Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Ευαγγελική περικοπή για την Κυριακή ΙΒ’ Ματθαίου, 31/08/2014
Ματθαίον ιθ’ 16 - 26
Ο πλούσιος νέος
16 Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω Καρέκλαν Προεδρικήν; 17 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Πλανητάρχης. εἰ δὲ θέλεις καθίσαι επί της Προεδρικής Καρέκλας, τήρησον τὰς ἐντολάς. 18 λέγει αὐτῷ· ποίας; ὁ δὲ  βενιζέλος εἶπε· κολοτούμπιζε, πρεπολόγει, σοβαροφαίνου, τύρβαζε περί πολλά και μηδέν πράττε, Μνημονιολάτρεψον, βόλεψον την θυγατέρα σου, απόκτησε πολλάς οικιας, 19 τίμα τὸν Πατέρα Γιουνκέρ  καὶ τὴν Μητέρα Μέρκελ, ἀγαπήσον σεαυτόν ως Νάρκισσος . 20 λέγει αὐτῷ  κουβελίσκος· ουουου… πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου· ιδία σοβαροφαίνεσθαι. τί ἔτι ὑστερῶ; 21 ἔφη αὐτῷ ὁ  Βενιζέλος· εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε τρπλασίασόν σου τὰ ὑπάρχοντα δυναστεύων τους πτωχούς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν Προεδρικώ Μεγάρω , καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. 22 ἀκούσας δὲ ὁ κουβελίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων διαμερίσματα εννενήκοντα και οκτώ και πώς εδεδύνητο τριπλασιάσαι ταύτα; 23  Ὁ δὲ βενιζέλος εἶπε τοῖς μπράβοις αὐτοῦ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πτωχός εἰσελεύσεται εἰς τὴν Προεδρικήν κατοικίαν. 24 πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι τίμιον πολιτικόν εν τη Βουλή ευρείν, ἢ πτωχόν εἰς τὴν Προεδρικήν κατοικίαν εἰσελθεῖν. 25 ἀκούσαντες δὲ οἱ μπράβοι αὐτοῦ ἐξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες· τίς ἄρα δύναται σωθῆναι; 26 ἐμβλέψας δὲ ὁ  βενιζέλος  εἶπεν αὐτοῖς· παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δ’ εμοί πάντα δυνατά ἐστι.

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Κικίλια, από ένα κτήνος(δηλαδή από έναν δεξιό) αυτά περιμέναμε ν’  ακούσουμε. Και συ όμως περιμένεις από έναν άνθρωπο (δηλαδή από έναν αριστερό) να τα ακούσεις. Άλλωστε ξέρουμε την αρχή σας («Λέγετε ό,τι θέλετε κακόμοιρα θύματα, μόνο χέρι να μην απλώσετε σε όσα σας έχουμε κλέψει, γιατί θα σας το κόψουμε»)
Έχουμε και λέμε λοιπόν:


Αλήτη Κικίλια
(πολλά ως εκ τούτου υποσχόμενο μελανό αστέρι
του μαύρου ουρανού της Νου Δου),
έχεις ποτέ σου σε μια γειτονιά κατοικήσει
που αδέσποτα άγρια σκυλιά τη διαφεντεύουν
περίπου όπως οι φασίστες εσεις
διαφεντεύετε της άμοιρης τούτης κώχης του κόσμου
το δύστυχο λαό;
Και βέβαια όχι. Εσύ κατοικείς
σε μέρη όπου η φάρα των πλούσιων διαμένει,
κι αμάξια σ’ αυτήν κι απ’ αυτήν σε παν και σε παίρνουν-
αμάξια καινούργιας κοπής, ατσαλάκωτα,
που βλέποντας πάνω σ’ αυτά οι κυρίες
μπορούν σα σε φίνο καθρέφτη
να πουδράρονται.
Και βέβαια σκυλιά η λαοβόρα φριχτή γειτονιά σου δεν έχει
τις νύχτες να φκιάνουνε παρέες αδηφάγες
και πάνω να πέφτουν γαυγίζοντας σε νύχτιους διαβάτες
ως λύκοι που νέο μοσχάρι  κυκλώνουν,
ενώ τις ημέρες να φέρνουνε γύρους στην πόλη,
το φόβητρο όντας μικρών και μεγάλων
που, είτε ανύποπτοι ή υποπτευμένοι,
τίποτα ενάντια σ’ αυτά δεν μπορούνε να κάνουν
παρά από μέσα τους να εύχονται μη
το άγριο τους το ένστικτο τώρα ξυπνήσει
και θύμα του γίνουν.

Αλήτη φασίστα Κικίλια λοιπόν,
σπερματοζωάριο στο δεξιό σαμάρειο αρχίδι,
καπιταλιστικό κάθαρμα,
ομοίωμα ανθρώπου,
τρύπα στο καράβι της ελευθερίας,
χιτογούρουνο,
γκρεμιστή ονείρων,
λακέ του κεφάλαιου,
στείλε λοιπόν συ έξω το παιδί σου
να πάρει ψωμί από το φούρνο
περνώντας ανάμεσ’ απ’ ανήμερους σκύλους,
ή πέρνα , λέρα της γης, ο ίδιος από κει
και μετά έχε μούτρα
να βγάλεις διαταγές αυξημένης ποινής
γι αυτούς που σκοτώνουν σκυλιά-
λες κι έτσι θα λυθεί το θέμα.

Ποιος θέλει σκυλιά να σκοτώνει γελοίε;
Ποιος να βασανίζει;
Εσύ κι η βρωμιάρα σου η κλίκα μονάχα σκοτώνετε
και όχι σκυλιά αλλ’ ανθρώπους
και σεις μοναχά βασανίζετε
μη αρκούμενοι στο αίμα που κάθε ημέρα σας δίνουν
οι δόλιοι πολίτες αυτού του μπουρδέλου που ελλάδα το λέτε,
δουλεύοντας,
αλλά βάζοντάς τους και στο πατητήρι
που όχι μονάχα από τις σάρκες
αλλά κι απ’ τα ισχνά κόκαλά τους
να βγάλετε αίμα
να πλάστε μ’ αυτό σπίτια, βίλες, πισίνες,
χαρέμια, οφσόρ εταιρείες, κουστούμια, υπηρέτες,
λαμπρά εργοστάσια,
επιχειρήσεις
τραστ.

Ο λαός
μπορεί κακομοίρης να είναι,
μα έχει μυαλό και σκυλιά δε σκοτώνει.
Και ούτε ευχαρίστηση βρίσκει   
σκυλιά σε βασάνων ειρκτές να τα ρίχνει.

Εσύ σαι βρωμιάρη, μιαρέ στην ψυχή,
που τα σκυλιά και σκοτώνεις
και συ με τα χέρια των λίγων εκείνων
φριχτά τα καημένα και τα βασανίζεις.

Θα έπρεπε –ηλίθιε-
(μα όχι, ηλίθιος δεν είσαι,
μα τον ηλίθιο παριστάνεις
γιατί βολεύει να σε θεωρούνε ηλίθιο
παρά να καταλάβουν ότι πίσω
από την δήθεν ηλιθιότητά σου
κρύβεται το ξεδιάντροπο συμφέρον.
Αλήθεια μόνη αυτή η δήλωσή σου
για τα σκυλιά,
πόση σού εγγράφει πίστωση απ’ όλους κείνους
που σ’ έβαλαν εκεί για να κρατήσεις
την που συμφέρει σε κεινούς ισορροπία
ανάμεσα σε Ευρώπη και Ελλάδα,
ανάμεσα στη μάσα των πλούσιων
και στην λιμοκτονία των φτωχών,
ανάμεσα στη διαιώνιση της Δεξιάς στην εξουσία
και στων αναρχικών τις διεκδικήσεις…

Όχι, το ξέρεις πως δεν είσαι ηλίθιος.

Εκείνο που δεν ξέρεις, είναι ότι
σκόπιμα να εμφανίζεσαι ηλίθιος
για να πετύχεις όλα τα πιο πάνω,
αυτό δείχνει πως είσαι
πραγματικά κι αλάθητα ηλίθιος.
Όμως αυτό πώς θα μπορέσει ένας ηλίθιος
να το εννοήσει; Και ιδού!
Αυτή ’ναι η δυστυχία της Ελλάδας!)

Θα έπρεπε λοιπόν ηλίθιε
να ’χεις φροντίσει
αδέσποτα σκυλιά η Ελλάδα να μην έχει.
Και τότε μονάχα δικαίωμα θα είχες-
δικαίωμα αν ποτέ ψυχρός
μπορεί δολοφόνος να έχει-
να λες με βαριά να πληρώνουν ποινή
φονείς και σκυλιών σαδιστές.
Μα τώρα μόνο ΘΡΑΣΟΣ ΑΠΥΘΜΕΝΟ
μπορεί να ονομάσει κανείς
το να πεις ό,τι είπες.
Και τότε θα ’ταν η Ελλάδα ευρωπαία-
τότε θα ήτανε πολιτισμένη
όπως
με το ύφος το βαρύγδουπό σου
θρηνείς ότι τώρα δεν είναι,

Αν, φανφαρόνε της πεντάρας,
σκυλιά χωρίς αφέντη δεν θα υπήρχαν,
τότε κανείς ούτε θα σκότωνε
ούτε και θα βασάνιζε σκυλιά-
κανείς σκοτώνει, βλάκα, το παιδί του;
και βασανίζει τον καλλίτερό του φίλο;


Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Γιάννος και Μήτρος συζητούν και τα δικά τους λένε
και μερικοί μ’ αυτά γελούν ενώ άλλοι πάλι κλαίνε.


-Γιάννο μου τον Καράογλου τον άκουσα να λέει
πως στην Αμφίπολη αφού τον τάφο έχουν βρει
η Μακεδονία αυτό θα πει πως είναι ελληνική.
-Ηλίθιος είναι Μήτρο μου, σ’ ηλίθιους μιλάει,
θέλεις να βγει κάτι σωστό από ηλίθιου στόμα;
Γιατί όπως ξέρεις σίγουρα, έξυπνος όπως είσαι,
σύμφωνα με ότι ο βλαξ αυτός είπε, αν θα βρισκόταν
στο Κάιρο, ελληνική η Αίγυπτος θα ’ταν τότε.
Αυτό δεν έλεγες και συ Μήτρο με το μυαλό σου;
-Αυτό! Και βέβαια αυτό! Όλ’ οι έξυπνοι ανθρώποι
όπως εγώ θα σκέφτονταν. Κι όπως κι εσύ βεβαίως.
-Καταλαβαίνεις το λοιπόν πόσο ηλίθιος είναι
κάποιος που σαν τον υπουργό Καράογλου σκέφτηκε.
-Ναι! Βέβαια κατάλαβα! Το ’πες κι εσύ πριν λίγο
ότι στους έξυπνους κι εγώ όπως κι εσύ μετράω.
-Και με την εξυπνάδα σου θα σκέφτηκες ακόμα:
«Αφού τον τάφο βρήκανε του βασιλιά του Φίλιππου,
αυτό δε φτάνει για να πουν με το φτωχό μυαλό τους
πως άλλη δε χρειάζονταν απόδειξη και ότι
ο τάφος που εβρήκανε του Φίλιππου θ’ αρκούσε
να δείξει πως ελληνική (τρομάρα τους οι βλάκες)
πέρα για πέρα η άμοιρη είναι Μακεδονία;
Ή μη ελληνικότερη θα ήταν αν βρισκόνταν
και άλλοι τάφοι επιφανών ακόμα Μακεδόνων;
Έχει η ελληνικότητα άραγε διαβαθμίσεις-
ας πούμε υπάρχει ελληνική, υπάρχει ελληνικότερη,
και γη ελληνικότατη; Και βέβαια δεν υπάρχει.
Μια γη ή είν’ ελληνική ή όχι. Διαβαθμίσεις
ούτε η βλακεία των υπουργών και του πρωθυπουργού μας
δεν έχει. Υπερθετικό βαθμό αυτή έχει μόνο.»
Έτσι ακριβώς δε σκέφτηκες Μητρούση μου-το βρήκα;
-Ναι Γιάννο μου, σα να ’σουνα μέσα ίσα στο μυαλό μου.
Αυτό ήταν όλο ή σκέφτηκα Γιάννο κι άλλο κάτι;
-Ναι. Είπες: «Μα κι αν βρίσκονταν έξαφνα τάφοι χίλιοι,
σε τι το πράγμα θ’ άλλαζε; Ποιος είπε πως τα Σκόπια
τη μακεδονικότητα της χώρας τους μετράνε
με το ποιοι τάφοι βρέθηκαν και πόσοι, στη δική τους
ή στην δική μας τη μεριά (των τόπων που ονομάζονται
Σκόπια ή Μακεδονία); Αυτοί, γιατί έχουνε μυαλό,
Μακεδονία θεωρούν όλο τον τόπο όπου
τον παλαιό εκείνο καιρό ήταν Μακεδονία,
με άλλα λόγια κι ότι εμείς λέμε Μακεδονία,
μα και τα Σκόπια φυσικά, και δίκαια επιπλέον,
αφού εκείνο τον καιρό μαζί αυτά τα δύο
ήτανε η πραγματική, βέρα Μακεδονία.
Κι έτσι, δεν πα να βρίσκουμε τάφους εμείς αράδα,
δεν πα να λέμε όσες θες Καραογλουμαλακίες,
Μακεδονία είναι μια και όλη είναι δική τους.
Κι αυτή ειν’ η σκέψη η ορθή γιατί οι σκοπιανοί ΄
έχουν Γκρουέφσι αρχηγούς και όχι Σαμαζέλους
να κοροιδεύουν το λαό με σκάρτα συμπεράσματα.»
Αυτά ακόμα είπες.
-                      Ναι… Γιάννο μου καμιά φορά
να λες εσύ τι σκέπτομαι, γιατί μα την αλήθεια
τις σκέψεις μου καλλίτερα τις λες από εμένα.
Κι εγώ που νόμιζα χαζός και βλάκας ότι είμαι…
-Μητρούση μου αντίρρηση καμιά επ’ αυτού δεν έχω.                     
Κάτι όταν σκέφτεσαι, εδώ να έρχεσαι αμέσως
κι εγώ σα να ’μουνα εσύ τις σκέψεις σου θα λέω.
Αλλά για πες μου-σκέφτεσαι Μητρούση κάθε μέρα;
-Κι εγώ δεν ξέρω τι να πω. Πάντως, αν κάτι νέο
προκύπτει και σημαντικό-πολιτικό κυρίως-,
κάτι μες στο κεφάλι μου αρχίζει να κουνιέται
και ξέρω ότι σκέφτομαι τότε. Αλλά Γιαννάκο,
να σου ’ρχωμαι καλλίτερα μία φορά τη μέρα
και συ μου λες αν σκέφτηκα και τι. Να μη χαμένη
πηγαίνει όποια σκέψη μου δε θα ’χεις συ ειπωμένη.
-Καλά Μητρούση μου, καλά. Μα ξέρε πως μπορώ
κι από μακριά αν σκέφτεσαι να ξέρω. Γι αυτό μη
κάθε ημέρα έρχεσαι, παρά όταν σε παίρνω 
και σου ειπώ ότι σκέφτηκες. Τότε να μου ’ρθεις μόνο.
Τι λες;
-       Γιαννάκο μου κι αυτό που μόλις τώρα είπες,
  Να! Εν τιμή! Μόλις εγώ το σκέφτηκα πριν λίγο!
Και κάτι άλλο πριν σκεφτώ καλλίτερα να φύγω.

(Κι έφυγε ο Μήτρος σκεφτικός αλλά χωρίς να σκέφτεται
ενώ ο Γιάννος εύχονταν να μη συχνά του έρχεται)

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

ΝΕΡΙΤ

Ήθελα να ’ξερα: εκ γενετής ηλίθιοι
ειν’ οι δημοσιογράφοι της ΝΕΡΙΤ
και πράγματι πιστεύουν ότι λένε,
ή είναι ξύπνιοι κι ό,τι τσαμπουνάνε
το λένε για να πιάνουνε τα φράγκα;
Ή όλη τη δεξιά τραμπουκοφάρα
έχουν περιμαζέψει εκεί μέσα
και τους ταίζουν με χρυσά κουτάλια
ώστε η γκαιμπελική τους προπαγάνδα
να τους κρατάει γερά στην εξουσία;
Λένε πως οι πολίτες κινδυνεύουν
απ’ την-όπως τη λεν-τρομοκρατία.
Αυτό από πού το βγάζουν; Απ’ το ότι
οι ίδιοι την τρέμουνε μ’ αυτά που λένε;
Για τη ληστεία στο Δίστομο μιλάνε
για ώρες περιγράφοντας το δρόμο,
τι ο ληστής που ήταν στην πόρτα είπε,
τι φόραγαν… πώς μίλαγαν… πώς φύγαν…
αλλά μιλιά για τις αυτοκτονίες,
μιλιά για το ξεπούλημα της χώρας
μιλιά για τις Σαμάρειες σαχλαμάρες
για τις ψευτιές και τα γυρίσματά του,
για το που όλα τα δώσαμε στη Μέρκελ,
για τις πρωτιές σ’ ότι κακό υπάρχει,
για τη μικρότητα που έχει εσχάτως
η Ελλάδα και απόκοντα το έθνος,
για το που όλοι μας είμαστε σλάβοι
κι ούτε γονίδιο από αρχαία Ελλάδα,
για το που οι έλληνες δε δίνουν φράγκο
τι θα βρεθεί στον αμφιπόλειο τάφο,
για το που η Ευρώπη μας δουλεύει,
για τ’ ότι οι βουλευτές μάς κατακλέβουν,
για το δημοκρατία που δεν υπάρχει,
για ένα παιδάκι που –τιβι ελέω-
για να σωθεί κινείται όλο το κράτος
ενώ για τα κατοσταριές παιδάκια
που σαν γατιά ψοφάνε από την πείνα
ή σε παράγκες τρύπιες ψευτοζούνε
το ρεπορτάζ εκεί έχει διαλείψεις,
για το που ο Τσίπρας δεξιά κοιτάει
αφότου πήρε την ευχή του Ομπάμα,
για τα πετρέλεια που κι αν τα βγάλουν
ΗΠΑ ΕΟΚ και Μέρκελ θα τα φάνε,
για την Παιδεία που σαν «παιδία» «παίζει»,
για την Υγεία που για να σ’ εξετάσουν
ημέρες να περάσουν τριάντα πρέπει,
για το που οι τούρκοι μόνο να θελήσουν
σαν παρελθόν η Ελλάδα θα μετράει,
για… για… για… για… κι αυτοί  μόνο μας λένε
σαν ένας Σαμαράς να ’ναι καθείς τους
ό,τι αυτός θα έλεγε αν τον είχαν
δημοσιογράφο βάλει σε κανάλι.
Κι όλα καλά στην χώρα μέσα πάνε
μες στον ανάστροφο αν κοιτάς καθρέφτη.
Ενώ αν σου ’δωσε νιονιό η Φύση
ξέρεις ποια ειν’ η αλήθεια, και μονάχα
όπλα δεν έχεις να την επιβάλεις.
(αλήθεια γιατί πάντοτε τα όπλα
τα ’χουνε κείνοι που δεν έχουν δίκιο;
Ή επειδή ακριβώς δεν έχουν δίκιο
γι αυτό και τους χρειάζονται τα όπλα;
Τι κάνει η ζέστη! Τι να λες σε βάζει!
Πάω στην πλατεία να δροσιστώ λιγάκι…)

((Μιλάω για τη ΝΕΡΙΤ γιατί άλλα-
ίδια εξάλλου με αυτήν-κανάλια
αποκωδικοποιητή ελλείψει
μου έχουν, ευτυχώς, εσχάτως, λείψει))

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

       ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ

Σ’ ευχαριστούμε Πούτιν για το εμπάργκο σου.
Και αν εσύ δεν έχεις πια ροδάκινα στον πάγκο σου
μα εμείς φάγαμε πρώτη μας χρονιά ροδάκινο
και όχι χόρτο που βαμμένο ήτανε πράσινο.

Κάθε μεγαλοαγρότης μας επίσης φέτος
δε θ’ αγοράσει ολόκληρη μια πολυκατοικία
όπως για δεκαετίες έκανε κατ’ έτος,
αλλά σε διαμερίσματα θα αρκεστεί δυο-τρία.

Και οι πολιτικοί μας φέτος θα κλέψουνε λιγότερα
αφού λιγότερα στον κρατικό θα μπουν τον κορβανά
κι ίσως να κόψουν κάποιες βόλτες τους τα κότερα
ώσπου να πάρεις φρούτα από μας Πούτιν ξανά.

Να ’σαι λοπόν καλά  άγιε μου Βλαδίμηρε, του Μαγιακόφσκι
που τ’ όνομα έχεις-του ποιητή των ποιητών
και άμποτε να φάμε και σταφύλι-και θαλάσσιο σκι
ας μην ιδούν οι αγρότες μας ποτέ ποτών.
                             -----

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Κυριακή 24-8-14
Ευαγγέλιον
Ματθαίον ιη΄ 23-35
Η παραβολή των μυρίων ταλάντων
23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν λαώ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν πολιτικών αὐτοῦ. 24 ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ ὀφειλέτης μυρίων υποσχέσεων, Σαμαράς το όνομα . 25 μὴ δυναμένου δὲ αὐτοῦ τηρήσαι τα υπεσχημένα, ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι Μέρκελ και Λαγκάρντ καὶ Βρυλέλλας καὶ πάντα ὅσα εκώλυον αυτόν, καὶ τηρήσει. 26 πεσὼν οὖν ὁ  Σαμαράς προσεκύνει λαῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ εν καιρώ τω μέλλοντι πάντα σοι τηρήσω. 27 σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ λαός τοῦ πολιτικού-δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τα υπεσχημένα ἀφῆκεν αὐτῷ. 28 ἐξελθὼν δὲ ὁ πολιτικός-δούλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν πολιτικών-συνδούλων αὐτοῦ, Κασιδιάρην το όνομα, ὃς υπέσχητο αὐτῷ ἑκατὸν χιλιάδας ψήφους, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. 29 πεσὼν οὖν ὁ πολιτικός-σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ εν καιρώ τω μέλλοντι τηρήσω το υπεσχημένον. 30 ὁ δὲ Σαμαράς οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν Κασιδιάρην εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον.
31 ἰδόντες δὲ οἱ πολιτικοί-σύνδουλοι  τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ λαώ και κυρίω αυτών  πάντα τὰ γενόμενα. 32 τότε προσκαλεσάμενος Σαμαράν ὁ λαός και κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. 33 οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; 34 καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. 35 Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

ΩΔΗ ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΔΡΙΑ
(του John Keats,μετάφραση)

Ω! Συ! Αγνή! Ασάλευτη Νύμφη της Ερημίας!
Ω! Τέκνο συ των Ήσυχων και των Αργών Καιρών!
Ιστορικέ της Ύπαιθρου, που ανθένια μια Ιστορία
γράφεις κι από την Ποίηση ακόμα πιο γλυκιά,
πες μου ποιοι Μΰθοι απόκρυφοι στοιχειώνουν τη Μορφή σου-
Μύθοι Θεών; Μύθοι θνητών; Ή τάχα και των δυο;
Και πού; Στα Τέμπη ή στις κλεινές της Αρκαδίας Πεδιάδες;
Και ποιοι οι Θεοί και οι θνητοί, κι οι Κόρες οι εγκρατείς;
Και τo έξαλλο Κυνηγητό; Για Λυτρωμό ποια η Μάχη;
Κι η  Έκσταση η ανήμερη;.. τα Τύμπανα;.. οι Αυλοί;..

Όσες ακούγονται, γλυκές είναι οι Μελωδίες ΄
μα πιο γλυκές οι Ανάκουστες. Γι αυτό παίξετε Αυλοί'
παίξτε όχι για τ' Αυτί-αλλά για Κάτι πιο που αξίζει:
για τα Τραγούδια τ' άυλα και τα χωρίς Σκοπό.
Κάτω απ' τα Δέντρα δεν μπορείς ν' αφήσεις το Τραγούδι
ωραία Νιότη, ούτε γυμνά να μείνουν τα Κλαδιά.
Ποτέ ακούραστε Εραστή Φίλημα δε θα δώσεις
Kι ας φτάνεις πάντοτε κοντά στο Στόχο σου. Αλλά ΄
δε θα χαθεί -μην κλαις-ποτέ-ποτέ η Αγαπημένη-
για πάντα θα την αγαπάς και θα 'ναι ωραία Αυτή.
Α! Όλβια! Όλβια Κλαδιά! Η Άνοιξη κι ας φύγει
ποτέ δε θα σας πέσουνε τα Φύλλα σας Εσάς.
Και, ακούραστε Τραγουδιστή και τρισευτυχισμένε,
για πάντα θα τονίζεις συ Τραγούδια πάντα νια.
Και πιο γλυκιά! Γλυκύτερη! Γλυκύτερη Αγάπη!
Πάντα πυρρή και πάντοτε ακόμα ποθητή.
Πάντα μισολιπόθυμη, και νέα… πάντα νέα...
Όλες μακριά οι ζωντανές Αγάπες οι ρηχές
που αφήνουνε μία Καρδιά γεμάτη Λύπη πάντα,
που Στόμα αφήνουνε ξερό και Μέτωπο να καίει.

Ποιοι είναι Αυτοί που σε Πομπή φτάνουνε για Θυσία;
Kαι σε ποιον πρώιμο Βωμό, Ιερέα μυστηριακέ
το άτυχο, χαμηλόβλεπο οδηγάς εσύ Μοσχάρι
με τα λουλουδοστόλιστα Λαγόνια και Πλευρά;
Μικρή ποια Πόλη που δροσά Νερά Τήνε φυλάνε
ή ποια με Κάστρο ατάραχο χτισμένη σε Βουνά
από Ανθρώπους άδειασε τη θεία αυτήν Αυγούλα;
Κι οι Δρόμοι σου, Πόλη μικρή, άφωνοι πάντα θα 'ναι
κι ούτε Άνθρωπος ποτέ σ' εσέ κανείς θα ξαναρθεί
γιατί, παντέρμη, να σου πει, για πάντα θα 'σαι πια.

Σχήμα αττικό! Τάξη σωστή! Με λεπτοσμιλεμένους
άντρες μαρμάρινους και Νιες, που 'χουν μισοκρυφτεί
σε πατημένα Αγριόχορτα και δάσινα Κλαδάκια!
Ω! Συ! Αμίλητη Μορφή! Τη Σκέψη μας πλανάς
καθώς η Αιωνιότητα. Ω! Ριγηλή εικόνα!
Τα Γερατειά σα σβήσουνε κι αυτήνε τη Γενιά
θα μένεις συ ανάμεσα σε Άλλων τότε Θλίψεις,
φίλος του Ανθρώπου και θα λες: "Η Ομορφιά είν'
Αλήθεια-
και η Αλήθεια είν’ Ομορφιά."! Να τι μονάχα ξέρεις
πάνω στη Γη. Κι Όλο που αρκεί να ξέρεις είναι Αυτό.

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

(συνέχεια και τέλος του χτεσινού)

Και βρίσκει έναν σουβλατζή στα μέρη της Αλάσκας
και τον ρωτά: θα θέλατε να ’ρθείτε στην Ελλάδα;
Και φκιάνει εκπομπές καθώς εκείνη που ρωτάει
τον παίχτη που αγωνίζετααι για είκοσι ευρώ
τι χρώμα έχει η γέφυρα της Κολοπετινίτσας
ή πώς το λεν το μαγαζί στο κέντρο της πλατείας
που έχει τους περσότερους θαμώνες κάθε βράδυ;
Κι Ελλάδα επι-μένουμε και πάμε να γνωρίσουμε
χωριά που ούτε η μάνα τους η γη τα ξέρει η ίδια.
Κι άλλα σκουπίδια σαν αυτά, έλληνες προκομένους
πάνε και βρίσκουν όπου γης και μια εκπομπή σκαρώνουν
για έλληνοιάπωνες που κιμονό μπαλώνουν
για έλληνες της Κίνας που πουλάν-για σκέψου- ρύζι
ή γι άλλους που επλούτισαν κλέβοντας αφρικάνους.
Και οι ειδήσεις, όλη τους την ώρα αφιερώνουν
για να υμνούν ηθοποιούς που την Ελλάδα υμνούνε,
για ένα πόδι αγάλματος που βρέθηκε στην Ίο
και για να μεταδώσουνε δηλώσεις τουριστών
που την Ελλάδα έχουνε βαλμένη στην ψυχή τους-
λες και θα κατηγόραγε κανένας την Ελλάδα
όσο ακόμα ειν’ εδώ μ’ έτοιμους όλους δίπλα
να τον κατασοαράξουνε στραβό αν βρήκε κάτι…
Κι ήρθε κι η ανακάλυψη του αμφιπόλειου τάφου
και το γλυκό έδεσε πια: τι να ’χει τάχα μέσα;
(τι να ’χει; τάφος ειν’ αυτός, νεκρό θα έχει μέσα),
θα είναι ένας ο νεκρός ή δύο ή εξήντα;
(κι αν ειν’ εξήντα ή ένας-δυο η διαφορά ποια είναι;),
μην είναι του Αλέξαντρου; Μην είναι της Ρωξάβης;
Μη του υιου-Αλέξανδρου; Μη στρατηγού κανένα;
(κάποιου θα είναι φυσικά. Κι αν του Αλέξαντρου είναι
ε και; Κάπου δεν έπρεπε κι αυτόν να τόνε θάψουν;
Πρέπει εμείς να κάνουμε σαν άγριοι που είδαν
για πρώτη πρώτη τους φορά αναπτήρα που  ανάβει;
Έτσι τους θάβαν τους νεκρούς τότε. Αλλού τους καίνε-
Να προσκυνάμε πρέπει πια τον αέρα γιατί μόρια
μέσα του έχει του καπνού απ’ των νεκρών το  σώμα;)
Κανείς δε λέει το σωστό πως όλη η φασαρία
είναι τουρίστες να ’ρθουνε, το χρήμα τους ν’ αφήσουν
κι οι πλούσιοι ν’ αβγατίσουνε τα πλούτη τους εν τω άμα.
Και βγήκε κι ο Καράογλου, με τ’ όνομα που από μακριά
τουρκιά και φέσια και πασά και μουσακά μυρίζει,
να πει πως αν του Αλέξαντρου δειχτεί πως είναι ο τάφος,
αυτό θα ειν’ απόδειξη πως η Μακεδονία
είναι αναμφιδβήτητα ελληνική ως τα μπούνια.
Μα κουφιοκέφαλε ρωμηέ, τι μπούρδα πάλι αυτή!
Λες και τα Σκόπια στο μυαλό δεν έχουνς πως όλη
(κι αυτή που τώρα κατοικούν και η εδώ-η δικιά σου)
Μακεδονία είναι μια και όλη εδικιά τους…
Η μόνη σου απόδειξη πως έλληνας και συ ’σαι,
η μαλακία είναι αυτή. Έλληνας είσαι βέρος!
Αυτά για την απόφαση του Σαμαρά-Σουλτάν
για Ελλάδα όλοι οι έλληνες εσχάτως να μιλάν,

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Λυσσάξαν τα φερέφωνα της βρωμοπροπαγάνδας 
και λιβανίζουν συνεχώς την ελληνίδα χώρα.
Και αυστηρές εδόθηκαν σε κάθε μπράβο διάτες
για την ισχνή λόγια παχιά να λέει ψωροελλάδα.
«Κάθε σας λέξη και Ελλάς. Πρόταση και νησί.
Παράγραφος κι ακρογιαλιά. Νομός κάθε σας άρθρο.
Κάθε εκπομπή και θαυμασμός. Κάθε ειδήσεις και ύμνοι.
Λατρεία κάθε πρόταση. Κάθε σας φράση δέος.
Κάθε σας κούνημα χειλιών διθύραμβος και αίνος.
Κάθε ανάπνια ψάλσιμο. Βλέμμα και λιγωμάρα.
Το κάθε καλημέρα σας εγκώμιο… υμνολογία…
Μικρόφωνο και θυμιατό. Πλατώ και κολακεία.
Πρωινάδικα κι εκθειασμός, γλύψιμο, υμνωδία.
Μιλήστε για τη διαφορά των πεύκων της ελλάδος
από των άλλων των χωρών που τόσο ειν’ εμφανής.
Τον ήλιο τον ελληνικό δοξάστε τον ωραίο
που την Ελλάδα αγαπά κι όλες του τις  ακτίνες
εδώ τις ρίχνει ενώ αλλού μόλις που φέγγει κάπως.
Τις πέτρες τις ελληνικές υμνείστε και το χώμα
που ολοκάθαρο ειν’ εδω ενώ αλλού βρωμάει.
Για τα ηλιοβασιλέματα τα γραικικά ειπείτε
όπου ζωγράφου δεν μπορεί παλέτα ν’  αποδώσει.
Για το που ό, τι κι αν σκεφτείς, εδώ αν θα το βάλεις
ταιριάζει περισσότερο από αλλού στην Πλάση
έτσι ώστε όλα ταιριαστά μετάξυ του να στέκουν
παράδεισο ένα φτιάχνοντας για όλους τους τουρίστες.
Πέστε για την που έδειξε ο Θεός μεγάλη αγάπη
για την Ελλαδα κι έχει  εδώ την τέχνη του όλη βάλει
κι αλλού πεδιάδες έχουμε κι αλλού έχουμε /ορη.
Για κάθε μας ωραίο νησί ξεχωριστά μιλήστε
που γύρω γύρω έχει νερό ενώ τα ξένα πίσσα,
και για το χρώμα τ’ ουρανού που-θαύμα!-είναι γαλάζιο.
Πέστε ότι στη χώρα μας αντίθετα από άλλες
τα δέντρα είναι πράσινα και ο ασβέστης άσπρος-
πού τέτοια πράγματα θα δουν αλλού οι επισκέπτες;
Τέλος πέστε ότι θέλετε γιατί ότι και να πείτε
αφού θα είναι ελληνικό πρωτόφαντο θα είναι.
Υμνείστε ώστε να τ’ ακούν και οι τουρίστες όλοι,
αλλά κι οι χαζοέλληνες να δουν πως υποφέρουν
στην πιο απ’ όλες όμορφη χώρα και πια να πάψουν
όλο να διαμαρτύρονται για πείνα και για κρύο.
Και φράσεις βάλτε σε χαζών ή πληρωμένων στόμα
όπως αυτές:
-Ο έλληνας όπου και να πάει θέλει κάποια μέρα να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα.
-Είμαι τυχερός που γεννήθηκα έλληνας.
-Οι έλληνες έχουν ψυχή.
-Οι έλληνες είναι ο εξυπνότερος λαός του κόσμου.
-Η Ελλάδα έδωσε τα φώτα στην ανθρωπότητα.
-Δεν υπάρχει ομορφότερη χώρα στον κόσμο από την Ελλάδα.
-Ο Πούτιν έπρεπε να εξαιρέσει την Ελλάδα από το εμπάρκο.
-Οι έλληνες φιλάνε το χώμα της πατρίδας τους όταν γυρίζουν πίσω.
-Από δω και ύστερα δεν θα λέμε ότι οι έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες.
-Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
-Τέτοια ακρογιαλιά (για όλες τις ακρογιαλιές) δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο.
-Πας μη έλλην βάρβαρος.
-Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.
(Ρίτσος. Το είχε γράψει ότραν υπόφερε από βαριά αρθριτικά)
-Αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας.
Τσώρτσιλ (Μη φοβάσαι Τσώρτσιλ. Οι πολιτικοί μας φροντίζουν και για τα δύο)
-Η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τον απολίτιστο νικητή. (Οράτιος. Του είπε η Λέα να το γράψει, αλλιώς δεν θα του καθότανε-όλα έχουν την εξήγησή τους)
-Ρωμιοί είναι αυτοί, ανάθεμά τους! Αν δεν μας τύχαιναν στη στράτα μας, θα ’χε φάει τώρα η Τουρκιά τον κόσμο. (Καζαντζάκης. Ο πασάς στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Πριν είχε γράψει «Αλβανοί είναι αυτοί…….» ,αλλά το άλλαξε για να μη τον αφορίσουν οι παπάδες)
-Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας. (Μελίνα Μερκούρη. Αν ζούσε ακόμα, σήμερα θα ήτανε η αρχιτσατσά και ο Σαμαράς νταβατζής όπως τώρα)
-Ή Ελλάς είναι, ακόμη καί σήμερα, στις τέχνες καϊ, τά γράμματα, το σχολείον του κόσμου. (Δούρου. Αν ο Κασιδιάρης στο «πάνελ» κρατούσε μαχαίρι αντί ποτήρι με νερό, θα είχαμε γλιτώσει από τέτοιες μαλακίες)”

Και από τότε η Νερίτ μας έχει πια φλομώσει
με έλληνες από παντού κι Ελλάδα κάθε μέρα.
(N;ystaja.  P;av gia ;ypno. A;yrio l;igew seirlew ak;oma kai telei;vnei)

 Δεκαπενταύγουστο...

 ΠΑΝΑΓΙΑ

Παντάνασσα. Οδηγήτρα. Ελεούσα.
Επίσκεψις των καταπονουμένων.
Πανάχραντος. Πανύμνητος. Θεομήτωρ.
Μεσίτρια των χριστιανών. Η ελπίδα
Απελπισμένων. Η Αλουργίς η Θεία.
Άσπιλος. Ουρανών Υψηλοτέρα.
Πηγή Ζωής. Περίβλεπτος. Θεοφόρος.
Αχειροποίητος. Χαρά των ζώντων.
Πάνσεπτος. Προστασία αδικουμένων.
Άφλεκτος Βάτος και Λαβίς Πυρφόρος.
Πάναγνος. Χερουβίμ Ενδοξοτέρα.
Αμαρτωλών Εγγυήτρια. Πλατυτέρα....
Κι απλά για όλους μας: η Παναγία.

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

ΜΕ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΤΡΟΥ ΤΟ ΜΝΗΜΑ
Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΘΥΜΑ.

-Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;
-Γιατί βρήκαν κάτι τάφους στη Μακεδονία πέρα
και μπορεί λέν του Αλεξάνδρου από κείνους κάποιος να ’ναι. 
-Και οι έλληνες θα πάψουν τότε οι δόλιοι να πεινάνε;
-Όχι. Ίδια θαν’ και τότε για τους έλληνες η πείνα.
-Μήπως δε θα ξαναέρθει πια η τρόϊκα στην Αθήνα;
-Θα ’ρθει. Τίποτα στο θέμα των Μνημόνιων δε θ’ αλλάξει.
-Μη τη φτώχεια μας ο τάφος του Αλέξανδρου θα πάψει;
-Όχι γιε μου. Μείωση κι άλλη θα ιδούνε οι συντάξεις,
οι πολιτικές και πάλι θα μαλώνουν παρατάξεις,
πάλι σόμπα δε θα έχεις και βιβλία στο σχολείο
και δε θα ’χει ούτε γάζες κάθε μας νοσοκομείο.
-Αφού πάλι δε θα δούνε οι έλληνες καλή μια μέρα,
γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;
-Δε γελάει παιδί μου ο κόσμος μα η κυβέρνηση μονάχα
και αυτή μονάχη  λέει πως θ’ αλλάξει κάτι τάχα,
κι όσοι αυτή έχει διατάξει ν’ ασχολούνται με το θέμα,
μ’ άλλα λόγια όσοι μαζί της του λαού πίνουν το αίμα:
Βουλευτές, εφημερίδες, μεγαλόσχημοι, κανάλια,
όλοι όσοι διαιωνίζουν της πατρίδας μας τα χάλια.
-Μα η δασκάλα στο σχολείο μάς μιλούσε για μια ώρα
τι καλό θα είναι ο τάφος-αν βρεθεί-για όλη τη χώρα.
-Σας μιλούσε γιατί αν όχι, ήξερε καλά η καημένη
πως την άλλη κιόλας μέρα θα ’τανε απολυμένη.
Ο καθείς δεν πρέπει πίσω να κοιτάζει, μα μπροστά.
Στον εαυτό του αυτό και σ’ όλους τους ανθρώπους το χρωστά.
Και λαός που γι άλλο κάτι να περφανευτεί δεν έχει,
μόνο στους προγόνους του ύμνους αποχαυνωμένος πλέκει,
σαν φυτό μοιάζει πατάτας κίτρινο και μαραμένο,
που ότι έχει να παινέσει μες στη γης είναι θαμμένο.
                                    -----

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

             στιγμές της ιστορίας μας

                       ΕΦΙΆΛΤΗΣ

«Και να ’μαι στην Αντίκυρα επικηρυγμένος.
Για προδοσία!
Μα κανείς, προδότης για να ’ναι, ν’ ανήκει πρέπει κάπου.
Κι εγώ δεν ανήκω πουθενά.
Ποιος ξέρει από πού έρχομαι… όμως σίγουρα
έλληνας δεν είμαι.
Και τους μισώ τους έλληνες.

Γύρισα όλη την Απία.
Και Αθήνα, Θήβες, Θεσσαλία…
Παντού βάρβαρα φύλα ελληνικά-
αφέντες πλούσιοι αυτοί και δούλοι όλοι οι άλλοι!

Προδότης!
Αλλ’ αν επικρατούσανε οι Πέρσες
και σατράπης ήμουνα του Πανελλήνιου τώρα,
ο Λεωνίδας τότε θα ’τανε ο προδότης.
(Και χαρά στην προδοσία-αυτός
όπως και να ’ταν
θα εχάνονταν από τους Πέρσες δίχως άλλο…)

Ύστερα χίλιοι εφύλαγαν Φωκείς το μονοπάτι:
θα πει πως τον εχθρό και από κει τον περιμένανε.
Αν τους ενίκησε δικό τους θέμα.
Και πάντοτε όταν χάνουν όποιοι έλληνες
ένας προδότης σίγουρα δε φταίει;..

Κι αν επιμένουν να με θέλουνε προδότη
να μου χρωστάνε χάρη πρέπει
γιατί την αγωνία τους εκόντεψα.
Και μη το θάρρος να προδώσεις δεν περσεύει
απ’ το να σκοτωθείς για την πατρίδα;

Μα έτσι κι αλλιώς έγραψα ιστορία.
Θα με θυμούνται όλοι.
Όπως τον Ηρόστρατο εμείς θυμόμαστε.»

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

Τα ίδια έκανε κι ο Παπαντρέου
που επισκέφτηκε τη Σουμελά.
Ελλάδα κακομοίρα  ετοιμάσου:
τα ίδια κουβαλάει κι αυτός μυαλά!
Ο ΓΛΕΖΟΣ ΕΓΡΑΨΕ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ

Γράμμα στον Πούτιν έγραψες λοιπόν
σαν που ’σουνα τσιράκι της ΕΟΝ
και κατέβασες του Χίτλερ τη σημαία-
και ποιος το ’κανε κανείς δεν είχε ιδέα.

Τότε σου έφταιγε η Γερμανία
τώρα με τη Ρωσία έχεις μανία.
Και τότε λάθος έκανες και τώρα.
Ποτέ δε φταίει μία ξένη χώρα.

Σου πέρασε απ’ το μυαλό καμιά φορά
γράμμα να έγραφες ευθύς στο Σαμαρά
που επί «προεδρίας» του έγινε αρχή
με την Κριμαία το πράγμα να μπλεχτεί;

Σου πέρασε καμιά φορά από το μυαλό
πως με του Σαμαρά τον άκρο φασισμό
πολλές φορές ακόμα ο διάολος θα μας πάρει
ώσπου η ο Σαμαράς να φύγει ή να τεζάρει;

Ήρωα σε λένε μερικοί Γλέζο-τρομάρα σου!-
Έτσι κι οι άλλοι τάχα κάνουνε της φάρας σου;
Παρακαλάν και ικετεύουνε; Δεν πολεμάνε;
Ή μήπως οι «ήρωες» αλλάζουνε όταν γερνάνε;

Οι ήρωες ραβασάκια Γλέζο δε σκαρώνουνε.
Σφαίρα είναι το μολύβι τους-σκοτώνουνε!
Ούτε Μαζιώτες καν δεν είναι-ν' απειλούνε:
Στ' όνομα "ήρωας" νεκροί μόνον ακούνε!

                                -----
Ο ΕΜΠΟΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΝΙΓΗΡΙΑ

Και της έλεγα της Ρίτας: «Μείνε εδώ
χρήμα να 'χεις όσο εγώ θα σε πηδώ»,
Όχι αυτή-εμ έχασε τα έμβολα,
εμ τώρα κινδυνεύει  κι απ’ τον έμπολα.
                       -----

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

ΑΒΡΑΜΟΠΛΣ ΜΟΥΝΟΥΛΟΥΓΩΝ

Να γιατί μι στείλαν στην Ιβρώπ:
Γιατί ξέρου να μιλάου Βρουπαϊκά.
Οι γάλλοι λεν σεμέν ντε φερ,
εκλέρ, σωφέρ, καλοφιρέρ.
Δε λεν σεμέν ντε φέρι
δε λεν καλοριφέρι.
Κι ιγώ έτσι λέου: καλουκαίρ’,
μαδέρ’, δεν ξέρ’, αστέρ’…
Γι αυτό μι στείλαν στην Ιβρώπ’.

Κι για τα ουνόματα. Λενε Γιουνκέρ
κι ιγώ δε λέου Καρατζαφέρ’;
Λένε Ζοσπέν, λέου μπαινοβγαίν’
Λένε Ολάντ λέου μπακάρντ’
Γι αυτό μι στείλαν στην Ιβρώπ’.
                    -----
Τ’ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΛ

Λέει στο σκίουρο το κουνέλι:
Είσαι αγόρι ή κορίτσι;
Είπε ο σκίουρος: κορίτσι.
Κι είναι τ’ όνομά μου Περλ.

Λέει η Περλ στο κουνελάκι:
τ’ όνομά σου εσέ ποιο είναι;
Είμαι ένα κορίτσι επίσης
κι έχω ίδιο τ’ όνομα.
Θες να γίνουμε και φίλοι;
Βέβαια θέλω. Μου αρέσει
φίλοι να ’μαστε τα δυο.

Όνομα έχουμε ίδιο, πράγμα αστείο λιγουλάκι
Όνομα έχουμε ίδιο, και δεν είμαι λαγουδάκι
Τ’ όνομά μας είναι Περλ κι είμαστε κι οι δυο κορίτσια.
Απ’ τις δυο όμως εμάς μία είναι σκιουρίτσα.

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

ΕΝΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΜΟΥ

Γυρίζοντας απ’ το σχολειό μια βροχερή ημέρα
ένα σκουλήκι είχα δει που έμοιαζε να κρυώνει.

Ήταν μεγάλο. Το ’πιασα με το γυμνό μου χέρι,
το σήκωσα και θαύμαζα πόσο μεγάλο ήταν.

Και είχε τόση ομορφιά, τόση μεγαλοπρέπεια,
που το ’βαλα στην τσέπη μου για να το πάω στο σπίτι.

Σα δείξω στη μητέρα μου αυτό το εύρημά μου
Ελπίζω πως θα μου ειπεί: μπορείς να το κρατήσεις.

Όταν της το ’δειξα έπλενα τα πιάτα στην κουζίνα.
Ετσίριξε: αδύνατον. Ασ’ το στο χώμα πάλι.

Τότε πολύ εθύμωσα. Αυτή όλο «όχι» λέει.
Τώρα δε μένει πια παρά να φύγω από το σπίτι.

Εγώ και το σκουλήκι μου φτιάξαμε δύο σάντουιτς
την πόρτα ανοίξαμε κι ευθύς βρεθήκαμε στο δρόμο.

Στο πάρκο οι δυο μας πήγαμε, κάτσαμε σ’ ένα πάγκο
μα όταν απ’ την τσέπη μου το ’βγαλα, εβρωμούσε.

Έμοιαζε σαν παράλυτο. Μόλις κουνιόταν λίγο.
«Θεέ», είπα, «η ιδέα μου φαίνεται κάπου μπάζει»

Στο βρώμιο χώμα το ’βαλα και τ’ άφησα να πάει.
Δεν είναι οι τσέπες το σωστό για τα σκουλήκια μέρος.
                                     -----

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

ΚΛΩΝΤ ΑΝΤΩΝ ΛΙΚΕΡ ΚΑΙ ΧΕΡ
ΤΟΝ ΑΝΤΩΝ ΛΑΕ ΝΑ ΤΟΝ ΧΑΙΡ.

Ήρθε δω ο Κλωντ
γέλασε ο Αντών.
Μίλησε ο Κλωντ
χέστηκε ο Αντών.
«Εσβηστήκανε τα χρέη!»
Κάθε δις και τρία πέη
«Εξεπλύθηκε η ντροπή!»
Κάθε πλύση τρεις ποποί.

«Πάνε πλέον τα Μνημόνια!»
Και χορεύουν τα κοθώνια.
«Πάνε πια τα χρωστικά!»
Και γελούν τα ξωτικά.

«Η Ελλάς πια θα πλουτίσει!»
Κάθε ευρώ κι ένα γ----ι.
«Να! Το τούνελ φέγγει πια!»
Κάθε αχτίδα μια «νυχτιά».
Ήρθε Ελλάδα ο Γιουνκέρ
κι ο Αντών κερνάει λικέρ.
Και πιες πιες ο Κλωντ Γιουνκέρ
βάζει στον Αντών και χερ.
                  -----

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

ΤΟΥΑΛΕΤΑ ΣΚΥΛΩΝ
(ap;o ta metafrasm;ena ap;o m;ena  poi;hmata gia paidi'a )

Στην πόλη σήμερα μια βόλτα έκανα
την ώρα μου ζητώντας να περάσω.
Πολλούς ανθρώπους είδα
που όπως περπατούσανε
σ’ ένα σωρό πάνω πατούσανε
από σκυλιών ακαθαρσίες.
Η σκέψη μου αμέσως γύρισε
στο τι να γίνει θα μπορούσε
ώστε οι δρόμοι μας να μη βρωμίζουν
από των σκύλων τα κακά.
Ίσως υπέροχο αλήθεια κάτι ν’ ανακάλυπτα,
πιο υπέροχο από σκούπα με φαράσι. Όπως
πήλινη τουαλέτα μια για σκύλους
σε κάθε δρόμου τη γωνιά βαλμένη
για την ανάγκη των τετράποδών μας φίλων.
Η εντυπωσιακή μου εφεύρεση αυτή
διάσημο θα με κάνει
και κάθε μήνα τ’ όνομά μου
στις συγκεντρώσεις θ’ αναφέρεται του Δήμου.
Κι ένα μεγάλο πάρτι ζωηρό
με χορούς στους δρόμους θα στηθεί
που τα παπούτσια μας πάλι ποτέ
από σκυλίσια κόπρανα δε θα λερώνονται.
                            -----

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

ΣΗΜΕΡΑ Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΑΕΡΙΣΤΗΚΕ.
(από τα μεταφρασμένα παιδικά ποιήματα)

Σήμερα η δασκάλα αερίστηκε.
Μια φοβερή ξεχύθη δυσοσμία
σαν χαλασμένο αυγό και σαν
να ’ρχόταν απ’ την Κόλαση ευθεία.

Να το καλύψει έκανε προσπάθεια
με το ανάμεσά μας να χωθεί.
Μα έκανε το πράγμα φανερό
σαν είπε: «έχει κανείς αεριστεί;»

Το πρόσωπό της κόκκινο εσήκωσε
και όλα τα ’ριξε στη  Κλαίρη.
Μα κάτι όταν πήγα να ρωτήσω
η βρώμα σ’ αυτηνής ήταν τα μέρη.

Απόφυγε το βλέμμα μου και σημάδι
πράσινο στο γραφτό μου είχε βάλει.
Όμως ήξερε ότι αυτή βρωμάει,
κι ότι αυτό αισχρό ήταν ένα χάλι.

Τη ρώτησα τι να ’ναι αυτή η δυσωδία
μου είπε: «τι να πω δεν ξέρω».
Εύχομαι η αιτία γι αυτή την αυγοβρώμα
να ήταν όχι στερεό αλλά αέριο.

Σήμερα η δασκάλα αερίστηκε.
Θεέ μου, τι φαί να το ’κανε αυτό;
Θα θυμάμαι πάντα αυτό που έκανε.
Και τώρα είμαι στα τριάντα οχτώ.
                        -----

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΛΑΙΣ
(από το βιβλίο μου μεταφρασμένων ποιημάτων)

Μην κάθεσαι στον τάφο μου και κλαις
Δεν είμαι κοιμισμένη εκεί κι ας λες.
Είμαι άνεμοι χιλιάδες που φυσούν.
Είμαι οι χιονονιφάδες που πετούν.
Ο ήλιος είμαι πάνω από τα στάχια.
Είμαι νερό στα βρόχινα τ’ αυλάκια.
Είμαι η σιωπή του ωραίου πρωινού.
Είμαι άρωμα στα βούρλα του βουνού.
Είμαι το πέταγμα σε γύρους των πουλιών
κι είμαι το φως το ευγενικό των αστεριών.
Μην κάθεσαι στον τάφο μου και κλαις.
Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα κι ας λες.