Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα ακόμα, γιορτές, διακοπές. Είναι μέσα στο κλίμα των ημερών λοιπόν τα κάλαντα που έπονται. Αν και γράφτηκαν για Χριστούγεννα προηγηθέντα, δυστυχώς ταιριάζουν ακριβώς και για σήμερα. Μερικά ονόματα μόνον τους άλλαξα.



ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ
ΚΑΛΑΝΤΑ

Καλήν ημέραν «άρχοντες»
και βγάλτε το σκασμό σας
ώστε Λαού τη γέννηση
να πω στ’ αρχοντικό σας.

Νέος Λαός γεννήθηκε
τις μέρες του Δεκέμβρη
που θα σαρώσει ό,τι στραβό
στο δρόμο του θα έβρει.

Τα Σκάνδαλα ο πατέρας του,
η Διαφθορά η μητέρα-
τρώγοντας πείνα εθέριεψε
και σπάει όλη μέρα.

Σπάει και καίει και χαλά
ώσπου όλα να γκρεμίσει
και νέο κάτι κι όμορφο
με χέρια αγνά να χτίσει.

Καλήν ημέρα Σαμαρά
κλέφταρε που υφαίνεις
ρούχο μετάξινο με ιδρώ
κι αίμα εργασίας ξένης.

Καλήν ημέραν υπουργοί
που γλωσσοκοπανάτε
για να δικιολογήσετε
τα όσα μας βουτάτε.

Που οχυρωμένοι πίσω από
τον καπιταλισμό σας
το κάθε ευρώ μας κάνετε
Κεφάλαιο δικό σας.

Γεια σας που τώρα ο λαός
που έχει πια ξυπνήσει
λαιμούς θα κόβει παχουλούς
ωσότου βαριεστήσει.

Καλήν ημέρα υπουργέ
που έναν παρά δε δίνεις
για τίποτα, μόνο κοιτάς,
αρπάς και καταπίνεις.

Και διόλου δε σκοτίζεσαι,
γιατί καλά γνωρίζεις
ότι αρκεί να εκλεγείς
και ύστερα αλωνίζεις

σε πορτοφόλια αλλότρια
και περιβόλια ξένα,
χωρίς ποτέ λογαριασμό
να δίνεις σε κανέναν.

Κοιμήσου ήσυχα. Όλοι αυτοί
που κλέβουνε μαζί σου
σα μέλισσες βασίλισσα
φυλάνε τη ζωή σου.

Γιατί αν τους πάθεις τίποτα
και μέσα μπεις στην κάσα
αμέσως τότε κόβεται
και η δική τους μάσα.

Καλήν ημέραν «άρχοντες»
που η αξία σας όλη
είναι ό,τι μας επήρατε
από το πορτοφόλι.

Γεια σας που οι καρέκλες σας
τόσο ένα είναι μαζί σας
που πάνω τους σα φύγετε
θα μείνει το πετσί σας.

Που όλα ισοπεδώσατε
κι έτσι έχετε ρημάξει
που Ηρακλής χρειάζεται
να βάλει κάποια τάξη.

Γεια και χαρά σας «άρχοντες»
που αντί αρχοντιλίκι
ολόγιομο καθένας σας
μ' ακαθαρσίες καθήκι.

Που διοίκηση για σας θα πει
κλεψιά και αγυρτεία
κι αντί για κύριοι νά 'σαστε
είσαστε αλητεία.

Αστείοι! τάχα που ήρθατε
τη φτώχεια να ταϊστε
κι αντίς γι αυτό τη γδύσατε
πλούσια εσείς να ζήστε.

Με δέκα που μασούσατε
ακούραστες μασέλες
στου έρμου λαού τον κορβανά
κολλώντας σαν αβδέλλες.

Που τόσο χώρα έχετε σεις
κι άθλια νου δου ταυτίσει,
που την πατρίδα έχουμε
την ίδια μας μισήσει.

Καλή σας μέρα. Μ’ αν δε 'ρθει
άλλος δε θα σας φταίει
παρά η καυτή σας διαφθορά
εσάς που τώρα καίει.

Καλή σου μέρα υπουργέ
των Εξωτερικών μας
που αλωνίζεις Ουάσινγκτον,
Παρίσια, Λόντρας, Ρώμας,

νομίζοντας ότι έγινες
όπως ο Τζεμ μεγάλος
κι ότι καλλίτερος κανείς
YΠΕΞ δεν είναι άλλος.

Που περιφέρεις ευτυχής
τα χάλια της Ελλάδας
σαν πισινός που επαίρεται
για αέρια φασουλάδας.

Γεια σου και συ ρε Βούλτεψη
τετράγωνη σα δέμα
που σαν κουρούνα κρώζοντας
μας χόρτασες στο ψέμα.

Γεια σου ωρέ πρωθυπουργέ
εχθρέ της νεολαίας-
της μαύρης σου το κλείσιμο
που ετοιμάζει αυλαίας.

Γεια σου αγέλαστο ρομπότ
που τους εργάτες στύβεις
και πάνω τους με λήσταρχου
μόνο ενδιαφέρον σκύβεις.

Γεια σου που στις μαλαγανιές
είσαι σωστή μανούλα
στη διαφθορά είσ' αχτύπητος
και άσος στη ρεμούλα.

Στην κατηφόρα είσαι καλός.
όμως σε τίμιο αγώνα
από τα χίλια του σκαλιά
δε θα ’σουν ούτε στο ’να.

Χαίρου πρωτιές απάνθρωπες
λοιπόν και ντροπιασμένες
και οι χαρές της ανθρωπιάς
ας σου είναι πάντα ξένες.

Επλούτισες. Για σένανε
αυτό μετράει μόνο.
Και που κι αυτόν που έρχεται
ζητάς την ψήφο χρόνο
;
του άμοιρου αυτού λαού
που ζωντανός σαπίζει.
Κι ενώ η σαπίλα του είσαι συ
ζητάς να σε ψηφίζει.
.
Κλέβε λοιπόν όσο ειν' καιρός
και τρώγε του σκασμού σου
πριν έρθει η ώρα η καλή
που δε χωράει ο νους σου-

που όσοι επλουτίζανε
ανθρώπους δυστυχώντας,
σαν βούβαλοι θα τρέμουνε
που 'χει διαλέξει λιόντας.

Γεια σου λοιπόν πρωθυπουργέ
του λαού αιματοπότη
που πώς θα φας και πώς θα
πιεις
σκέψη σου είναι πρώτη.

Γεια σου που πάνω χέζεσαι
όταν ο τούρκος βγαίνει
και βόλτες στο Αιγαίο μας
σαν κύριος πηγαίνει.

Που δεν το νιώθεις οι ευρωπαίοι
γερά πως σε δουλεύουν
και ότι τύπους σαν και σε
να έβρουνε γυρεύουν,

να λένε "vαι" και "μάλιστα"
κι υπάκουοι να είναι
όταν oι φράγκοι θα τους λέν
"γυάλισε!", "ράψε!", "πλύνε!",

και που για μέγιστη τιμή
το έχεις να σου δίνουν
φράγκικα χέρια καρπαζιές
που πιο θα σε κοντύνουν.

Που ή ηλίθιος ή άτιμος
ή βλάκας να ’σαι πρέπει
απ’ την κλεψιά όλη η κλίκα σου
γεμάτη να ’χει τσέπη

και συ να κάνεις σαν να μη
χαμπάρι το 'χεις πάρει:
τότε άδειασέ μας τη γωνιά
και μη γυρεύεις χάρη

λέγοντας "δεν το ήξερα".
Ποιος τότε θα το ξέρει;
τα δάχτυλα ό,τι κάνουνε
το αγνοεί το χέρι;

Και σε ακούει ο λαός
και ήσυχον σ’ αφήνει
γιατ’ ειν' ανόητος-αντίς
το στόμα να σου κλείνει.

Και λες ότι τους έδωσες
ελευθερίες πλήθος
που πλάτος έχουν άμετρο
κι απύθμενο έχουν βύθος.

Μα μες στην τσέπη του καθείς
αρκεί για να κοιτάξει
και να ιδεί πως τα λεφτά
που είχε έχουν πετάξει

σε φόρους, σε καθημερνές
πρώτες ζωής ανάγκες,
σε κόλπα που σκαρώνουνε
της αγοράς οι μάγκες,

σε βίλλες των αχρείων σου
υπουργών τε και συμβούλων,
σε καταθέσεις άμετρων
στην ξένην φαταούλων…

Και τότε αντιλαμβάνεται
πως λεύτερος για να 'ναι
πρέπει λεφτά στην τσέπη του
ν' ακούει να βροντάνε.

Όμως, αισχρέ πρωθυπουργέ
κρατάς εσύ το χρήμα
κι επαίρεσαι που ψίχουλα
σ’ αυτούς σκορπίζεις. Κρίμα!

Κρίμα γιατί και συ αυτούς
αισχρά τους κοροϊδεύεις
και τους ρουφάς το αίμα τους
και τους χιλιοπαιδεύεις,

αλλά και κρίμα γιατί αυτοί
να ζεις σ' έχουν ακόμα
αντί το έτσι που μ' αυτούς
γελάει να κλείσουν στόμα.

Γεια σου μιαρέ πρωθυπουργέ
μαέστρο της ρεμούλας
που με τις σάρκες τρέφεσαι
μίας Ελλάδας δούλας.

Που αρσακειάδα είσαι μπρος
στον Πρόεδρο της χώρας
και στο λαό λαύρος ορμάς
μετά μεγάλης φόρας

και μπαίνεις μες στο σπίτι του
και τονε κατακλέβεις
γι αυτό κι απ’ την καρέκλα σου
αρνείσαι να κατέβεις.

Καλή σου μέραν άρχοντα
που όλο το σκυλολόι
το μάζεψες και το ’βαλες
απύλωτα να τρώει.

Εσύ όμως Καικίλια μου ,
κι αν μοιάζεις μυαλωμένος
αλλά με τ’ αστυνομικά
μακριά είσαι νυχτωμένος

Παίρνεις παιδάκια αμούστακα,
τα κάνεις αστυνόμους
και ύστερα ενάντια
τα ξαμολάς στους νόμους.

Και κείνα δε γνωρίζουνε
πώς πρέπει να φερθούνε
και τα εξ αμάξης τα φτωχά,
απ’ όλους μας ακούνε.

Μάθε λοιπόν Καικίλια πως-
δεν είν’ η αστυνομία
ένα μπιστόλι, μια στολή,
και μια ασυδοσία

αλλά να είναι θα ’πρεπε
εκπαίδευση αρτία,
άκρως ευαίσθητη ψυχή
κι αισθήσεις σ' απαρτία.

Κι αισθήσεις έχουν και ψυχή
οι αστυνομικοί σας
μα πού είναι ρε Καικίλια
η εκπαίδευση η καλή σας;

Τους την εδώσατε ποτέ;
Απάντησε ρε μόρτη!
Αυτιά για να σ’ ακούσουνε
γεμίσαν όλοι οι τόποι.

Μα τι να πεις… και τι να πω…
Μέσα σε όλα τ’ άλλα
μες στου Χαμού τον ωκεανό
και η ΕΛ.ΑΣ μια στάλα…

(Και συ πού είσαι Πάγκαλε;
Έλα να με βοηθήσεις
κι εγώ όσους δε σατίρισα
έλα εσύ να βρίσεις!..

Και φέρε το λιοντάρι σου
να το 'χω εδώ μαζί μου
μήπως το μάθω κι ορεχτεί
κρέας απ' του Μαξίμου)

Καλήν ημέρα σου Άκη μου
που αν ζούσε ο Μουσολίνι
στη γελοιότητά σου μπρος
το γόνυ θα είχε κλίνει

και στη μεγαλοπρέπεια
των χειρονομιών σου
σα γρίπη ενώπιον θα 'νιωθε
βαρείας κάποιας νόσου.

Καλή σου μέρα που λεφτά
μας στοίχισαν τα όπλα
τριπλάσια με όσα εφάρμοσες
για να μασήσεις κόλπα.

Καλήν ημέρα σας κι εσάς
τρανοί πολιτικοί μας
που ωρύεστε για τις ζημιές
που ‘φερ’ η εξέγερσή μας.

Έτσι εσείς να σκούζατε,
σας θέλαμε όχι τώρα,
μα όταν ρημαζόντανε
απ’ τη ρεμούλα η χώρα.

Μα πώς αφού οι ίδιοι εσείς
ήσασταν ρημαχτές της;
Πώς αφού σεις την κλέβατε
απάνω απ’ τις πληγές της;

«Ποιος θα πληρώσει τις ζημιές;»
όλο μας τσαμπουνάτε.
Γυρίστε όσα κλέψατε
κι ύστερα να μιλάτε.

Όλοι σας περισπούδαστοι
είστε θεατρινίσκοι.
Όποιος σηκώσει ό,τι βρωμά
σάς αποκάτου βρίσκει.

Κλέψατε-θα πληρώσετε!
Φάγατε; Θα ξεράστε!
Δολοφονείτε τα παιδιά;
Τη ζωή κι εσείς θα χάστε!

Λίγες οι μέρες σας αισχροί!
Τίποτα δε σας σώζει!
Μαύρο κοράκι του Χαμού –
ακούτε;-η νιότη κρώζει!

Καλήν ημέρα να σας πω;
Όμως εσεις οι ίδιοι
τη μαύρη πόρτα ανοίξατε
μα χρήμα γι αντικλείδι.

Μα τίποτ’ άλλο δε θα πω.
Ό,τι ν’ ακούστε είστ’ άξιοι
επάνω από τους τάφους σας
το Φως θα το φωνάξει.

Και, φίλοι αστυνομικοί,
-όχι!- δε σας μισούμε!
κι όταν τραυματιζόσαστε
εμείς δε θα χαρούμε!

Παιδιά φτωχά είστε και σεις
που η μοίρα το ’χει φέρει
τη δυστυχία και οι δυο
να έχουμε για ταίρι:

Σεις χαμηλόμιστοι και μεις
στην ανεργία χωμένοι-
πεδίο αντιπαράθεσης
μετάξυ μας δε μένει.

Και αν με σας τα βάζουμε
είναι γιατί καρσί μας
αυτοί σας βάζουν, να κρυφτούν
από τη δίκια οργή μας.

Μα πού θα πάει; Μέρα μια
θα σμίξουμε οι δυο μας-
γιατί αυτό όχι εμείς και σεις,
μα το ζητά ο λαός μας-

και στη γωνιά θα βάλουμε
κεινούς που μας σκοτώνουν
κι αν τη θανή γλιτώσουμε
μας χιλιοφαρμακώνουν.

Καλήν ημέραν άρχοντες
κι αν είναι ορισμός σας
πως πλέον πάει, ξοφλήσατε,
να πω στ' αρχοντικό σας.

Γεια σας και να μας γράφετε
καμιάν επιστολή
μιας και στα πορτοφόλια σας
θα λείψουμε πολύ.

Καλήν ημέρα των "καφέ"
όμορφες σερβιτόρες
όλα καλά κι ωραία σας,
μα όμως ώρες ώρες

είστε πολύ αγέλαστες.
Βάλτε ένα χαμογέλιο!
Χρυσό ραβδάκι γίνετε!
Μην μένετε φραγγέλιο!

Καλήν ημέρα Κου Κου Ε
που στη Βουλή όταν μπήκες
πια όχι όπως ήξερες
αλλά όπως τα βρήκες…

Γεια σας τρακόσοι της Βουλής
που η χώρα θα σωνόταν
αν ο καθένας από σας
ευθύς ξεπαστρευόταν.

Καληνημέρα βομβιστές –
λιοντάρια δίχως χήτη-
προσέξτε μη απ' τις βόμβες σας
ανοίξει καμιά μύτη…

Κι αφήστε τους ανέμυαλους
εκείνους καμικάζι-
παλαιστινίους κι ιρακινούς-
το αίμα τους που βράζει,

να πάνε να σκοτώνουνε
κι άλλους και τον εαυτό τους-
λαοί αυτοί είναι βάρβαροι
καλούς δεν έχουν τρόπους,

και -οι άξεστοι- αφανίζουνε
τους εκμεταλλευτές τους.
Γι αυτούς καμία ποίηση
δε θα 'χει αναπαίστους.

Ενώ για σας, τους ευγενείς,
που φέρεστε ανθρωπίνως
πολλά ποιήματα κρατεί
των ποιητών το σμήνος,

Και ξέρετε-ω θεοσεβείς
πολιτισμένοι φίλοι;
Στις βόμβες σας μη βάλετε
λέω, ξανά, φυτίλι,

μα ένα μαγνητόφωνο.
Κι όσοι από κει περνούνε
αντί για κρότους βάρβαρους
"μπαμ!" μια φωνή ν’ ακούνε.

Καλην ημέρα Ευρώπη συ
που ενώνεσαι ολοένα
μ’ ακόμα είναι τα κράτη σου
ανάμεσά τους ξένα.

Και τρώγονται ποιο πιότερο
θα κλέψει από τ' άλλο
και που –τυχαίως...-τρώει καλά
πάντα το πιο μεγάλο.

Γεια σου Ελλάδα που όλοι σου
οι πολιτικοί «τα πιάνουν»
και βίλλες χτίζουν κι όμορφη
ζωή και πλούσια κάνουν.

Καλήν ημέρα ιερείς,
ληστές του λαού με γάντια
που ευθύνη έχετε τρανή
στης χώρας την κατάντια

και που αν τα ράσα βγάζατε
και παύατε το ψέμα
νέο και ολοζώντανο
θα ‘βαζε η χώρα αίμα.

Γεια σου Εκκλησά πόρνη γριά
και πολυστοματούσα
όπου αμπέλια εσύ τρυγάς
είτε φτωχά είτε πλούσ’α

και δυναμώνεις και πολύ
περσότερο ληστεύεις
και δεν σε νοιάζει σ’ οποιανής
δίχτυα κι αν πέφτεις χλεύης.

Γεια σου Εκκλησία βδέλυγμα!
Κοράκι του θανάτου!
Που είναι για σένα η ζωή
στέρνας χρυσός απάτου.

Κι όλο ρουφάς κι όλο μασάς
και όλο και χοντραίνεις
κι άμετρα ας έχεις θύματα
μα πάλι δε χορταίνεις.

Γεια σου Εκκλησά που του θεού
τις σάρκες συ ξεσχίζεις
και τον Παράδεισο πουλάς
και Κόλαση κερδίζεις.

Γεια σου Εκκλησία ύαινα
που όχι των ζωντανώνε
μα και νεκρούς σα βρίσκεις, τρως
τις σάρκες και κεινώνε.

Γεια σου Εκκλησά που όπου δεις
πόνο και δυστυχία
πουλάς νεράκι καθαρό
για μια περιουσία.

Γεια σου Εκκλησά, Μοίρα κακή
του άμοιρου τ' ανθρώπου-
ανθρώπου γέρου ή μικρού-
ανθρώπου όποιου τόπου,

που αν υπήρχε διάβολος
θα 'σασταν συνεταίροι
αρκεί και μες στην Κόλαση
να 'ταν να βάλεις χέρι.

Γεια σου Αρχιεπίσκοπε
που κάτω από τα ράσα
κρύβεις τους βρώμιους όμοιους σου
που πιάστηκαν στα πράσα.

Καληνημέρα υπουργέ
της άμοιρης Παιδείας
τα όρια που ξεπέρασε
πλέον και της αηδίας,

κι όταν ακούμε να μιλούν
γι αυτήν, δεν αντιδρούμε,
γιατί άλλο δεν προσμένουμε
χειρότερο να ιδούμε.

Γεια σου Αβραμόπουλε και συ
της Αρκαδίας τζιμάνι
που δέκα η αγυρτεία σου
κι η αλήθεια σου μια κάνει.

Οι χίτες σε ψηφίσανε
κι οι ταγματασφαλίτες
της Τρίπολης, που μέσα της
κρυφτήκαν -οι αλήτες-

όταν του Εμφύλιου κόπασε
η λαύρα και η πύρα΄
γι αυτό και μυρωμένος συ
με τέτοια είσαι μύρα.

Γεια σου επισκόπου η θωριά
κι η μυλωνά καρδία:
δούλευε-δούλε-δούλευε
το λαό μας με μανία.

Στη γη επάνω βρέθηκες,
κάτι να κάνεις πρέπει.
Και κάνεις: τη γεμάτη σου
ταϊζεις ακόμα τσέπη.

Γεια σας και σας ω! υπουργοί
της Εθνικής Αμύνης
που ούτε σας τα τρισέγγονα
δε θα χαθούν εκ πείνης

αφού απ’ όσα γι αγορές
στους ευρωπαίους σκάζετε
δύο φορές περσότερα
στη μέσα τσέπη βάζετε.

Καλήν ημέρα πρόεδρε
και σένα της Βουλής μας
του Καταγώγιου αυτού ληστών
και διαφθοράς και μίζας.

Κάπελας είσαι άριστος:
σ’ ένα μπουρδέλο πρέπει
μία τσατσά καθώς εσύ
που όλα να τα βλέπει,

και όλα με την πορνική
την αύρα να τα ντύνει
ώστε απ’ αυτόν τον τζερτζελέ
μα κονομάει και κείνη.

Καλήν ημέρα και χρηστοί,
θείοι βιομήχανοί μας
που το δαιμόνιο σ’κώνετε
στα ύψη της φυλής μας

και όταν κάτι πάει στραβά
κι έχετε γκίνιες, τότε
τους αστακούς αφήνετε
κι εργαζομένους τρώτε.

Καλήν ημέρα ναύαρχε
Τάσο Παπαληγούρα
λύκε προβάτων φύλακα
με δέντρινη μαγκούρα!

Για σένα η θάλασσα κρασί,
μεζέδες τα καράβια
κι οι πλοίαρχοι τζομπανόσκυλα
κι οι ναύτες τα κουτάβια.

Τρώγε γερά. Τον Παπουτσή
που έπνιξε τη Σαμίνα
δήμαρχο υποψήφιο
τον χρίσανε γι Αθήνα.

Εσύ το Norman έπνιξες
Atlantic. Η σειρά σου
για προαγωγή  μετά απ’ αυτό
το νέο κατόρθωμά σου.
.
Το κρύο, το λύκου βλέμμα σου
το φασισμό γεμάτο
το πρόσωπο το ανέκφραστο
άψυχου δολοφόνου

σου ήταν τα εισιτήρια
για το απαίσιο κόμμα.
Όπου αλλού δε σου ’πρεπε.
Αυτός ο τόπος σου είναι.

Χαρδούβελη, ακάθεκτος
πολλά φκιάσε κλιμάκια-
οι τσέπες κι αν αδειάσανε,
υπάρχουν και τσεπάκια.

Όμως πολλά τα είπαμε
τα κάλαντα και φέτος
και πρέπει να τελειώνουνε,
γιατί το νέο έτος

όπου και να ’ναι ειν’ εδώ
και πρέπει αυτά που γράφω
να μπουν στο νέο βιβλίο μου
(λίγο να πω: στον τάφο)

Λοιπόν καλή νέα χρονιά
εύχομαι σ’ όλους τώρα.
Του χρόνου πάλι-ως τότε αν
υπάρχει αυτή η χώρα.

Καλήν ημέραν «άρχοντες»
και βγάλτε το σκασμό σας
ώστε Λαού τη γέννηση
να πω στο αρχοντικό σας.

Λαός λοιπόν γεννήθηκε
τις μέρες του Δεκέμβρη
που θα σαρώσει ό,τι στραβό
στο δρόμο του θα έβρει.

Τα Σκάνδαλα ο πατέρας του,
η Διαφθορά η μητέρα-
τρώγοντας πείνα εθέριεψε
και σπάει όλη μέρα.

Σπάει και καίει και χαλά
ώσπου όλα να γκρεμίσει
και νέο κάτι κι όμορφο
με χέρια αγνά να χτίσει.


Κι εδώ που τραγουδήσαμε
η πέτρα θα ραϊσει
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού
σε λίγο θα λακίσει.
ΚΑΛΑΝΤΑ
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ
2015

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
Ελλάδα λογικής φονιά
κι αρχή καινούργιος δρόμος
κάθε βήμα σου και τρόμος.

Ελλάδα αδύναμο πουλί
μες στης ΕΟΚ ένα κλουβί-
ΕΟΚ που έπαυλή τους
οι ΗΠΑ έχουν δική τους.

Κι οι ψείρες σε δαγκώνουνε
και όλο και μαλώνουνε
ποια πιο πολύ θα φάει
κι αυτό ας σε πονάει.

Και παίζουν τα παιχνίδια τους
και μένουνε στα ίδια τους
κι υψώνουν τη φωνή τους
κι όλοι γελούν μαζί τους.

Κι εσύ απ’ τον πόνο κελαδείς
κι ο αφέντης λέει «κοίτα να δεις
τι ωραία τραγουδάει!»
και δυνατά γελάει.

Και οι φασιστοψείρες σου
κι οι σοσιαλιστοψείρες σου
την ψήφο σου ζητάνε,
με νόμο να σε φάνε.

Και ο επάνω σου λαός
νάτος  και είναι επί ποδός
το ποιόνε να ψηφίσει
για να τον δυστυχήσει.

Ψείρες, λαός, πουλί, κλουβί
μια δουλική κατασκευή:
θέλουν σε βασανίζουν
θέλουνε σ’ αφανίζουν.

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
Ελλάδα φρόνησης φονιά
κι ο που τραβάς δρόμος
κάθε βήμα σου και τρόμος.

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014

Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν
Εὐαγγέλιον  
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Β´ 13 - 23
13 Ἀναχωρησάντων δὲ των Μαγίστρων, ἰδοὺ ἄγγελος Μέρκελ φαίνεται κατ’ ὄναρ τῷ Σαμαρά λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ Μνημόνιον καὶ τὴν Δεξιάν καὶ φεῦγε εἰς Αμχερστ, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Τσίπρας ζητεῖν τὸ Μνημόνιον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. 14 ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβεν τὸ Μνημόνιον καὶ τὴν Δεξιάν νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Άμχερστ, 15 καὶ ἦν ἐκεῖ πωλών πίτσας ἕως τῆς τελευτῆς Τσίπρα· ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ Μέρκελ διὰ τοῦ προφήτου λεγούσης· Ἐξ Άμχερστ ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου. 16 Τότε Τσίπρας ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ της Μέρκελ ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλεν πάντας τοὺς Μνημονιακούς Βουλευτάς τοὺς ἐν Αθήναις καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς.17 τότε ἐπληρώθη τὸ ῥηθὲν διὰ Αδώνιδος τοῦ προφήτου λέγοντος· 18 Φωνὴ ἐν Βουλή ἠκούσθη, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Φασισμός κλαίων τὰ τέκνα αὐτού, καὶ οὐκ ἤθελεν παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσί. 19 Τελευτήσαντος δὲ τοῦ Τσίπρα ἰδοὺ ἄγγελος Μέρκελ φαίνεται κατ’ ὄναρ τῷ Σαμαρά ἐν Άμχερστ 20 λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ Μνημόνιον καὶ τὴν Δεξιάν καὶ πορεύου εἰς γῆν Γραικών, τεθνήκασιν γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ Μνημονίου. 21 ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβεν τὸ Μνημόνιον καὶ τὴν Δεξιάν καὶ εἰσῆλθεν εἰς γῆν Γραικών. 22 ἀκούσας δὲ ὅτι Λαφαζάνης βασιλεύει τῆς Γραικίας ἀντὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Τσίπρα, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν· χρηματισθεὶς δὲ κατ’ ὄναρ ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γερμανίας, 23 καὶ ἐλθὼν κατῴκησεν πλησίον της Μέρκελ, ὅπως πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Μερκέλειος κληθήσεται.

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Ως παις πεντηκοντούτης.
Καρδίαν είχεν εύμορφον
Ψυχήν ως από χιόνος.
Γαίαn ας έχει ελαφράν
Εν ταις αιωνίαις ταις μοναίς
Εκεί ένθα νυν προσφέρει
Τα νάματά του τα σοφά
Εις πλήθη αγγέλων άλλων
Με τα πτερά τα πάλλευκα,
Με τ’ άυλα σώματά των,  
την αιθερίαν των μορφήν
και τα κυανά ομμάτια.

Ήτο καλός οΑντώνιος.
Σπέρμα δενδρουός δένδρου ευγενούς
Ούτινος κλάδοι βουλευταί
Πλουτίσαντες εννόμως
Πολίτας κατακλέπτοντες,
Έτεροι κλάδοι υπουργοί
Και εθνικοί ευεργέται
Οίτινες ουδεπώποτε
Έλληνας ελεηλάτησαν,
Παρά αιγυπτίους σκλάβους.
Και βάμβακα ηγόραζον
Και βάμβακα επώλουν
Κι από αγοράν εις πώλησιν
Εκέρδιζον νομίμως
Χρυσόν, ολίγον ερυθρόν
Εκ των πολλών αιμάτων
Των δούλων όπου εσφάζοντο-
Νομίμως ας τονίσωμεν-
Θυσία επάνω εις τον βωμόν
του πάππου του πλουσίου
Μπενάκη του Εμμανουήλ.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Λαμπράς σπουδάς εποίησεν
Εις Αθηνών Κολλέγιον
Και είτα εις το Κολλέγιον
Του Άμχερστ το  ακμαίον,
άνευ χρημάτων πατρικών
πλην εκατομμυρίων
τινων ώστε αρτον και τυρόν
ολίγον να αγοράζει,
ενώ πάντα τα έτερα
πίτσας πωλών εκέρδιζεν
στου Άμχερστ τους πολίτας.
Και πίττας ψήνων των πιτσών,
Μεγάλως εβοηθήθη
Διότι εδιδάχθη εξ αυτού
Να ψήνει, έτη αργότερον,
και έλληνας πολίτας.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Και ότε το Αμχερστ έασεν
Και ότε εντάυθα ήλθε,
Φλοξ ώσπερ Πνεύμα Άγιον
Στην κεφαλήν του πίπτει
Και τον καλεί πολιτικός
Να γίνει ως ο προπάππος.
Και έγινεν πολιτικός
Και μη έχων αιγυπτίους
Αίμα να πίει μελαμψόν,
Και ως μη πρωθυπουργεύων
Να πίει να μη δύναται
Ούτε ελλήνων αίμα,
Τον Μητσοτάκην δια μιας
αποστασίας του ρίπτει
(εις της πατρίδος το καλόν
Και μόνον αποβλέπων)
Και ιδρύει μίαν Άνοιξιν 
Πολιτικήν που εβάπτισεν,
Πρωθυπυργός επιθυμών
Διακαώς να γίνει.
Αλλά μη αρκούντως ψηφισθείς
Την Άνοιξιν διαλύει
Και εις ύπνον χειμωνιάτικον
ως άρκτος περιπίπτει .

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Αλλ’ επειδή εις όλα
Καλός τυγχάνει είς καλός
Ήτο καλός και ως ψεύστης
Διότι ου δει τον άνθρωπον
Καλός εις εν να είναι
Μα εις πολλά-και πλέον καλός
Χωρίς φραγμόν τυγχάνει.
Και λέγων ψεύματα πολλά
Πρωθυπουργός εστέφθη.
Κι εστράφη στους προγόνους του
Κι εις το βαθύ των μνήμα
Με υγρούς προσβλέπων οφθαλμούς
Κύπτει και ερωτά τους:
Ειπέτε μοι ω! πρόγονοι:
Βάμβαξ εδώ δεν φύεται
Και πώς θα κυβερνήσω
Και εκ της κυβερνήσεως
Τα μάλα να πλουτίσω;
Και πώς να κάμω δυστυχείς
Τους έλληνας ο τλήμων
 Αφού ουδόλως δύναμαι,
Ως τότε σεις, να κλέπτω;
Σήμερον νόμους έχομεν
Που τιμωρούν το κλέπτειν.
Και οι πρόγονοι του απήντησαν:
Βαμβακα μη φυτεύσεις.
Οι ασθενεις που εισέρχονται
Εις τα νοσοκομεία
Αυτοί ας ευρίσκουν βάμβακα
Να θέτουν στα πληγάς των.
Και αν οι νόμοι είναι σφικτοί,
Πλάσε καινούς συ νόμους
Και κλάπτε, ω! παι μας, με αυτούς.
Και έπλασεν ο Σαμαράς
νόμους πολλούς, και εισέτι
έπλασεν και διατάγματα.
Και περιέκοψε μισθούς,
κατηργησε συντάξεις,
έκλεισεν καταστήματα ,
επτώχευσεν οικίας,
και μερικούς απέστειλεν
έλληνας εις τον Άδην
εις τους προγόνους να είπωσιν
τα κατορθωματά του.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Μα είς ευρέθη Τσίπρας
(και τις θα το ανέμενεν;)
Του Αντωνίου καλλίτερος.
Και οι δυο μονομαχήσαντες
Ο Αντώνης ενικήθη
Και χάμω έπεσεν πλατύς
Και πάλιν δεν σηκώθη.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Τώρα μια φούχτα στάχτη.
Εν τω Λευκώ αιωνίως μηνί
Ο Αντώνιος εκοιμήθη.
Ήτο λουλούδι της αυγής
Τώρα μυρίζει χώμα.
Και εις βαθύ τον έθαψον
Οι έλληνες μνημούριον.
Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Νάρκισσοος κι ελαιόπρινος
Εφύησαν εις το μνήμα.
Και λάπις λάζουλι, τυρκουάζ,
Ζιρκόνιο,τανζανίτης
Είναι οι λίθοι που κοσμούν
Τον τάφον του Αντωνίου.
Εις μήνα έθανες ψυχρόν
Όσον θερμός κι αν ήσο.
Συνταξιοκόπτη επέθανες 
Μισθοφονιά εχάθης.
Ποίος θα κόπτει τους μισθούς
Τώρα και τας συντάξεις;
Ποίος θα κλείνει τας τιβι;
Ποιος θα βάζει φόρους;
Ποίος εις δοσεις εκατόν
Φόρους θα διαμοιράζει;
Τις έσεται τόσον αβρος
Ως συ Οικοδεσποτης
Να δέχεται τας τρόικας
Και την σκελέαν βγάζων
Ως δώρον να την χορηγεί
Εις τροϊκοεπισκέπτας;
 
Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Όμως εθάνη και άγει.
Δεν θα ορώσιν οι έλληνες
Το λάγνον τώρα βλέμμα
Που εις Άμχερστ τόσας έριψεν
Εις κλίνας φοιτητρίας.
Δεν θα ορώσιν τον έναν του
Δεν θα απολαμβάνωσιν
Τον έναν του να κλείει
Το ν οφθαλμό ότε ομιλεί
Μαγκιόρως εις τονΤσίπραν.
Και πάλιν δεν θα ίδωσιν
Εις την Βουλήν να εισέρχεται
Με φορεμένον μόνον το εν
Του σακακίου μανίκιον
Και με αυτό το μάγκικον
Της φάτσας του το ύφος
Να υβρίζει τον Αλέξιον.
Ψεύδη έτερα θα παύσωσιν
Να ακούωνται εις τα Ζάπια.
Και πάλιν δεν θα ίδωσιν
Ο Αντώνιος να κύπτει
Οσφύν, κορμόν και κεφαλήν
Εις το καθ’ εν παιδάριον
Που εξ Ευρώπης εξορμόν
Ενταύθα καταφθάνει.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Εις άπαντας θα λείψει.

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Καληνημέρα έλληνες
κι αφού είναι έθιμό μας
τα χάλια μας τ’ αδιόρθωτα
θα πω στο φτωχικό μας.

Και θα τα πω στα γρήγορα
γιατί χαρτί-μελάνι
ακρίβηναν κι αυτά πολύ
κι η σύνταξη δε φτάνει.

Καλή σου μέρα Σαμαρά
μερίδες που μοιράζεις
Δημοκρατίας,  αφού πριν
σαν το αρνί τη σφάζεις.

Γεια σου λαέ κακόμοιρε
που ότι τραβάς τ’ αξίζεις
αφού σ’  ό,τι διατάξουνε
«μάλιστα» εσύ ψελλίζεις.

Γεια σου και Τσίπρα που κι εσύ
δεν ξέρεις τι γυρεύεις
και το λαό όπως όλοι τους
κι εσύ τον κοροϊδεύεις.

Ελλάδα καλημέρα σου
που όλοι σου βάζουν χέρι
και πιότερο όποιον προχωρεί
αυτόν και κάνεις ταίρι.

Καληνημέρα σου και σε
γελοίε Χαϊκάλη
που έφερες στην πολιτική
του θεάτρου τ’ άθλιο χάλι.

Όσο για σένανε Άδωνι,
είτε πουλάς βιβλία
είτε πουλάς πολιτική
βρίθεις από βλακεία.

Γεια σου Καμμένε μου κι εσύ
που αν και σκληρός φασίστας
το παίζεις (άραγε γιατί;)
Συριζο-σαντινίστας.

Γεια σας και σεις, ω! άρχοντες
και μη σεκλετιζό’ στε:
και Τσίπρες εκατό να ρθούν
ούτε που θα το νιώστε.

Τα λέει κι ο Τσίπρας ολ’ αυτά
ψήφους για να μαζέψει
μα όταν έβγει, τους φτωχούς
κι αυτός θα κατακλέψει.

Γεια σας και πάλι τ’ αλλουνού
χρόνου καλά να είστε
αν -ίσως όχι όπως εγώ- 
μέχρι τα τότε ζήστε.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ
τόπος: το σπίτι του λαού
χρόνος: 21-12-14
πρόσωπα γύρω από το κρεβάτι του Σαμαρά:
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
ΤΣΙΠΡΑΣ
ΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ 
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ


Ο Σαμαράς είναι ξαπλωμένος σ’ ένα κρεβάτι ετοιμοθάνατος.

ΣΑΜΑΡΑΣ
(ξεψυχισμένα)
Γιατρε μου… πεθαίνω;..
ΓΙΑΤΡΟΣ
Όχι κύριε πρωθυπουργέ, δεν είναι τόσο τραγική η κατάστασή σας. Μόνο καλό φαγητό και σε λίγες μέρες θα σηκωθείτε από το κρεβάτι.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Σαν τι φαγητό γιατρέ μου;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Κοτόσουπα, ένα μπιφτέκι, γάλα… δυναμωτικά πράγματα. Και τα φάρμακα που σας έχω γράψει εδώ.
(του δίνει μια συνταγή)
ΣΑΜΑΡΑΣ
(στον σπιτονοικοκύρη)
Φέρε μου σε παρακαλώ λίγο κοτόπουλο…
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Πού να βρεθεί κοτόπουλο κύριε πρωθυπουργέ;..
ΣΑΜΑΡΑΣ
Τι θα πει πού να βρεθεί κοτόπουλο; Αν δεν έχεις στο σπίτι πήγαινε να αγοράσεις λίγο. Πεθαίνω λέει ο γιατρός…
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Το άκουσα κύριε πρωθυπουργέ, όμως κοτόπουλο έχω να δω από την εποχή που ανάλαβες την πρωθυπουργία. Όσο για λεφτά για ν’ αγοράσω, μην τα ρωτάς… Στο τελευταίο διάστημα λεφτά βλέπω μόνο στην τηλεόραση. Αν θέλεις, έχω μαζέψει από προχτές κάτι σάπιες ντομάτες από τη λαική αγορά. Όμως τις έχω καθαρίσει. Πέταξα το σάπιο και το γερο που έμεινε το έχω βάλει να λιαστεί. Μπορώ να σου φέρω μερικά κομμάτια αν θέλεις.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Εγώ να φάω σάπιες ντομάτες; Θέλω να πάω στο σπίτι μου. Ποιος μ’ έφερε εδώ;
ΤΣΙΠΡΑΣ
Εγώ κύριε πρωθυπουργέ.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Γιατί;
ΤΣΙΠΡΑΣ
(δείχνει τον σπιτονοικοκύρη)
Για να έχει φάει κοτόπουλο κι αυτός. Γι αυτό έπρεπε να βρεθείς σ’ αυτό το σπίτι.
ΣΑΜΑΡΑΣ
και να πεθάνω;
ΤΣΙΠΡΑΣ
Αν για να ζήσει αυτός πρέπει να πεθάνεις εσύ…
ΣΑΜΑΡΑΣ
(στον σπιτονοικοκύρη)
Τουλάχιστον τα φάρμακα… φέρε μου τα φάρμακα.
ΓΙΑΤΡΟΣ
Δεν υπάρχουν στα φαρμακεία τα φάρμακα αυτά κύριε πρωθυπουργέ.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Γιατί;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Γιατί τα ακριβά φάρμακα οι φαρμακοποιοί τα   πουλάνε έξω. Καμιά ασπιρίνη μπορώ να σας βρω.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Θα γίνω καλά με ασπιρίνη;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Όχι.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Τότε; Θάνατος;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Τι να σας πω κύριε πρωθυπουργέ, εγώ έκανα τη δουλειά μου. Τώρα αυτός έχει το λόγο.
(δείχνει το σπιτονοικοκύρη)
ΣΑΜΑΡΑΣ
(Στο σπιτονοικοκύρη)
Έχεις εσύ τα φάρμακα;
ΣΠΙΤ
Για να δω… δώσε μου τη συνταγή…
(διαβάζει τη συνταγή, τη δίνει πάλι μστον Σαμαρά)
Μόνον ασπιρίνη…
ΣΑΜ
Θέλω να πάω στο σπίτι μου.
(στον Τσίπρα)
Είπες ότι εσύ μ’ έφερες εδώ. Πήγαινέ με στο σπίτι μου.
ΤΣΙΠΡΑΣ
Εγώ σ’ έφερα. Όμως αν θα πας στο σπίτι σου ή αν θα πεθάνεις το αποφασίζει αυτός.
(δείχνει τον σπιτονοικοκύρη)
ΣΑΜΑΡΑΣ
Πώς με μπερδεύετε έτσι…
(στον σπιτονοικοκύρη)
Εσύ αποφασίζεις;
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
 (δείχνει με τη ματιά του τον Τσίπρα)
Αφού αυτός σ’ έφερε στο σπίτι μου, τώρα εγώ αποφασίζω.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Αποφάσισε γρήγορα λοιπόν!
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Δεν μπορώ γρήγορα. Σε ενάμισυ μήνα θα αποφασίσω. Την ημέρα των εκλογών. Εκτός αν ψηφιστεί πρόεδρος της δημοκρατίας. Τότε θα σου δώσω αναστολή για δυο τρεις μήνες.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Γιατρέ, μπορείς να με κρατήσεις ζωντανό ώσπου να αποφασίσει αυτός;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Θα προσπαθήσω. Με σάπιες ντομάτες όμως και χωρίς φάρμακα θα είναι κομμάτι δύσκολο… Μα αν δεν υπάρχει άλλη λύση…
ΣΑΜΑΡΑΣ
Τουλάχιστον θα έχω ένα κρεβάτι να ξαπλώνω και ένα σπίτι για να μείνω ως τότε.
ΣΠΙΤΟΠΙΚΟΚΥΡΗΣ
Μην το περιμενεις. Την Τετάρτη παίρνει η Τράπεζα το σπίτι και με πετάει έξω. Σε τρεις ημέρες θα είσαι άστεγος. Θα σου στρώνω μια παντανία στο χώμα και θα σου βάζω και μια πέτρα για μαξιλάρι. Κι όσο ζήσεις. Δε σε βλέπω όμως να ζεις για πού έτσι γιατί δεν είσαι μαθημένος σε τέτοια.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Τσίπρα, δεν μπορούμε να τα βρούμε να ζήσω κι εγώ; 
ΤΣΙΠΡΑΣ
(δείχνει τον σπιτονοικοκύρη)
Ρώτα αυτόν.
(Ο Σαμαράς στρέφει τα μάτια ερωτηματικά προς τον σπιτονοικοκύρη)
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Τι να σου πω; Εξαρτάται. Αν σε στείλω σπίτι σου θα μου δώσεις αν όχι κοτόπουλο τουλάχιστον λίγο ψωμί και λίγο τυράκι για προσφάι;
ΣΑΜΑΡΑΣ
(δυνατά)
Αντίθετα, θα σου κόψω και τις σάπιες ντομάτες…
(βάζει το χέρι του μπροστά στο στόμα. Στον εαυτό του)
Τι είπα!..
(στον σπιτονοικοκύρη, με δυσκολία προφέροντας τις λέξεις)
Ννναι… θθα… σου δώσω… τουλάχιστον…
(δυνατά και γρήγορα)
Θα σου πάρω και τις σάπιες ντομάτες!
(σιγά)
Παναγία μου… τι κάνω;..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
(θορυβημένος)
Κύριε πρωθυπουργέ, τι λέτε εκεί… Μέχρι σήμερα τους είχατε χοράσει ψέματα, τώρα που αν πείτε ψέματα θα σωθείτε, τώρα λέτε την αλήθεια;
ΣΑΜΑΡΑΣ
Δεν ξέρω μωρέ παιδί μου… τι στο διάολο έπαθα…
ΓΙΑΤΡΟΣ
Κυριε πρωθυπουργέ, οι ετοιμοθάνατοι λένε πάντοτε την αλήθεια. Και σεις, μην ξεχνάτε, είσαστε ετοιμοθάνατος…
ΣΑΜΑΡΑΣ
(ερωτηματικά στον Τσίπρα)
Τσίπρα;…
(Ο Τσίπρας δείχνει τον σπιτονοικοκύρη σηκώνοντας τους ώμους του. Ο Σαμαράς στρέφει προς αυτόν το βλέμμα όλος ικεσία και προσδοκία. Ο σπιτονοικοκύρης σηκώνει το χέρι απαγορευτικά)
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Όχι κύριε πρωθυπουργέ.
ΣΑΜΑΡΑΣ
(με όση δύναμη μπορεί)
Μα με πιέζει η τρόικα! Δεν το καταλαβαίνετε;
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Πώς δεν το καταλαβαίνουμε… γι αυτό ακριβώς είσαι εδώ.
ΣΑΜΑΡΑΣ
(κλαψιάρικα, παραδομένος)
Θα πεθάνω…
(ξαφνικά κάτι σκέπτεται. Μισοσηκώνεται με προσπάθεια από το στρώμα. Στο σπιτονοικοκύρη)
Αν όμως εκλεγεί πρόεδρος δημοκρατίας είπες…
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Τότε θα πάρεις αναστολή θανάτου.
ΣΑΜΑΡΑΣ
(στον εαυτό του δυνατά)
Βγάζω εγώ πρόεδρο δημοκρατίας και τα λέμε μετά…
Αποστολόπουλε!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
(σπεύδει προς το μέρος του Σαμαρά και γονατίζει μπροστά του)
Διατάξτε κύριε πρωθυπουργέ!
ΣΑΜΑΡΑΣ
(τραβάει προς το μέρος του τον Αποστολόπουλο και του ψιθυρίζει στο αυτί, νομίζοντας και αυτός και ο Αποστολόπουλος ότι δεν τους ακούει κανείς, ενώ όσα λέει ακούγονται από όλους δυνατά από ένα μεγάφωνο)
Θα πας στον Στουρνάρα να  σου δώσει καμιά κατοστή εκατομμύρια. Μετά θα πιάσεις μπατίριδες βουλευτές και θα δώσεις από πεντέξη εκατομμύρια στον καθένα για να ψηφίσουνε πρόεδρο δημοκρατίας.
(γυρίζει προς τον σπιτονοικοκύρη και τον Τσίπρα)
Θα σας δείξω εγώ!
ΤΣΙΠΡΑΣ
Κύριε πρωθυπουργέ, όσα είπατε τ’ ακούσαμε όλοι.
(του δείχνει ένα κρυφό μικρόφωνο)
Μ’ αυτό εδώ!
ΣΑΜΑΡΑΣ
(αποκαμωμένος)
Τότε δε μου μένει παρά να κάνω ένα διάγγελμα. Λοιπόν, ακούστε όλοι.
(στον Τσίπρα)
Δώσε μου το μικρόφωνο σε παρακαλώ.
(Ο Τσίπρας του το δίνει. Ο Σαμαράς μιλάει δυνατά σε αυτό, ώστε ξεκουφαίνει όλους όσοι βρίσκονταν εκεί.)
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΕΚΛΟΓΕΣ!
(δίνει πίσω το μικρόφωνο στον Τσίπρα)
ΤΣΙΠΡΑΣ
Πρώτη μου φορά ακούω πως οι εκλογές απαγορεύονται!
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Κι εγώ!
ΓΙΑΤΡΟΣ
(κατ’ ιδίαν)
Αμ δε δίνονται έτσι τα φακελλάκια κύριε πρωθυπουργέ μου… δε ρώταγες κι ένα γιατρό;…
ΑΥΛΑΙΑ
Μάριον Μιχελιδάκη, Βάλια Πετούρη

Αυτές τις καρακάξες που τσακώνονται κάθε «σαββατοκύριακο» της ΝΕΡΙΤ ποια θα πρωτομιλήσει, θα τις τρώμε στη μάπα μας για πολύ ακόμα; Δε μας φτάνει η φτώχεια μας να μην μπορούμε να αγοράσουμε αποκωδικοποιητή και να αναγκαζόμαστε να βλέπουμε δυο καρακάξες, πρέπει να προσέχουμε στους (απροκάλυπτους μάλιστα) καυγάδες τους αντί στις, έστω και φιλοφασιστικές ειδήσεις τους (ακόμα κι αν αποκωδικοποιούμε μόνοι μας τα λεγόμενά τους ώστε να βγάζουμε το σωστό συμπέρασμα); Χώρια που προσβάλουν την αισθητική με τα μικρά ονόματά τους: Μάριον και Βάλια παραπέμπουν σε αιθέριες τουλάχιστον υπάρξεις και όχι σε χαρ… βρω… παλιο…  λάμ… σκύλ… αλόγες!

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

                               Η ΠΑΤΑΤΑ

Να πού έφτασαν οι έλληνες που ιερό δεν έχουν
ούτε και όσιο: ενώ όλ’ η γη τον ουρανό κοιτάζει
να δει όχι τα σύννεφα που όπως πάντα τρέχουν
αλλά το αστέρι το λαμπρό που όλα καταυγάζει,

οι έλληνες κοιτάζουν τι πάνω στον ουρανό τους
με μάτια περιέργεια και προσμονή γεμάτα;
Κόνδυλον ένα εδώδιμον πολύ αγαπητόν τους:
ένα καυτό γεώμηλο. Κοινώς: μία πατάτα.

Πατάτα μια που στάλθηκε βολίδα απ’ το Μαξίμου
με προορισμό τη συριζαία πλατεία Κουμουνδούρου.
Και που ας στερείται διεύθυνσης είτε γραμματοσήμου,
πετάει για κει μ’ ενθουσιασμού ενός τη θέρμη πούρου.

Κι αχνίζοντας. Στον ουρανό σύννεφα οι ατμοί της.
Κι η πύρα που απ’ αυτήνε σκα κι Αθήνα κι όλη η Ελλάδα
μυαλά θερμαίνει και κορμιά, αφού κι  η σκέψη ατή της
πατάτας μιας ιπτάμενης θα έφερνε ζαλάδα…

Και ζέχνουν Κήπος Εθνικός, Βουλή και Φιλελλήνων,
ζέχνουν πλατεία Συντάγματος, Λόχου Ιερού πλατεία,
Δημοκρατίας Αργεντινής, Αγίων Αναργύρων,
Πλατεία Ηρώων, κι οι οδοί Αισχύλου και Νικία.

Κι ενώ οι τόποι κάτωθεν της πατατοπορείας
θωρούνε με κατάνυξη το πατατοαστέρι,
να ουρλιάζει δίπλα ο Σαμαράς περί φιλοπατρίας
τ’ άλλο του το ’να τρίβοντας τσουρουφλισμένο χέρι.

                                             -----

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

(Έκτη επέτειος της κοίμησης του Αλέξη)

                                    ΑΛΕΞΗΣ

Ποιος είπε ο Αλέξης χάθηκε; Χάνονται οι Ιδέες
ή πάντοτε στραφτοκοπούν Αγνές και Νιες κι Ωραίες;
Και ποιος την που μπολιάστηκε ολοπρώτη μες στην Πλάση
Ιδέα της Ελευτεριάς, θα μπόρειε να χαλάσει;
Και μόνη Αυτή δεν ήτανε η Ουσία του Αλέξη-
όλα του-Μάτι, Γέλιο, Φως-Αυτή δεν είχε πλέξει;
Κι όταν κανείς τη Λεφτεριά στον Κόσμο μας στεριώνει,
τέτοια Ψυχή-τέτοια Καρδιά ποιο Βόλι τη σκοτώνει;

Ο Αλέξης δεν εχάθηκε. Ζει γύρω μας κι εντός μας
και δίνει Φως στο Σκότος μας και Χρώματα στο Φως μας.

Και Κύριος πάντα του Καλού, που ένα είναι μαζί Του
από παντού ακούγεται η παιδική Φωνή του:
«Ό,τι, μικρός όντας εγώ, δεν πρόλαβα να κάνω
πράξτε το σεις. Εγώ ήσυχος θα βλέπω από ’δω πάνω.
Και είμαι σίγουρος πως σεις Συντρόφια Αγωνιστές μου
όσες εγώ δεν έζησα θα ζήσετε Χαρές μου:
ότι θα φτιάξετε μια Γη που φαύλους δε θα τρέφει
και στ’ Άστρα τ’ άλλα αντρόπιαστη και χαρωπή θα γνέφει».

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ


Χρόνος: Δεκέμβρης 2014
Τόπος: Αθήνα, Μαξίμου
Πρόσωπα:
Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Μαζούχ-Μελχιόρ
Μορς-Γάσπαρ
Σαμαράς Ιωσήφ
Ελλάδα-Μαρία
Τσίπρας-Ηλιού

(μπαίνουν οι Τόμσεν-Βαλτάσαρ, Μαζούχ-Μελχιόρ, Μορς-Γάσπαρ φέρνοντας δώρα)

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Εδώ είμαστε!

Μαζούχ-Μελχιόρ
Φτάσαμε!

Μορς-Γάσπαρ
Είσαστε σίγουροι, εδώ είναι;

Μαζούχ-Μελχιόρ
Σίγουρα. Δε βλέπεις τη φτώχεια τους; Βλέπε και μάθαινε μικρέ.

(μπαίνει ο Σαμαράς-Ιωσήφ)
Καλώς τους. Περάστε.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Καλώς σε βρήκαμε Σαμαρά-Ιωσήφ. Πού είναι το παιδί;

Σαμαράς-Ιωσήφ
(δυνατά προς τα μέσα)
Μαρία!

(μπαίνει η Ελλάδα-Μαρία με την κοιλιά φουσκωμένη και χαμηλά κοιτάζοντας)
Ελλάδα-Μαρία
Γεια σας.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Γεια σου.
(απορημένος, στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Δε γέννησε ακόμα;

Σαμαράς-Ιωσήφ
Όχι όπως βλέπετε.

Μορς-Γάσπαρ
Ήρθαμε νωρίς... Και τώρα τι θα τα κάνουμε τα δώρα;

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
(στον Μορς-Γάσπαρ)
Πάψε μικρέ!
(στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Καλά, δεν έπρεπε να έχει γεννήσει; Εμείς περιμέναμε να βρούμε το παιδί σου εδώ.

Σαμαράς-Ιωσήφ
Δεν βγαίνει το παιδί εξοχότατε.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Γιατί δεν βγαίνει;

Σαμαράς-Ιωσήφ
(μασώντας τα  λόγια του)
Τι να πω… ξέρετε… συμβαίνουν αυτά…

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
(ερωτηματικά προς τη Μαρία)
Μαρία;

Ελλάδα-Μαρία
Δεν ξέρω εξοχότατε. Αυτός ξέρει.

Τομσεν-Βαλτάσαρ
(θυμωμένος  προς τον Σαμαρά-Ιωσήφ και την Ελλάδα-Μαρία)
Αν δεν ξέρει ο πατέρας και η μητέρα ποιος ξέρει;
(στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Δικό σου κατόρθωμα είναι αυτό το παιδί και δεν θέλεις να γεννηθεί;

Σαμαράς-Ιωσήφ
Ξέρετε, δεν είμαι εγώ ο πατέρας…

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Δεν είσαι;.. Και  τότε ποιος είναι;

Σαμαράς-Ιωσήφ
(προς τη Μαρία)
Μαρία…

Ελλάδα-Μαρία
Το Άγιο Πνεύμα είναι ο πατέρας εξοχότατε.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Σαμαρά-Ιωσήφ και Ελλάδα-Μαρία αφήστε τα αυτά σε μένα. Άγιο Πνεύμα και κουραφέλαξα! Εδώ κουβαληθήκαμε με δώρα για χάρη του παιδιού που έπρεπε να έχει γεννηθεί και σεις μου λέτε απλά «δε βγήκε ακόμα»; Εγώ είμαι ο Τόμσεν-Βαλτάσαρ, δεν θα παίζετε τις κουμπάρες με μένα. Ήρθα να δώσω δώρα στο παιδί και δεν το βρίσκω γεννημένο. Και πάλι σε ρωτάω Σαμαρά-Ιωσήφ: Γιατί;

Μορς-Γάσπαρ
(επιδεικτικά θυμωμένος, στην Ελάδα-Μαρία και στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Μα τι χώρα είναι αυτή; Ο Ρωμανός δε βγαίνει, Πρόεδρος Δημοκρατίας δε βγαίνει, η κατάσταση δε βγαίνει, η Κυβέρνηση δε βγαίνει να δώσει αυξήσεις, τώρα δε βγαίνει και το παιδί… Και το Άγιο Πνεύμα να ήτανε ο πατέρας πάλι θα έπρεπε να έχει βγει το παιδί. Και με άγγελο να το έκανες, και οι άγγελοι ξέρουν ότι τα παιδιά γεννιούνται στους εννιά μήνες μετά την επαφή των
γονιών του. Η φύση δεν κοιτάει Άγια Πνεύματα και τέτοια. Μετά εννιά μήνες το παιδί βγαίνει…
(στρέφεται με σεβασμό προς τον Τόμσεν-Βαλτάσαρ. Υποτακτικά)
Καλά δε λέω αρχηγέ;

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
(χωρίς να δώσει απάντηση στον Μορς-Γάσπαρ)
Σαμαρά-Ιωσήφ και Ελλάδα-Μαρία αφήστε τα κόλπα και πες τε μου πότε περιμένετε το παιδί! Εσύ Ελλάδα-Μαρία σαν γυναίκα ξέρεις. Πότε;

Ελλάδα-Μαρία
Εξοχότατε, δώστε σε μένα τα δώρα και θα τα δώσω εγώ στο παιδί όταν γεννηθεί.

Μαζούχ-Μελχιόρ
(στην Ελλάδα-Μαρία)
Κοπέλα μου, τα δώρα θα τα πάρει το παιδί και μόνο το παιδί. Λέγε πότε θα γεννηθεί!

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Λέγε!

Μορς-Γάσπαρ
Λέγε λοιπόν.

Ελλάδα-Μαρία
(φοβισμένη αλλά και αποφασισμένη να μιλήσει. Πηγαίνει κοντά στον Τόμσεν). Θα μιλήσω! Θα σας τα πω όλα! Μόνο ζητώ να με προστατέψετε απ’ αυτόν (δείχνει τον Σαμαρά-Ιωσήφ)

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Μίλα και δεν έχεις να φοβηθείς τίποτε από αυτόν. Στο υπόσχομαι.

Ελλάδα-Μαρία
Πάνε δυο χρόνια που μ’ έχει αφήσει έγκυο. Και θα είχα γεννήσει στην ώρα μου, αν δεν έβλεπε στον ύπνο του ότι το παιδί που θα γεννηθεί θα τον σκοτώσει και θα γίνει αυτό άντρας μου. Και δυο χρόνια τώρα με κάτι βότανα που με ποτίζει αναβάλλει τη γέννηση του παιδιού. Κι εγώ θέλω να γεννήσω κύριε Τόμσεν-Βαλτάσαρ μου. Δεν ξέρετε τι πόνους τραβάω καθώς το παιδί μεγαλώνει μέσα μου…

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
(δύσπιστα)
Ξέρει από βότανα αυτός;

Ελλάδα- Μαρία
Αυτό μόνο βρήκατε να ρωτήστε κύριε Τόμσεν-Βαλτάσαρ μου; Όχι, δεν ξέρει, όμως έχει δυο αγάλματα στο δωμάτιό του, ένα του Γεωργίου και ένα του Αλεξάνδρου, και αυτοί ζωντανεύουν με κάτι ξόρκια που τους λέει και του λένε τι να μου δίνει για να μην γεννήσω. Και  του είπανε και ότι το παιδί θα είναι αγόρι και θα έχει το όνομα Αλέξης.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Το ξέρω. Και δε μου λες, ποιος Γεώργιος; Ο άγιος; Και ο Αλέξανδρος ποιος; ο Μέγας;

Ελλάδα-Μαρία
Όχι. Γεώργιος Παπαδόπουλος και Αλέξανδρος Παπάγος. Όλο εκεί μέσα είναι μαζί τους. Πάρτε με μαζί σας. Θα με σκοτώσει που μίλησα. Σας παρακαλώ…

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Μαρία, μη φοβάσαι καθόλου. Εμείς ήρθαμε εδώ να δώσουμε δώρα στο παιδί και αυτό θα κάνουμε.
(στον Μορς-Γάσπαρ)
Φέρε τα αγάλματα!
(Ο Μορς-Γάσπαρ βγαίνει)
(στην Ελλάδα- Μαρία)
Θα γεννήσεις σήμερα. Τώρα!
(στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Άκου τύπε. Μέχρι τώρα σε ανεχόμασταν γιατί μας έκανες τη δουλειά. Όμως ξέφτισες πια. Άκουσες την Ελλάδα-Μαρία. Με τέτοια προσπαθείς να κρατηθείς; Αλλά εμείς δε θα μεταχειριστούμε βία ούτε μάγια όπως εσύ.
(Μπαίνει ο Μορς-Γάσπαρ με τα αγάλματα και τα αποθέτει στο πάτωμα)
Άκου λοιπόν. Αν μέχρι αύριο μπορέσεις να κόψεις όλες τις συντάξεις και τους μιστούς και να φτάσεις το φι πι α στο εβδομήντα τοις εκατό, τότε σε κρατάμε. Αν όχι, τελείωσες για μας: η Ελλάδα-Μαρία γεννάει και συ πας καλιά σου. Θα τα κάνεις αυτά;

Σαμαράς-Ιωσήφ
Αυτό είναι παράλογο αφέντη.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Τότε λοιπόν…
(στην Ελάδα-Μαρία)
Μαρία γέννα!

Ελλάδα-Μαρία
Εδώ; Μπροστά σας;..

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Τράβα δίπλα!
(η Ελλάδα-Μαρία βγαίνει. Ο Τόμσεν-Βαλτάσαρ σπάει τα αγάλματα. Από δίπλα ακούγονταιο κλάματα νεογέννητου. Ο Σαμαράς-Ιωσήφ κάθεται σε ένα σκαμνί έτοιμος να καταρρεύσει. Μπαίνει ο Τσίπρας-Ηλιού.)

Τσίπρας-Ηλιού
 Ουφ! Λίγο ακόμα και θα έσκαγα εκεί μέσα...
(Οι τρεις του δίνουν τα δώρα και ύστερα ένα μαχαίρι, δείχνοντάς του τον Σαμαρά- Ιωσήφ. Ο Τσίπρας-Ηλιού δίνει το μαχαίρι στην Ελλάδα-Μαρία δείχνοντάς της τον Σαμαρά-Ιωσήφ. Η Ελλάδα-Μαρία πετάει το μαχαίρι και φυσάει προς το μέρος του Σαμαρά-Ιωσήφ. Εκείνος πέφτει.)

Ελλάδα-Μαρία
(κάνει να αγκαλιάσει τον Τσίπρα-Ηλιού)
Αγάπη μου… Θα με παντρευτείς;

Τσίπρας-Ηλιού
Να ρωτήσουμε πρώτα τον κύριο Τόμσεν-Βαλτάσαρ…

ΑΥΛΑΙΑ