Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

ΕΥΡΩΦΑΤΣΕΣ

Θα έλεγα τον Μάριο Ντράγκι
πως δεν τον έχουμε ανάγκη.

Αντίθετα όμως τον Ρομπάϊ-
αυτόν τον έχουμε σταντ-μπάϊ.

Για την Λαγκάρντ μας την Κριστίν
είναι ψηλή, αυτήν άσ’ την …

Η γερμανίδα μας η Άγγελα
πρωθυπουργός μας να ’ταν θα ’θελα.

Και απορώ τι ο μαύρος Σόιμπλε
με το δικό μας σόϊ έχει το μπλε…

«Αυτά που λέει ο Κλοντ Γιουνκέρ,
πες Μητσοτάκη τ’ είναι;» «Ανφαίρ»…

Το ύφος του Ολάντ του Φρανσουά
δεν είναι σα να λέει: “L’ Etat c’ est moi!”?...

Αφού κι εσύ υπάρχεις Μάριο Μόντι
έχουμε στην Ευρώπη κι εμείς «δόντι»…

Συνάδελφέ μας συ -ΟΛΕ!- Ραχόϊ
σαράκι και τους δυο ίδιο μας τρώει…

Αν μας βοηθήσεις τελικά
Μπαρόζο μου εσύ Ζοζέ,
θα ’χεις μπουκάλι ένα κρασί-
το θέλεις άσπρο ή ροζέ;

Και συ ωρέ Νικόλα Σαρκοζί
...μα πήρα φόρα… όχι, αυτός δε ζει…

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

ΛΑΌΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΊ

Ψοφίμι ο λαός. Πάνω κοράκια
που ο ίδιος έφτιαξε για να τον φάνε.
Κοιτάτε τη δουλίτσα σας παιδάκια:
τα πράγματα είναι όπως πρέπει να ’ναι.
ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΡΟΊ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ

Τους έλληνες τους σώσαμε,
πάμε και για τους ξένους!
Να σώζει-τι τα θέλετε-
η μοίρα είναι του Γένους!


Γιατροί του κόσμου οι έλληνες!
Τι πρόοδος η χώρα!
(Μ' από άλλα κι αν τους γιάτρεψαν,
...τους εκολλήσαν ψώρα…)

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

ΠΡΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-ΑΠΌ ΤΟ ΣΚΑΙ

Ρε τι μυστήριοι που είμαστε οι έλληνες αλήθεια
τη ζήση μας να τρέφουμε μόνο με παραμύθια!
Έλληνα τον Αλέξανδρο να είναι τονε θέλουμε
και στους καημένους σκοπιανούς τα εξ αμάξης ψέλνουμε
στη φιέστα που οργάνωσε του ΣΚΑΙ το κανάλι
που γελοιότερη απ’ αυτή καμιά δε γίνηκε άλλη.
Α! Ρε κανάλι πρόστυχο με τέτοια που ασχολείσαι
αντί σε πλαίσια αληθινά και στέρια να κινείσαι…
Α! Ρε κανάλι πρόστυχο που ενώ ουρανό θυμίζεις
σε τέλματα προαιώνια κι άπατα μάς βυθίζεις…


ΠΡΩΤΟΙ ΣΕ ΟΛΑ ΟΙ ‘ΕΛΛΗΝΕΣ
Πρώτοι σε όλα είμαστε να μην αβασκαθούμε-
πρώτοι στη γη φανήκαμε και πρώτοι θα χαθούμε.
Τις καταθέσεις πρώτοι εμείς απ’ όλους εγγυηθήκαμε
προτού να έρθει ακόμα εδώ-πολύ προτού-η Κρίση
(κι αν χρήμα κάποιος θα ιδεί μέσα της που εμπήκαμε,
κατάμουτρα τη φάτσα μου τη λιπαρή να φτύσει).
Και πρώτοι εμείς επήραμε τα μέτρα για τη γρίπη
κι ύστερα ακολουθήσανε οι ευρωπαίοι οι τύποι
(κι αν μέτρο ένα πάρθηκε, τη μύτη μού τρυπάτε).
Και πρώτοι απ’ όλα είμαστε βέβαια στη βλακεία
που ενώ μαθαίνουμε κουνγκ-φου και πάλη και καράτε
μα πέφτουμε λιπόθυμοι σε μια πεζοπορία.



ΑΊΝΤΑ

Βρέθηκε ο που μας έλειπε της συνέχειάς μας κρίκος!
Εκατομμύρια χρόνια πριν-σαρανταεφτά γεμάτα-
έζησε και σκεφτότανε: «θα με ’βρουνε, ή μήπως
αδίκως άλυωτα τα οστά η βούλησή μου εβάστα;»

Μα τονε βρήκανε: κι αυτός έτσι εδικαιώθη
κι οι ανθρώποι που λυσσάξανε ώσπου να τονε βρούνε
και πια σε αγώνες άγονους άλλους να ξανοιχτούνε
ξεφεύγοντας απ’ του «σ’ αυτόν» το άφευγο το «γνώθι».



ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Άνοιξαν τα σχολεία μας και οι αυλές γεμίσαν
με υπουργούς, υφυπουργούς, δήμαρχους, κομματάρχες,
που λόγους λαύρους βγάζουνε πλήθος για την Παιδεία
είτε κατηγορώντας την, επαίνων είτε πλήρεις.

Και μέσα στη λαμπρότητα την πανυγηρικήν των,
μικρά παιδάκια, αμήχανα κατά το μάλλον και ήττον,
στέκουνε περιμένοντας οι λόγοι να τελειώσουν
ελπίζοντας ότι κι αυτά υπάρχουν πως θα νιώσουν.



               ΕΝΑΣ ΠΑΣΟΚΤΖΗΣ ΜΙΛΑΕΙ

Έτσι είναι κύριοι-κλέψαμε-εμείς το ομολογούμε.
Μα είναι η αμαρτία μας αυτή συχωρεμένη
αφού ο λαός που άφησε το αίμα να του πιούμε
μας παραμέρισε…και πια κακία καμιά δε μένει.

‘Έτσι ο λαός μας ο καλός στις κυβερνήσεις κάνει:
αφού η κάθε μία τους μέχρι σκασμό χορτάσει,
στην πάντα όσα έφαγε, για να χωνέψει βάνει
και άλλην φέρνει, ως κι αυτή απ’ το φαί να σκάσει.

Μα το ΠΑΣΟΚ καλό παιδί έχει εσχάτως γίνει.
Τα λάθη τότε που έκανε δε θα τα κάνει πάλι.
Με άλλα, νέα κόλπα πια το αίμα θα σας πίνει
και στο ίδιο (μ’ άλλες μέθοδες) θα σας βυθίσει χάλι.
ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ

Οι κυρίες των υπουργών!
Τι καλές γυναίκες που ’ναι!
Και στα τόσα του σπιτιού
πόσο τα έξοδα βοηθούνε!

Βάζουν μια υπογραφή
και μία βίλλα-ιδού! κερδίζουν
Βάζουνε και άλλη μια
και-οι καλές μας!- θησαυρίζουν!

Και, οι καημένες, προσπαθούν
τις δουλειές γοργά να σπρώξουν
μη τον σύζυγο υπουργό
απ’ το υπουργείο διώξουν

κι αρκεστούν τα όσα ως πριν,
έχουν φάει, να μασάνε,
μιας και –αλίμονο!- υπουργού
πια γυναίκες δεν μετράνε…

Και μην πάει το μυαλό
κανενός που με διαβάζει
πως γιατ’ είναι υπουργού
σύζυγος χρυσάφι βγάζει-

όχι-το ίδιο θα γινόταν
και αν μόνο κόρη του ήταν:
πάλι ούτε μια θα είχε
στις που κάνει μπίζνες ήτταν.

Και κουνιάδα κι αδερφή
και γνωστή και φιλενάδα
τέτοια θα ’χε κέρδη αυτή
στην ταλαίπωρη Ελλάδα.

Κι όλες τους γι αυτό κοιτούν
πώς συγγένεια ν’ αποκτήσουν
οι γυναίκες, με υπουργό,
έτσι ώστε να πλουτίσουν

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΥΡΙΖΑ: ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ

Με την Ευρώπη τα ’βαλε. Τώρα και με το ΝΑΤΟ.
ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο συνδικάτο.
Και αν να πει μπορούσε κι «έξω οι βάσεις»
άντε μετά τον Τσίπρα να τον πιάσεις…



ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΕΡΝΤΟΓΚΑΝ ΣΑΜΑΡΑ

Σαμαράς και Ερντογκάν:
ο Δαυίδ και ο Γολιάθ.
Σαμαράς και Ερντογκάν:
ο Καβάφης  και η Πλαθ.
8  Σεπτέμβρη, ημέρα κατά του αναλφαβητισμού
(ποίημα για τα παιδιά)

Βου και α βα… που και ι πι. Γελάτε...
αυτό ήθελα κι εγώ.  Λοιπόν αστείο
δεν είναι, άνθρωποι ούτε αυτό να ξέρουν
που έναν πολύχρονο έχουν κιόλας βίο;

Μα όμως δυστυχώς για κλάματα είναι
κι όχι για γέλια τέτοια μια κατάντια-
άνθρωπος δίχως γράμματα ζει σάμπως
να παίζει μποξ κανένας δίχως γάντια.

Η ανθρωπότητα δε θα προοδέψει
αν γράμματα όλοι οι άνθρωποι δε μάθουν.
Αλλιώς, όπως και τώρα το παθαίνουν,
θα τους αξίζει κι ό,τι αν άλλο πάθουν.

Οι δυνατοί τους κάνουν ό,τι θέλουν
και οι γραμματισμένοι τους αγνοούνε.
Στο περιθώριο ζουν της κοινωνίας
και δε μιλάνε-ούτε λαλούν: βοούνε.

Κι αν οι γραμματισμένοι θα πληθύνουν,
τότε θα λιγοστέψει η δυστυχία,
που τώρα, πάνω της για να ψηλώσει,
των λιγοστών πατάει η ευτυχία.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 7 Σεπτεμβρίου 2014 - Κατά Ιωάννην Γ' 13-17
Καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν Φασισμόν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ Φασισμοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς της Απολυταρχίας ὁ ὤν ἐν τῷ Φασισμώ. Καὶ καθὼς Κωνσταντίνος Καραμανλής ὕψωσε τον όφιν τού Φασισμού ἐν τῇ ἐρήμῳ μεταπολεμική Ελλάδι, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν της Απολυταρχίας Σαμαράν ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴποτε πτωχυνθεί ἀλλ’ ἔχῃ κονόμαν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Ολοκληρωτισμός τους φασίστας, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ Σαμαράν τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ πτωχυνθεί ἀλλ’ ἔχει κονόμαν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Απολυταρχισμός τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς την Ελλάδα ἵνα σώσει την Ελλάδα, ἀλλ’ ἵνα απωλεσθεί η Ελλάς δι’ αὐτοῦ.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

ποιήματα για παιδιά
      (μετάφραση)

ΠΡΩΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
(NASH)

Μια μέρα νέα ξημέρωσε.
Γλυκά κοιμήθηκα κι ωραία περπατώ.
Θεούλη, σου υποσχέθηκα
εχτές το βράδυ λίγο πριν να κοιμηθώ
ποτέ να μη θυμώσω και ποτέ
να μη με άλλο πάλι τσακωθώ αγόρι.
Τους τέτοιους όρκους να κρατάς
δε θέλει, όταν κοιμάσαι, διόλου ζόρι.
Μα σήμερα θεούλη μου,
τους όρκους μου αυτούς θα προσπαθήσω-
γιατί πολύ σε αγαπώ
και όσο είμαι ξύπνιος να κρατήσω.
                  -----

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

ποιήματα για παιδιά
(μετάφραση)


ΠΕΡΝΑ ΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΒΑΡΚΑΡΗ
(ROSSSETTI)

«Πέρνα με απέναντι βαρκάρη
σε παρακαλώ.»
«Ένα ευρώ αν θα μου δώσεις
τότε σε περνώ.»

«Έχω ένα ευρώ στην τσέπη
και παιδάκι είμαι καλό.
Πέρνα με καλέ βαρκάρη
σε παρακαλώ.»

«Πέρνα μέσα κοριτσάκι
ή καλό είσαι ή κακό.
Το ευρώ σου αφού μου δώσεις
τότε σε περνώ.»




ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
(CARNEY)

Μικρές νερού σταγόνες
φτιάχνουν τον ωκεανό.
Άμμου μικρά σβολάκια
τη γη ‘όπου πατώ.

Και οι μικρούλες οι στιγμές-
μικρές και ταπεινές-
φτιάχνουν την αιωνιότητα-
τους άσωστους αιώνες.

Έτσι τα λόγια αγάπης μας
κι οι τρόποι όλο ευγένεια
μικρά κι αυτά, μα φτιάχνουνε
μια γη παραδεισένια.





ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
(STEVENSON)

Όταν θα μεγαλώσω και άντρας πια  θα γίνω
και δυνατός θα είμαι και διαταγές θα δίνω
θα πω σ όλα τ’ αγόρια-και στα κορίτσια ίδια-
να μη με τα δικά μου παίξουν ξανά παιχνίδια.

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014


(Το παρακάτω είναι από την εποχή που λέει η ημερομηνία του. Όμως πάντοτε είναι επίκαιρο όταν πρόκειται για την Ελλάδα και για τις σκέψεις των «πολιτικών». Π.χ.  βάλτε σήμερα το όνομα όποιου «πολιτικού» αντί του Καραμανλή, και θα έχετε τον καθρέφτη του μυαλού του «πολιτικού» αυτού.)

Σελίδες ημερολογίου Κώστα Καραμανλή
27-8-07

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Δεν ξέρω τι τους έπιασε όλους τους και φωνάζουν
και γλώσσα μέρες έχουνε που μέσα τους δε βάζουν.
Κι αν αφανίστηκαν χωριά και κάηκαν ανθρώποι,
κι αν εχαθήκαν εντελώς χρόνων πολλώνε κόποι,
τι το περίεργο σ’ αυτό-κάποτε θα γινόταν.
Όλα τελειώνουν κάποτε. Κι ή το αυγό την κότα,
ή η κότα γέννησε τ’ αυγό, κάποτε και τα δυο τους
θα έβρισκαν πάνω στη γη αισίως το θάνατό τους.

Και μη νομίστε πως αυτά τα λόγια είναι δικά μου.
Τα λένε οι φιλόσοφοι, κι αυτοί που εδώ χάμου-
μες στην Ελλάδα- εζήσανε, μα κι όσοι παραπέρα:
στη Γερμανία, την Αμερκή, Γαλλία, Ινγκλετέρα...
Όλα στη ζήση είναι ατμός-το είπε κι ο Σωκράτης
και ας μην ήταν και πολύ, όπως λένε, δημοκράτης.
Λοιπόν θα κάνω πέρα εγώ τους τόσους φιλοσόφους
γιατί η φωτιά μάς έκαψε δάση, χωριά και λόφους;

Κι εγώ, που τα μπατζάκια μου στάζουν δημοκρατία,
παρασπονδία θα ’κανα σε βάρος της καμία;
Απ’ τον Εθνάρχη θείο μου καλά έχω διδαχτεί
δημοκρατία αληθινή και βέρα τι θα πει.
Κι από τον άλλο θείο μου-τον Αχιλλέα λέω-
έμαθα ηλίθιου πώς, λαού, να καλοζώ ελέω.
Κι ήταν το πρώτο μάθημα κι από τους δυο που πήρα,
πως η Ελλάδα κι ήτανε και θα ’ναι κακομοίρα,
κι ότι ο λαός ο ελληνικός πάντα σε μας θα τρέχει
αφού ανάγκη για ληστές και δολοφόνους έχει.
Και τώρα που έπιασε φωτιά, λένε άνθρωποι πως καίγονται,
και οι περιουσίες τους ότι καήκαν κλαίγονται.
Αλήθεια τι θα θέλανε μία φωτιά να κάνει,
αν όχι στάχτες και καπνούς ν’ αφήνει όπου πιάνει;
Για τριών ουρλιάζουν ημερών τις φλόγες και την πύρα.
Την μπροστινή του ο καθείς βλέπει βεβαίως πήρα.
Αλλά δε βάζει κατά νου ότι για τρία χρόνια
ούτε χωριά εκάηκαν, ούτε άνθρωποι, ουτ’ αλώνια...
Χίλιες διακόσες πέρασαν χωρίς φωτιές ημέρες
και για πεντέξη μοναχά μου αμολάν φοβέρες
πως δε θα με ψηφίσουνε, κι ότι θα με μαυρίσουν
και της εμπιστοσύνης τους ότι θα με στερήσουν.
Σας λέω-ειν’ αχάριστοι. Κι εξήντα που καήκανε,
όμως εκατομμύρια ειν’ όσοι δεν καήκανε.
Ένας μονάχα εκάηκε στις εκατό χιλιάδες.
Λόγο θα κάνουμε γι αυτό; Αυτά είναι κουζουλάδες.
Και βγαίνει κι ο ξεϊγκλωτος-αυτός ο Παπανδρέου
και νεκροθάφτης γίνεται του ονείρου μου του ωραίου
(που κάθε μέρα έβλεπα, κοιμόμουν δεν κοιμόμουν),
ότι εγώ πρωθυπουργός και πάλι θα γινόμουν,
και μία δε θα έμενα παρένθεση κι εγώ
καθώς εκείνος ο ψηλός έμεινε ο Μητσοτάκης,
και τετραετίας δεύτερης τα κλέη θα τρυγώ
και Κώστας θα γινόμουνα και όχι πια Κωστάκης.

Ύστερα, η Πελοπόννησος, είχε πολύ πλουτήνει
και κάτι έπρεπε γι αυτό-και γρήγορα-να γίνει.
Γιατί δεν πρέπει η Ήπειρος- παίρνω στην τύχη αυτήνε-
το παραπαίδι της μικρής πατρίδας μας να είναι.
Πρέπει να φτιάξει η χώρα μας κι άλλες περιοχές
φτωχές και κακομοίρικες, έστω και με φωτιές.
Την ανισότητα εγώ δε θα την ανεχτώ
και διαφορές στη χώρα μου μέσα δε θα δεχτώ.
Και αν βουνά εμπόρειγα να πάρω από την Ήπειρο,
και στην Ηλεία να τα ’βαζα, θα γίνονταν καλύτερο
το σχέδιο για ισότητα που έχω στο μυαλό μου,
και που σας λέω εν τιμή, ολόκληρο ειν’ δικό μου.
Σχέδιο που κάνει να ωχριά κι αυτό της Παπαρήγα
που την ισότητα αυτή επιθυμεί σε λίγα.
Εγώ ισότητα ως σ’ αυτή τη Φύση θα επιβάλω,
απ’ τη Λαμία κι ας χρειαστεί να πάρω και τον Μπράλο.

Μα κι άλλοι λόγοι είναι πολλοί που ΄καψα το Μοριά
κι από το χάρτη άφησα να σβήσουνε χωριά:
Α! του Ηγέτη το μυαλό πρέπει μακριά να βλέπει !
Με ηγέτες τέτοιους σαν εμέ τα έθνη γράφουν έπη!

Λοιπόν εσκέφτηκα-κι ορθώς-ότι οι πάμπλουτοί μου
οι μεγαλοβιομήχανοι, κι οι άλλοι κολλητοί μου,
μια ευκαιρία θέλουνε να δώσουν λίγο χρήμα
για να μειωθούν οι φόροι τους οι τόσοι παραχρήμα,
και πια να ξαναρχίσουνε και πάλι να πλουταίνουν
και τα κυβερνοστήριχτα κέρδη τους ν’ ανεβαίνουν,
ώστε σε μέρες λιγοστές μετά τις πυρκαγιές
πάλι να πουν στις κάλπες μπρος στη Δεξιά το «γιες»,
κι ο φαύλος έτσι αδιάκοπα ο κύκλος να τραβάει,
και όπου εγώ την οδηγώ η χώρα μου να πάει.
Κατόπιν (διόλου οι έλληνες οι άμοιροι δε σκέφτονται,
μονάχα τον πρωθυπουργό χούϊ έχουνε να μέμφονται)-
κατόπιν σκέφτηκα λοιπόν ότι οι οικοδόμοι
της εργασίας γι αυτούς κλειστοί βρίσκουνε να ’ναι οι δρόμοι.
Γι αυτό και έπρεπε κι αυτοί κάποιες δουλειές να βρούνε
ώστε να μη μου κλαίγονται, και μου ψωμοζητούνε.
Κι αφού γι αυτούς δε νοιάζεται πλέον η Παπαρήγα
κάμποσα μεροκάματα να τους χαρίσω επήγα.
Τουτέστιν όλα τ’ άφησα τα σπίτια να καούνε
δουλειές κι αυτοί οι άμοιροι για κάμποσο να βρούνε.

Κι ύστερα με κατηγορούν πως δεν υπήρχε σχέδιο.
Υπήρχε, υπάρχει, κι ειν’ αυτό: σε κάθε οροπέδιο
καινούργιοι να υπάρξουνε κι ωραίοι οικισμοί
που ανάγκη να μην έχουνε κι ας γίνουνε σεισμοί.

 (Γι  αυτό εύκολα δε γίνεται καθείς πρωθυπουργός
γιατί δεν έχει όραμα-όπως εγώ, ευτυχώς!..)

Μα κι άλλη μία φαεινή εγώ έκανα σκέψη:
πως, τόσο που οι έλληνες προσφάτως έχουν ρέψει,
το μόνο που θα μπόρηγε κι αυτούς (κι εμέ!) να σώσει
θα ήτανε το χέρι μου σε ζητιανιά ν’ απλώσει.
Να δώσουν οι κουτόφραγγοι, να δώσουν οι αμερκάνοι,
να δώσει η Κύπρος η κλεινή, οι Πέρσες, οι Αφγάνοι,
να δώσει το Ουζμπεκιστάν, ρώσσοι κι ισραηλίτες,
ο Πάπας, οι καλόγεροι, οι Αρειανοί, οι Ναϊτες,
με λίγα λόγια όλοι τους οι μπάσταρδοι να δώσουν
αν το ξενοδοχείο τους έχουν σκοπό να σώσουν.

Μα δεν μπορούσα έτσι απλά να τους ζητήσω χρήμα-
κιόλας αφού απ’ το πάχος μου δύσκολα πάω το βήμα.
Γι αυτό κι εγώ εσκέφτηκα την Ολυμπία να κάψω
κι ύστερα μπρος στον έρωτα που ’χουν γι αρχαία να κλάψω.
Κι ιδιαίτερα δεν είχα εγώ να πάρω κάποια μέτρα,
ώστε άκαυτη αρχαία μας να μη μας μείνει πέτρα,
παρά θ’ αρκούσε μονάχα να βάλω τον Πολύδωρα
του τουρισμού μας να φυλά τα μάρμαρα τα ζείδωρα.
Έτσι που είναι άμυαλος και άσχετος και βλάκας
αμαύριστη δε θα ‘μενε καμιάς η ασπράδα πλάκας.
Κι έτσι έγινε. Και άρχισαν οι ξένοι να μας δίνουν
ώστε άκαυτα όσα έμειναν, άκαυτα και να μείνουν.

Έτσι και πάλι μάγκες μου τη βόλεψα τη φτιάξη,
της κάλπης το αποτέλεσμα που άρδην θα τ’ αλλάξει.
Γιατί θα δώσω στο λαό πολλά λεφτά να φάει.
Και (άλλο σχέδιο),όταν τον δω με λύσσα να μασάει,
μια κάλπη θα του βάλω εμπρός, ακόμα ενώ πεινάει,
και του φαγιού κουνώντας του μπρος-πίσω το καρότο,
το κόμμα μου αναμφίβολα θα φέρω πάλι πρώτο.
Και κάπου αν δω τη μηχανή που έστησα να σκαλώνει,
θα βάζω τον Πολύδωρα κάτι, έτσι, να δηλώνει.
Κι αν παραγίνει το κακό, κι άλλο έχω μέτρο επίσης:
αμέσως θα υποσχεθώ κι άλλες μεταρρυθμίσεις.
Μα μέχρι εκεί του ηλίθιου μας λαού δε φτάνει η χάρη-
με μια υπόσχεση καθείς μόνο, τόνε τουμπάρει...

Γι αυτό τους βουλευτάδες μου τώρα θα ξαμολύσω
τ’ αρνιά που εκαήκανε να ξαναφέρουν πίσω,
και στο δικό μας το μαντρί και πάλι να τα κλείσουν,
ώστε ή θέλοντας ή μη, πάλι να με ψηφίσουν.
Κι όταν και πάλι ξαναβγώ, απ’ το μαντρί απέξω,
σ’ έναν κουβά καθήμενος, και πάλι θα τ’ αρμέξω.

Ταύτα και μένω για σήμερα καλό μου ημερολόγιο.
(Ξανα)τρώω και κοιμάμαι.