των εκάστοτε ισχυρών και γιατί θεωρούν τις δικτατορίες μια μορφή έννομης διακυβέρνησης και το κυριότερο πώς έφτασαν στην κρίση που βρίσκονται τώρα-επειδή ένας διατάζει και λείπει το ομαδικό πνεύμα.
Τον χορό αυτό τον χόρευαν οι κλέφτες τον καιρό της επανάστασης. Τότε εκείνος που ήτανε πρώτος στο χορό της δύναμης, ήτανε ο καπετάνιος, ο ισχυρός λόγω έγκρισης από τους ξένους και λόγω πλούτου από τη λεηλασία των λαφύρων και των δανείων που δίνονταν από τότε στη χώρα. Τώρα ο πρώτος του χορού και άραγε ο μόνος «χορεύων» είναι ο υπουργός, ο βουλευτής, ο προύχοντας των χωριών, ο μεγαλολεφτάς γενικά.
Οι άλλοι απλά και μοιρολατρικά ακολουθούν.
Τα πανηγύρια, άλλα «δρώμενα» (πολύ τους αρέσει αυτή η λέξη επειδή ντύνει με αρχαιοπρέπεια-άραγε με κύρος-όποιο σκουπίδι) είναι εμπορικές συνάξεις , που γίνονται με την ευκαιρία της γιορτής κάποιου αγίου το βράδυ το προηγούμενο της γιορτής. Τέτοια πανηγύρια γίνονται χιλιάδες το χρόνο σε όλη την Ελλάδα.
 «Καραγκιόζης» λέγεται ένα θεατράκι σκιών. Είναι τούρκικης γέννας και πατρότητας, όμως οι έλληνες δεν παρέλειψαν να το οικειοποιηθούν. Έτσι ο Καραγκιόζης, γέννημα της τούρκικης ανατολής, έχει γίνει ελληνικός και σε βλέπουν ύποπτα αν πεις την αλήθεια. Ελληνικός λέγεται και ο καφές που πίνουν στην Ελλάδα, που κι αυτός τους ήρθε από την Τουρκία, πηγαιμένος εκεί από τις αραβικές χώρες βέβαια. Λεγόταν τουρκικός ως δυο τρεις δεκαετίες, όμως άλλαξε κι αυτός όνομα στο βωμό της ελληνικότητας όλων των μικρών ή μεγάλων κατακτήσεων του ανθρώπου.
Κρίσεις, θύμησες, ιδέες,
παιδικές, παλιές και νέες...

ΓΕΝΙΚΑ-ΔΙΑΦΟΡΑ-2
Νομίζω ότι Χρόνος δεν υπάρχει όπως τον εννοούμε.
Ότι λέμε Χρόνο είναι μία Στιγμή μεγαλύτερη από το Σύμπαν, που το περιέχει και όπου όλα μέσα της συντελούνται την ίδια όλα στιγμή.
Η κίνηση είναι που στις ατελείς αισθήσεις μας δίνει την εντύπωση παρόντος, μέλλοντος, παρελθόντος.

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

στ΄ συνέχεια

Καθημερινότητά τους είναι ό,τι δικό μας μάταια προσπαθούν να μιμηθούν. Και η μίμησή τους δεν είναι παρά μια χυδαία χοντροκοπιά.
Το χιούμορ τους λείπει-μια στραβομουτσουνιασμένη εχθρότητα είναι όλοι. Με χυδαίες διηγήσεις γελάνε. Στα θέατρά τους με άσεμνες χειρονομίες και με πρόστυχα λόγια προσπαθούν να διασκεδάσουν. Έχουν σκοτώσει το θέατρο «ανεβάζοντας» αρχαίες τραγωδίες με παιδιά του γυμνασίου(!) και Σέξπηρ στα πανηγύρια τους(!) Οι «μεγάλοι» σκηνοθέτες τους βάζουν επάνω στη σκηνή μερικές μαυροφόρες να κουνιούνται πέρα δώθε και αυτό το λένε «αρχαίο χορό». Φτιάχνουν χλαμύδες και δόρατα και φορώντας τα στους άξεστους ηθοποιούς τους νομίζουν ότι παίζουν αρχαίο θέατρο. Χωρίς ευγένεια, χωρίς ζωντάνια, χωρίς την ήρεμη δύναμη που χαρακτηρίζει τέτοιες μνημειώδεις δημιουργίες. Στις γιορτές τους κάθε πόλη και κάθε χωριό φτιάχνει τα «δρώμενά» του. Τι είναι τα «δρώμενα»; θα μου πεις. Ε λοιπόν είναι καραγκιόζικες εκδηλώσεις που αν τις στύψεις όλες μαζί δε βγάζεις ούτε πέντε γραμμάρια τέχνη, ούτε δυο στιγμές αγνής ευχαρίστησης. 
Ως για την ποίηση, οι  μισοί έλληνες γράφουν «ποίηση», όμως ποίηση στην Ελλάδα δεν υπάρχει.
Αρχιτεκτονική τους είναι οι καλύβες μας, τέχνη τους είναι τα σκουπίδια μας-κι αυτά κακοδοσμένα. Και ό,τι καινούργιο σόου ή σίριαλ δούνε στις τηλεοράσεις μας, το αντιγράφουν και το παρουσιάζουν στο πρόγραμμα και της δικής τους τηλεόρασης. Όμως η λάμψη του δικού μας κοσμήματος έχει γίνει σκοτεινιά, η δροσιά του βράζει, η λεπτότητά του χοντραίνει, η ζωντάνια του νεκρώνεται, η κίνηση ακινητεί, το χιούμορ του σκοτωμένο. Ο άπλετος χώρος έχει γίνει ένα μικρό δωμάτιο, οι μηχανές λήψης έχουν συμπυκνωθεί σε μία, πλάνα ακίνητα δείχνουν το ίδιο μαρμαρωμένο πρόσωπο για ώρα. Μπορείς να το φανταστείς; Και πια πάει όλη η σπιρτάδα και το καινούργιο. Ως για τους ηθοποιούς, ανόητες μαϊμούδες  χωρίς νεύρο, πρόσωπα ξένα προς την ελευθερία, άψυχα παίζοντας καθένα τον εαυτό του, με την ανατολίτικη ραστώνη και ψυχολογία φορτωμένα, κινούνται πάνω στο πλατό αργόσυρτα. Και χωρίς να τα νοιώθουν, μορφάζουν το γέλιο, την προσποίηση, τον έρωτα, την αλαφράδα, το ξάφνιασμα.
Η κυβέρνηση πάσχει από επιλεκτική βαρηκοϊα σχετικά με τα ερχόμενα απέξω, ενώ πάσχει από κώφωση στα εκ της λογικής  προερχόμενα ακούσματα.
Της λέει ο Σόιμπλε και η λογική: Πιάσε τη φοροδιαφυγή και μετά τα λέμε. Αυτό η κυβέρνηση δεν το ακούει.
Της λέει ο Ντάουσενμπλουμ και η λογική: Φέρε μέσα τα λεφτά που έχουν οι έλληνες άξω και θα τα βρούμε. Ούτε αυτό η κυβέρνηση το ακούει.
Της λένε όλοι οι ευρωπαίοι και η λογική: Κάνε μεταρρυθμίσεις και όλα θα γίνουνε. Ούτε αυτό το ακούει.
Όταν ο Σόιμπλε και η λογική όμως λέει ότι ο Βαρουφάκης είναι ανόητος και αφελής όχι μόνο το ακούει, αλλά και απαντάει.
Λέει η Μέρκελ και η λογική ότι δε θα δώσει φράγκο αν δεν εφαρμόσει η κυβέρνηση το Μνημόνιο και όχι μόνο την ακούει αλλά και της απαντάει.

Και ενώ δεν κάνει τίποτα από όσα η λογική λέει, κάνει και άσχετα για την περίσταση πράγματα. Όπως ασχολείται με τα αυτοκίνητα των βουλευτών ή ζητάει τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Ο Τσίπρας βγήκε λέγοντας ότι θα πάρει τα λεφτά των πλούσιων και με αυτά θα πληρώνει το δάνειο και θα πορεύει τα εσωτερικά μας. Αντί γι αυτό παίρνει από τα ασφαλιστικά ταμεία και από τα νοσοκομεία για να πληρώσει τις δόσεις του δανείου. Πού είναι που θα έπαιρνε τα λεφτά των πλούσιων; Πότε; Πού έστω το νομοσχέδιο που θα καταθετότανε από τα πρώτα για να πάρει τα λεφτά των πλούσιων; Πότε; Τι περιμένει;
Έλεγε πως θα πατάξει τη φοροδιαφυγή. Πούντο; Πότε; Τι περιμένει;
Έλεγε πως θα κάνει μεταρρυθμίσεις. Πούντες; Πότε; Τι περιμένει;

Αντί γι αυτά κάνει εκείνα που ο χαζός έλληνας θέλει να ακούσει. Βρίζει τους ευρωπαίους με πρώτο τον Σόιμπλε, μιλάει για τα αυτοκίητα των βουλευτών, αγωνίζεται να πείσει ότι τέρμα η τρόικα και το Μνημόνιο, έχει ταράξει τους ευρωπαίους στα παράλογα ή αχρείαστα όχι, απειλεί με δημοψήφισμα (!) και τώρα ζητάει και τις πολεμικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία.
Λέει δηλαδή μόνον. Έργο κανένα. Γιατί τα έργα θέλουν κότσια. Και το Μάρτη τον βγάζουμε και δεν τον βγάζουμε.
Και ούτε ακούμε τίποτα πια για φοροδιαφυγή ή για λίστες Λαγκάρντ και άλλες, ή για διαφθορά, και δεν ακούμε για πόθεν έσχες βουλευτοϋπουργών. Πάνε αυτά. Οι αποζημιώσεις τον μάραναν. (Και βέβαια ναι στις αποζημιώσεις. Έχω κι εγώ λαμβάνειν. Μα τώρα του ήρθε; Και μη μου πεις ότι το κάνει για να πιέσει τη Γερμανία(!) Εκτός κι αν κάποιος του έχει πει: Κάνε όσο περισσότερες παλαβομάρες μπορείς κι εγώ θα σου λύσω το πρόβλημα του Δανείου. Και μας το κρατάει για έκπληξη τρομάρα του. Να μη χρησιμοποιούσε τουλάχιστον τον όρο Αριστερα για να αυτοπροσδιορίζεται…. Λεκιάζει τη λέξη.)

Και βλέπεις τους έλληνες να ανεβάζουν τα ποσοστά της λατρείας της κυβέρνησης στο ζενίθ. Γιατί; αν τους ρωτήσεις, επειδή μας έδωσε αξιοπρέπεια θα σου πούνε.
Φταίω λοιπόν εγώ που ηλίθιους ανεβάζω τους έλληνες και χαζούς τους κατεβάζω;
Η 25 Μάρτη πλησιάζει.
Ελευθερία ή θάνατος, έλεγαν οι αγαπητοί μας εγγύς πρόγονοι. Και κει λάθος κάνανε οι σεπτοί μας. Γιατί ελευθερία είναι ο θάνατος.
Κρίσεις, θύμησες, ιδέες,
παιδικές, παλιές και νέες...
ΓΥΝΑΙΚΑ-ΓΑΜΟΣ-ΕΡΩΤΑΣ-4
Άντζελα, της λέω, εσύ που κιόλας νταντεύεις τρία απ’ αυτά, ξέρεις για κάθε τρίχρονο παιδάκι τι θέλει να πει με κάθε λεξούλα του, πώς σκέπτεται, τι θέλει να πετύχει με τα γλυκά ψεματάκια που λέει και ακόμα ξέρεις από πριν πότε θα πει πεινάω, πότε θα πει πονάω.
Εγώ από την άλλη ξέρω να μεταφράζω κάθε μικρή σου κίνηση, τι θέλεις να πεις με κάτι που είπες ή με κάτι που δεν λες, και αμέσως καταλαβαίνω όταν μιλάς, κάθε χαριτωμένη σου πονηρία. Και αν για κάποια μου κρίση αμφιβάλω, αρκεί να δω για μια στιγμή μέσα στα ματάκια σου για να το σιγουρέψω.
Ένας γέρος πάλι, με ένα βλέμμα του στο πρόσωπό μου, έχει κιόλας μάθει αν η επιταγή που γράφω είναι πλαστή και πόσους νεκρούς σέρνω πίσω μου.
Και για να το φτάσω μέχρι το τέλος, ή, που είναι το ίδιο, μέχρι την αρχή, και ο θεός, κρατώντας μες στην αριστερή, την πάνω από το χάος παλάμη του, κρίνει χωρίς προσπάθεια και μόνον από το βάρος τους τους γέρους, ανοίγοντας κάθε τόσο τα δάχτυλά του για να πέσουν μερικοί, ή συνθλίβοντας άλλους ανάμεσά τους, πριν έναν σωρό από σάρκες και αίματα τους αφήσει να πέσουν.
Ως για τη δεξιά απλωμένη απαλάμη του, εκεί φυλάει απαλά τις ψυχές των αγέννητων ακόμα, φυσώντας απαλά και στέλνοντας μία μία να μπει μέσα στο μικρό ενδομήτριο σωματάκι του εμβρύου που αυτός εδέησε να επιτρέψει να δημιουργηθεί.
Κατάλαβες;
Ναι μωρό  μου, μού είπε η Άντζελα. Όμως δεν είχε καταλάβει.

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015



ε΄ συνέχεια
Τώρα θα σου πω πώς είναι σήμερα η Ελλάδα.
Και επειδή μια χώρα είναι οι κάτοικοί της, θα σου μιλήσω για τους έλληνες. Και πώς θα μπορούσα καλλίτερα να μιλήσω γι αυτούς σε σένα, παρά συγκρίνοντάς τους, αυτούς με τους αμερικανούς, και την πατρίδα τους με την Αμερική;
Κι ας είναι η χώρα αυτή ανεκδιήγητη, θα προσπαθήσω να σου περιγράψω τα βασικά στοιχεία της, μιας και είναι κάτι πρωτόφαντο κάτω από τον ήλιο.

Εμείς δεν ξεκινάμε να πάμε στ’ άστρα αφήνοντας ξοπίσω μας ανεξερεύνητη γη. Όλη η γη είναι δική μας. Αποικία μας το διάστημα. Εμείς, οι αμερικανοί, βάζουμε τάξη στο χάος. Εμείς παίρνουμε αποφάσεις. Δεν λιμνάζουμε στο παρόν. Τραβάμε για το μέλλον προκαλώντας το.
Αυτοί είναι ένα παρελθόν στριμωγμένο στο περιθώριο ενός αποπνικτικύ παρόντος χωρίς καν υποψία μέλλοντος. Ο φόβος του καινούργιου τους έχει οδηγήσει στην αρρωστημένη λατρεία κάποιου φανταστικού παλιού.
Η Ασία είναι η γιαγιά μας και η Ευρώπη είναι η μητέρα μας εμάς των αμερικανών. Κι εμείς όπως ήτανε καθήκον μας, έχουμε ξεπεράσει τη μητέρα μας.
Αυτοί, οι έλληνες, που έπρεπε να είναι οι άντρες της παρομοίωσης όπως είναι οι βορειοευρωπαίοι, κρέμονται ακόμα από τα φουστάνια της γιαγιάς.
Εμείς έχουμε πνευματικό πολιτισμό. Από την αρχιτεκτονική μέχρι την ποίηση μεγαλουργούμε. Εκείνοι δεν ξέρουνε ούτε τι είναι πνευματικός πολιτισμός. Θεωρούν μάλιστα ότι κληρονόμησαν από τους «προγόνους» τους τον πνευματικό πολιτισμό εκείνων και ότι άραγε είναι και αυτοί πνευματικοί άνθρωποι! Μα και αν ακόμα ήσαν απόγονοι εκείνων, δεν ξέρουν-και πώς να το ήξεραν;-ότι ο πνευματικός πολιτισμός δεν κληρονομείται, ότι πνευματικό πολιτισμό έχεις μόνον όταν εσύ τον δημιουργείς…
Κρίσεις, θύμησες, ιδέες,
παιδικές, παλιές και νέες...
ΕΛΛΑΔΑ-1
Με ρωτάνε μερικοί γιατί υποστηρίζω ότι οι έλληνες είναι ηλίθιοι. Να όμως ένα παράδειγμα γι αυτό.
Γιατροί, χασάπηδες, δικηγόροι, μανάβηδες, δηλαδή οι μισοί έλληνες, απευθυνόμενοι σε κάποιον δημόσιο υπάλληλο που τους ταλαιπωρεί, ανακράζουν προς αυτόν με πάθος: «εγώ σε πληρώνω!». Και οι άλλοι μισοί, δηλαδή οι δημόσιοι υπάλληλοι, δεν απαντούν: «Και εγώ πληρώνω εσένα.», αλλά συντριμμένοι από την μεγάλη αλήθεια ντρέπονται ή απλά σιωπούν.
Κάτι δηλαδή που είναι πάγκοινα γνωστή καθημερινή ρουτίνα, γίνεται πεδίο φρούδας αμφισβήτησης…

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

δ΄συνέχεια

Ο Καποδίστριας ξεπαστρεύτηκε γρήγορα σαν αποτέλεσμα προσωπικών ελληνοελληνικών αντιπαλοτήτων και μετά οι Μεγάλες Δυνάμεις τούς έστειλαν τον Όθωνα για βασιλιά. 
Επί της βασιλείας του πλάστηκαν τα στραβά καλούπια μέσα στα οποία χύθηκε η Παιδεία των ελληνόπαιδων και η μοίρα της Ελλάδας. Κλασικισμός και αρχαιολατρεία ήτανε τα μόνα διδασκόμενα στα σχολεία αντικείμενα, λες και του Όθωνα του άρεσε η ανθρωπότητα όπως ήτανε φκιαγμένη από τις ιδέες των (παλιών) ελλήνων. Γιατί τότε, όπως και τώρα, επικρατούσε η άποψη πως ο κόσμος ήτανε δομημένος στα πρότυπα της αρχαίας Αθήνας, της ισχυρότερης αρχαίας ελληνικής πόλης.
Από την άλλη ο Όθωνας και οι βαυαροί του, ήξεραν ότι τίποτα κοινό δεν είχαν οι έλληνες που να τους ενώνει μεταξύ τους όπως συνηθίζεται σε κατοίκους του ίδιου γεωγραφικού χώρου. Και σκέφτηκαν να τους μπάσουν στο μυαλό την ιδέα ότι ήταν απόγονοι των αρχαίων ελλήνων. Οι νέοι έλληνες, από τη φύση τους τεμπέληδες, κλέφτες, πονηροί και απατεώνες, δέχτηκαν να είναι κάτι που δεν ήσαν, προκειμένου να ψάξουν για κάτι άλλο, που εξάλλου δεν υπήρχε. Υπόθεσαν μάλιστα, ότι αφού το οθωνικό βασιλικό σχολείο το απασχολεί μόνο το παρελθόν, τίποτε άλλο δεν είχε αξία στη ζωή από αυτό.
Και από τότε οι νέοι έλληνες χρησιμοποιούν τους αρχαίους έλληνες σαν αντιστάθμισμα της απαιδευσίας και της κακομοιριάς τους. Αλήθεια, όταν γεμίζει κανείς το μυαλό και την ψυχή άμυαλων και άψυχων ανθρώπων, ότι οι μόνοι άξιοι φιλόσοφοι και γεωγράφοι και γιατροί και δασκάλοι και…και…και… ήσαν αρχαίοι έλληνες, και ότι αυτοί είναι απόγονοί τους, εύκολα συμπεραίνουν αυτοί  ότι είναι ο εκλεκτός λαός της οικουμένης και γεμίζουν με τέτοια οίηση που δεν αξίζει πια να ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο. Και επαναπαύονται στις δάφνες τους και ας βλέπουν ότι οι άλλοι λαοί μεγαλουργούν ή έστω ότι ζουν σαν άνθρωποι, αυτοί προτιμούν να ζουν σαν ζώα, αφού αρκεί που άνθρωποι ήσαν οι πρόγονοί τους.
Αλλά μη νομιστεί ότι δεν πρωτεύουν και οι τωρινοί έλληνες στα πάντα. Ναι, πρωτεύουν στα πάντα. Μόνο που πρωτεύουν μόνο με τη φαντασία τους και για εγχώρια μόνο κατανάλωση.
Και έτσι συμπεριφέρονται οι νέοι έλληνες μέχρι και σήμερα και αυτό διδάσκουν και στα κακόμοιρα τα παιδιά τους: πως είναι πρώτοι σε όλα. Πιο κάτω θα σου πω περισσότερα γι αυτό.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις πάλι, δεν ενδιαφέρονταν παρά πώς θα κρατήσουν καθεμιά στη δική τους εξουσία τους έλληνες.  Γι αυτό, με υπολογισμούς άλλους καθεμιά, έβαλαν όλες μαζί τον Μακρυγιάννη να ζητήσει Σύνταγμα από τον Όθωνα. Και το πέτυχαν.
Και οι βαυαροί δώσανε όπλα στους έλληνες και λέγανε αυτοί «οι ένοπλες δυνάμεις μας» και τους δώσανε λεφτά και λέγανε οι έλληνες «η οικονομία μας». Όπως γίνεται και σήμερα και πάντοτε από τότε και όπως πάντοτε θα γίνεται στον τόπο αυτόν.
Κρίσεις, θύμησες, ιδέες,
παιδικές, παλιές και νέες...
ΓΕΝΙΚΑ-ΔΙΑΦΟΡΑ-1,
Αν ο άνθρωπος είχε έντεκα δάχτυλα, το σύμπαν θα ήτανε άπειρο; Ο άνθρωπος θα είχε πάει στο διάστημα; Η θεωρία της σχετικότητας θα είχε υπάρξει; Οι εξισώσεις; Η Φυσική, η Χημεία και τα Μαθηματικά;
Και αν όλα αυτά υπήρχαν, θα είχαν καταλήξει στα ίδια συμπεράσματα;
Θέλω να πω, μήπως όλα αυτά που σήμερα «γνωρίζουμε» θα ήσαν τελείως διαφορετικά για μας; Μήπως όλη αυτή την Επιστήμη και την πρόοδο τα χτίσαμε πάνω σε ένα λάθος; Ή αν δεν ήταν λάθος, μήπως, τουλάχιστον, δεν έχει καμία αξία;
Θα παρομοιάσω για καλλίτερη κατανόηση αυτό που θέλω να πω, ως εξής:
Κάποιος βρίσκεται σε μια πλατεία από την οποία ξεκινούν ακτινηδόν μερικοί δρόμοι. Ο ένας δρόμος αντιστοιχεί σε δέκα δάχτυλα, ο δεύτερος σε έντεκα, ο τρίτος δρόμος σε δώδεκα, ο άλλος σε όσα δάχτυλα θέλει να υποθέσει κανείς. Αν κάποιος πάρει τον πρώτο δρόμο, θα φτάσει σε ένα μέρος όπου είναι χτισμένες πολυκατοικίες. Ο δεύτερος θα βγει σε μια λίμνη, ο τρίτος δρόμος ίσως να οδηγήσει εκείνον που τον διάλεξε σε ένα αδιάβατο φαράγγι και ούτω καθεξής.
Αυτά, στην αναγωγή τους στον αριθμό των δακτύλων του ανθρώπου, σημαίνουν ότι άλλο κάθε φορά θα ήταν το συμπέρασμα για όσα μετράμε ή υπολογίζουμε με βάση και αρχή μας το δεκαδικό σύστημα, πάνω στο οποίο είναι άλλωστε χτισμένη η όλη κοσμοθεωρία μας  ο κάθε πολιτισμός.
Αυτό ρωτάω.
Και ας μη μου πει κάποιος ότι οι μαθηματικές μας εξισώσεις δείχνουν ότι όποιο άλλο σύστημα εκτός του δεκαδικού δεν θα ήταν το σωστό, γιατί για να συμπεράνει αυτός ο κάποιος έτσι, στηρίχτηκε στο ίδιο αυτό σύστημα, το οποίο όμως εξετάζουμε ακριβώς μήπως είναι λανθασμένο.
Έχω την εντύπωση ότι ενώ η νέα κυβέρνηση έχει τα ίδια χάλια με την προηγούμενη, καταφέρνει να φαίνεται στα μάτια του λαού ότι είναι καλλίτερη. Με ποιον τρόπο; Διεκτραγωδώντας σε συνεντεύξεις, με πολλά λόγια, τα συμβάντα σε κάθε συνάντηση με τους ευρωπαίους. Όπως έκανε για παράδειγμα χτες ο βαρουφάκης. Για να απλοποιήσω αυτό που λέω εδώ, είναι σαν, μετά από ένα φιάσκο της κυβέρνησης, όταν ερωτάται αυτή «την πατήσατε κύριε Βαρουφάκη;» η απάντηση είναι «την πατήσαμε, όμως κοιτάξτε πώς έγιναν τα πράγματα». Και αρχίζει ο χειμαρρώδης λόγος που μεταφέρει λεπτό προς λεπτό τις φάσεις του φιάσκου. Ακούγοντας ο λαός, παίρνει το μέρος της κυβέρνησης, ίσως γιατί αμαρτία εξομολογημένη είναι συγχωρημένη. Ή ίσως γιατί ακούγοντας ο λαός τη ζωντανή αφήγηση του Βαρουφάκη (π.χ.), νιώθει σαν να συμμετέχει κι αυτός στα αφηγούμενα, και εξ αυτού παίρνει το μέρος του Βαρουφάκη (π.χ.)-γιατί αν παραδεχόταν ότι την πάτησε ο Βαρουφάκης είναι σαν να την πάτησε και αυτός ο ίδιος. Ή τέλος ίσως γιατί ο λαός είναι ο ελληνικός λαός, που η λογική δεν μπορεί να εξηγήσει τη συμπεριφορά του.