Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

ΟΙ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΟΥΝ

Σωστά ξαναγυρίζουν
οι απολυμένοι από του Σαμαρά τη χούντα.

Και του Παπάγου η χούντα απόλυσε υπαλλήλους.

Τότε γιατί το ήθελε ο βασιλιάς κι η Αμερική.
Τώρα γιατί το ήθελε η τρόϊκα κι η Γερμανία.

Σωστά ξαναγυρίζουν οι απολυμένοι.
Γιατί μπορεί για ένα παιδί
ζωή του ο πατέρας του να είναι.
Μπορεί
έτσι παράξενα ορφανεμένο
από γειτόνισσα μία φιλεύσπλαχνη
να έχει μια ντομάτα την ημέρα
προσφάι σ’ ένα ξεροκόμματο.
Και μπορεί
τις νύχτες που κερί ένα τις φωτίζει
φαντάσματα να το κυκλώνουν τρομερά
κι οι σκιες του τοίχου ίδιες Μοίρες
να σημαδεύουν την ψυχή του
ορίζοντάς του
σε κάθε σκια να τρέμει ολοζωής
και κάθε άνθρωπος
φάντασμα να του είναι φοβερό για πάντα.

Γιατί πολύ στον κόσμο είναι πιθανό,
απολυμένος,
να έχει φύγει από την Τρίπολη ο πατέρας,
να έχει πάει σ’ ένα μέρος άγνωστο και μακρινό-
την Καλλιθέα
που τι τέρατα ποιος ξέρει να την κατοικούν κι αυτή -
και κει
στου Σταθμού του τραίνου της τον έξω χώρο
επάνω σ’ ένα τραπεζάκι καφενείου τσίγκινο
να γράφει αιτήσεις δυο δραχμές τη μία.


Σωστά ξαναγυρίζουν. Ίσως έτσι
λιγότερα να είναι τα παιδιά που θα διαλέξουν
στο περιθώριο της ζωής να ζουν
κι απ’ όλους μισημένα.

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015
Εὐαγγέλιον

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Β´ 20 - 21
20 καὶ ὑπέστρεψαν οἱ δημοκράται εν σωτηρίω έτει δισχίλια και τέτταρα δοξάζοντες καὶ αἰνοῦντες τὸν Υλισμόν ἐπὶ πᾶσιν οἷς ἤκουσαν καὶ εἶδον, καθὼς ἐλαλήθη υπό του Μαρξ πρὸς αὐτούς. 21 Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν ἡμέραι τοῦ αυξηθείν τό παιδίον, καὶ ότε εγένετο ετών δώδεκα ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σύριζα, τὸ κληθὲν ὑπὸ τοῦ πεπρωμένου πρὸ τοῦ συλληφθῆναι αὐτὸ ἐν τῇ κοιλίᾳ.
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Β´ 40 - 52
40 Τὸ δὲ παιδίον Σύριζα ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, καὶ χάρις Μαρξ ἦν ἐπ’ αὐτό. 41 Καὶ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, Χώρος Διαλόγου και ΔΕΑ, ἐπορεύοντο κατ’ ἔτος από Κουμουνδούρου εἰς Σύνταγμα τῇ ἑορτῇ της Δημοκρατίας. 42 καὶ ὅτε ἐγένετο ἐτῶν δώδεκα, ἀναβάντων αὐτῶν εἰς Σύνταγμα κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἑορτῆς 43 καὶ περατωθέντων των εορτασμών, ἐν τῷ ὑποστρέφειν αὐτοὺς ὑπέμεινεν Σύριζα ὁ παῖς εις Σύνταγμα, καὶ οὐκ ἔγνω Χώρος Διαλόγου καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ ΔΕΑ. 44 νομίσαντες δὲ αὐτὸν ἐν τω πλήθει εἶναι, ἦλθον ἡμέρας ὁδὸν καὶ ἀνεζήτουν αὐτὸν ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ τοῖς γνωστοῖς· 45 καὶ μὴ εὑρόντες αὐτόν ὑπέστρεψαν εις Σύνταγμα ζητοῦντες αὐτό. 46 καὶ ἐγένετο μεθ’ ἡμέρας τρεῖς εὗρον το παιδίον Σύριζα ἐν τη Βουλή, καθεζόμενον ἐν μέσῳ τῶν αρχηγών κομμάτων, διδάσκον αυτούς  Δημοκρατίαν. ἐξίσταντο δὲ πάντες οἱ ἀκούοντες αὐτοῦ ἐπὶ τῇ συνέσει καὶ ταῖς διδασκαλίαις αὐτοῦ. και οι καλούμενοι νεοδημοκράται έλεγον εαυτοίς το παιδίον τούτο μέλλει απεμπολήσει το Μνημόνιον. και απηργάζοντο τον θάνατον αυτού.48 καὶ ἰδόντες αὐτὸ οι γονείς αυτού ἐξεπλάγησαν, καὶ πρὸς αὐτὸ ἡ μήτηρ αὐτοῦ ΔΕΑ εἶπε· Τέκνον, τί ἐποίησας ἡμῖν οὕτως; ἰδοὺ ὁ πατήρ σου κἀγὼ ὀδυνώμενοι ἐζητοῦμέν σε. 49 καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· Τί ὅτι ἐζητεῖτέ με; οὐκ ᾔδειτε ὅτι ἐν τη πολιτική μου δεῖ εἶναί με; ουκ ήδειτε ότι ο λαός δυστυχεί; και έτερος τίς δύναται διαπραγματευθείναι; Σαγματοποιός ο ισχυρών κόλαξ και υπηρέτης, ή Βενιζέλος ο κρύπτων λίστας και λαμβάνων μίζας δια κλίνοντα υποβρύχια;  καὶ αὐτοὶ οὐ συνῆκαν τὸ ῥῆμα ὃ ἐλάλησεν αὐτοῖς. και η μήτηρ αυτού ηρώτησεν αυτό.  τέκνον εμόν, τι έστίν μίζα και τι εστίν υποβρύχια; και παιδίον Σύριζα είπεν αυτή, άσε μάνα, εσύ ζεις προ Χριστού ακόμα. καὶ κατέβη μετ’ αὐτῶν καὶ ἦλθεν εἰς Κουμουνδούρου, καὶ ἦν καθησυχάζων αυτούς. καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ διετήρει πάντα τὰ ῥήματα ταῦτα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς. 52 Καὶ το παιδίον Σύριζα προέκοπτε σοφίᾳ καὶ ἡλικίᾳ καὶ χάριτι παρὰ Μαρξ καὶ πολίταις.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ

Τρεις μέρες τώρα
το σώμα μου έχει μελανιάσει απ’ τα τσιμπήματα.

Η μάνα μου ήταν μοιχαλίδα.
Μ’ έκανε με τον Λένιν.

Κι από τη γέννα μου ήμουν ο παράξενος,
ο άξεστος,
ο ακοινώνητος.

Και η κακή μου μοίρα
σε φασίστες ανάμεσα μ’ έριξε να ζήσω,
στου λύκου το στόμα ίσα μέσα.

Χρόνια πολλά επέρασα εκεί.
Με την τραχιά του γλώσσα με ανάδευε,
με σύντριβε,
με τσάκιζε.
Στις παρειές του με σφεντόνιζε,
με συμπίεζε στην υπερώα του,
επάνω με πετούσε στων δοντιών του το φραγμό.

Με τον καιρό ανάπτυξα αντισώματα στις κακουχίες.
Και για τα δύσκολα είχα βρει τη Φινλανδία μου:
την Τελική Αύλακα.

Για τα δόντια του ήμουνα σκληρός.
Έτσι μπόρεσα να επιζήσω.
Και ούτε με κατάπιε. Ο οισοφάγος του δε με χωρούσε.

Και σε όλα αυτά
και ύστερα από τόσα χρόνια
έξαφνα
ένα δρεπάνι ήρθε και σύριζα
του λύκου εκλάδεψε τα δόντια.

Κι ακούω τώρα γύρω μου
ενώ Γενάρη έχουμε, φωνές Οχτώβρη.
Και βλέπω πρόσωπα ανθρωπινά.
Και γλώσσα πια καμία δεν με ταλανίζει.

Και τόσο έχω στην κλεισούρα μέσα ζήσει
και μ’ αντισώματα έχω τόσα ποτιστεί
και τόσο πια δεν πρόσμενα κάτι καλό
που λέω δεν μπορεί, ένα όνειρο ειν’ αυτό που ζω
καθώς στο καταφύγιο
της Τελικής μου Αύλακας κοιμάμαι.

Και τσιμπιέμαι τρεις ημέρες τώρα.
Και το σώμα μου
το έχω μελανιάσει απ’ τα τσιμπήματα.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Τόπος: παιδική χαρά
Χρόνος: 26 Γενάρη 2015, μεσημέρι.
Πρόσωπα:
Μικρός Αλέξης (ΜικΑλ)
Μικρός Αντωνάκης (ΜικΑν)
Μπαμπάς Λαός (ΜπΛ, μπαμπάς τους)
Μαμά Δεξιά (ΜαΔ, μαμά τους)
Άνθρωποι γύρω.

(Ο Μπαμπάς Λαός ανεβάζει και κουνάει τον Μικρό Αλέξη στη μοναδική κούνια της Παιδικής Χαράς, ενώ ο Μικρός Αντωνάκης κλαίει στην αγκαλιά της μητέρας του)

ΜικΑν
Σέλω την κούνια μου…

ΜαΔ
(με λατρεία και ρίχνοντας άγριες ματιές στον Μπαμπά Λαό)
Δικιά σου είναι η κούνια μωράκι μου. Αλλά ας κουνηθεί λίγο και το αδερφάκι σου. Ναι;

ΜικΑν
Όσι. Σέλω μόνον εγώ…

ΜπΛ
(που παρακολουθεί από μακριά τον Μικρό Αντωνάκη. Δυνατά)
Έλα και συ μωρό μου να κουνήσεις τον αδερφούλη σου Έλα!... Κοίτα…Ωωωωωπ… Κοίτα πόσο ψηλά πάει… Έλα… Ωωωωωπ…

ΜικΑν
(κλαίγοντας γοερά, κλωτσώντας τον αέρα και χτυπώντας με τα χέρια του το στήθος της μητέρας του)
Όσι! Εγώ μόνο σέλω! Ζικιά μου κούνιαααα…

ΜπΛ
Μην κλαίς γιατί θα τις φας.
( ο Μικρός Αντωνάκης στριγγλίζει)

ΜαΔ
(ξεσπώντας, στον Μπαμπά Λαό)
Για τόλμα! Δε βλέπεις πώς σπαράζει το καημενούλι; Πατέρας είσαι συ;
(στον ΜικΑν)
Σώπα μωράκι μου, δικιά σου είναι η κούνια. Θα τον κάνω ντα εγώ τον μπαμπά. Μην μου κλαις μωράκι μου…
(γονείς από γύρω έχουν στρέψει την προσοχή τους στο κλάμα του ΜικΑν και παρακολουθούν τη λογομαχία των γονιών του)

ΜπΛ
(αφήνει τον Μικρό Αλέξη να κουνιέται και πηγαίνει προς τη μητέρα χαμογελώντας στον Μικρό Αντωνάκη καθώς πλησιάζει)
Έλα το παιδάκι μου εμένα, έλα το μωράκι μου, έλα στον μπαμπά μωρό μου να πάμε να κουνήσουμε μαζί τον αδερφούλη σου. Έλα αγαπούλα μου…
(απλώνει τα χέρια προσκαλώντας τον Μικρό Αντωνάκη στην αγκαλιά του)

ΜικΑν
Ζε σέλω. Εγώ σέλω κούνια. Όσι αζεφούλη  μου. Εγώ εγώ εγώ…
(δίνει μια με το χέρι του στο πρόσωπο του πατέρα του)

ΜαΔ
Κοίτα πώς το κατάντησες το παιδί… Θα μου σκάσει από το κλάμα το μωρό μου. Πατέρας είσαι συ;

ΜπΛ
Όχι, εσύ είσαι μητέρα. Δώστου μια στον κόλο να δεις πώς σταματάει.

ΜαΔ
Να το χτυπήσω; Να χτυπήσω εγώ τον Μικρό Αντωνάκη μου;
(στρέφει με το ελεύθερο χέρι της το πρόσωπο του Μικρού Αντωνάκη προς τον Μπαμπά Λαό)
Κοίτα! Σπυράκια έβγαλε στο προσωπάκι του το μωρό μου. Από το κλάμα κι από τη σκασίλα του…

ΜπΛ
Καλά καλά. Θα τα συζητήσουμε στο σπίτι αυτά. Σταμάτα το τώρα να κλαίει. Γίναμε ρεζίλι στον κόσμο… Μόνο ο Αντωνάκης να κουνηθεί δηλαδή; Ο Αλέξης δεν είναι παιδί σου;
(στον Μικρό Αντωνάκη)
Έλα μωρό μου. Να μην κουνηθεί λίγο και ο αδερφούλης σου; Έλα μωρό μου, κάνε τη χάρη στον μπαμπάκα που σε αγαπάει πολύ και πάμε να δώσεις ένα φιλάκι στο αδερφάκι σου. Έλα στον μπαμπά μωρό μου και θα σου αγοράσω εγώ μια μικρή κούνια να είναι μόνον δικιά σου. Να φτάνουνε τα ποδαράκια σου στο χώμα και να κουνιέσαι μόνος σου. Αυτή κοίτα… είναι μεγάλη για σένα και μπορεί να πέσεις κάτω και να χτυπήσεις το κεφαλάκι σου. Έλα μωρό μου…

ΜικΑν
Ζε σέλω μική κούνια. Σέλω τη μεζάλη.
(δίνει μια στο πρόσωπο του πατέρα του και χώνεται όπως πρώτα στην αγκαλιά της μητέρας του ουρλιάζοντας. Ο Μπαμπάς Λαός πηγαίνει στον Μικρό Αλέξη)

ΜικΑλ
Ζε σα έσει;

ΜπΛ
Όχι μωρό μου, δε θα έρθει. Θα πάει στο σπίτι με τη μαμά. Θα παίξουμε μόνοι μας.

ΑΥΛΑΙΑ

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΑ

Πατέρα έχουμε κουμουνιστή πρωθυπουργό.
Έτσι λένε όλοι.

Εσύ που τη σημαία κράταγες του ΕΑΜ
Πες μου
Ο Λένιν ζήτησε την άδεια από ποιον
Για να επαναστατήσει;
Εσύ που έβλεπες το Μπούρτζι απ’ την Ακροναυπλία
Πες μου
Οι επαναστάσεις γίνονται με νόμους;
Εσύ που σ’ απολύσανε γιατ’ ήσουνα κουμουνιστής
Πες μου
Οι κουμουνιστές
Ζητούσαν τις ευχές αρχιεπίσκοπων;

Θα σου τα πω από κοντά όταν έρθω
Μα αν ήσουνα κι εσύ εδώ
Θα διασκεδάζαμε με τα τερτίπια
Και του κουμουνιστή πρωθυπουργού
Και κάποιων πολιτών που τριγυρνάνε
Ονειρευόμενοι κολχόζ
Και κόκκινα μπαϊράκια ανεμίζοντας.
Γιατί να διασκεδάζουμε μπορούμε μόνο
Με τέτοιες φιοριτούρες.
Α! και στο χωριό μην πας
Κλέφτες το σπίτι μας το διαφεντεύουν
Και τι κλέφτες-χαζοκλέφτες
Που κλέβουνε για ν’ αγοράσουν μπιχλιμπίδια
Και να δειχτούν σε άλλους όμοιους τους.
Τα λέμε. Γεια.

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ
Δήλωση κας Παπανδρέου: τι να κάνω; ότι έγινε έγινε. ελπίζω πια στην νόμους της  κληρονομικότητας να βγάλω κάποιο έξυπνο παιδί.
*
Σαμαράς και Κουτσούμπας ζητάνε από το λαό να ψηφίσει με το χέρι στην καρδιά. και έχω μπερδευτεί-δεξιά ή αριστερά είναι τελικά η καρδιά;
*
Είναι αλήθεια ότι ο Παπανδρέου έβαλε στην τσέπη το ψηφοδέλτιο και έριξε στην κάλπη την ταυτότητά του;
*
Για όποιον δεν το είδε. κάποιος στο εκλογικό τμήμα ρώτησε τον Τσίπρα αν θα κάνει κι αυτός απολύσεις. και πήρε την απάντηση: μία μόνο-του κυρίου Σαμαρά.


Προγνωστικά του μπλογκ:

ΝΔ……………………28
ΣΥΡΙΖΑ……………   38
ΠΑΣΟΚ………………..2
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ………..8
ΠΡΑΣ.-ΔΗΜΑΡ…….2
ΚΚΕ…………………….5
ΑΝΕΛ………………….4
ΚΙΔΗΣΟ……………….3.
ΛΑΟΣ…………………..1
ΠΟΤΑΜΙ………………6
ΑΝΤΑΡΣΥΑ……………2
ΛΟΙΠΟΙ…………………1

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

ΛΕΣ;

Λες το παιδί αυτό
με μόνο το καθάριο βλέμμα του
να γυρίσει ανάποδα την οικουμένη;
Λες στην ηρεμία του
να απαγκιάζει τόση ακμαιότητα
που εμπόρων πάγκους να γκρεμίσει;
Λες η αποφασιστικότητά του
χωρίς δρεπάνι και σφυρί
λαιμούς να πάρει άκοπα
και είδωλα χρυσά να θρυμματίσει;

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΑΜΑΡΑ ΣΤΑ «ΛΟΓΙΑ»
   
Κραδαίνοντας στο χέρι μου το περιοδικό μου
και έχοντας για συντροφιά τη μοίρα την καλή μου
αγνοώντας πλήρως και φρουρούς και γράμμα όποιου νόμου
φτάνω και μπαίνω άνετος στο Μέγαρο Μαξίμου.

Ο Σαμαράς καθότανε σε μία πολυθρόνα
χτυπώντας με το χέρι του το γόνατό του το ’να
σε δήλωση-φως φανερό- κάποιας αδημονίας
για να μην πω μεγάλου ενός άγχους και αγωνίας.

«Ω! Επιτέλους ήλθατε!» Μου είπε μειδιών,
 Ξεύρετε, είχα φίλτατε μεγάλη ανησυχία
μη και τυχόν ξεχάσατε το ραντεβού αυτό μας
που στο Μαξίμου μόλις χτες είχαμε δώσει οι δυο μας!»

«Χαίρετε κύριε πρόεδρε», του είπα, «μα μ’ εκπλήσσετε:
δεν ήξερα πόσο πολύ με έχετε εκτιμήσει
και εδεχτήκατε σε με μονάχα να μιλήσετε-
κάτι που τόσα Μου Μου Ε σας έχουνε ζητήσει.»

«Διότι εσείς αγαπητέ αντίθετα από άλλους,
τους κόπους που κατέβαλα ξεύρετε τους μεγάλους
και πόσον δεν απέφυγα  λίαν να υποφέρω
ίνα στα ίσα  δυνηθώ τη χώρα μας να φέρω.

Κι οι έτεροι εκδόται μας μου το αναγνωρίζουν;
Ουχί. Αυτοί ξεύρουν δυστυχώς μονάχα να υβρίζουν…»
«Αφήστε αυτούς! Ιδού εγώ! Θα δημοσιογραφήσω
κι απληροφόρητο έλληνα κανέναν δε θ’ αφήσω.»

«Ελάτε, ας αρχίσωμε τας ερωταποκρίσεις
κι ας μη αναλωνόμεθα εις φρούδας συζητήσεις.
Ρωτήστε με! Ρωτήστε με κύριε Χολιαστέ μου!
και όλα τ’ άλλα αφέτε τα να πάνε κατ’ ανέμου.

Ποθώ η κάθε μια ελληνίς να πληροφορηθεί
ό,τι από το στόμα μου μέλλει να ειπωθεί!»

«Και ο κάθ’ έλλην ασφαλώς-τους άντρες λησμονήσατε…»

«Ναι και καλώς εκάματε και μου το υπενθυμίσατε.
Λοιπόν τι λέτε; Αρχίζουμε;» «βεβαίως κύριε πρόεδρε…»
«Φίλε μου κύριε Χολιαστέ, αυτό το «κύριε πρόεδρε»
που δεν ομοιοκαταληκτεί με άλλη κάποια λέξη
αφήσατε το ώστε γοργά η συνέντευξις να τρέξει
και να μη καταφεύγατε εις περιφράσεις ίσως
διότι δι αυτάς θα χρειάζονταν χρόνος παραπανίσιος΄
και ασφαλώς γνωρίζετε εχέφρων ως τυγχάνετε
πως ακριβός ο χρόνος μου τα μάλα λογαριάζεται.»
ΛΟ
Ευχαριστώ σας πρόεδρε κι αμέσως αρχινώ.
Έκλεισε ο Ολάντ ερχόμενος εδώ κάποιο κενό
ή άσκοπα ήρθε κι έφυγε χωρίς καμιά αιτία
έτσι γιατί ήθελε να βγει για λίγο απ’ τη Γαλλία;
ΣΑ
Καθόλου άσκοπα. Έφερε μαζί του συμπαράσταση
κι ευχές για μια της χώρας μας ταχύτατη ανάσταση
και πήρε κάτι οικόπεδα, κάτι μεταφορές
θάλασσες κάτι βρώμικες να κάνει καθαρές,

πήρε Υγεία, Άνυνα, πήρε τον Τουρισμό,
πήρε αέριο φυσικό, πετρέλαιο και νερό,
πήρε συντήρηση Υλικού τροχαίου και Δικτύου
και χρήση του αέρα μας και του ήλιου μας δια βίου.
Και φεύγοντας μου ζήτησε να πάρει και τον Δένδια.
ΛΟ
Γιατί;
ΣΑ
Σε άντρες τολμηρούς μου είπε πως έχουν ένδεια…
ΛΟ
…Πολλά δεν πήρε Πρόεδρε-κύριε πρωθυπουργέ μου;
ΣΑ
Τι να σας πω; Έδωσα εγώ, για να ‘ξερα, ποτέ μου;
Μα κι αν τα πήρε τι μ’ αυτό-ζυγίστε την κατάσταση:
βάλτε στο τάσι του ζυγού το ένα, τη συμπαράσταση
στ’ άλλο την ύλη-ποιος λοιπόν είχε πιο πλούσιο γεύμα;
Αυτός που πήρε υλικό ή εγώ που πήρα πνεύμα;

ΛΟ
Δηλαδή πήγανε καλά όλα με τον Ολάντ…

ΣΑ
Όσο καλά η φιλοσοφία πήγε με τον Καντ-

ΛΟ
Απ’ τον Ολάντ παράπονο θαρρώ πως κάποιο έχετε…

ΣΑ
Από εσάς πώς να κρυφτώ καθάρια που όλα βλέπετε:
Να! Ο Ζισκάρ  στην πλάτη του χτύπησε τον Σημίτη
και  «Μπράβο Κώστας!» του είχε πει. Πού; Σ’ έναν λωποδύτη!
Κι εμένα τίποτα ο Ολάντ… Εμένα, του σωτήρα
όχι μοναχά της φτωχής Ελλάδας αλλ’ ακόμα-
καθώς το λέει κι ο σοφός  λαός μας μ’ ένα στόμα-
και της Ευρώπης… Άτιμη… μπαμπέσα.. άδικη μοίρα…
ΛΟ
Καλά, μην κλαιτε Πρόεδρε… θέλετ’ ένα μαντήλι;
ΣΑ
Όχι. Ο Αβραμόπουλος πολλά μου έχει στείλει
απ’ το Μανχάταν-μέρες πριν έχει εκεί πέρα πάει
να δει το γιο του που ειν’ εκεί-τι κάνει… πώς περνάει…
ΛΟ
Και γιατί έστειλε αυτός μαντήλια από τις ΗΠΑ;
ΣΑ
Δεν ξέρετε; Μου διέφυγε ίσως και δεν σας είπα.
Κλαίω γιατί βλέπω το λαό να υποφέρει τόσο.
ΛΟ
Στο Ζάππειο δεν κλαίγατε τόσο πολύ ωστόσο…
Καλά γιατί δεν παίρνετε μέτρα ν’ ανακουφίστε
τη δυστυχία και του λαού, κι άκλαυτος σεις να είστε;
ΣΑ
Κουμάντο κύριε Χολιαστέ πως κάνω εγώ νομίζετε;
Πώς σας διαφεύγει εσάς αυτό που όλα τα γνωρίζετε;
Δεν ξέρετε ο Άδωνις πως μ’ έχει καπελώσει
και σ’ όλη την κυβέρνηση τα δίχτυα του έχει απλώσει
και ότι θέλει γίνεται αυτός κι άλλος κανείς;
Της θέσης μου τον ξεπεσμό αγνοείτε της δεινής;
Τη Μέρκελ θα πλησίαζα εγώ, μια γερμανίδα,
που η γιαγιά μου, γνήσια και βέρα ελληνίδα,
σα στην Αθήνα οι γερμανοί εμπήκαν αυτοκτόνησε;
Όμως αυτή τη στάση μου ο Άδωνις την καθόρισε
γιατί του Χίτλερ θαυμαστής όντας, φίλον κι εμένα
των γερμανών  με θέλησε και μ’ έχει καμωμένα.
ΛΟ
Πέστε μου κύριε Πρόεδρε
ΣΑ
Λέγε με Γιώργο Αντώνη.
Αυτή μας η συνέντευξις πολύ τους δυο ενώνει…
ΛΟ
Αφού το θέλετε καλά. Αντώνη ποια έχεις γνώμη-
η Ελλάς θα βασανίζεται πολύν καιρό ακόμη;
ΣΑ
Τα βάσανά της γρήγορα βλέπω να τελειώνουνε
όπως τα χιόνια γρήγορα κάτω απ’ τον ήλιο λιώνουνε.
ΛΟ
Κι ο ήλιος ποιος; Ποια η Ελλάς στην παρομοίωσή σου;
ΣΑ
Ο ήλιος είναι η Νου Δου και η Ελλάς τα χιόνια
 Η αν θες η Ελλάδα ο Διγενής -λίγο για συλλογίσου-
και η Νου Δου ο χάροντας στα μαρμαρένια αλώνια.
ΛΟ
Πες μου Αντώνη, σκέπτεσαι την ΑΟΖ μας να κηρύξεις;
ΣΑ
Ναι, αλλά θα το κάνουμε με τις σωστές κινήσεις.
ΛΟ
Που δηλαδή πάει να πει για χρόνια δέκα ακόμα
πως δε θα ιδούμε απ’ την ΑΟΖ ούτε ποιο έχει χρώμα.
ΣΑ
Πρέπει να γίνουν οι σωστές κινήσεις-τι να κάνω
αφού η πατρίς τα μάτια της σε μένα έχει επάνω…
ΛΟ
Αλήθεια με τα μάτια σου πως πάει Αντωνάκη;
ΣΑ
Αντώνη! Αντώνη είπαμε! Όχι και με το «-άκι»…
ΛΟ
Είναι που όλο πιο μικρόν σε βλέπω λίγο λίγο
που θα ’χεις εξαφανιστεί η ώρα σα ’ρθεί να φύγω.
Τέλος. Λοιπόν για του ματιού πες μου τη φασαρία-
πώς έχει της υγείας τους η όλη ιστορία;
ΣΑ
Απ’ το δεξί μου έχασα την περιφέρεια μάτι.
Μα δε με νοιάζει γιατί εμέ- άκου και νέο κάτι-
η ύπαρξή μου ολάκερη οδεύει προς το Κέντρο
καθώς ο σκύλος έλκεται πάντοτε από το δέντρο.
Το Κέντρο είναι ο σκοπός, το τέλος, η επιδίωξη,
και της Νου Δυο ολόκληρης η διακαής αξίωση.
Εκεί τα πλήθη βρίσκονται του αδαούς λαού.
Το Ιερό είναι αυτό του εκλογικού ναού.
Έχεις το Κέντρο; Νίκησες! Δεν το ’χεις; Πάς χαμένος!
Γι αυτό εκεί οδεύω εγώ με λύσσα και με μένος.
Και τι άλλο να ’κανα ο φτωχός αφού άγρια με κοιτάζουν
η Μέρκελ και ο Άδωνις κι αυτό αφού προστάζουν;
ΛΟ
Και κάτι άλλο Αντώνη μου. Εκείνο σου το γέλιο
το πονηρό, τσαχπίνικο και όλο περιγέλιο,
και του ματιού το κλείσιμο το λάγνο και μαργιόλικο
και η όλη γοητεία σου πράμα που το ’χεις μπόλικο
διόλου βοηθούν στην άσκηση της εξουσίας τάχα;
ΣΑ
Της εξουσίας λες; Κι αυτής, μα όχι αυτής μονάχα.
Τη Μέρκελ πώς την έριξα και μ’ έχει αγαπήσει
και με προσέχει τόσο σαν να μ’ έχει υιοθετήσει;
Κι όλο μου λέει «κάνε αυτό» και όλο «κάνε εκείνο»
καταλαβαίνεις-σαν μικρό να ήμουνα μπαμπίνο…
ΛΟ
Πες τώρα κύριε Σαμαρά-πρωθυπουργέ και φίλε
και σε καλάθι άχρηστων την άγνοιά μου στείλε,
πες πώς και σου ήταν δυνατόν τόσα που φθέγγεις έπη
να εξοστρακίσεις απ’ αυτά το άθλιο το «πρέπει»;
ΣΑ
Χάρις σε σας αγαπητέ αυτό το πέταξα έξω
από τους λόγους μου αυτούς τους τόσον ωφελίμους
και φθόγγους άλλους διάλεξα και νέους και εντίμους.
Ας πούμε: «οφείλουμε» λέω «να» ή: «έχουμε υποχρέωση»-
καταλαβαίνετε-υλικό ίδιο μα με ανανέωση…
ΛΟ
(μουρμουρίζει)
Κάτι εσύ δε θα ’βρισκες;
ΣΑ
Αγαπητέ κάτι είπατε…
ΛΟ
Λέω ευτυχώς που ειστ’ έξυπνος και κάτι άλλο εβρήκατε…
ΣΑ
Α!..  Έχετε άλλο τίποτε σήμερα να ρωτήσετε;
 ΛΟ
Ναι, σ’ ένα μόνο θα ‘θελα ακόμα ν’ απαντήσετε:
Ο βούλγαρος πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του
παραιτηθήκανε προχτές λόγω των απεργιών
που ξέσπασαν ενάντια στην διακυβέρνησή του
αυτού και των ανίκανων δικών του υπουργών.
Σκέπτεστε κύριε Πρόεδρε παραίτηση και σείς;
ΣΑ
Να σας ειπώ΄ αν και αυτό το ξέρει ο καθείς
το στάρι πρώτα σπέρνεται και ύστερα θερίζεται.
ΛΟ
Ο κύριος πρωθυπουργός μάλλον θα αστεϊζεται…
Ρώτησα αν για παραίτηση κάνετε ίσως σκέψη…
ΣΑ
Έχετε δίκιο τα κουκιά βοηθάνε εις την πέψη.
ΛΟ
Μα κύριε πρωθυπουργέ…
ΣΑ
Μάλιστα φίλτατέ μου!
ΛΟ
Αν σκέπτεστε παραίτηση ερώτησα! Θεέ μου!
ΣΑ
Όχι και Θεός! Μα άγιος… κάποτε ναι, θα γίνω.
Μα ας έρθω στην απάντηση: κι εγώ, ναι, παίζω ΚΊΝΟ…
ΛΟ
Άλλο δεν έχω Πρόεδρε τίποτα να ρωτήσω
και πριν μ’ ευχαριστίες πολλές σας αποχαιρετήσω
σας εύχομαι όλα καλά να έρθουν στη ζωή σας
αφού πριν φύγετε κι εσείς και η κυβέρνησή σας.

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΘ´ 1 – 10
(Κυριακή 25-1-150
1 Καὶ εἰσελθούσα Εξουσία  διήρχετο τὴν χώραν· 2 καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Πολιτικός, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιψευδολόγος, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, 3 καὶ ἐζήτει ἰδεῖν την Εξουσίαν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ Λαού, ὅτι τω μεγέθει ήσσων εκείνου ἦν. 4 καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη πατών ἐπὶ των κεφαλών του Λαού, ἵνα ἴδῃ αὐτήν, ὅτι δι’ ἐκείνου ἤμελλε διέρχεσθαι. 5 καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψασα η Εξουσία εἶδεν τον Πολιτικόν καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Αρχιψευδολόγε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι. 6 καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτήν χαίρων. 7 καὶ ἰδόντες ο Λαός διεγόγγυζεν λέγων ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. 8 σταθεὶς δὲ Πολιτικός εἶπε πρὸς τήν Εξουσίαν· Ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κυρία, απέσπασα παρά των πτωχών, καὶ τα έτερα ημίσυ αδικών και κλέπτων υφήρπασα. 9 εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν η Εξουσία ὅτι σήμερον κατάρρευσις τη χώρα ταύτη ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Καπιταλισμού ἐστιν· 10 Ήν γαρ εποχή εκλογών.

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τα πανό του υπόσχεται ΕΛΠΙΔΑ.
Ο λαός δε χρειάζεται ελπίδα, χρειάζεται λεφτά, δουλειά, ανάσα.
Ο Λένιν δεν ξεσήκωσε τους ρώσους υποχόμενος ελπίδα αλλά συμμετοχή του εργαζόμενου στα κέρδη.
Ο  Τσίπρας δεν είναι κουμουνιστής.
Τι είναι τότε;
Είναι ένας κουμουνιστής του Εσωτερικού. Αυτό εξηγεί τα συμβαίνοντα.
Και βέβαια δεν θα μπορούσε ένας βέρος κουμουνιστής να έχει βλέψεις καν για εξουσία στον σημερινό κόσμο. Αν ήτανε έτσι, το ΚΚΕ θα βρισκόταν σήμερα στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ.
Βλέπει πολύ καθαρά και ο Τσίπρας τις βρωμιές της Δεξιάς του Σαμαρά, ξέρει επειδή δεν είναι κουτός ότι δεν μπορεί να φτιάξει καινουργιο κάτι ρηξικέλευθο και αρκείται σε «επιδιορθώσεις» του παλαιού Δεξιού μοντέλου.
Για την εκ των πραγμάτων μισοβέζικη πρόθεσή του ενημέρωσε τον Ομπάμα και τον Πάπα προλαβαίνοντας την αντίδρασή τους, που θα στοίχιζε την συντριβή του στις εκλογές. Αυτοί δεν είχαν αντίρρηση να προχωρήσει στην κατάληψη της εξουσίας, μιας και το γεγονός όπως το καθόρισαν στον Τσίπρα,θα είναι ανώδυνο στο παραμικρό για το Σύστημα.
Όλα αυτά τα ξέρουν οι ενδιαφερόμενοι εν Ελλάδι.
Τα ξέρει ο Κουτσούμπας και γι αυτό εξακολουθεί να βλέπει τον Τσίπρα σαν τον πίθηκο του Νίτσε σε σχέση με τον άνθρωπο που είναι αυτός.
Το ξέρει ο Σαμαράς, αλλά φέρεται και μιλάει σαν ο Τσίπρας να πρόκειται πράγματι να κάνει βαθιές τομές όταν έρθει στην εξουσία, φοβίζοντας έτσι τους αδαείς έλληνες.
Το ξέρει ο Καμένος και ποντάρει, ιδιοποιούμενος κάτι που μόνο του θα γίνει, λέγοντας ότι δεν θα αφήσει τον Τσίπρα να τα βάλει με την αστική τάξη.
Το ξέρουν Βενιζέλος, Κουβέλης, Ποτάμι και λοιποί και φέρονται και αυτοί ανάλογα, καθώς καθένας στοχεύει στο κέρδος μερικών ψήφων παραπάνω.
Και γι αυτό και ο ίδιος ο Τσίπρας έχει αρχίσει να παίρνει πίσω ορισμένες από τις πριν εξεγγελίες του, που τότε όμως έπρεπε να τις κανει, και να λέει με νόημα στα λόγια του: «δεν θα τα κάνω αυτά μόνος μου αλλά μαζί σας», «θέλω δύναμη  για να διαπραγματευτώ δυνατά», «μην περιμένετε να γίνουν όλα αμέσως» και άλλα τέτοια, για να δικαιολογήσει το φρένο που θα πατήσει μετά την εκλογή του.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων ας μην περιμένει κανείς πολλά από τον Τσίπρα. Τουλάχιστον αυτός δεν υπόσχεται να μας βγάλει από το ΝΑΤΟ, ούτε να φύγει από την ΕΟΚ όπως ο τότε Παπανδρέου. Όσοι ζήσανε και την κατάσταση του 1981 ξέρουν τι και τώρα να περιμένουν και τι να μην περιμένουν.
Εμείς περιμένουμε να βλέπουμε, όσο κρατήσει το διάλειμμα, ανθρώπινα πρόσωπα και όχι γερακίσιες φάτσες στην τηλεόραση, περιμένουμε να μην ακούμε «πρέπει» αλλά «το κάναμε γιατί έτσι έπρεπε», περιμένουμε να μην πληρώνονται με εκατομμύρια οι τροπολογίες, περιμένουμε να πληρώσουν οι κλέφτες, περιμένουμε να μας κοιτάζουν καθαρά, αγνά, ανθρώπινα  βλέμματα μέσα από το γυαλί, περιμένουμε να μας μιλάνε όχι όπως λιοντάτια σε αρνιά αλλά όπως φίλοι σε φίλους, πραγματικοί συναγωνιστές στον αγώνα της ζωής, πραγματικοί σύντροφοι που η μοίρα τους είναι δεμένη με τη δική μας μέσα στον αφιλόξενο κόσμο μας, που εμείς, όλοι μαζί, θα τόνε κάνουμε ολόκληρο μια όαση χαράς, συναδερφότητας και αγάπης.
Είμαστε ονειροπαρμένοι;
Μπορεί.
Και ευχαριστούμε ό,τι μας έπλασε έτσι.
Όμως αυτά περιμένουμε, σ’ αυτά πιστεύουμε.
Και αφού τα πιστεύουμε θα γίνουν κάποια μέρα.
Και ευχαριστούμε και την Κρίση και όσα απάνθρωπα στο όνομά της έγιναν ως τώρα στον τόπο μας, που μας δίνει να χαρούμε ένα μικρό δείγμα  της Μεγάλης Γιορτής που κάποτε θα στήσουν πάνω στη γη οι άνθρωποι.

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ.
Παιδί της δεξιοφασιστικής Μεσσηνίας από πατέρα και μητέρα μεγάλων ονομάτων του πλούτου και της αντίδρασης.
Πλουσιόπαιδο, κουτσαβακίστικο προφίλ που ποτέ δεν το απαρνήθηκε γιατί το θέλανε οι γκόμενες.
Φοιτάει στο Κολλέγιο Αθηνών. Φανταζόμαστε τις «αρχές» που παίρνει εκί μέσα.
Σπουδάζει στην Αμερική. Θα μπορούσε να πάρει από αυτήν τις φιλελεύθερες ιδέες, το αγωνίζεσθαι για ανεξαρτησία, το φιλοπρόοδο. Πήρε τη γλυκειά ζωή-που χωρίς δουλειά και με λεφτά γίνεται ασύδοτη- και από τον εργασιακό οργασμό της Αμερικής πήρε μια πιτσαρία σαν χόμπι και για να λέει ότι εργάστηκε στα νιάτα του.
Διδακτορική διατριβή  με θέμα «Σχέσεις Πολυεθνικών Εταιρειών και Κυβερνήσεων». Έμαθε εκεί και επιστημονικά πως οι κυβερνήσεις στον καπιταλισμό υπάρχουν ελέω των Πολυεθνικών Εταιρειών, τις οποίες οι κυβερνήσεις οφείλουν σαν ανταπόδοση να στηρίζουν με θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Ο λαός είναι οι μηχανές και τα εργαλεία της παραγωγής.
Γίνεται ένα από τα μεγαλοστελέχη της ΟΝΝΕΔ, του φυτωρίου αυτού δεξιίλας, με τα αρχηγικά στελέχη της τους μπροστάρηδες στην οπισθοδρόμηση της χώρας.
Γίνεται βουλευτής με ποιαν άλλη; με τη Νέα Δημοκρατία, το συνοθύλευμα αυτό από χουντικούς, γκοτζαμάνηδες, δοσίλογους, χίτες, ταγματασφαλίτες και τους άξιους απογόνους τους, τον πειθήνιο αυτόν εκτελεστή των εντολέων του πλούτου.
Υπουργός Εξωτερικών. Σπαταλάει δισεκατομμύρια σε φασιστικές ιδέες. Φεύγοντας από το υπουργείο καταστρέφει τα σχετικά έγγραφα. Η Νέα Δημοκρατία τέτοιους θέλει, άλλωστε έχει δώσει το παράδειγμα αυτή με τους αρχηγούς της, όταν ακόμα μπουσούλαγε σαν ΕΡΕ.
Φεύγει από τη Νέα Δημοκρατία όταν αυτή κάνει ένα δειλό βήμα προς τη λογική. Ούτε σε αυτό δεν την ακολουθεί ο Σαμαράς.
Ιδρύει την Πολιτική Άνοιξη, προσωποπαγές κόμμα, έχοντας τη γνώμη με το φασιστικό μυαλό του ότι πολιτική είναι να παίζεις τις κουμπάρες, διασκεδάζοντας με τη δυστυχία του λαού, λαού που ούτε μια φορά δεν τον ονομάζει έτσι, παρά τον αποκαλεί κόσμο, κοσμάκη.
Ποιος ξέρει ποιες σκοτεινές δυνάμεις συνέργησαν ώστα να τον κάνουν πρωθυπουργό, όμως ο Σαμαράς έγινε πρωθυπουργός. Και οδηγεί προς τα πίσω την Ελλάδα. Ίσως να το θέλει κι αυτή, ποιος ξερει… Και για να μη μας αφήσει καμία αμφιβολία για το ποιον του, κουβαλάει μαζί του όλους τους φασίστες που μπόρεσε να βρει: αγοράζει τον Βορίδη, τον Γεωργιάδη, ενώ τρέφει στον κόρφο του Ντινόπουλους, Μπαλτάκους, τον βοϊδοαντώναρο, τον στυγνοβαρβιτσιώτη, τον ηλιθιογεράσιμο, τον δρακουλογκιουλέκα, τον ψυχασθενοδένδια, τον Μου Μου οκεδίκογλου, τον δανδολυκουρέντζο,τον ζημενσομητσοτάκη, την τσοκαροπιπιλή, τον πετσετοσπηλιωτοπουλο, τον γελοιοτζαβάρα, τον βλαχοτραγάκη.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015


Τόσο γλυκό είναι το χρήμα που γι αυτό οι απερχόμενοι πολιτικοί έχουν λυσσάξει για να το κρατήσουν; Που λένε γι αυτό ψέματα επί ψεμάτων, που γίνονται καταγέλαστοι με γελοιότητες, που αφρίζουν και ξαφρίζουν σε «παράθυρα» και σε συγκεντρώσεις; Τόσο;..
Εγώ δεν έκανα έτσι που τα «αδέρφια» μου  μού έκλεψαν τα λεφτά μου αφήνοντάς μου μόνον το αυτοκίνητό μου, το σπίτι μου και τα ποιήματά μου.
Δεν έκανα έτσι ούτε όταν μου έκλεψαν το αυτοκίνητό μου αφήνοντάς μου το σπίτι μου και τα ποιήματά μου.
Δεν έκανα έτσι ούτε όταν μου έκλεψαν το σπίτι μου αφήνοντάς μου τα ποιήματά μου.
Δεν έκανα έτσι ούτε όταν μου έκαψαν επιδεικτικά τα ποιήματά μου (για σας είναι ευεργέτες γιατί αλλιώς  θα είχατε να ταλαιπωρηθείτε από εκατοντάδες ακόμα ποιημάτων πέραν αυτών που σας έδωσα μέχρι τώρα και θα σας δώσω ακόμα).
Δεν έκανα έτσι ακόμα και όταν τα «αδέρφια» μου μού έκλεψαν τα «αδέρφια» μου,   αφήνοντάς με με τίποτα δικό μου.
Που θα πει με όλα δικά μου.
Αλήθεια, τα πάντα εν σοφία εποίησε.
Πήγα στη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου για να δω ποιοι είναι εκείνοι που το στηρίζουν ακόμα. Και είδα αυτό που υπέθετα. Χειροκροτητές του ΠΑΣΟΚ είναι εκείνοι που «έφαγαν» από αυτό.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

ΚΡΙΣΗ-ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΛΟΓΕΣ
ΚΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΧΤΕΣ

Αφού είναι πια σίγουρο
πως πάμε όλοι για φούντο
και είναι κάτι άπιαστο
για μας το κοντραπούντο

ας αρκεστούμε σε αυτά
που ο Αλέξης δίνει-
αξιοπρέπεια δηλαδή-
και ότι θέλει ας γίνει.

Αφού λεφτά δεν έχουμε
να φάμε και να πιούμε
συνέπεια είναι αδήριτη
σούμπιτοι να χαθούμε.

Θα ξαναζήσουμε καθώς
πριν δεκαετίες ζούσαμε
τότε που να ’βρουμε ψωμί
ματαίως προσπαθούσαμε.

Τότε που τρώγαμε φαί
μια μέρα τη βδομάδα
και που ήταν πολυτέλεια
γεύμα με φασουλάδα.

Χωράφια, σπίτια, βίλες μας
στο κράτος θα τα δώσουμε
και την ισχνή αρίδα μας
ωραία θα την απλώσουμε

σε μια καρέκλα παλαιά
όσο κι ο εαυτός μας
με ενός ψητού  κοτόπουλου
το όραμα στο μυαλό μας.

Τα βράδια θα διαβάζουμε
με λάμπα εφημερίδα
για γάλα μας θα πίνουμε
το κάτουρο απ’ τη γίδα,

στο φούρνο κρέας θα βλέπουμε
μία φορά το χρόνο
και παγωτό όχι πύραυλο
ούτε κασάτο ή κώνο,

μα σε χωνάκι εύθραυστο
μία μικρή μπαλίτσα
που απ’ αυτό ούτε γλυψιά
δε θα ’χουν τα κορίτσια.

Για ζέστα κανα κάρβουνο
ή μια ξυλένια σόμπα
που οι γυναίκες σκύβοντας
θα καίνε καμιά ρόμπα.

Για κινητό ούτε λόγος πια
για σταθερό ποιος ξέρει
και με καπνούς ινδιάνικους
θα στέλνουμε χαμπέρι.

Τηλεόραση; Καμιά ΥΕΝΕΔ
μα μόνο θα τη βλέπουνε
χώρο για να τη βάλουνε
και φράγκα όσοι διαθέτουνε.

Οι γκόμενες θα ρίχνονται
με λίγο πασατέμπο
και όχι όπως έπεσε
με ταμπακέρα η Βέμπο.

Οι εφημερίδες θα χουνε
δυο τέσσερες σελίδες
για θα διπλώνονται μ’ αυτές
-αν βρίσκονταν- μαρίδες.

Θ ανοίξουν οι πολιτικοί
πάλι τα στόματά τους
το «θα» επαναφέροντας
στα προεκλογικά τους.

αφού θα υπάρχουν πράγματα
να γίνουνε και πάλι
μιας και η χώρα σε κακό
θα είναι πάλι χάλι.

Γιοτ θα χουν μόνο μερικοί
και πια οφσόρ κανένας
κι αθρόως θα μισεύουνε
οι έλληνες στα ξένας.

Αδέρφια από τ’ αδέρφια τους
θα κλέβουνε ακίνητα
χρήματα από την Τράπεζα,
έπιπλα, αυτοκίνητα,

και για εκδίκηση (για τι;)
και με εξάψεως βήματα
οι αδερφοί των αδερφών
θα καίνε τα ποιήματα

ενώ πα’ στα Καλάβρυτα-
χωρίς εκεί να μένουνε
σπίτια αδερφών θα κλείνουνε
να μην εκείνοι μπαίνουνε.

(Πράγματα που τα κάνουνε
ήδη οι πρωτοπόροι:
δασκάλοι, μουζικάντηδες,
έμποροι  και ντοτόροι).

Θα ξαναβρούμε τη ζωή
εκείνη την παλιά μας
που ως τώρα τηνε ζούσαμε
μόνο στα όνειρά μας.

Θα ζούμε δίχως κινητά
και δημοσιογράφους
δίχως γελοίους ποιητές
κι ατάλαντους ζωγράφους.

Και τα γλυκά απογέματα
θα βρούμε του Ιούλη
και τα χρυσά θα έβρουμε
κονέματα το δείλι

και θα ’βρουμε τα όμορφα
βραδάκια στην ταβέρνα
που οι φίλοι ένας στον άλλονε
«κέρνα!», θα λένε, «κέρνα…»

Θα βρούμε τις αξέχαστες
πάλι νυχτιές του Ιούλη
που δίπλα από ’να ολάνθιστο
γιορτοντυμένο γιούλι

της Λίντας θε ν’ ακούγεται
η γνοιαστική φωνίτσα
που θα μαλώνει τρυφερά
τα δυο της τα κορίτσια.

Ολυμπιακούς δε θα χουμε
και πάλι εθνοκτόνους
και ούτε καθημερινά
εγκλήματα και φόνους

κι ακλείδωτα θ’ αφήνουμε
τα σπίτια μας τα βράδια
με φύλακα μονάχο τους
τα ειρηνικά σκοτάδια.

Εμπρός λοιπόν! Ήρθε η χαρά!
Ας μη μελαγχολήσουμε!
Και την που ήρθε νέα ζωή
γλυκά ας καλωσορίσουμε!
Ο ΣΥΡΙΖΑ πάει για αυτοδυναμία. Καλά.
*
Θα έχουμε οπωσδήποτε μια αλλαγή. Καλά.
*
Αφού ο Ομπάμα και ο Πάπας του επέτρεψαν να υπάρξει, ως πού θα φτάσει αυτή η αλλαγή; Πόσο λάσκα του έχουν αφήσει το σχοινί;
*
Θα τα βάλει με το μεγάλο κεφάλαιο-τα δέκα ονόματα που κουμαντάρουν την Ελλάδα; Όχι. Άραγε τα έχει βρει με το μεγάλο κεφάλαιο.
*
Θα τα βάλει με τους βουλευτές να τους πάρει όσα κλέψανε, συμπεριλαμβανομένου και του Καραμανλή που έχει κλέψει τα δύο δισεκατομμύρια; Όχι. Άραγε τα έχει βρει και με τους βουλευτές.
*
Θα βάλει στη φυλακή τους κλέφτες; Όχι βέβαια.
*
Πού θα βρει λοιπόν λεφτά;  Μάλλον φορολογώντας τους πλούσιους που δεν καλύπτονται από την ομπρέλα του Κεφαλαίου και της Παπικής Εκκλησίας. Που αυτοί είναι λίγοι.
*
Αυτό μόνον μπορούμε να περιμένουμε από τον Τσίπρα στον ζωτικό τομέα της Οικονομίας.
*
Κατά τα άλλα ελπίζω να μην ξαναδούμε τσακωμούς στα τηλεοπτικά «παράθυρα», να μην ξαναδούμε τελετουργικές μεταφορές «τρομοκρατών» από φυλακή σε φυλακή, και να επιτρέπεται και σε όσους δεν είναι γκέι να διεκδικούν μια θέση στην τηλεόραση.
Κάτι είναι κι αυτά.
*
Κάπως θα βελτιώσει Παιδεία Υγεία συντάξεις, δε θα κλέβει, και στο εξωτερικό θα προσπαθήσει να αποκτήσει τη δυνατότητα να έχει γνώμη για τα θέματα που αφορούν τη χώρα.
*
Παραμένει βέβαια το δικαίωμα εκείνων που του δώσανε την εξουσία να του πουν κάποτε «ως εδώ», ή ακόμα να του αφαιρέσουν όποτε θελήσουν την εξουσία, όπως άλλωστε κάνουν από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους.
*
Συμπερασματικά, αν ο Σαμαράς έπαιρνε δέκα στις εξετάσεις που έδινε στους καθηγητές του, στον Τσίπρα αυτοί θα επιτρέψουν να βαθμολογείται με εννέα.
*
Ζήτω η αλλαγή.

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Ο Βενιζέλος ανάγκασε το Σαμαρά να επισπεύσει τις εκλογές για να μην προλάβει ο Παπανδρέου να φκιάσει κόμμα.
*
Και γιατί να μην φκιάσει κόμμα ο Παπανδρέου;
Για να μην πάρει ψήφους από το ΠΣΑΣΟΚ και ο Μπένι μείνει έξω από τη Βουλή.
*
Και γιατί να μη μείνει έξω από τη Βουλή;
 Για να μη τον κυνηγήσει ο Τσίπρας για τα υποβρύχια και για τη λίστα Λαγκάρντ.
*
Τι ενδιαφέρον αλήθεια για το λαό που δείχνει ο Βνιζέλος!



Ο Καρατζαφέρης αγωνίζεται να πιάσει το τριάρι για να γλιτώσει τα δικαστήρια.
*
Άλλος που θυσιάζεται για το λαό.
*
Ελλάδα σαν τον ήλιο σου ήλιος αλλού δε λάμπει.
«Τα αγάλματα δεν μεταφέρθηκαν από την Ελλάδα στη Αγγλία  αλλά εκλάπησαν»,  είδα να λένε με πόνο και πάθος μερικοί ηλίθιοι στην τηλεόραση.
*
Τα δισεκατομμύρια ευρώ φαίνεται πως μεταφέρθηκαν από την Ελλάδα στο εξωτερικό και γι αυτό οι ηλίθιοι αυτοί δεν λένε τίποτα γι αυτά.
*
Συμπέρασμα: Οι έλληνες είναι έξυπνοι, σε αντίθεση με τα αμερικανάκια και τους κουτόφραγκους.
Σαμαράς
Παρακαλάει, κλαίγεται, βρίζει κι αξίες πουλάει,
το κτήνος έτσι αγριεύοντας που ορμά για να τον φάει.

Βενιζέλος
Πινόκιο αλλοπρόσαλλος: χοντρά ενώ ψεματίζει
αντίς ν’ αξαίνει η μύτη του, το κόμμα αδυνατίζει…


Καμένος
Από δεξιά αριστερά. Ποιο απ’ τα δυο του αρέσει;
Αδιάφορο-αρκεί να βρει… ευρύχωρη μια θέση.


Θεοδωράκης
Πώς απ’ την τηλεόραση πάει στην πολιτική;
γιατί έχει περσότερους ηθοποιούς εκεί.


Κουβέλης
Απλώς υπάρχει. Άβουλος. Ρομποτικής πορείας.
Για Πρόεδρος ελληνικής, τέλειος, Δημοκρατίας.


Κουτσούμπας
Μα ακίνητο το χέρι του στην Αθηνά προσεύχεται
για να ’ρθει ο σοσιαλισμός. Που έτσι όμως δεν έρχεται…


Παπανδρέου
Ο τάλας! Μόνη προίκα του τ’ όνομα έχει πάρει.
Μα κι αν αυτός έχει όνομα, ο Αλέξης έχει χάρη…


Μιχαλολιάκος
Ο  μόνος που το νόημα έχει απ’ όλους πιάσει.
Για να φτιαχτεί ξανά η Ελλάς, πριν πρέπει να χαλάσει.

Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2015

Μια αλλαγή γίνεται στην Ελλάδα.
*
Το γελοίο της είναι ότι δεν την κάνουν οι νέοι αλλά οι γέροι.
*
Το τραγικό είναι ότι δεν την φέρνει ο έλληνας αλλά ο καιρός.
*
Η αποτυχία της θα οφείλεται που δεν ζυμώθηκε με αίμα αλλά με δάκρυα.
Ο Κωνσταντίνος αποκάλεσε μιάσματα τους κουμουνιστές και τον διώξανε από την Ελλάδα.
*
Οι έλληνες πολιτικοί χρησιμοποιούν χειρότερα ουσιαστικά ονόματα για ένα εκατομμύριο έλληνες.
Και τους αντιπροσώπους τους τούς έχουν κλείσει στη φυλακή.
Και αποφεύγουν να πουν και το όνομά του κόμματός τους.
Και οι προεκλογικοί λόγοι τους αρχίζουν: «Ελληνικέ λαέ πλην του ενός εκατομμυρίου χρυσαυγιτών!»
*
Γιατί δεν προχωρούν στην Τελική Λύση του Χρυσαυγιτικού Ζητήματος;
*
Ζήτω η ελληνική δημοκρατία.
Νέο σκίτσο του Μωάμεθ. Σε πλήρη σύμπνοια οι Γάλλοι. Πού θα χτυπήσουν τώρα οι ισλαμιστές;
*
Δάκρυα και πόνος για τα θύματα. Ανθρώπινο.
*
Οι ισλαμιστές σκότωσαν δώδεκα γάλλους.
Οι γάλλοι σκότωσαν χιλιάδες ισλαμιστές.
Οι γάλλοι φαίνεται πως είχαν τη γνώμη ότι θα μπορούσαν να σκοτώνουν για πάντοτε ατιμώρητα.
*
Φόβος και τρόμος στη Γαλλία.
Οι γάλλοι τρέμοντας βγαίνουν από το σπίτι τους, τρώνε, εργάζονται, κοιμούνται.
Ωραία χώρα.

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Χτες, στην πόλη του φωτός, τρία εκατομμύρια λαού και ηγέτες σαράντα χωρών διαδήλωσαν υπέρ της δυνατότητας να σατιρίζονται ιδρυτές θρησκειών και υπέρ του πολέμου εναντίον  των κρατών τα οποία απαγορεύουν την τέτοια σάτιρα.

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Κατά τη ΝΕΡΙΤ θράσος έχουν οι βρετανοί που στέλνουν τα αγάλματα σε ξένες χώρες και όχι οι έλληνες που τα ζητάνε πίσω(!) Άντε πάλι με τ' αγάλματα... Πάλι αυτοί, πάλι εγώ.


TA ΜΑΡΜΑΡΑ
Βρε κοίτα πώς αλλάζουνε σε μία μέρα όλα
κι ενώ ο Σημίτης έλεγα πως θα τη φάει τη φόλα
κοίτα πώς τώρα γύρισε το φύλλο! Και να δείτε
πως προ εκπλήξεως κι εγώ κι εσείς θε να βρεθείτε.

Πια γκόβερνο όχι-δε θα 'ρθει-Νέας Δημοκρατίας,
γιατί απλούστατα ο Μπλέρ, ο ηγέτης της Αγγλίας
όσα έκλεψαν αγάλματά ο Ελγιν και οί άλλοι
εδήλωσε πως γρήγορα θα μας τα δώσει πάλι.

Kι αυτό θα γίνει σύντομα, πριν εκλογές να ’ρθούνε
ώστε όποιοι τώρα κυβερνούν, πάλι θα κυβερνούνε.
Γιατί; Θέλει και ρώτημα; Γιατί αν αυτό θά γίνει
φαϊ θα έχουμε όλοι μάς-και πια τo θέμα κλείνει.

Οι διαδηλώσεις παύουνε, παύουν κι οι απεργίες.
Και παύουν γιατί για όλα αυτά θα λείψουν οι αιτίες
αφού ο κόσμος τότε πια θα τρώει όσο θέλει
και τότε όλα ζάχαρη-και τότε όλα μέλι.

Τότε αν πεινάει ο λαός και πάει γι απεργία.
δίχως καθόλου άργητα ή κωλυσιεργία
μια ψησταριά θα στήνεται με σίδερο ένα ντούρο,
και η κυβέρνηση εκεί θα ψήνει έναν Κούρο.

Kι όταν φωνάζουν οι άνεργοι φαϊ πως δεν υπάρχει
μία Καρυάτιδα βραστή θα τρώνε δίχως πάχη.
Και βλοσυροί όσοι ροβολάν βοσκοί μας απ' τα όρη
θα τους σερβίρεται άμεσα κοκκινιστή μια Κόρη.

Τους Κένταυρους θα βάλουμε για μας δουλειές να κάνουν,
τους Γίγαντες τα έργα μας τα επίπονα θα φκιάνουν,
οι Νύμφες μας ημίγυμνες χορούς θα μας χορεύουν
με Σειλινούς και Σάτυρους αισχρά να τις χαϊδεύουν.

θα καταργήσουμε τη ΔΕΗ γιατί ο φωτοδότης
Απόλλων, φως ποιότητας θα μας παρέχει πρώτης'
και πάει ο ΟΤΕ και τα ΕΛΤΑ, ο Ερμής αφού ο μαγκιόρος
ανέξοδος και γρήγορος θα ’ναι μαντατοφόρος.

Τον Δία-Ρέππα μοναχά που από τo υπουργείο
στη φτώχεια πάνου κεραυνούς σβουρίζει δύο δύο-
από το χρυσοφόρο του θα πάρουμε τo πόστο
ώστε-ίδιο μάρμαρο κι αυτόν-να τονε φάμε ρόστο.

Η Άρτεμη θ' αντικαθιστά τη δεκαεφτά Νοέμβρη
αφού ένα βέλος θ' αμολά κι αυτή και όποιον έβρει,
με τα ποτάμια ο Ηρακλής θα καθαρίζει βούρκους,
κι ο Άρης, άμα μας ριχτούν, θα σταματάει τους τούρκους.

Και τότε πια παράδεισος θα είναι η Ελλάδα
κι ανάμνηση η που τρώγαμε ως τώρα φασουλάδα.
Και ο Σημίτης θα ’ναι πια πρωθυπουργός και πάλι
μιας και τη φτώχεια στη γωνιά θα ’χει για πάντα βάλει.

Πλην αν μετ’ τ’ άλλα αγάλματα μας έρθει και η Δίκη.
Γιατί αυτή απ’ τη χρυσή θα βγάλει ευθύς τη θήκη
τo ξίφος Της, που θάνατο σε άθλιους κλέφτες δίνει,
κι από την κλίκα του ΠΑΣΟΚ ρουθούνι δε θα μείνει.
Κατά τη ΝΕΡΙΤ θράσος έχουν οι βρετανοί που στέλνουν τα αγάλματα σε ξένες χώρες και όχι οι έλληνες που τα ζητάνε πίσω(!) Άντε πάλι με τ' αγάλματα... Πάλι αυτοί, πάλι εγώ.

ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ

Η Ακρόπολη αποκλείστηκε για δεύτερη φορά
από υπαλλήλους που ζητούν λεφτά απ’ το Σαμαρά.
Και η τι-βι όλη φρύαξε. Σκούζουν οι εφημερίδες.
Σύλλογοι εξανίστανται. Βοούν μανδάμ και δίδες.

«Να κλείσουν την Ακρόπολη!…την τόσο μας αρχαία!…
Πολιτισμού οι τύποι αυτοί δεν έχουνε ιδέα;!…»
Μαντάμες και υπουργάκοι μου και Τύπε κίτρινέ μου
ό,τ’ είπατε και γράψατε πηγαίνει κατ’ ανέμου.

Εικοσιτρείς ακρόπολες κι εξήντα παρθενώνες,
όσους κι αν πριν εχτίστηκαν δακρύβρεχτους αιώνες,
ας πάνε όλες στο χαμό μ’ αυτό αν είναι να ’βρει
ένα ο φτωχός ξεγέλασμα στην πείνα του τη μαύρη.

Όλα τα παλιομάρμαρα του κόσμου να χαθούνε
παρά οι φτωχοί μας το ψωμί ψωμάκι να το πούνε.
Άνθρωποι που παθιάζονται για πέτρινα μνημεία
και που για φτώχεια μέριμνα δε δείχνουνε καμία,

ψευτόκλαμα ειν’ το κλάμα τους κι αγύρτικη η οργή τους-
περσότερο τους γνοιάζει αυτούς μια πέννα απ’ το πουγκί τους.
Λένε οι αχρείοι: «τον Τουρισμό αυτό πολύ θα βλάψει
ξένος αφού στον τόπο μας να έρχεται θα πάψει!

…πέσαμε δέκα στα εκατό ήδη στον Τουρισμό!
Με την Ακρόπολη κλειστή τραβάμε στο χαμό!..»
Μα ή μ’ εκατό τοις εκατό ή με σαράντα μείον
του έρμου φτωχού δε θ’ αυξηθεί καθόλου το ταμείο’.

Συντρίμμια όλα τα μάρμαρα του τόπου αυτού να γίνουν
αν είναι μόνον ίδρωτα κι αίμα λαών να πίνουν.
Και παρανάλωμα φωτιάς ας γίνουν τα Μουσεία
αν πείνα στη φτωχολογιά φέρνουν κι απελπισία.

Του κόσμου κάθε άψυχο λιθάρι ας χαθεί
αν είναι μόνο μια ζωή ανθρώπου να σωθεί.
Κατά τη ΝΕΡΙΤ θράσος έχουν οι βρετανοί που στέλνουν τα αγάλματα σε ξένες χώρες και όχι οι έλληνες που τα ζητάνε πίσω(!) Άντε πάλι με τ' αγάλματα... Πάλι αυτοί, πάλι εγώ.

ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ,
ΠΟΔΙ ΚΑΙ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΑΥΡΗΛΙΟΥ
(οι εφημερίδες της 27-8-08)

Στη «βάρβαρη» τη χώρα-την Τουρκία-
κάτω απ’ το φως του ζωοδότη ηλίου
σ’ ανασκαφές που γίνονται στη χώρα
βρέθηκε το κεφάλι του Αυρηλίου.

Εμπρός λοιπόν Καραμανλή Κωστάκη
εμπρός και ανοικονόμητη συ Ντόρα
κάντε διαβήματα να μας δοθούνε
όσα η σκαπάνη έχει ανασκάψει δώρα.

Κι ας ήτανε αυτοκράτορας ρωμαίος
μα ελληνικά αφού έγραφε κι ωμίλει
έλληνας ήταν. Κι αν μας αρνηθούνε
τουλάχιστο ας μας δώσουνε τα χείλη…

Τόσους που ελληνικά έχουνε γράψει
(Σαμοσατείς κι ας ήσαν… ή και Σύροι… )
έλληνες όλους τους εσείς τους λέτε-
το ’χετε πάρει πλέον ψωμοτύρι.

(Κι εγώ λοιπόν δυο τόμους ποιημάτων
στην αγγλική που έχω εκδώσει γλώσσα,
κι εγώ γι αμερκανάκι θα μοστράρω
μετά ’πό χρόνια τόσα κι άλλα τόσα)

Σ’ άπταιστα ελληνικά κι ο αυτοκράτωρ
τα «Εις Εαυτόν» λεν είχε αυτός γραμμένα.
Ψέμα! Δεν τα ’γραψε του Εαυτού του:
στους έλληνες τα είχε αυτός ταμένα!

Λοιπόν με τ’ άλλα μάρμαρα-του Έλγιν-
ζητάτε τώρα και του Αυρηλίου
να ’χετε να το λέτε στους κρετίνους
στις εκλογές του Σιούφα-του Απριλίου.
Κατά τη ΝΕΡΙΤ θράσος έχουν οι βρετανοί που στέλνουν τα αγάλματα σε ξένες χώρες και όχι οι έλληνες που τα ζητάνε πίσω(!) Άντε πάλι με τ' αγάλματα... Πάλι αυτοί, πάλι κι εγώ.

ΠΑΛI Τ΄ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Λόγος για κάτι μάρμαρα γίνεται τελευταία
που μας τα πήραν λέει πριν πολλές δεκάδες
χρόνια
κι η κλίκα τώρα του ΠΑΣΟΚ τα θέλει πάλι πίσω.
Και στην Ελλάδα ανήκουνε, λέει, γιατί εβρεθήκαν
στο μέρος όπου τώρα ζει-τόσο μυαλό κρατάει
να λέει πως απόγονος κάποιων ελλήνων είναι-
αυτών τη γη που παλαιά ετούτη κατοικούσαν...

Δε θέλει μάρμαρα ο λαός γελοίοι "κινηματίες".
Αν θέλετε ζητάτε τα μα όχι στ' όνομά του.
Φράγκο δε δίνει ο λαός γι αυτές τις παλιοπέτρες
που σχήμα κάποιοι ανθρώπινο ή ζώου τους έχουν
δώσει.
Τα μάρμαρα, τις τσέπες σας κοιτάζετε μονάχα,
απ' ό,τι τώρα, πιότερο ακόμα να γεμίσουν.
Πώς; Μόνο σεις το ξέρετε. Εγώ υποθέτω μόνον
και λέω πως περιμένετε τον τουρισμό ν' αυξήστε
γιατ' οι τουρίστες θα 'ρχωνται τα μάρμαρα να
δούνε
και τον αγλέουρα κι από κει εσείς να ξαναφάτε-
και σεις και τα δισέγγονα και τα τρισέγγονά σας.

Μα κι έτσι να ’ναι, ο λαός δραχμή δε θα ’δει πάλι-
με μάρμαρα είτε δίχως τους εκείνος θα πεινάει
όπως πεινούσε πάντοτε καί ιδιαιτέρως όταν
ό,τι βρωμιά, την κάνετε τάχατες στ' όνομά του.

Τα μάρμαρά σας ο λαός δε θέλει να τα ξέρει-
κι αν θα τα πάρτε φάτε τα καθώς τις σάρκες
τρώτε
του λαού που κάθεται άβουλος και ηλίθια σας κοιτάζει
το αίμα και τον ίδρω του λαίμαργα να ρουφάτε.
Φαϊ ζητάει ο λαός που σεις δε θα του δώστε
είτε τα βρωμομάρμαρα τα πάρετε είτε όχι.
Παλέψτε για τα μάρμαρα λοιπόν με δύναμη όση
σας δΐνει η απληστία σας. Να ξέρετε όμως οτι
όλες σας τις βρωμόπετρες που για να σας τις
δώσουν
σα γύφτοι εκλιπαρήσατε, ο λαός τις γράφει όπου
μελάνι εκεί που κι η σοφή λέει παροιμία, δεν
πιάνει.
Αυτός όλα τα μάρμαρα γι αντάλλαγμα τα δίνει
για μιας ημέρας φαγητό σ' ενού άνεργου τραπέζι.
Κάντε ό,τι θέλετε λοιπόν με τις βρωμόπετρές
σας-
και πότε κάνατε ο λαός ό,τι ζητάει και θέλει;-
και πώς μπορούσατε ποτέ αυτό να ’χατε κάνει,
αφού ο λαός πεινάει ψωμί κι όλο εσείς το τρώτε;
Και μήπως αν τα πάρετε τα’ αρχαία μάρμαρά σας
να τα φυλάξτε είστε ικανοί; Σε δύο χρόνια μόνο
καταστραμμένα θα ’ν’ κι αυτά σαν που όλα τ άλλα
είναι.
Τουλάχιστο, τρομάρα σας, να ξέρατε από Τέχνη...
Η μόνη τέχνη που καλά έχετε μαθημένα
ειν' η κλεψιά. Γιατί λοιπον δεν πάτε να τα κλέψτε
ώστε επιτέλους να 'ρθουνε, να πάψτε σα ζητιάνοι
το χέρι σας ν' απλώνετε κι εκτός από δολάρια
και πέτρες τώρα δουλικά να κλαίγεστε να πάρτε;
Άντέστε κομματόσκυλα, εμπρός, κλαφτείτε ακόμα'
μα να 'χετε καλά στο νου: η κλίκα σας μονάχα-
η ξεκομμένη απ' το λαό-τα μάρμαρα ζητάει.
Όπως η κλίκα η ίδια σας εζήτησε να κάνει
κι αγώνες ολυμπιακούς-ακόμα έν' από κείνα
που ο λαός αμέτοχος τα βλέπει, γιατί νιώθει
πως πιο δυστυχισμένονε με κείνους θα τον κάντε.
Κάντε λοιπόν το κέφι σας αισχροί "κινηματίες".
Και να φχαρστάτε συνεχώς το θεό σας μην
ξεχνάτε,
που ενός χαζού σας έδωσε λαού αφέντες να 'στε,
λαού ενος δουλόπρεπου που τα όπλα δε σηκώνει
κι όσοι μετρώντας είστε βρει, τόσους ν' ανοίξει
τάφους.

Κατά τη ΝΕΡΙΤ θράσος έχουν οι βρετανοί που στέλνουν τα αγάλματα σε ξένες χώρες και όχι οι έλληνες που τα ζητάνε πίσω(!) Άντε πάλι με τ' αγάλματα... Πάλι αυτοί, πάλι εγώ.

ΜΑΡΜΑΡΑ ΚΑΛΟΥΝ ΜΑΡΜΑΡΑ»
(Σαμαράς στα εγκαίνια του Μουσείου)

-Αλό! Αλό! το μάρμαρο το ελληνικό μιλάει!
Λαμβάνετε-λαμβάνετε μάρμαρα της Αγγλίας;
-Τι θέλεις;-σε λαμβάνουμε πολύ καλά μάι ντήαρ.
-Θέλουμε να μας έρθετε. Μας λείψατε πολύ.
-Από μακριά σου στέλλουμε γλυκό ένα φιλί
μα όμως δεν ερχόμαστε.
                                          - Σας θέλει ο λαός.
-Όχι ο λαός! Μια δεκαριά πολιτικοί μονάχα
για να ειπούν: «Τα φέραμε τα μάρμαρα-ιδού τα!»
και τουρισμό να φέρουνε που κι απ’ αυτόν να φάνε-
Οι έλληνες πολιτικοί μέχρι κι εδώ βρωμάνε.
-Ελάτε! Ήλιο έχουμ’ εδώ που από κει πιο λάμπει.
-Βλακείες! Λάμψη έχει αυτός σ’ όλη τη γη την ίδια.
-Εδώ ανήκετε-όχι εκεί-εδώ είστε γεννημένα.
-Πατρίδα, όπου τον αγαπούν, μετράει για τον καθένα.
-Ελάτε. Η Μελίνα μας πολύ σας αγαπούσε.
-Άλλους αυτή αγάπαγε και σ’ άλλους εδινόταν.
Φτηνή αυτή, ακριβά εμείς. Άλλο να πεις τι έχεις;
-Τι να ειπώ… ότι πολύ η Ελλάδα μας σας θέλει;
-Να έβρει τους πολιτικούς, όπου με νου και γνώση
η Σέχτα όσα προσπαθεί, όμορφα αυτοί να κάνουν.
-Πού να τους βρει… όλοι αυτοί κλέβουνε την Ελλάδα.
…Καθήστε ’κει, καλά είσαστε, ποτέ να μην ερθείτε.
Κάλλιο εκεί και ζωντανά ή εδώ και να χαθείτε.
ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ…
Αγαπητοί ισπανοί
είδα το πανό σας που έγραφε: «ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΘΟΡΥΒΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ».
Εδώ λοιπόν θα εξηγήσω τη στάση των ελλήνων απέναντι στις περικοπές των εσόδων τους που η ελληνική κυβέρνηση τους επέβαλε. Δεν πρόκειται για δικαιολογία της στάσης των ελλήνων, όσο για βάλσιμο στη θέση τους των σχετικών πραγμάτων.
Και ιδού με άλλα λόγια οι λόγοι του ύπνου των ελλήνων:
1. Οι έλληνες πάντοτε, από την ίδρυση του κράτους τους περνούσαν φτωχικά. Μόνο εδώ και τρεις δεκαετίες ένιωσαν πώς είναι η οικονομικά άνετη ζωή, όταν τα χρήματα από την Ευρώπη έρρεαν προς τις τσέπες των πολιτικών και των φίλων τους. Θα μου πείτε πώς περνούσε καλά ο ελληνικός λαός αφού τα χρήματα πήγαιναν μόνο στους πολιτικούς και στους φίλους τους. Περνούσε γιατί οι πολιτικοί και οι φίλοι τους πετούσαν τα ψίχουλα από τα γεύματά τους στο λαό. Και αυτά αρκούσαν σε κάποιους που ως τότε ζούσαν ζητιανεύοντας, να λένε ότι τώρα ζούνε πλούσια. Καταλαβαίνετε, όλα είναι σχετικά. Ας πούμε στις τρεις αυτές δεκαετίες , οι έως τότε φτωχοί αγόραζαν πάνω από μία φορά την εβδομάδα κρέας, είχαν πιστωτικές κάρτες, έβαζαν ευκολότερα τα παιδιά τους στο Δημόσιο, ντύνονταν όχι πια σε μοδίστρες και σε ράφτες αλλά με έτοιμα ρούχα, είχαν τηλεόραση, και οι καλύτεροι σ’ αυτά έφτιαξαν βίλες, πήραν κότερα και ίδρυσαν εταιρίες.
Φίλοι του ενός ή του άλλου κόμματος , οι έλληνες βολεύονταν εναλλάξ.
Όσο ήτανε στην κυβέρνηση οι δεξιοί ας πούμε, βολεύονταν οι δεξιοί. Όταν ήρθανε οι αριστεροί στα πράγματα, ο αρχηγός τους έδωσε διαταγή «να αλλάξει χέρια ο πλούτος» όπως είπε, όπερ και εγένετο και ματσώθηκαν οι αριστεροί.
Έξω από το φαγοπότι έμειναν και στις δύο περιπτώσεις είτε αυτοί που δεν ήσαν ενεργοί υποστηρικτές των κομμάτων, είτε όσοι δεν είχαν καπατσοσύνη στην κλοπή.
Τώρα που ήρθε η κρίση, οι έλληνες ξαναγύρισαν απλά στα συνηθισμένα τους. Πάλι δηλαδή στη φτώχεια. Για τους νέους είναι λίγο ασυνήθιστο, όμως οι γονείς τους τούς προσγείωσαν στα πάτρια νήστεια έθιμα. Δεν είναι δύσκολο αυτό μιας και οι νέοι ζούνε μαζί με τους γονείς τους μέχρι τα σαράντα τους και βάλε και έτσι κάνουν ό,τι εκείνοι τους πουν.

2. Οι έλληνες είναι γενικώς υποταγμένα όντα. Πάντοτε είχαν έναν αφέντη-Ενετούς, Άγγλους, Αμερικάνους, Βαυαρούς, Ιταλούς, Γερμανούς, Τούρκους, ενάντια στους οποίους ποτέ δε διανοήθηκαν να εξεγερθούν. Ε, τώρα είναι υποταγμένοι στο Δου Νου Του. Το όνομα αλλάζει μόνο. Εξάλλου ο συνδετικός κρίκος μεταξύ λαού και δυναστών του είναι πάντοτε ο ίδιος: οι πουλημένοι στον κάθε φορά δυνάστη έλληνες, που στους καιρούς μας λέγονται πολιτικοί. Καταλαβαίνετε, τα ονόματα και οι τίτλοι μόνον αλλάζουν.
Μαθημένοι να κυβερνιούνται από άλλους, δεν διανοούνται καν ότι θα μπορούσε κάποτε να αυτοκυβερνηθούν.

3. Άλλος λόγος για τον ύπνο των ελλήνων είναι πως οι έλληνες μιλάνε. Σημαντικότατο στοιχείο για το φαινόμενο που εξετάζουμε.
Και φωνάζουνε. Μιλάνε και φωνάζουνε. Λένε, διαπιστώνουν, συμφωνούν ή διαφωνούν αναμεταξύ τους, τσακώνονται… και αυτό ήταν: εκτονώνεται έτσι κάθε τους τάση για ουσιαστική διαμαρτυρία ή για έμπρακτη αντίσταση, αν υποθέσουμε ότι κάποτε τους γεννιούνται κάποια τέτοια.
Ας πούμε όταν σκοτώνονται με το γείτονα για ένα φράχτη, φωνάζουν τόσο, που και οι δύο ξεθυμαίνουν. Και ο κερδισμένος πλέει σε πελάγη ευτυχίας που μέσα της θυσιάζει και δέκα ξυπνήματα, όσο για τον χαμένο το μίσος του στρέφεται  ενάντια στο γείτονα και αφήνει ήσυχους όλους τους άλλους.
Και αυτή η συνήθεια των ελλήνων έχει βοηθηθεί να υπερισχύσει και από τη στάση των πολιτικών απέναντί τους. Αυτοί, έχουν θεσπίσει νόμους που επιτρέπουν την ελεύθερη ομιλία και γραφή, απαγορεύουν όμως τη διεκδίκηση των υλικών αγαθών, τα οποία βρίσκονται στην κατοχή των θεσπιστών. Με άλλα λόγια λένε αυτοί στους έλληνες: «Φωνάζετε όσο θέλετε, μόνο το χέρι να μην απλώστε να πάρετε πίσω ό,τι σας έχω κλέψει γιατί σας το έκοψα.»
Και οι έλληνες, σαν αποτέλεσμα της υπ’ αριθμόν τρία κατάστασης, απλά υπακούνε.

4. Δεν ξέρω τι κάνετε εσείς με την Παιδεία, όμως οι έλληνες είναι αμόρφωτοι. Η αμορφωσιά τους, η οποία τους έχει οριστεί από τους κυβερνώντες (ακόμα και όταν πηγαίνουν στα Σχολεία ή βγάζουν Πανεπιστήμια), τους κάνει ανίκανους να αντιληφθούν την κατάσταση στην οποία βρίσκονται , ή τους
βοηθάει να την αντιπαρέρχονται με την αδιαφορία της ανευθυνότητας μουρμουρίζοντας «κάτι θα γίνει… υγεία να έχουμε… έχουμε καιρό…» και άλλα τέτοια. Ποτέ ο ορθός λόγος δεν ήταν ο οδηγός στις πράξεις τους. Και αν Παιδεία είναι ο κύκλος που διατρέχει το άτομο για να φτάσει στην αυτογνωσία, όμως αν όποιος, όπως οι έλληνες, αρνείται να τον ακολουθήσει, ισχνότατο κέρδος αντλεί από το ότι έχει γεννηθεί στην πλέον φωτισμένη περίοδο της Ιστορίας.

5. Ο ελληνικός λαός δεν είναι λαός αλλά συρφετός.
Ψηφίζουν όποιον παλιότερα τους έδινε ένα παπούτσι για να τους δώσει μετά την εκλογή του και το άλλο, ή όποιον τώρα τους υπόσχεται διορισμό, δάνειο, επισκευή του δρόμου που περνάει απέξω από το σπίτι τους, κυρίως όμως όποιον ρίξει ένα ωραίο σύνθημα από το μπαλκόνι ή όποιον καταφέρει, λέγοντάς τους αυτά που θέλουν να ακούν, να τους τραβάει από τη μύτη.
Τώρα που κανείς δεν τους υπόσχεται τίποτα αφού τίποτα δεν υπάρχει για να υποσχεθεί, οι έλληνες δεν ενδιαφέρονται και αυτοί για τίποτα.

6.Οι έλληνες πολιτικοί έχουν πάψει από πολλά χρόνια να λένε τη λέξη «λαός» στους λόγους ή στις κουβέντες τους, έτσι που η λέξη, μη ακουόμενη, έχει χάσει το νόημα και τη σημασία της. Έτσι οι έλληνες δεν είναι πια λαός, και μαζί δεν είναι ό,τι δυναμικό αυτή η λέξη παρήφανα κουβαλάει.  Επειδή όμως κάτι έπρεπε να είναι μέσα στον κόσμο αυτόν της ομαδοποίησης, οι ίδιοι διάλεξαν να γίνουνε όχι πολίτες, επαναστάτες, τιμωροί ή διεκδικητές, παρά κάτι σύμφωνο με την ιδιοσυγκρασία τους και με ό,τι οι άλλες έξη παράμετρες αυτού του γραφτού περιγράφουν-να γίνουν συρφετός. Ως για τα ονόματα που αντί για «λαός» τους δίνει ο κάθε πολιτικός , αυτά είναι: «κόσμος», «άνθρωποι», «κοινωνία», «ψηφοφόροι», «τηλεθεατές» ή «ακροατές», «το κοινό» και ό,τι άλλο η στιγμή ή η περίσταση απαιτήσει.
Και κανείς δεν διαθέτει το μυαλό να σκεφτεί ότι οι πολιτικοί φοβούνται τη λέξη «λαός» και γι αυτό την έχουν εξορίσει από το λεξιλόγιό τους.
Έτσι κι αλλιώς οι έλληνες  δεν είναι λαός και αποκλείεται να συμπεριφερθούν σαν τέτοιος.

7. Η Ελλάδα είναι χώρα γεωργική. Λίγοι είναι οι έλληνες που έχουν αποκοπεί ολοσχερώς από την αγροτική ζωή, έστω και αν ζουν μόνιμα σε μια πόλη. Γιατί οι πόλεις μας είναι μικρές, γιατί καθεμιά τους θυμίζει πολύ χωριό και γιατί η απόσταση καθενός από το χωριό του είναι μικρή και άραγε το χωριό είναι εύκολα προσβάσιμο μέσα σε μια μέρα αν όχι και σε ένα πρωινό.
Έτσι στην πραγματικότητα ο έλληνας δεν έχει αποκοπεί από το χωριό, αφού και εκείνοι που μένουν σε μια πόλη μόνιμα είναι νεοαστοί, μένουν δηλαδή στην πόλη όχι για τόσο χρονικό διάστημα ώστε να έχουν δεθεί με αυτήν, αλλά μπορούν, όταν οι συνθήκες το επιβάλουν, να ξαναπάνε στο χωριό και εκεί να αρχίσουν μια νέα-παλιά ζωή. Αυτή η κατάσταση έχει και τα καλά της, όπως ας πούμε ότι οι έλληνες ξέρουν, αντίθετα από τους βορειοευρωπαίους ή τους αμερικανούς, πως οι πατάτες βγαίνουν από το χώμα και δεν κρέμονται από πατατιές ή ότι το γάλα βγαίνει με άρμεγμα από πρόβατα. Γνώσεις σημαντικές.
Ποτέ λοιπόν οι έλληνες δεν ξέχασαν το χωριό. Το επισκέπτονται πάντα όσο ζούνε στην πόλη, είτε για να περάσουν τα σαββατοκύριακά τους εκεί, είτε για να φορτώσουν τρόφιμα το αυτοκίνητό τους (λαχανικά, κοτόπουλα, τυριά, λάδι, φρούτα, αλεύρια και ό,τι άλλο το χωριό τους παράγει) για να ζήσουν σρτην πόλη.
Και είναι αυτός ένας άλλος λόγος που οι έλληνες δεν εξεγείρονται. Ό,τι τους στερεί η κρίση, το παίρνουν από το χωριό. Αυτή τους η τακτική, μαζί με το γεγονός ότι οι περισσότεροι έχουν ένα μικρό ή μεγαλύτερο σπιτάκι για να ζουν, επιτείνουν την αδιαφορία τους για την κατάστασή τους.

8. Ο Πάγκαλος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησής μας, είπε πρόσφατα μιλώντας για τα αίτια της κρίσης και αντικρούοντας τον ισχυρισμό ότι «οι πολιτικοί τα φάγανε» (τα λεφτά), το περίφημο: «μαζί τα φάγαμε».
Αυτό θεωρήθηκε στην αρχή σαν πρόκληση. Με τον καιρό όμως, οι έλληνες άρχισαν να σκέφτονται πως ίσως ο αντιπρόεδρος έχει δίκιο. Βλέποντας καθένας όσα έχει (σπίτι, αυτοκίνητο, εξοχικό σπίτι και άλλος άλλα), αναλογίζεται τον τρόπο με τον οποίο τα απόκτησε, και συμφωνεί με τον Πάγκαλο. Γιατί κάθε περιουσία έχει αποκτηθεί ύποπτα, παράνομα και εις βάρος άλλων. Αναλογίζεται λοιπόν ο έλληνας ότι δεν άξιζε να έχει αυτά που έχει, ότι δεν τα απόκτησε με την αξία του. Αυτό τον κάνει να συμφωνεί με τον Πάγκαλο σε γενικές γραμμές. Και από τις γενικές γραμμές είναι εύκολο στον καθένα να εξατομικεύσει τη συμμετοχή του στη ρεμούλα, η οποία, δεδομένου του πλήθους των μικρών ή μεγαλύτερων παρανομιών, γίνεται γρήγορα (και δικαίως) ένας από τους σημαντικούς παράγοντες της επέλευσης κρίσεων όπως αυτή. Το αίσθημα αυτό του φταιξίματος επιτείνεται από τη θρησκεία των ελλήνων που μέσο των παπάδων, των ιεροκηρύκων, των μοναχών, των κατηχητών, τους έχει ποτίσει ανεξίτηλα με το αίσθημα της ενοχής.
Και ο έλληνας συνειδητοποιεί ότι πράγματι φταίει κι αυτός για την κατάντια της χώρας, με αποτέλεσμα πάλι να μην μιλάει-τι να πει;
Αν ρωτήσετε: και γιατί οι έλληνες κλέβονται μεταξύ τους, νομίζω πως έχω την απάντηση.
Οι έλληνες παλιά είχανε ριζώσει σε άλλες χώρες και τρώγανε από αυτές τη μερίδα του λέοντος, αφήνοντας για τους γηγενείς της κάθε χώρας ψίχουλα. Αυτό συνέβαινε από τα παλιά χρόνια, για όσους θέλουν οι έλληνες οι σημερινοί να έχουν κάποια σχέση με τους αρχαίους. Αλλά και στα πολύ πολύ νεότερα χρόνια το το ίδιο συνέβαινε-στη Ρουμανία, στην Αίγυπτο, στην Τουρκία, για να θυμηθώ τρανταχτά παραδείγματα. Εκεί οι έλληνες έκλεβαν τους λαούς που τους φιλοξενούσαν. Και όταν οι λαοί εκείνοι έδιωξαν τους κλέφτες από τα χώματά τους, εκείνοι ήρθαν στην Ελλάδα. Εδώ, συνηθισμένοι στην κλεψιά και μη έχοντας άλλους να κλέψουν, άρχισαν να κλέβονται μεταξύ τους, πλουτίζοντας σε μέλη τις ήδη υπάρχουσες ομάδες γηγενών κλεφτών.

8. Τέλος κοιτάξτε τα παιδιά ή και τους μεγάλους έλληνες. Δεν βλέπετε τις φάτσες τους πόσο ηλίθιες είναι; Πόσο υποταγμένες στην εξουσία των κατεχόντων; Πόσο ανοιχτό στόμα έχουν όταν ακούνε κάποιον πολιτικό να μιλάει λες και αυτός φροντίζει για το καλό τους; Δεν βλέπετε πως ζωηρεύουν μόνο όταν μιλάνε για ποδόσφαιρο ή ασχολούνται με την «σωτηρία» του περιβάλλοντος, ασχολίες στις οποίες τους σπρώχνουν οι πολιτικοί ώστε εκείνοι ανενόχλητοι να κλέβουν;
Από την άλλη οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που ακούγονται στην επαρχία είναι εκείνοι που μιλάνε για ποδόσφαιρο και οι της Εκκλησίας. Από τους άλλους ακούγονται μόνον οι της κρατικής ραδιοφωνίας, δηλαδή οι της επίσημης αποβλάκωσης των ελλήνων-λοιπόν τι θα περιμένατε σαν αποτέλεσμα έξω από εκείνο που σας ανάφερα πιο πάνω;
Ακόμα ο κομπιούτερ είναι κάτι άγνωστο για την πλειοψηφία των ελλήνων. Και όσοι έχουν κομπιούτερ το έχουν σαν γραφομηχανή και δεν ξέρουν τίποτε άλλο από αυτό. Υπάρχουν φυσικά και οι φανατικοί του κομπιούτερ, κάτι όμως που δεν βοηθάει καθόλου την κατάσταση, μιας κι αυτοί χρησιμοποιούν τους κομπιούτερς τους για λόγια… λόγια… λόγια…
Να μην συνεχίσω.
Αγαπητοί Ισπανοί
Η ευγένεια σάς ωθεί να κάνετε ησυχία να μην ξυπνήσετε τους έλληνες, όμως μη φοβόσαστε, οι έλληνες δεν ξυπνάνε με τίποτα.
Καθώς τελείωνα αυτές τις γραμμές είδα τα περί «αγανακτισμένων στο Σύνταγμα» στην Ελλάδα. Μην ακούτε τίποτα. Μέσα στον ύπνο τους ονειρεύονται πως ξύπνησαν.
Και το πολύ να αλλάξουν πλευρό καθώς κοιμούνται.

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

ΓΑΛΛΙΑ
Τόσοι νεκροί, τόση αναταραχή στην οικουμένη, γιατί;
Για χατήρι της ελευθεροτυπίας!
Σάτιρα; Ναι, των πάντων, πλην των θρησκειών.
Ελευθεροτυπία είναι ή ασέβεια να σατιρίζεις την θρησκευτική πίστη; Θεωρώ ασέβεια.
Και μάλιστα την πίστη κοντά δύο δισεκατομμυρίων πιστών, που και έχουν δείξει με σαφήνεια πόσο αυτό τους ενοχλεί και έχουν δηλώσει ότι θα τιμωρήσουν τον κάθε βλάσφημο.
Όλη η ανθρωπότητα που ξεσηκώθηκε για τους φόνους, εγκρίνει λοιπόν τη σάτιρα των θρησκειών;
Φαίνεται πως ναι.
Για μένα όμως αυτό είναι το λιγότερο βλακεία.
Τόσο ανάποδα σκέπτομαι άραγε εγώ, ή μια μαζική "φιλελεύθερη" υστερία έχει καταλάβει την υφήλιο;
 ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Η τελευταία σου ευκαιρία
είναι η Κρίση, Κοινωνία!

Είναι αυτή ό,τι καρτερούσες
και με λαχτάρα ό,τι ζητούσες.
Κι η που ό,τι τ’ Άδικο χρωστάει,
στη φτώχεια αυτή ξαναγυρνάει.
Το λάβωμα είναι στο θηρίο
στο αιώνιο του πριν πάει Κρύο.
Είν’ η αχτίδα του ήλιου η πρώτη
που της νυχτιάς νικάει τα σκότη.
Μα δε θα γίνει αυτό μονάχο.
Κύμα απαλό δε ρίχνει βράχο.
Θέλει ατσάλινο το κύμα
για ν’ ανοιχτεί του πλούτου μνήμα.
Χτύπημα θέλει τσεκουράτο
για να ’ρθουνε τα πάνω κάτω.
Σπάσε, κατάστρεψε, ορθώσου-
σε χαλασμό μεγάλο απλώσου.
Το κάθε εμπόδιο αφάνισέ το
κάθε ψηλό ισοπέδωσέ το.
Σαν ελαβώθη το θηρίο
ξεκάνεται με βόλια δύο.
Κρίση αλλαγή σημαίνει ρόλων-
Άδης αυτοί-εσύ Απόλλων!
Πάρε όλα πίσω όσα σου κλέψαν
πνίξ’ τους στο αίμα που σου γέψαν.
“Μην καις”, σού λένε, “θα καούμε!”
Μα μόνο εκείνοι θα καούνε.
“Λεφτά χαλάς”, λένε, “σα σπάζεις.”
Μα συ σε φως το χρήμα αλλάζεις.
Αιώνες δυο σε βασανίζουν
με βάσανα που δε σ’ αξίζουν
μπροστά σου να! η ώρα Tώρα
πλούσια για σένα έχει δώρα.
Της ιστορίας το ρολόι
που απ’ τις δικές σου ώρες τρώει
βάλτο στην ώρα του χαμού τους-
αυτών που στ’ Άδικο ειν’ ο νους τους.
Τώρα πεσμένο που είν’ το Κράτος
το μήκος κάνετό του πλάτος
και τόσο ως θα ’ναι μεινεσμένο
στείλτο στον τάφο λιανισμένο.
Τόσους καιρούς ήσουν σκυμμένη
κι έτρωγες κλώτσους ματωμένη.
Δε θες αφέντρα συ να γίνεις
στη γης που σου ’λαχε να μείνεις;
Την που οι Καιροί σου στείλαν εύνοια
με πρόφαση μια τιποτένια
μην αρνηθείς να την αρπάξεις-
αν τους σφαγείς σου εσύ δε σφάξεις,
τότε παράπονο κανένα
μην από χέρια έχεις ξένα:
όλα σού πρέπουν που παθαίνεις
και Δούλα πρέπει σου να μένεις.
Ή θα σε βγάλουν απ’ την Κρίση
αυτοί εκεί που σ’ έχουν ρίξει;
Λαέ, αν τώρα δεν ξυπνήσεις
σ’ αξύπνητο ύπνο θα βυθίσεις.

Η τελευταία σου ευκαιρία
είναι η Κρίση, Κοινωνία.
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ

Ψηφίστε Οικολόγους. Σας συμφέρει.
Θα ’σαστε κερδισμένοι από χέρι.
Άνθρωποι τέτοιοι αν σας κυβερνήσουν
όλα σας τα προβλήματα θα λύσουν.

Δουλειά θα ’χετε όλοι. Κι ο καθείς σας
κέρας Αμάλθειας θα ’χετε μαζί σας.
Κι ιδού με λίγα λόγια τα ωραία
που θα γινούν με πράσινους παρέα:

Δουλειά θα έχουν όλοι. Ο καθένας
θα εκτρέφει στο χωράφι του λεαίνας
και μες στο σπίτι του θα περποιείται
όποιο φυτό ή ζώο φανταστείτε.

Η ανεργία σας τέρμα επομένως.
Μα κι όποιος έρχεται στη χώρα ξένος
το ίδιο κι αυτός-απλά και νέτα σκέτα
θ’ αναλαμβάνει από μια καρέτα.

Ένα ένα τα εργοστάσια θα κλείνουν
το περιβάλλον μας να μη μολύνουν
και μη τους πελαργούς της Θράκης βλάψουν
ή το μεγάλωμα των δέντρων πάψουν.

Και δέντρα θα γεμίσουνε τη χώρα
ου μην μα και θηρία σαρκοβόρα
τα πάντα που άνω κάτω θα τα κάνουν
λες οι πολιτικοί μας δε μας φτάνουν.

Και (το θυμήθηκα όταν είπα «πάντα»)
γεμάτη θα ’ναι η τι-βι μας πάντα
κι Η έγνοια θα ’ναι όλη των ελλήνων
το σεξ όχι αυτών αλλά εκείνων.

Και κάθε που ένα πάντα θα γ…..
η χώρα ευτυχία θα μεθάει.
Και όταν θα σωθεί ένα βατράχι
σωσμό η ρυδαιμονία μας δε θα ’χει.

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2015

TO ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ Ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ

Ένας πλούσιος είχε στη δούλεψή του έναν υπηρέτη.
Αυτός του γυάλιζέ τα παπούτσια, αυτός του έφτιαχνε το φαγητό, τον έπλενε, του ετοίμαζε τις διασκεδάσεις του.
Ο ίδιος ο υπηρέτης ζούσε σε μιαν αχυρένια καλύβα, σε μια γωνιά του κήπου του πλούσιου αφεντικού. Δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ και ζούσε μια μίζερη, μιαν άθλια ζωή. Και δεχόταν αδιαμαρτύρητα κάθε ιδιοτροπία ή κακομεταχείριση από το αφεντικό του.
Μόνο σε ένα πράγμα ήταν απαιτητικός, πράγμα που φαίνεται παράξενο για υπηρέτη, όμως έτσι ήταν. Και μάλιστα η απαίτηση αυτή ήταν αδιαπραγμάτευτη για τον υπηρέτη. Αλλά περίεργο είναι και πως το αφεντικό σεβόταν απόλυτα την ιδιοτροπία του υπηρέτη του.
Η ιδιοτροπία αυτή ήταν η εξής: ό υπηρέτης ήθελε πάνω στους τοίχους της καλύβας του να βλέπει λέξεις η φράσεις που να του αρέσουν. Οι φράσεις αυτές μπορούσαν να είναι είτε γραμμένες κατευθείαν πάνω στους τοίχους, είτε γραμμένες σε χαρτιά που κρέμονταν από αυτούς.
Ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι λέξεις δεν το ήξερε το αφεντικό, όμως καλά καλά δεν το ήξερε ούτε και ο ίδιος ο υπηρέτης. Μπορούσε δηλαδή αυτός να είναι ικανοποιημένος από τις επιγραφές του δωματίου του για λίγους μήνες ή για μερικά χρόνια και ξαφνικά περισσότερες ή λιγότερες από τις λέξεις αυτές να αρχίσουν να μη τον ικανοποιούν πια. Αυτή η έλλειψη ικανοποίησης δεν δηλωνόταν από τον υπηρέτη στον κύριό του, παρά εκδηλωνόταν με ανεπαίσθητες αλλαγές στην συμπεριφορά του προς αυτόν. Ας πούμε άφηνε αυτός αγυάλιστη την εσωτερική πλευρά ενός παπουτσιού του κυρίου του, ή όταν έστρωνε το κρεβάτι του άφηνε ακάλυπτη μια μικρή επιφάνεια κάποιας γωνίας. Άλλες φορές, υποχωρώντας από το δωμάτιο μετά από την ακρόαση πού είχε από το αφεντικό, η υπόκλισή του δεν ήτανε ακριβώς εδαφιαία, αλλά τέτοια που να αφήνει μια μικρή απόσταση μεταξύ κεφαλιού και πατώματος.
To αφεντικό από τη μεριά του έπρεπε να παρατηρήσει τις μικροαλλαγές αυτές και να σπεύσει να διορθώσει τις επιγραφές.
Και πραγματικά το αφεντικό παρατηρούσε αμέσως τις αλλαγές στη συμπεριφορά του υπηρέτη απέναντί του. Και δε θα νοιαζόταν και πολύ το αφεντικό αν δεν είχε γυαλισμένη κάποια πλευρά του παπουτσιού του ή αν μια ακρούλα του κρεβατιού του ήταν άστρωτη, όμως ήξερε καλά πως αυτή η συμπεριφορά ήταν η αρχή μιας σειράς διαταραχών στις σχέσεις του με τον υπηρέτη, τέτοιας που, αν δεν έπαιρνε μέτρα να την ανακόψει έγκαιρα, αυτή θα είχε σαν κατάληξη τη φυγή του υπηρέτη από το σπίτι και την εγκατάστασή του στην καλύβα του κήπου του γείτονα. Και αυτό με τη σειρά του εσήμαινε πως οι υπηρεσίες θα παρέχονταν τώρα στο γείτονα, που μάλιστα περίμενε πως και πως να συμβεί κάτι τέτοιο, επειδή ο υπηρέτης ήτανε ο μόνος στην περιοχή.
Γι αυτό και το αφεντικό, μόλις αντιλαμβανόταν την αλλαγή αυτή στη στάση του υπηρέτη του, έσπευδε αμέσως να βρει λέξεις άλλες, που αντικαθιστώντας κάποιες από εκείνες που μέχρι τώρα κρέμονταν στον τοίχο, θα επανέφεραν στο δρόμο της μέχρις εξαντλήσεως προσφοράς των υπηρεσιών του τον υπηρέτη του. Ήταν μια λεπτή υπόθεση αυτή και απαιτούσε διαρκή προσοχή από το αφεντικό η διάγνωση μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η τέτοια παρατηρητικότητα του αφεντικού ήταν το μόνο προσόν που του έδινε τη δυνατότητα να διατηρεί τον υπηρέτη στη δούλεψή του, μιας και απ' αυτήν εξαρτιόταν η συνέχιση της συνεργασίας εκείνου με αυτόν.
Και το αφεντικό εργαζόταν με πάθος πραγματικό όταν επρόκειτο να αλλάξει τις λέξεις στον τοίχο της καλύβας. Στην πραγματικότητα ήταν η μόνη φορά στη ζωή του που το αφεντικό εργαζόταν, αν μπορεί κανείς να ονομάσει εργασία το ψάξιμο για λέξεις. Και τότε είναι που δούλευαν και οι φίλοι του αφεντικού, εκείνοι που μαζί του έτρωγαν τα φαγητά που ο υπηρέτης παρασκεύαζε και ωφελούνταν από τις υπηρεσίες που τους προσέφερε. Κλείνονταν τότε όλοι αυτοί μέσα σε αίθουσες ειδικά διασκευασμένες για το σκοπό αυτό, και καθένας πρότεινε και μια ή δυο διαφορετικές λέξεις ή φράσεις. Και ήσαν όλοι πολύ προσεκτικοί και έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον στη δουλειά τους, επειδή ήξεραν πως από αυτήν εξαρτιόταν όλη τους η καλοπέραση, αλλά μερικές φορές και η ίδια τους η ζωή. Γιατί ο υπηρέτης, αν το πράγμα έφτανε ως τη φυγή του από το σπίτι όπου μέχρι τότε υπηρετούσε, τότε, πάνω στη φούρια του για αλλαγή αφεντικού, μπορούσε και να σκοτώσει το παλιό αφεντικό ή κάποιον από το σινάφι του. Αλλά και αυτό να μη συνέβαινε, το αφεντικό και οι φίλοι του δεν μπορούσαν να παραδεχτούν ότι θα έχαναν έναν τόσο αφοσιωμένο υπηρέτη μόνο και μόνο επειδή στάθηκαν ανίκανοι να βρουν μερικές λέξεις, αφού αυτό ήταν όλο κι όλο που ο υπηρέτης ήθελε για να μη φύγει και ποτέ δε διαμαρτύρονταν για την αμοιβή του ή για τις υπερβολικά κουραστικές υπηρεσίες που προσέφερε.
Και μέσα στην αίθουσα διασκέψεων ακούγονταν διάφορες κατά καιρούς λέξεις και φράσεις, όπως "αλλαγή", "μιάσματα", "αποστασία", "σκληρός πυρήνας Ευρώπης", "ανάπτυξις", "συμμετοχική δημοκρατία", "σεμνά και ταπεινά", "πάταξις της διαφθοράς" και ό,τι μπορούσε το μυαλό του αφεντικού να υποθέσει πως θα ικανοποιούσε τον υπηρέτη του και θα έφερνε τις σχέσεις του με αυτόν στην προηγούμενή τους κατάσταση. Και τις περισσότερες φορές κάτι έβρισκε το αφεντικό που να ικανοποιεί το ιδιότροπο αυτό γούστο του υπηρέτη του. Γιατί στο βάθος ο υπηρέτης δεν ήθελε να αλλάζει αφεντικό, μόνο ήθελε να ικανοποιεί κάποια μέσα του φωνή που του έλεγε πως είναι μια ζηλευτή ιδιαιτερότητα γι αυτόν να είναι ο μόνος υπηρέτης μέσα στο σύνολο των επί γης υπηρετών, που δουλεύει αδιαμαρτύρητα και χωρίς απαιτήσεις για βελτίωση των συνθηκών της εργασίας του και της ζωής του.

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015

ΣΤΑΛΙΤΣΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ

Το ΝΑΤΟ και οι Βάσεις
θα μείνουνε στις θέσεις τους
γιατ’ οι έλληνες δε θέλουν
να χάσουν τις ανέσεις τους…

*

Ο Τσίπρας αντρεϊζει
και η πρωτιά του τρίζει
πάνε οι εξαγγελίες
για τις καταγγελίες...

Και οι διαπραγματεύσεις
όχι με τσαμπουκά
αλλά-Θεέ και Κύριε-
ωραία και γλυκά!..

*

Η περηφάνια πάει
των έρμων γηρατειών-
περσότερο μετράει
η αγορά χαπιών…

*

Στα άκρα! Εμπρός! Στα άκρα!
Της μέσης μπάζει η βάρκα:
απ’ τους δυο ένας να βγει-
Κου Κου Ε ή Χρυσή Αυγή!..
Κάλλιο  άκρη και στο χέρι
παρά μέση και καρτέρει…

*

Λίγο ο φόβος
λίγο ο ψόγος
λίγο η άμβλύνση της τσίπας
μας τελείωσε κι ο Τσίπρας…

*

Τ’ όνομά του όταν ψιθύριζα
με χαρά όλος πλημμύριζα
κι όπου κι αν τριγύριζα
λουλουδάκια μύριζα…

μ’ απ’ τον ΣΎΡΙΖΑ προδόθηκα
και σε άλλα πλέον απλώθηκα.
Κι έγκαιρα: γιατί ας πληγώθηκα
μα, ευτυχώς, δεν ξεματώθηκα…

*

Οι ανάγκες! Οι ανάγκες
πέρα κάνουνε τους μάγκες!..
ΨΉΦΟΣ ΜΕ ΓΝΏΣΗ!

Θα δούμε και θ’ ακούσουμε
απ’ τα τηλε-κανάλια
τον κάθε ανεπρόκοπο-
καθένανε κανάγια.

αφού πει τι «δεν» έγινε
και τι να γίνει «πρέπει»
να φύγει με τα χέρια του
στην παχουλή του τσέπη.

Και πλέον θα ψηφίσουμε
τέλεια ενημερωμένοι
και από χέρι ξέροντας
γιατί είμαστε χαμένοι.
ΑΝ ΥΠΉΡΧΕ

Αν υπήρχε μια ελπίδα
το Μνημόνιο να μας σώσει
ο λαός θα του ’χε όλη
τη συμπάθειά του δώσει.

Αλλά όμως με ακρίβεια
όλως μαθηματική
στην καταστροφή τον τόπο
και στην Κόλαση οδηγεί.

Γι αυτό κι όποιος θα ψηφίσει
πάλι εφέτος φασισμό
ας τραβήξει κατευθείαν
μοναχός του στον γκρεμό

για να μην ιδεί το έθνος
μαζικά ν’ αυτοκτονεί
Σαμαράς να βγαίνει πάλι
στη γωνία σα φανεί…
ΡΕ ΒΕΝΙΖΕΛΕ...

Ρε Βενιζέλο ξεκουμπίσου
κανείς δεν είναι πια μαζί σου
Και βέβαια δε σε λένε Τσίπρα,
μα… σφίξου: δείξε λίγη τσίπα…

Νόμιζα ότι κουτοί είναι μόνον οι έλληνες ηγέτες. Μα άκουσα και τον Ολάντ να αποκαλεί «άνανδρους» τους εκτελεστές των δώδεκα. Καλά τι ήθελε; Να του πουν ετοίμασε το στρατό σου Ολάντ και εμείς οι τρεις θα τον αντιμετωπίσουμε στις τάδε του μηνός στην τάδε πεδιάδα;Ή να του λέγανε είμαστε τρεις, έλα με άλλους δύο από τους γενναίους σου να μετρηθούμε; Ή μήπως να τον καλούσαν σε μονομαχία; Και ας μη μου πει κανείς ότι το λένε για να υποτιμήσουν στα μάτια του λαού τους γανναίους εκτελεστές; Γιατί αν το κάνουν γι αυτό, αυτή είναι μεγαλύτερη κουταμάρα.

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

Ο ΓΙΏΡΓΟΣ ΚΙ Η ΕΛΛΆΔΑ
ή
Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

«Γιώργη, γιατί έρεψες τη χώρα;
Γιατί; Γιατί;»
«ΣΎΡΙΖΑ θάναι», λέει ο Γιώργος
και περπατεί.

Ανάβει η φτώχια, η ανέχεια
κι η δυστυχιά .
Να’ βρισκε ο Γιώργης μια κρυψώνα
μία σπηλιά!…

Μα να ο Λοβέρδος ο μακελάρης.
«Έλα», του λέει.
Ο δόλιος Γιώργος πάει κοντά του
και όλο κλαίει.

Μα ο μακελάρης πάει για ψήφους.
Τον παραιτεί.
 «Δε θ΄ ανασάνω», λέει ο Γιώργος.
«Γιατί, γιατί;»

«Γιώργο, που κίνησες να φτάσεις;»
 «Να δοξαστώ»
«Αφού ακόμα είσαι δω κάτου
ξέχαστο αυτό!»

-«Εγώ είμαι βλάκας. Είμαι βλάκας.
Τι έφταιξα εγώ;
Ο  ουρανός μακριά μου μένει.
Γι’ αυτό είμαι δω.

Πότε ξεκίνησα; είναι χρόνοι…
για δυο, για τρεις…
Πρώτη φορά μου νιώθω έτσι-
τόσο βαρύς»

«Να η Διεθνής σου. Φίλησέ τη
να δροσιστείς».
Σκύβει ο Γιώργος  όμως εκείνη
φεύγει ευθύς.

Οι μήνες πέρασαν, τα χρόνια,
φεύγει ο καιρός
στον ίδιο τόπο μένει ο Γιώργος
κι ας τρέχει εμπρός.

Να τα Μνημόνια! να τα μέτρα!
μά πού ευρώ;
Χτυπιέται όλος από Ευρώπη,
κι απ’ το Λαό.

«Γιώργη, γιατί έρεψες τη χώρα
τη σπλαχνικιά;
Γιατί ως τρίτη έχεις χρεώσει
το Λαό γενιά;»

Η χώρα μίλαε στον αέρα
– τ’ ακούς, τ’ ακούς;-
και τραγουδούσε νύχτα μέρα
τους ταπεινούς:

«Τους πήρες σπίτι και χωράφι
και τις γιορτές
και ρέει το αίμα τους ποτάμι
απ΄ τις πληγές.

Σακάτες ήτανε μα ολόρθοι
ως τη χρονιά,
το Δου Νου Του που έχεις φέρει
Γιώργο φονιά!».

«Με περιμένει η μαμά μου
που μ’ αγαπά.
κι αλί μου-είμαι ορφανούλι
από μπαμπά.

Ξεκίνησα ένα καλοκαίρι
σαν αρχηγός
κι ήρθε και μ’ ηύρε ο χειμώνας.
Κι ούτε ουραγός…

Και τώρα πάλι Αλωνάρης
Πότε ήρθε; πώς;
Τρισέ, σταμάτησε το λόγγο
που τρέχει εμπρός.

Το δρόμο δε θα βγάλω ο δόλιος
κι ας προσπαθώ.
Πιστός κανένας δε μου μένει
και θα χαθώ.»

Και πέφτει ο Γιώργος απ’ του Δίκιου
τ’ άγριο σπαθί.
Μακριά του στέκουνε οι φίλοι
κι ολ’ οι γνωστοί.

Εκεί τριγύρω ούτε Μέρκελ,
ή Σαρκοζί.
Και με το Γιώργο η βλακεία
μον’ πάει μαζί.

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Ο Φλωρίδης Επικρατείας στο ΠΑΣΟΚ
(οι εφημερίδες)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ME TON  ΥΠΟΥΡΓΌ ΔΗΜΌΣΙΑΣ ΤΆΞΗΣΦΛΩΡΙΔΗ

Όταν ο κύριος Φλωρίδης ήτανε υπουργός Δημόσιας Τάξης, ήμουνα στην Αμερική.
Ήτανε ο καιρός που στην Ελλάδα οι ληστές Τραπεζών αλώνιζαν. To περιοδικό μου "Νεοϋορκέζικα Λόγια" ανησυχώντας από τη μια και θέλοντας από την άλλη να φωτίσει το θέμα, πήρε συνέντευξη από τον κύριο Φλωρίδη, τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, για να δει πώς καταφέρνουν να το σκάνε από τους φρουρούς Τραπεζών οι ληστές τους, με όλη τη λεία τους και απείραχτοι.
Βρήκα τον κύριο υπουργό στη σουίτα του ξενοδοχείου όπου είχε καταλύσει.
Και ιδού η συνέντευξη:

Νεοϋορκέζικα Λόγια(ΝΛ)

Κύριε υπουργέ, οι ληστές τραπεζών φεύγουν ανενόχλητοι από τους αστυνομικούς που έχουν οριστεί να φυλάνε τις Τράπεζες. Πού νομίζετε ότι οφείλεται αυτό;
ΚΥΡΙΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ (ΚΥ)
Κατ' αρχήν κύριε Χολιαστέ δεν ν ο μ ί ζ ω αλλά, ως υπεύθυνος υπουργός, γ ν ω ρ ί ζω την αιτία του πράγματος. Και σας τη λέω απερίφραστα: πρόκειται για ατυχείς συμπτώσεις.
ΝΛ
Τι εννοείτε κύριε υπουργέ;
ΚΥ
Αυτό ακριβώς που είπα. Πρόκειται για ατυχείς
συμπτώσεις.
ΝΛ
Μάλιστα. Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι και ας μου πείτε σας παρακαλώ ποια ήταν η αιτία που ο αστυνομικός της πρώτης χτεσινής ληστείας-στην Τράπεζα Πίστεως-δεν αντέδρασε ώστε να συλλάβει τον κλέφτη.
ΚΥ
Μπερδεύτηκε η αλυσίδα στο δάχτυλό του.
ΝΛ
...Η αλυσίδα;..
ΚΥ
Η αλυσίδα. Η αλυσιδίτσα!
ΝΛ
Ποια αλυσίδα κύριε υπουργέ;
KY
Τι "ποια αλυσίδα"-η αλυσίδα, έτσι τη λένε, ελληνικά σας μιλάω, το αλυσιδάκι που έπαιζε ο αστυνομικός στο χέρι του-πώς αλλιώς να το πω;..
ΝΛ
Μάλιστα. Κατάλαβα. Μα καλά, έπαιζε αλυσίδα ο αστυνομικός;
ΚΥ
Ναι, με το δεξί του χέρι. Με το αριστερό κρατούσε το όπλο του κρεμασμένο από τον αριστερό του ώμο. Η διαολεμένη λοιπόν η αλυσίδα, έτυχε εκείνη τη στιγμή να μπλοκαριστεί ανάμεσα στον δείκτη και τον μέσο δάκτυλο του αστυνομικού, μπλοκάροντας με τη σειρά της τα δύο αυτά δάχτυλά του. Αυτό ακριβώς έγινε, διετάχθη και έγινε αμέσως Ένορκη Διοικητική Εξέταση που ξεκαθάρισε τελείως τα πράγματα.

ΝΛ
Δηλαδή…

ΚΥ
Δηλαδή δηλαδή. Ε, αυτό το μπλοκάρισμα έγινε ακριβώς τη στιγμή που ο ληστής έφευγε. Πώς ο αστυνομικός θα μπορούσε να είχε δράσει;
ΝΛ
Κατάλαβα κύριε υπουργέ. Όμως επιτρέπεται οι αστυνομικοί να παίζουν με την αλυσίδα τους σε ώρα υπηρεσίας;
ΚΥ
Δεν κατάλαβα την ερώτηση.
ΝΛ
Ρώτησα αν επιτρέπεται στους αστυνομικούς να
παίζουν με την αλυσίδα τους σε ώρα υπηρεσίας.
ΚΥ
Με εκπλήσσετε κύριε Χολιαστέ. Έχετε την εντύπωση πως ένα σοσιαλιστικό καθεστώς θα μπορούσε να στερήσει την ελευθερία οποιουδήποτε ατόμου; Θα μπορούσε κανείς υπουργός να αγνοήσει τις επιταγές του Συντάγματος και του Νόμου και να στερήσει από το άτομο τις προσωπικές του ελευθερίες; Τώρα αν κάποια φορά μπερδευτεί η αλυσίδα στο χέρι του αστυνομικού, αυτό στατιστικά είναι πολύ απίθανο να συμβεί τη στιγμή που ο αστυνομικός πρέπει να χρησιμοποιήσει το χέρι του. Συνέβη! Γι αυτό μίλησα για σύμπτωση. Δε θέλουμε αστυνομικούς ρομπότ κύριε Χολιαστέ. Και γι αυτό-για χάρη της αξιοπρέπειας του ατόμου- θα ρισκάρουμε ορισμένες συμπτώσεις.
ΝΛ
Μάλιστα. Ας πάμε τώρα αν θέλετε στη δεύτερη ληστεία της ημέρας, εκείνης της Εθνικής Τράπεζας. Τι ακριβώς συνέβη εκεί;
ΚΥ
Εκεί άλλη σύμπτωση. Η ληστεία έγινε την ώρα που ο αστυνομικός συνομιλούσε με τη φιλενάδα του. Προσέξτε- αυτή στεκόταν με την πλάτη της προς το δρόμο, ενώ ο αστυνομικός ήταν απέναντί της με την πλάτη του προς την Τράπεζα. Πώς να δει ο αστυνομικός τι έκανε μέσα στην Τράπεζα ο ληστής;
ΝΛ
Μα επιτρέπ...-συνηθίζεται να μιλούν οι αστυνομικοί με τις φιλενάδες τους σε ώρα υπηρεσίας κύριε υπουργέ;
ΚΥ
Πώς είπατε;
ΝΛ
Λέω, συνηθίζεται να συνομιλούν οι αστυνομικοί με τις φιλενάδες τους σε ώρα υπηρεσίας;
ΚΥ
Μήπως θέλετε να προσλαμβάνουμε ευνούχους
αστυνομικούς κύριε Χολιαστέ; Ή να διαλέγουμε ακοινώνητα στοιχεία; Έτυχε να γίνει η ληστεία την ώρα εκείνη.
ΝΛ
Δεν θα μπορούσε να άλλαζε ο κανονισμός και σε ώρα υπηρεσίας να μην επιτρέπεται στους αστυνομικούς να συνομιλούν με τις φιλενάδες τους;
ΚΥ
Κύριε Χολιαστέ, τι γνώμη έχετε για τη χούντα; Δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι πως ένας άνθρωπος σαν εσάς έχει χουντικές ιδέες και αρχές. Επί χούντας ο άνθρωπος ήτανε ανδράποδο. Σοσιαλισμός κύριε Χολιαστέ σημαίνει ανθρωπιά. Και άνθρωπος φιμωμένος δεν είναι άνθρωπος. Και ο έρωτας κύριε Χολιαστέ είναι στοιχείο του ανθρώπου-του σοσιαλιστή ανθρώπου. Τέλος πάντων, έχετε άλλην ερώτηση;
ΝΛ
Θα ήθελα να ρωτήσω και για την τρίτη χτεσινή ληστεία-της Αγροτικής Τράπεζας...
ΚΥ
Μη κάνετε τον κόπο, στην περίπτωση αυτή ο αστυνομικός είχε πάει ν' αγοράσει τσιγάρα από το κοντινό περίπτερο. Μαντεύω την επόμενη ερώτησή σας; "μήπως θα ήταν καλλίτερα να μην καπνίζουν οι αστυνομικοί σε ώρα υπηρεσίας;" Και σας απαντώ ευθέως με μιαν ερώτηση: ξέρετε ένα τρόπο να περνάνε οχτώ ώρες χωρίς τσιγάρο; Άλλο τίποτα;
ΝΛ
Κύριε υπουργέ. έρχονται Ολυμπιακοί Αγώνες. Θα έρθουν στη χώρα μας άνθρωποι σοβαροί και υπεύθυνοι, που δεν έχουν την ανεκτικότητα των
γελοίων ελλήνων που σας κρατάνε ακόμα στη θέση σας . Και οι ξένοι κύριε υπουργέ απαιτούν ασφάλεια κατά τη διαμονή τους στην Ελλάδα. Και η ασφάλειά τους είναι δυστυχώς έργο και υποχρέωση δική σας. Τί μέτρα σκοπεύετε να λάβετε για την αδιατάρακτη από εγκληματικές πράξεις διεξαγωγή των αγώνων αυτών;
ΚΥ
Αντιπαρέρχομαι τα υπονοούμενά σας για ανικανότητά μου και σας απαντώ επί του θέματος. Πράγματι το θέμα των Ολυμπιακών Αγώνων είναι σοβαρό και δεν με έχει αφήσει αδιάφορον. Συσκέφτηκα με τους συνεργάτες μου και καταλήξαμε στα εξής: πρώτον, παραγγείλαμε αλυσίδες ανελαστικές που δε σκαλώνουν στα δάχτυλα. Δεύτερον, ο κάθε αστυνομικός μαζί με το όπλο και τα φυσίγγια που θα παραλαμβάνει πριν αναλάβει υπηρεσία, θα παίρνει μαζί και δύο πακέτα τσιγάρα της αρεσκείας του. Και τρίτον, οι κοπέλες που θα κουβεντιάζουν με τους φύλακες των τραπεζών αστυνομικούς σε ώρα υπηρεσίας ,θα στέκονται δίπλα στην πόρτα της Τράπεζας με την πλάτη τους προς αυτήν, έτσι ώστε ο αστυνομικός να βρίσκεται απέναντί τους και έτσι να έχει θέα προς την πόρτα της Τράπεζας ή του κτιρίου γενικά, τη φύλαξη του οποίου του έχουμε εμπιστευτεί.
ΝΛ
Ευχαριστώ κύριε υπουργέ. Χαίρετε.
ΚΥ
Χαίρετε κύριε Χολιαστέ
(εκλογικό)
Αργείοι και Τρώες ως μάχονταν στα φύλλα της Ιλιάδας
για τη σορό του Έκτορα την καταματωμένη,
έτσι και οι πολιτικοί σα σκύλοι λυσσασμένοι,
μάχονται πάνω απ’ τη σορό της άτυχης Ελλάδας.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ή
GYMPOLITIC
(προεκλογικό)

Παρά μια ίωση που με ταλαιπωρεί από χτες, η επιθυμία μου να ενημερώσω τους αναγνώστες του περιοδικού μου με έστειλε χτες στο σπίτι του Παπανδρέου, μέσα σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο με όργανα γυμναστικής. Ο λόγος ήτανε η ανακοίνωση από τον Γιωργάκη της ίδρυσης κόμματος από αυτόν.

-Κύριε Χολιαστέ, μου λέει, υπέροχο τα «ΛΟΓΙΑ». Συγχαρητήρια!
-Ευχαριστώ κύριε πρωθυπουργέ. Δεν περίμενα να το εξυμνείτε μιας και γράφει την αλήθεια για σας και για το νέο  Κόμμα σας.
- Μη με ευχαριστείτε, έτσι λέω σε όλους. Μου το έμαθε ο μπαμπάς- «στην πολιτική όλα επιτρέπονται», μού έλεγε.
-Κύριε Πρόεδρε, μια ερώτηση με τρώει και θα σας την κάνω αμέσως. Πώς και τόσον καιρό βλέπατε ότι το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου κατάστρεφε τη χώρα και δεν μιλούσατε και μιλάτε τώρα που φτιάχνετε νέο κόμμα;
-Το έβλεπα και το καυτηρίαζα. Κακώς μου καταμαρτυρούν ότι δεν το έκανα.
-Και γιατί δεν ακουγόταν αυτό τότε;
-Γιατί είμαι χαμηλών τόνων. Γι αυτό.
-Τώρα όμως ακούγεστε…
-Τώρα μην κοιτάτε, είμαι αρχηγός Κόμματος και όπου πάω έχω ένα σωρό μικρόφωνα δίπλα μου. Βλέπετε, όλα έχουν την εξήγησή τους.
-Έχετε λέτε κύρος στο Εξωτερικό. Πού το οφείλετε αυτό το κύρος κύριε υπουργέ;
-Στο χορό!
-Στο χορό;
-Στο χορό. Τους χορεύω ζεϊμπέκικα και χασάπικα όπως έκανα τότε με τον Ερντογκάν. Και όταν δεν πιάνουν αυτά, τότε με χορεύουν αυτοί στο ταψί. Πάντοτε ο χορός δηλαδή είναι που έχει το λόγο.
-Θέλατε τότε να κάνετε δημοψήφισμα κύριε Πρόεδρε. Αν γίνετε πάλι πρωθυπουργός θα κάνετε συχνά δημοψηφίσματα;
-Προς το παρόν δε θα κάνω. Τα δημοψηφίσματα θα γίνονται όταν «φύγει» (με συγχωρείτε για τη συγκίνηση αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι ό,τι έχω στη ζωή) όταν φύγει η μαμά. Μέχρι τότε αυτή θα μου λέει τι να κάνω. Ύστερα είναι που θα ρωτάω το λαό.
-Μόνος σας δε σκοπεύετε να αποφασίσετε ποτέ τίποτα;
-Απολύτως.
-Και γιατί κύριε πρόεδρε;
-Κοιτάτε, σε κάθε οικογένεια υπάρχει κι ένα καθυστερημένο παιδί. Ε, έτυχε στη δική μας να είμαι εγώ.
-Και γιατί ο πατέρας σας σάς έστρεψε προς την πολιτική, αφού έβλεπε πως είσαστε… καθυστερημένος όπως είπατε;
-Δεν το ήξερε. Νόμιζε πως είμαι χαμηλών τόνων.
-Πέστε μου κύριε Πρόεδρε, εκτός απ’ το χορό τι άλλο θα σας βοηθήσει στην επιτυχή ενάσκηση των καθηκόντων σας αν-ό μη γένοιτο- γινόσασταν πρωθυπουργός;
-Κύριε Χολιαστέ άκουσα καλά; Είπατε «ό μη γένοιτο»;..
-Μάλιστα κύριε υπουργέ, έτσι είπα.
-Πώς τολμάτε μέσα στο ίδιο μου το σπίτι;..
-Είμαι υψηλών τόνων κύριε πρόεδρε.
-Α! Μάλιστα! Βλέπετε ότι με δικαιολογείτε-υπάρχουν τόνοι και τόνοι…
-Σωστά. Δεν μου απαντήσατε όμως κύριε Πρόεδρε στην ερώτησή μου. Υπάρχει και κάτι άλλο πλην του χορού που θα χρησιμοποιήσετε για το καλό της χώρας;
-Και βέβαια υπάρχει και κάτι άλλο. Είναι η γυμναστική!
-Αν κατάλαβα καλά δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσετε ποτέ το μυαλό σας.
-…«μυαλό»;…
-Μυαλό! Εκείνο με το οποίο διαλογιζόμαστε… αυτό που έχουμε μέσα στο κεφάλι μας…
-Αααα! Τώρα θυμάμαι! Κάποτε η μαμά μού είπε αυτή τη λέξη. Μού είπε… πώς το είπε-πώς το είπε… α! να! Μου είπε: «δεν πειράζει παιδί μου που δεν έχεις μυαλό, έχεις το όνομα». Κι εγώ αφού δεν πείραζε που δεν είχα απ’ αυτό, δε ρώτησα και τι είναι.
-Για να τελειώνουμε κύριε Πρόεδρε, πέστε μου-στο θεό σας-πώς η γυμναστική θα σας βοηθήσει να κυβερνήσετε-ο μη γένοιτο-την Ελλάδα;
-Να σας πω:

Δεν ξέρω πώς δεν έχετε
πάρει χαμπάρι ακόμα
πόσα ένα γυμναζόμενο
μπορεί να κάνει σώμα.

Γι αυτό, κι αφού ρωτήσατε,
ιδού του όλου ψήγματα,
ήγουν τουτέστιν δηλαδή
ιδού τα παραδείγματα:

Γυμνάζοντας τον ένα μου
μονάχα κοιλιακό
σε μια μονάχα εγώ νυχτιά
λύνω το Κυπριακό.

Με μία άσκηση σωστή
του ενός μου δικεφάλου
τρία εγώ «μπράβο!» αποσπώ
του πρόεδρου του Γάλλου.

Με μοναχά λίγα πους-απς
τους Άγγλους θα τους πείσω
τα Μάρμαρα που μας κρατούν
να μας τα δώσουν πίσω

και μ’ ένα τζόγκινγκ μου απ’ αυτά
που μ’ είδατε να κάνω
τη διαφθορά στου μηδενός
τα όρια τηνε φτάνω.

Και με τα βάρη παίζοντας
(για μένα αστείο πράμα)
παίζω εγώ στα δάχτυλα
τον ίδιο τον Ομπάμα.

Πέντε φορές σηκώνοντας
τους δύο μου αλτήρες
κάνω να στρέφει ο Ερντογκαν
ως κι ενενήντα μοίρες

Και- κάτι που κυβέρνηση
δεν το ’χε ως τώρα ελπίδα-
θα διευθετήσω έτσι εγώ
την υφαλοκρηπίδα.

Δυο επικύψεις κι’ έσβησαν
τα Σκόπια από το χάρτη
και μ’ άλλη μια την εκλογή
του Τσίπρα βγάζω σκάρτη.

Και κάνοντας δυο έλξεις μου
να!-μα την παναγία-
θα πάψει πια η χώρα μας
να έχει ανεργία.

Για την Παιδεία μοναχά
μια έκταση χρειάζεται
ώστε κάθε έλλην στο εξής
σοφός να λογαριάζεται

Κι ως για το μέγα πρόβλημα
που είναι η Υγεία,
μία στροφή θα χρειαστεί
του σώματος πλαγία.

Και για να μην πολυλογώ,
με τη γυμναστική μου
κάθε που θέλω αλλαγή
θα είναι πια δική μου.

Θα ημπορούσα αν θέλατε
και άλλα να σας πω
μα να σας δώσω κούραση
δεν το ’χω εγώ σωστό,

τώρα που έτσι μάλιστα
σας ταλανίζει η γρίπη-
αν και αυτό, τ’ ομολογώ
πως σας το λέω με λύπη.

Γιατί εγώ-μη βλέπετε
πολύ που δε μιλάω-
ό,τι έχω πάνω μου καλό
αν δεν το δείξω σκάω.

Ίσως μιαν άλληνε φορά
που θα ’σαστε καλλίτερα
να σας ειπώ για θαύματα
που κάνω μεγαλύτερα.

Και θα φροντίσω γρήγορα
εγώ αυτοπροσώπως
να είστε σύντομα καλά-
…όχι… δε μου είναι κόπος…

Να! τα πους-απς μου αύριο
σε σας θα τ’ αφιερώσω
κι απ’ το μαρτύριο του ιού
ευθύς θα σας γλιτώσω.

-Ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε. Ευχαριστώ και για τη συνέντευξή σας. Γεια σας.
-Μια στιγμή κύριε Χολιαστέ… εσείς μού μοιάζετε να ξέρετε πολλά. Να σας ρωτήσω κι εγώ κάτι. Επιτρέπετε;
-Αν και εγώ κάνω εδώ τις ερωτήσεις, όμως σας επιτρέπω-ορίστε, σας ακούω.
-Προχτές ο Βενιζέλος έσκυψε προς το μέρος μου και μου είπε: «Μεταξύ μας Γιώργο, η τέλεια διακυβέρνηση της χώρας θα ήτανε μαζί των δυο μας-μια διαρχία δηλαδή όπου εσύ να γυμνάζεσαι κι εγώ να σκέπτομαι.» Από τότε ψάχνω μια ευκαιρία να ρωτήσω κάποιον-πέστε μου κύριε Χολιαστέ, τι θα πει «σκέπτομαι»;

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Πιάσανε τον Χριστόδουλο.
Γιατί κάναν τον κόπο;
Ποιον πείραξε ένα χρόνο έξω;
Και όλο «ετοίμαζε νέο χτύπημα»
Και «όπλα το σπίτι του γεμάτο» ακούς.
Και τόχουν και καμάρι που τον πιάσανε.

Τι τρομοκράτης και κουραφέξαλα;
Μάλλον έχουν συνεννοηθεί μαζί τους
Να τους πιάνουνε,
Και μετά να τους αφήνουν
Κι ύστερα πάλι απ’την αρχή
Για να δοξάζονται αυτοί
Και να χει «επιτυχίες» η κυβέρνηση.

Ως κι ο λαός βαρέθηκε ν’ ακούει
Για τρομοκράτες που δεν τρομοκρατούν.

Όμως ας μην ξεχνάει κανένας-
Όπως ούτε ο λαός ξεχνάει-
Πως ο «τρομοκράτης» πιάστηκε
Ενώ πήγαινε και πάλι
Κάποιον 
Να βοηθήσει.

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΕΦΚΙΑΣΕ ΚΟΜΜΑ

Γιωργάκης: βλακωδέστερος βλακός
υιός πατριδοκάπηλου πατρός
και αργυρωνήτου πάππου.

Κι αν κι όλος ο λαός τον έχει εκτός
αιπόλος άνευ ντιπ ποιμνίου αυτός
κραυγάζει κάπου κάπου.
ΕΚΛΟΓΈΣ

Αν έβγει η Νου Δυο
θα τρώμε πού και πού.
Αν έβγει η ΔΗΜΑΡ
νεράκι και χορτάρ’.
Με το ΠΑΣΟΚ θα τρώει
ο Άκης και το σόϊ.
Με τον Καμένο αν πάμε
θα φασιστοπεινάμε.
Με Τσίπρα, κάθε μέρα
κοπανιστόν αέρα.
Με το Μιχαλολιάκο
απ’ την εληά μον’ δάκο.
Θα τρώμε με ΑΝΤΑΡΣΎΑ
μόνο στη φαντασία.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΊΑ ΞΑΝΆ
φαί ποτέ ξανά.

Κι αν πεις με το Γιωργάκη
όχι μονάχα νηστικούς
όλο θα μας κρατάει
μα θα ξεράσει με αυτόν
κι ότι από χρόνους αλλουνούς
ο έλλην έχει φάει.


Με άλλα λόγια νηστικοί
εις το εξής θα μένουμε
και θα μας επιτρέπεται
μονάχα ν’ ανασαίνουμε.

Γλιτώνουμε έτσι οριστικά 
από της μάσας τη σκλαβιά
κι απ’ όσα το φαϊ της
κουβάλαγε μαζί της.

Και πια θα καταργήσουμε
την τουαλέτα ευθύς-
βάσανο από τα μέγιστα
που υφίσταται καθείς.

Δίαιτες δε θα χρειάζονται
για να ’μαστε λεπτοί
και μάλιστα η διαφορά
αμέσως θα ’ναι απτή.

Χοντροί δε θα υπάρχουνε
και οι αρρώστιες πάνε
που του μεγάλου πάχους μας
απότοκες μετράνε.

Και τότε θα βαφτίζεται
το μανεκέν «Τουίγκι»,
όχι αν είναι αδύνατο
μα αν έχει λίγο ξύγκι.

Κλείνουν τα φαστφουντάδικα,
κλείνουν τα εστιατόρια,
και πάρτι καθημερινά
θα στήνουν τα κοκόρια.

Θα πεταχτούνε στ’ άχρηστα
οι χύτρες, τα τηγάνια
και δε θα φκιάνουν κακαβιά
τα πλοία στα λιμάνια.

Τέρμα οι στομαχόπονοι,
οι αϋπνίες τα βράδια,
και πια δε θα γεμίζουνε
τα γένια μας με λάδια.

Τόσα καλά οι εκλόγές
ετούτες θα μας φέρουνε
που πόσο μας βοηθήσανε
κι οι ίδιες δεν ξέρουνε.

Κι όταν ο Χάρος θα ερθεί
να πάρει τη ζωή μας
για να τη βρει δε θα ’χει πια
να ψάξει στο κορμί μας,

αφού είτε είμαστε σοφοί
είτε χαζοί είτε φρόκαλα,
θα έχουν μείνει από μας
μόνο πετσί και κόκαλα

και η ζωή μας προ καιρού
θα είναι τελειωμένη
γιατί απ’ την αναφαγιά
θα ζούμε πεθαμένοι.

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 4 Ιανουαρίου 2015 - Κυριακή προ των Φώτων (Κατά Μάρκον 1-8)

Αρχὴ τοῦ εὐαγγελίου Κουμουνισμού, Υἱοῦ τοῦ Ανθρώπου. ῾Ως γέγραπται ἐν τω Κεφαλαίω, «ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου• φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ υφηλίω, ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κουμουνισμού, εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ», ἐγένετο Καπιταλισμός βαπτίζων ἐν τῇ οικουμένη καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Καὶ ἐξεπορεύετο πρὸς αὐτὸν πᾶσα ἡ Δύσις καὶ οἱ Ανατολῖται, καὶ ἐβαπτίζοντο πάντες ἐν τῷ Μόσχοβα ποταμῷ ὑπ᾿ αὐτοῦ, ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. ῏Ην δὲ ὁ Καπιταλισμός ἐνδεδυμένος κοστούμι Αρμάνι καὶ ζώνην δερματίνην πολυτελείας Ρίτσι περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ, καὶ ἐσθίων γαρίδας καὶ κάπρον. Καὶ ἐκήρυσσε λέγων• ῎Ερχεται ὁ ἰσχυρότερός μου ὀπίσω μου, οὗ οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς κύψας λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ. ᾿Εγὼ μὲν ἐβάπτισα ὑμᾶς ἐν αίματι, αὐτὸς δὲ βαπτίσει ὑμᾶς ἐν Πνεύματι Ανθρωπείω.
(προεκλογικό)
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΡΑΓΑΚΗΣ

Η φωνή του η στυγνή τ’ αυτιά τρυπάει
σαν λαιμός λαμαρινένιος να μιλάει.
Κι αν μιλώντας, κάποιος βλέπει και τη φάτσα του,
σιγουρεύει: καλικάντζαρου ειν’ η ράτσα του.

Δεξιόστροφο κοχλία μας θυμίζει
που μονάχα εξυμνεί και σαλιαρίζει.
Από κάποια υγρά υπόγεια έξω βγαίνοντας
γλοιώδη αφήνει γύρω ίχνη σουλατσέρνοντας.

Δεξιότερος του Σάχη της Περσίας
της ανίερης συμμετέχει πανδαισίας
που μπροστά του απ’ τη Δεξά μονίμως στρώνεται
ώστε κάθε της αγύρτης να ματσώνεται.

Κι όλο λέει-λέει-λέει και γρυλλίζει
κι όλο γύρω από τα ίδια τριγυρίζει-
βλέπει δίκια όπου τ’ Άδικο εστιάζεται
και ειρήνη όπου πόλεμος ’τοιμάζεται.

Κι αν ειπείς για λευτεριά κι αξιοπρέπεια
ω! εκείνον δεν τον νοιάζουνε τα τέτοια-
λευτεριά είναι γι αυτόν η εκμετάλλευση
κι αξιοπρέπεια η κακοήθης της μετάλλαξη…

Ω! Καλέ μας! ω! Φασίστα μας Τραγάκη,
να γελούσες ας σε βλέπαμε λιγάκι…
αλλά όχι!..όχι… όχι… μην το κάνεις-
μη το γέλιο μισητό κι αυτό μας κάνεις…
(προεκλογικό)
ΤΟ ΡΈΜΑ
(στον Βενιζέλο)

Τον κόλο σου στο μάρμαρο
χοντρέ να τον χτυπάς
ένα είναι πλέον ή σίγουρο-
πως μέρες πια μετράς.

Κι ενώ τα κλεψιμέικα
βαθιά στην τσέπη χώνεις,
όμως συντάξεις και μιστούς
αλήταρε, παγώνεις.

Και με τις στάλες απ’ του λαού
τον ίδρωτα και το αίμα
ένα φρικώδες κι άθλιο
φτιάχνοντας άγριο ρέμα,

το στέλνεις μες στη θάλασσα
των φίλων σου κλεφτών
ελπίζοντας το κόμμα σου
τρίτο να βγει δι αυτών.

Μα πρόσεξε το ρέμα μη
στη δίκαιη οργή του
πάρει και σε και τ’ άτιμα
τα πλούτη σου μαζί του.

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

(προεκλογικό)
ΑΞΊΕΣ ΚΑΙ ΨΉΦΟΙ

Θεέ μου! Παναγίτσα μου! Τόσο πολύ αξίζω
που όλοι οι πολιτικοί βαλθήκαν να με σώσουν
κι απ’ το αισχρό Μνημόνιο ζητούν να με γλιτώσουν;
Κι αν ναι, γιατί εγώ θλίβομαι και δεν πανηγυρίζω;
Αυτά λέω και χαίρομαι,
ότι αξίζω επαίρομαι
και ευτυχής πετώ
στον  έβδομο ουρανό.

…Μα πάλι, λέω, δεν ειν’ αυτοί που έτσι με καταντήσανε:
μ’ ενός Μνημόνιου να γυρνώ στην πλάτη μου το βάρος
και να μην έχω ούτε καν διαμαρτυρίας το θάρρος;
Τι; Τώρα αυτοί ανανήψανε και ήθος αποκτήσανε;
Και με αυτό ζαλίζομαι
και πιο βαθιά βυθίζομαι
στο τέλμα που με άδειασαν
αφού με ξεπαράδιασαν.
(προεκλογικό)
ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ….

Μη φωνάζετε-μη σκάτε
και μην κακομελετάτε.
Είτε Σαμαρά ψηφίστε
ή στην πάντα τον αφήστε
κι όποιον φέρτε, ίδιο χάλι
τουτ’ η χώρα θα ‘χει πάλι.

Φίλοι μου οι εκλεγμένοι
δε σας φταίνε οι καημένοι.
Φταίνε μόνο οι εκλογείς:
φταίτε φίλοι μου ΕΣΕΙΣ!