Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014


Σύσκεψη Κικίλια με την ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος για την προστασία των δασών
(οι εφημερίδες)


ΕΝΑΣ ΕΜΠΡΗΣΤΗΣ ΜΙΛΑΕΙ
Είδα το φως στο χώμα ετούτο.
Που θα πει,φάνηκα εδώ
για να δουλέψω και να ζήσω απ' αυτό.

Σ' ένα σχολείο επήγα,
τέτοιο καθώς ο νόμος σας το ήθελε-
ο νόμος που με τ’ όπλο σας στον κρόταφο μου
να υπογράψω μ’ αναγκάσατε.
Εκεί με μάθατε ότι πρέπει "ναι" να λέω
σε σας όπου με κλέβετε και με σκοτώνετε
και "όχι" σ’ όσους θέλουνε να κλέψουν
και να σκοτώσουν τους φονιάδες μου-εσάς.

Μεγάλωσα. Μου είπατε πως για να ζήσω
έπρεπε μια δουλειά κι εγώ να κάνω
που τα εννιά της θα επλούτιζαν εσάς
και το ένα της θα έμενε δικό μου.

Και σας εδούλεψα.
Όμως δεν μπόρεσε η βια σας να τσακίσει
απ' το κορμί μου και το νου.
Αυτός σκεφτότανε και σκέφτεται ακόμα.

Και καθώς
πέτρες να πελεκάει δεν έμαθε,
λέξεις μονάχα ξέρει να δουλεύει,
όπως οι χτίστες να τις βάζει στη σειρά
και χτίρια για μυαλά έτσι να φτιάχνει,


και καθώς
τραπεζίτης δεν είναι,
ξέρει μονάχα (αυτό η φύση του ’δωκε)
λέξεις νεκρές να παίρνει,
να τις τοκίζει,
και τρίδιπλες και ζωντανές
να σας τις δίνει πίσω,

και  καθώς
χέρια του είναι τα μάτια της ψυχής του,
και ζυμωτές τα δάχτυλα του
που το ψωμί της νηστικιάς ψυχής σας φκιάνουν,
ενώ εσείς δεν ξέρετε από λέξεις και ψυχές
και να συνεννοηθούμε δεν μπορούμε,
μιλάω για να με νοιώσουν όσοι το μπορούν:
όσοι με το αίμα της καρδιάς μιλάνε-
όσοι στη χώρα του ονείρου ζουν.

Είδα εκατομμύρια να μου κλέβετε
και να πνιγόσαστε μ' αυτά στον πλούτο.
Είδα να χτίζετε τις βίλλες σας με το αίμα
κείνων που πέθαναν στην άσφαλτο
από τις ρόδες αμαξιών,
γιατί το χρήμα που ήτανε για να φτιαχτεί ο δρόμος
έχτισε τα παλάτια σας.

Πήρα ένα όπλο κι ήρθα να σας πάρω τα λεφτά μου
μα οι μπράβοι σας,
οι πληρωμένοι με τα ίδια μου λεφτά,
με αφοπλίσανε και με φυλάκισαν.

Είδα να κάνετε ταξίδια με καράβια
που του λαού επλήρωσε η δουλειά,
και ο νησιώτης τρόπο να μην έχει
στον τόπο του να πάει ,γιατί
με τα καράβια του εσείς γλεντούσατε.
Και ήρθα να ζητήσω τα καράβια
κι οι μπράβοι σας με πέταξαν στη θάλασσα.

Εκατοντάδες τ’ "ατυχήματα" τα εργατικά
κάθε χρονιά.
Σωρός οι έλληνες κι οι ξένοι εργάτες πεθαμένοι,
για "να δείξουμε στους ξένους πως μπορούμε
να κάνουμε κι εμείς καλούς Ολυμπιακούς".
Ποιον από σας, οι σκουξιές,
απ' τη διασκέδασή σας σάς απόσπασαν
των πατεράδων, των μανάδων, των αγαπητικών
για τους λεβέντες που χαθήκανε;

Ήρθα να πάρω από τα χέρια σας μια φέτα απ' το ψωμί μου-
ψωμί που εγώ εφύτεψα και θέρισα και άλεσα και ζύμωσα
και με κλωτσιές με διώξατε.

Αρρώστησα
και με αφήσατε σαν το σκυλί στο δρόμο να πεθάνω.

Κι έπιασα κι έλυσα ένα γήπεδο του γκολφ σας
και είδα να ’ναι από πολλά παιγνίδια καμωμένο
παιγνίδια που τα πήρατε
απ' των μικρών παιδιών μου τα όνειρα
χαρούλες παιδικές ποδοπατώντας.

Κι έβαλα τα γυαλιά μου και καλόειδα,
και τα δυο δις εκατομμύρια εκοίταξα
που ο πρωθυπουργός σας έκλεψε
από το στόμα του λαού κι απ’ τη χαρά του,
κι είδα σε κάθε ένα ευρώ κι ένανε θάνατο,
κι άκουσα μες στου κάθε κατοστάρικου το θρο μια δυστυχία
και μύρισα σαπίλα και βρωμιά σε κάθε μάτσο κλοπιμαίο.

Και όταν λέω αυτά
γυρνάτε και μου λέτε: "Μα τίποτα
δε σου αρέσει εσένα πια;"
Και φέρνω στο μυαλό μου
τον αρχικλέφτη Μακρυγιάννη,
που τίποτα δεν του άρεσε
και σήμερα ειν’ ο "τίμιος αγωνιστής".
Σωστά βεβαίως καθ' υμάς
αφού ήταν σάρκα από τη σάρκα σας.
Και λέω, αν το λαό δεν είχατε αποβλακώσει,
θα ήταν ένας φωνακλάς κι εκείνος Μακρυγιάννης-
όμως αυτός κλεμμένος κι όχι κλέφτης,
και δημοκράτης κι όχι ελίτ.

Εκατομμύρια οι φτωχοί στον τόπο αυτόν
που δέκα εκατομμύρια κατοικούν.
Και πάει η τηλεόραση και δείχνει,
και λέει και ξαναλέει ο νέος πρεπολόγος σας
και όλα τα καλά οι κάμερες αφού ιδούν,
αμέσως ύστερα σειρά έχει το γεύμα
που ο πρωθυπουργός σας
στους άρπαγες λακέδες του "παρέθεσε".

Τα θέλει όλα αυτά ο ήλιος;
Αν ναι, θα σβήσω τον ήλιο.
Τα θέλει ο ουρανός αυτά; Αν ναι,
μία δίκοπη λεπίδα θα βυθίσω
στα μπλε τα λίπη της χοντροκοιλιάς του.
Το θέλουνε αυτό οι καλοντυμένοι κλέφτες; Αν ναι,
θα πω μες στο τσιμέντο να τους χτίσουνε οι εργάτες μας:
πέτρινοι έτσι, μείγμα ένα γερό θα φτιάξουν.

Κι αφού άλλο τίποτα
να κάνουμε δεν το μπορούμε
ώστε μερίδιο να ’χουμε και μεις
στο φως του ήλιου που βρεθήκαμε,
κι αφού μπορούμε
να φέρουμε λίγην ισότητα
στου πράσινου του δάσους την απόλαυση,
ας το κάνουμε.
Γιατί το πράσινο μονάχα το ακούμε. Η ανέχεια
να πάμε ως εκεί δε μας αφήνει-να το ζήσουμε.
Φωτιά λοιπόν να μη το χαίρεστε και σεις.
Μόνον αυτό να κάνουμε μπορούμε: ένα στουπί
στην ερημιά ν’ ανάψουμε του δάσους!
Τ’ άλλα του ρετσινιού είναι δουλειά.

Φωτιά!
Όλα εκείνη καθαρίζει.

Αφού σε μας τους πεθαμένους δε χρειάζεται,
φωτιά στο δάσος! Όπου κι αν θαφτούμε
αδιάφορο. Είτε αποπάνω μας
απλώνει τα κλαδιά του θείο δάσος,
είτε γυμνό το χώμα μας σκεπάζει,
για μας το ίδιο. Καθώς και τώρα
που θαμμένοι κάτω από τα πλούσια
της αμεριμνησίας σας ελέη,
χρυσή καμιά δε μας φωτίζει αχτίδα.
Τι μένει άλλο πια για μας
από τους εμπρησμούς στα δάση-
κάτι που όπως φαίνεται σας κόφτει;

Λοιπόν;..
θόρυβο τόσο εκάματε ποτέ
για τους νεκρούς της εργασίας,
της ανεργίας,
ή της άσφαλτος,
όσον για της καμένης Πάρνηθας τη γη εκάματε;

Ποιος από σας εβγήκε
που εκτός από είδηση
αγώνα και σημαία του να κάνει τους νεκρούς
όπως τα δέντρα τα καμένα κάνει;

Εμείς, χαμένοι και χαμένοι που είμαστε.
Εμείς, έτσι κι αλλιώς, νεκροί από τη γέννα μας.
Εμάς λοιπόν το κάψιμο των δέντρων όλων
δε θα μας βλάψει διόλου.

Τα δάση που εκάηκαν σάς πείραξαν.
Καλά, εσάς σας πείραξαν.
Μα εμάς;
εμάς!
εμάς!
εμάς! τι μας πειράζει;
Μας πειράζει,
δύστυχοι φίλοι,
νεκροί μου ζωντανοί;..

Κλέφτες μού τρώνε το ψωμί και πίνουν την υγειά μου.
Κλέφτες εγέμισε η Ελλάδα όλη.
Όσοι δεν κλέβουνε είναι κουτοί .  Ε, λοιπόν,
οι κουτοί εμείς,
ας πάμε με την κουταμάρα μας
να κάψουμε τα δάση όλα της Ελλάδας!

«Τους εμπρηστές!
Τους εμπρηστές πιάστε έλληνες...»
φωνάζετε.
΄Έχει κανένας σας φωνάξει
"Τους κλέφτες!
Πιάστε τους κλέφτες έλληνες!";
Όχι.
Αφήστε τους να σκούζουν φίλοι μου.
Τώρα που κάτι βρήκαμε που να τους καίει,
ας τους κάψουμε
οι καμένοι εμείς.

Και "αναδάσωση!" ακούς. Ποτέ
κανείς δεν είπε "επιστροφή!"
των κλεψιμαίικων.
Και ποτέ τους εμπρηστές κανείς δεν έπιασε
της ευτυχίας των φτωχών.

Στραβώνει τα ελληνόπουλα η Παιδεία.
Οι τούρκοι τρίβουνε τα χέρια τους
για των ένοπλων «Δυνάμεών» σας την κατάντια.
Οι έλληνες γίνανε σκουπιδοφάγοι.
Μαγαζιά κλείσανε.
Τάφοι ανοίξαν
Και κανένας τίποτα έκανε απ’ τους «μεγάλους»
ν’ αλλάξει κάτι απ’ αυτά;
.
Όμως αν δέντρα θα καούν
τότε όλοι ξεσηκώνονται.
Όλα καλά μες στην Ελλάδα,
βάρδα μονάχα ένα δέντρο μην καεί...

Και γελάω λίγο με τη θλίψη τη βαριά
που στων "ανταποκριτών" σας
θρονιάζεται τη φάτσα
καθώς τις φλόγες περιγράφουν.
Γι αυτό πληρώνονται-έτσι για να δείχνουνε
και τέτοια για να λένε.
Τι πλύση εγκεφάλου είν’ αλήθεια αυτή!
Πώς έχετε τα νέα παιδιά μου καταντήσει
δεκάρα να μη δίνουνε για τους νεκρούς
τους αδικοχαμένους.
όμως να ξεσηκώνονται για δέντρα...
Καλά δουλέψατε αλήθεια όλοι σας
τα τελευταία πενήντα χρόνια:
το πράγμα εκεί ακριβώς που θέλατε  το φέρατε.
Όντα εφτιάξατε άβουλα.

Αυτό θα πει πολιτικοί!

Φίλοι εσείς,
όσοι νομίζετε ότι ζείτε,
μη με ακούτε,
Και τρέξετε να σβήστε τη φωτιά όπου κι αν πιάσει.
Όσοι, ζωή θεωρείτε τα τρακόσα ευρώ το μήνα για μιστό,
τραβάτε σβήστε τις φωτιές.
Κι αφήστε τους απάνθρωπους εμάς,
τους παλιο-εμπρηστές,
τους παλιανθρώπους,
τους τι τους έφταιξαν τα δάση τα καημένα,
τους ακοινώνητους,
τους εκδικητικούς,
δάση να καίμε.

Και, φαύλοι εσείς,
δώστε μας πίσω τις ζωές μας
και τότε δε θα υπάρχουν εμπρηστές.
Μα ως τότε
εμείς θα είμαστε αυτοί.

Δώστε μας πίσω αχρείοι τις ζωές μας
και από κάθε επιβουλή θα υπερασπίζουμε το περιβάλλον σας
που τότε θα ’ναι και δικό μας.
Μα ως τότε θα το καταστρέφουμε.

"Από. πίτα που δεν τρως μη σε μέλλει κι αν καεί". λέει η σοφία σας.
"Από πίτα που δεν τρως, καψ’ την να μη φάει κανείς"
λέει η δικιά μου.
Μόνον έτσι
αν όλα μες στο κράτος σας καούνε,
αν στάχτες όλα θα ’χουν γίνει
τότε μονάχα να χτιστεί μπορεί
κάτι καινούργιο και ωραίο και σωστό
με αρχιτέκτονες εμάς.

Εμπρός λοιπόν!
Φωτιά στα δέντρα!

Στη φωτιά όλη η Ελλάδα!

Για να ’ρθει μια πατρίδα
για τα παιδιά της όλα στοργική.

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

ΕΛΛΑΔΑ ΚΙ ΕΛΛΑΔΙΤΣΑ

Πρόσωπα
ΣΑΜΑΡΑΣ (ο ποδοσφαιριστής, η φωνή του)
ΠΡΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
ΤΡΙΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
ΠΕΜΠΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ
ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ


ΦΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ
Η Ελλάδα δεν είναι Ελλαδίτσα!
ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΖΙ (δυνατά)
Όχι βέβαια, αφού σ’ όλα είναι πρώτη!

Α΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Μόνο να ’χε και Παιδεία ρε γαμότι...
Β΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Και δε θα ’βλαπτε να είχε και Υγεία…
Γ΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Και να είχε κι εργοστάσια δυο τρία…
Δ΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Θα βοηθούσε και λιγάκι αξιοπρέπεια…
Ε΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Και στα λόγια της μικρούλα μια συνέπεια…
ΣΤ΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Και δική της μια πολιτική
απ’ αυτήν την Εξωτερική…

ΦΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ
Η Ελλάδα δεν είναι Ελλαδίτσα!
ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΖΙ (δυνατά)
Όχι βέβαια, αφού σ’ όλα είναι πρώτη!

Α΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Αν δεν είχε αμόρφωτη μια νιότη…
Β΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Και Πολιτισμό να ’χε καμπόσο..
Γ΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Και η Ποίηση καλή θα ’ταν ωστόσο…
Δ΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Να μην είχε και αστείους βουλευτές…
Ε΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Ούτε ο νους της πάντα να ’τανε στο Χτες…
ΣΤ΄ ΕΛΛΗΝΑΣ (σιγά)
Μα θα βόηθαγε όπως να το κάμεις
αν θα είχε κι Ένοπλες Δυνάμεις…

ΦΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ
Η Ελλάδα δεν είναι Ελλαδίτσα!
ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΑΖΙ (δυνατά)
Όχι βέβαια, αφού σ’ όλα είναι πρώτη!
                            -----

(συνέχεια από το προηγούμενο)
Φίλοι, αν θέλετε να φκιάστε χώρα
περήφανοι για κείνηνε που θα ’στε,
ξεχάστε τις αξίες! Τις ανάγκες!
Υπηρετείστε, φίλοι, τις ανάγκες!
Οι αξίες τα μαχαιροπήρουνα είναι
εσάς για να ξεσχίζουν οι αχρείοι
και να σας καταπίνουν λίγο λίγο.
Κάτω οι αξίες! Τις ανάγκες φίλοι
με την ορμή σας όλη θεραπέψτε
ώστε ευτυχείς να ζήσετε στον κόσμο!

Χορεύουν χορούς φτερωμένες οι ξένες
και παίρνουν μαζί τους ψηλά την ψυχή μας
σε κίνημα ένα χεριού και κορμιού τους.
Και βλέπουν οι έλληνες οι «χορογράφοι»
και λένε: «Αυτό; Να! Κι εγώ θα το κάνω!»
και βρίσκουν ανόητες κάποιες «κυρίες»
και πώς να κλοτσάνε γερά τις μαθαίνουν
και πώς χοντροειδώς να υψώνουν το χέρι
που πάει απ’ το σώμα τους να ξεκολλήσει
και πώς τα παχιά να κινούν κρέατά τους
βαριά σέρνοντάς τα σε θεάτρων το πάλκο.

Μιλούν στο λαό τους οι ηγέτες οι ξένοι
με γλώσσα που όλοι στη χώρα εννοούνε
και με πειστικό, σοβαρό έναν τρόπο-
μιλούνε σταράτα, στριγκλίσματα δίχως.
Κι εκεί οι δικοί σας «ηγέτες» οι φαύλοι
μια γλώσσα μιλάνε που αυτοί μόνο ξέρουν
και κείνοι μονάχα μπορούν να εννοήσουν.

Λένε οι απ’ αυτό έχοντες συμφέρον:
«Είμαστε απόγονοι αυτών που ζούσαν
στον τόπο αυτό προτού χιλιάδες χρόνια.
Κι είν’ ένδοξο και το δικό μας κράτος
όπως το κράτος ένδοξο ήταν κείνο.»
Ιδέτε κράτη όπως η Ινδία,
το Ισραήλ, το Ιράκ, το Ιράν, η Κίνα,
η Ιταλία,η Αίγυπτο, η Ρωσία…
που τότε ήταν ισχυρά αλήθεια,
μα που και σήμερα δύναμη έχουν
ίδια ή πιότερη απ’ την πρωτινή τους-
που είναι λαοί με κότσια-που κρατάνε
την ίδια δόξα σήμερα όπως τότε
και που ρυθμίζουν τις δικές τους τύχες
αλλά και που του κόσμου επηρεάζουν,
κι όχι που μυξοκλαίνε για βοήθεια.
Ξύπνα λαέ αν θέλεις να επιζήσεις-
ανύπαρκτους κι αστείους ξέχνα προγόνους
και μες στα χέρια σου πάρ’ τη ζωή σου…
(συνεχίζεται)

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ

Το σοβαρό του πήρε ύφος
και ότι τώρα λέει, γρίφος.
Πολυλογία έχει κόψει
και κύριος μοιάζει εν συνόψει.

Μα λίγο αν καλοκοιτάξεις
και κάτω απ’ ότι λέει ψάξεις
βλέπεις να ρέει η βλακεία
κατ’ απ’ τη νέα πανοπλία.

Και δεν μπορεί να κρύψει διόλου
ότι το σπέρμα κάποιου δόλου
η κάθε του κουβέντα κρύβει
το θάνατο όπως το μολύβι.

Και μες στα μάτια του οργώντας,
μαυρίλα γύρω του σκορπώντας,
βλέπεις να στέκει ο φασισμός του,
φανατικός κι όλος δικός του.

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

ΠΕΤΡΟΥ και ΠΑΥΛΟΥ Το Ευαγγέλιο Κατά Ματθαίον (ιστ΄ 13 - 19)
Τῷ καιρῷ εκείνω, ἐλθὼν ὁ Σαμαράς εἰς τὰ μέρη Ελλαδίας της Φιλονίκου, ἠρώτα τοὺς μπράβους αὐτοῦ λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν της Μέρκελ; Οἱ δὲ εἶπον· οἱ μὲν Γεώργιον Παπαδόπουλον, ἄλλοι δὲ Χίτλερ, ἕτεροι δὲ Γιαγκούλαν ἢ ἕνα τῶν ληστών.
Λέγει αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγεται εἶναι;
Ἀποκριθεὶς δὲ Άδωνις Γεωργιάδης εἶπε· σὺ εἶ ὁ Σαμαράς ὁ υἱὸς τοῦ Φασισμού τοῦ ζῶντος.
Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σαμαράς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Άδωνι  Βιβλιᾶ, ὅτι Νομοθετικά Διατάγματα  καὶ Χαράτσια οὐκ ἀπεκάλυψάν σοι, ἀλλ᾿ η μήτηρ μου η ἐν τω Βερολίνω.
Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Άδωνις, καὶ ἐπὶ τούτω τω ντουβαρίω οἰκοδομήσω μου τον Αρειανισμόν, καὶ πύλαι Κουμουνισμού οὐ κατισχύσουσιν αὐτού. Καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν Κολοτουμπιστών, καὶ ὃ ἐὰν καταστρέψεις ἐπὶ τῆς Ελλάδος, ἔσται κατεστραμμένον ἐν τω Βερολίνω, καὶ ὃ ἐὰν αποδιαλύσῃς ἐπὶ τῆς Ελλάδος, ἔσται αποδιαλελυμένον ἐν τω Βερολίνω.
ΤΟ ΠΕΝΑΛΤΙ ΚΑΙ Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΘΕΙΟΣ

Ερώτησ’ ένας φίλος άλλο φίλο
που είχε είκοσι χρόνια να τον δει:
«Πώς φίλε μου και πλούσιος έχεις γίνει
που σ’ ήξερα φτωχό και ψωμοζήτη;»
«Με δέκα σεντς αγόρασα ένα μήλο.
Το σκούπισα, το γυάλισα καλά
και για σεντς είκοσι το ’χα πουλήσει.
Μετά πήγα κι αγόρασα δυο μήλα
με τα είκοσι τα σεντς που είχα πάρει.
Τα σκούπισα, τα γυάλισα καλά
και για σαράντα τα πουλάω σεντσια.
Με κείνα τέσσερα επήρα μήλα,
τα πούλησα, πήρα οχτώ, δεκάξη,
τριάντα δύο και ούτω καθ’ εξής,
ώσπου ένας θείος μου πλούσιος πεθαίνει
κι όλη του μ’ άφησε την περιουσία!»
ΕΛΛΗΝΕΣ-ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ ΔΥΟ

Κάποτε, ένας Σουλτάνος, μια φορά,
έβαλε έναν τελάλη να φωνάξει
και σ’ όληνε τη χώρα να ειπεί
πως αποφάσισε ο Σουλτάνος, όποιος
κάτι σπουδαίο έμαθε στη ζωή του
να ’ρθει και στο Σουλτάνο εμπροστά
επίδειξη της γνώσης του να κάνει
κι απ’ όλους στον καλλίτερο εκείνος,
την κόρη του θα δώσει για γυναίκα.

Τρεις ήρθανε. «Σουλτάνε μου», ο πρώτος,
«φωτιά όταν θα πιάσει ένα καράβι
μπορώ σε μισή ώρα να τη σβήσω.»
Φουντώνουνε λοιπόν ένα καράβι,
κι ως από θαύμα, ο άνθρωπος εκείνος
αυτό που είπε το ’χε αλήθεια κάνει.
Ο δεύτερος «Σουλτάνε, η μπόρεσή μου
είναι έναν άρρωστο που ’ναι βαριά
εγώ στα συγκαλά του να τον φέρω.»
Επίδειξη έκανε κι αυτός λοιπόν
γιαίνοντας του Σουλτάνου ένα φίλο
που όλοι τον είχαν ότι θα πεθάνει.
«Εγώ», λέει ο τρίτος, «έχω μάθει,
είκοσι όλα χρόνια προσπαθώντας,
σπυρί σπυρί μια χούφτα από ρύζι
από απόσταση τριάντα μέτρων,
σε μια μικρή τρυπούλα να το ρίχνω,
χωρίς ούτε σπυρί να πέσει έξω.
Κι αφού έκανε κι αυτός μπρος στο Σουλτάνο
αυτό που στην εντέλεια είχε μάθει,
οι τρεις  σταθήκανε σεβάσμια εμπρός του
τη δίκια του την κρίση για ν’ ακούσουν.
Και ο Σουλτάνος μίλησε: «Εκείνος
που τη φωτιά έσβησε απ’ το καράβι
την κόρη μου θα πάρει για γυναίκα.
Αυτός καλά που κάνει τους αρρώστους,
θα ’ναι από σήμερα ο σύμβουλός μου.
Του τρίτου να του πάρτε το κεφάλι.»
Κι έτσι έγινε. Και όλα όταν τελειώσαν,
ρώτησαν τον Σουλτάνο οι κοντινοί του:
«Γιατί Σουλτάνε πολυχρονεμένε
εδιάταξες να πάρουν το κεφάλι
σ’ αυτόν που χρόνια τόσα είχε κοπιάσει
και τόσο τέλεια είχα καταφέρει
σπυρί ουτ’ ένα από το ρύζι όλο
να μην ξεφύγει έξω από την τρύπα;»
«Γιατι αυτός πέρασε τη ζωή του
μαθαίνοντας κάτι άχρηστο που είναι
και για τον ίδιο και για τους ανθρώπους.»

Κι ολόκληρο εδώ βγήκε ένα έθνος
και πέρφανο κι ολόχαρο δηλώνει
για κάποιους που αφιερώσαν τη ζωή τους
να μάθουν όσο πιο καλά μπορούνε
μια μπάλα φουσκωμένη να περνάνε
ανάμεσα σε όρθια δύο ξύλα.
ΔΑΚΡΥΑ ΣΑΜΑΡΟΒΕΝΙΖΕΛΙΚΑ

Σαμαράς και Βενιζέλος συγκινήθηκαν
νίκη όταν Εθνικής πληροφορήθηκαν.
Και δακρύσαν. Και το δάκρυ του Βαγγέλη
λίπος να ’ναι η ανάλυση το θέλει.
Για το δάκρυ του Αντώνη αν θα πεις,
βλέπει μέσα αυτή σταυρούς πολυπληθείς.
Κι η ανάλυση ουτ’ αυτή να πει δεν ξέρει
οι σταυροί από ψηφοφόρου αν γίναν χέρι
ή ειν’ σταυροί οι συγγενείς τους που εστήσαν
σε δικούς τους που απ’ την Κρίση αυτοκτονήσαν.

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

ΣΡΟΙΤΕΡ ΚΑΙ ΧΙΤΛΕΡ

Ο Σρόιτερ (Σρόιτερ! αν κρίνουμε απ’ τ’ όνομά του
έλληνας βέρος…)
Ποιος ξέρει από ποιο μέρος
ήρθε κι έριξε άγκυρα εδώ κάτου…
Και ποιος ξέρει
ποιος με μακρύ χέρι
τον πήρε από το πλήθος
κι έτσι αλαζόνα και αγενή και φαντασμένο
και δίχως ήθος
στο βάθρο τον έβαλε το χρυσοπληρωμένο…
Για να μας λέει τι; Βλακείες.
Όπως όλοι οι κύριοι και οι κυρίες
οι «δημοσιογράφοι» λεγόμενοι,
είτε παραδεχόμενοι
την εξαγορά τους από το σύστημα
όπως ο σιχαμένος ο αυτιάς έκανε επίσημα
είτε οι ίδιοι αδέκαστο θεωρώντας τον εαυτό τους
όπως ο Χατζηνικολάου κάνει με πολλούς τρόπους.
Και αν εσείς μου βρείτε ένα δημοσιογράφο
που να μην είναι τομάρι
ο διάολος και τούτα που γράφω
κι εμένα να πάρει.

Αλλά σήμερα μιλάμε για τον ούννο Σροιτερ
που θεωρεί τον εαυτό του Ρόιτερ.
Είπε λοιπόν αυτό το ζώο
με ύφος μάλιστα φυσικό και αθώο
πως επειδή τον Χίτλερ οι χρυσαυγίτες τιμούνε
πρέπει από γιατρό να εξεταστούνε.
Γιατί ο Χίτλερ λέει σκότωσε πολλούς-
Τόσο του κόβει ο λειψός του ο νους.
Και ο Στάλιν; Δε σκότωσε μυριάδες;
Πρέπει τα κόμματα τα κουμουνιστικά
να τα κάνουμε πάλι μυστικά
και να βγάζουνε παράνομες φυλλάδες;
Ή να στείλουμε τους κουμουνιστές
ανάποδα άσπρες να φορέσουνε ποδιές;
Και δε σκοτώσανε οι δεξιοί
και δε βασανίσανε στην Ελλάδα;
Πρέπει να τους πιάσουμε από το αυτί
και να τους πάμε στον ψυχίατρο αράδα;
Ο Αττίλας πάλι που καθάρισε τόσους;
Επειδή οι τούρκοι ορκίζονται σ’ αυτόν
πρέπει να πάνε ομαδόν
να εξεταστούν για ψυχικές νόσους;
Με τη Χιροσίμα οι αμερικάνοι;
Ή αυτούς η πρότασή του δεν τους πιάνει;
Οι αυστραλοί με τους αβορίγινες;
Με τους ερυθρόδερμους οι αμερικάνοι πάλι;
Οι ιταλοί με τις ράβδους τις ξύλινες
και τόσοι λαοί άλλοι;…
Όλοι θα μπούνε στα φρενοκομεία;
Έτσι λέει το ζαβό σου κεφάλι;
Και αν ναι, θα μείνει έξω κανένας ή καμία
όλους τους άλλους μέσα να βάλει;

Κρίμα που ο Χίτλερ σήμερα δε ζει.
Με τον Κλίντον θα ερχόταν στην Ελλάδα μαζί
και ενώ ο Κλίντον θα μας ζήταγε συγνώμη
που την Κύπρο στον τούρκο είχε δώσει
αυτός, γεροντάκι, αν μίλαγε ακόμη
θα ζητούσε συγνώμη για όσους είχε σκοτώσει.
Και τότε ο Σρόιτερ ο Σαμαρομπράβος
και των ιδεών του κήρυκας λάβρος,
θα ησύχαζε αφού με το συγνώμη ειπωμένο
κάθε τι είναι συχωρεμένο,
όπως όλες οι σταυροφορίες ως δια μαγείας συχωρήθηκαν
όταν του Πάπα τα χείλη για να πουν συγνώμη κινήθηκαν
και όπως κάνουν κούφια "αυτοκριτική" καληώρα
οι πολιτικοί μας που έχουν κατακλέψει τη χώρα.
         IN CAUDA VENENUM

Ο Τσίπρας φωνάζει να φύγει η Νου Δου
γιατί ξεπουλάει της χώρας τ’ ασήμια
καθώς το ΠΑΣΟΚ εξεπούλησε τα Ίμια.
Μα όμως βροντάει σε πόρτα κουφού.

Σωστά-ο Σαμαράς γιατί να βιαστεί;
Αφού τον χοντρό κοντά του κρατάει
αβρόχοις ποσί την Ελλάδα μαδάει
καθώς προαγωγός μαδάει τραβεστί.

Και ούτε ποτέ στη στενή δε θα μπει
ο Τσίπρας που όλο απειλεί να τον βάλει,
καθώς ούτε μπαίνει στη μόστρα ρετάλι
κι η διόπτρα ειν’ άχρηστη αν είναι θαμπή.

Κι η Μέρκελ επρόβλεψε κι έχει ΧΥΤΑ
για όποιο ρεμάλι της μείνει ρετάλι
κι ο Σόιμπλε φτιάχνει, με κείνο τσατάλι,
σφεντόνα, Μνημόνια σε λαούς να πετά.

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

ΕΛΛΑΔΑ-ΙΑΠΩΝΙΑ 0-0

Για να μη σε περιγραφές ξοδεύουμε τα λόγια μας
η μπάλα ναι! μία φορά ακούμπησε στα πόδια μας.
Και όταν την κλωτσήσαμε (τι τέχνη! σε καλό μας!..)
για λίγα μέτρα έλειψε να βρει πόδι δικό μας!..

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Τό Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακής
 Κατά Ματθαίον Εὐαγγέλιο Κεφ. 4, χωρία 18 ἕως23

Δ΄.18 Τῷ καιρῷ ἐκείνω   περιπατῶν δὲ παρὰ τὴν Β΄ Αθηνών εἶδε δύο προαγωγούς, Ντινόπουλον τὸν λεγόμενον Αργύριον καὶ Γεράσιμον τὸν ομοϊδεάτην αὐτοῦ, βάλλοντας τελάλι εις τα παράθυρα· ἦσαν γὰρ ἁχρείοι· 19 καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς μαστρωπούς ψηφοφόρων. 20 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ παράθυρα ἠκολούθησαν αὐτῷ. 21 Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο εκμαυλιστάς, Κωνσταντίνον Τασούλαν καὶ Ανδρέαν Λοβέρδον τὸν συνδιαφθορέα αὐτοῦ, ἐν τῷ Ζαππείω μετὰ  τοῦ πατρὸς αὐτῶν Εκπορτνευτού, καταρτίζοντας τὰς προγραφάς αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. 22 οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ Ζάππειον ἠκολούθησαν αὐτῷ μετά του πατρός αυτών. 23 Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Ελλάδα ο Σαμαράς ομιλών ἐν τοῖς καταγωγείοις αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς καπηλείας καὶ εκτοξεύων πᾶν ψεύδος καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

ΤΑ ΜΈΤΡΑ

Μέτρα παίρνουν για το κάθε τι-
μέτρα καινούργια κάθε φορά.
Και λένε: "να διορθώσουμε ό,τι
μπορούμε..." Μετά τρώνε.

Και σε λίγο άλλα μέτρα.
Και διορθώνουνε το
διορθωμένο. Και λένε:"
ε, τι να πρωτοκάνουμε;..." Και ξανατρώνε.

Δραχμή στην τσέπη της φτώχειας
κάθε μέτρο να 'τανε, θα 'χε τώρα
το πρόβλημα λυθεί. Όμως

οι εκδικητές ξέρουν: ένα το μέτρο είναι
το σωστό και αυτό, μια κάννη
και μια σκανδάλη έχει.

Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

ΑΓΩΝΑΣ ΕΛΛΆΔΑΣ ΜΕ ΚΟΛΟΜΒΙΑ

Σχόλια παιχτών:
Ένας: Ατυχία…
Άλλος: Μετά το πρώτο πεντάλεπτο είχαμε εμείς την κατοχή της μπάλας…
Άλλος: Δεν αξίζαμε το αποτέλεσμα. Είμαι περήφανος για τη μπάλα που παίξαμε…
Κονέ:  Παίξαμε πολύ ωραίο ποδόσφαιρο. Είχαμε πέντε ευκαιρίες αλλά δεν τις εκμεταλλευτήκαμε. Ενώ αυτοί και στις τρεις ευκαιρίες που είχαν σκόραραν.  Στις λεπτομέρειες χάσαμε. Χάσαμε αν και παίξαμε καλά γιατί σήμερα δεν μας ήθελε η μπάλα…
Άλλος: Κυριαρχήσαμε στο χώρο. Άδικο που χάσαμε…    
Σχολιαστής: Συνήθως η Ελλάδα δεν δέχεται τέτοια φτηνά γκολ…
Άλλος σχολιαστής: Όλες οι νεράϊδες του κόσμου συνήργησαν για να χάσουμε…




ΚΟΛΟΜΒΙΑ-ΕΛΛΑΔΑ 3-0

Είμαι ανάποδος τω όντι.
Όλοι βλέπουν αδικία,
μα εγώ λέω για την ήττα
ότι άλλη ήταν η αιτία.

Έβλεπα οι κολομβιάνοι
όταν διώχνανε την μπάλα
να πηγαίνει αυτή να έβρει
κολομβιάνα πόδια άλλα

ενώ όταν οι δικοί μας
έδιωχναν μακριά τη σφαίρα
έβρισκε όχι ελλήνων πόδια
μα επήγαινε όλο πέρα.

Κι είδα ακόμα οι δικοί μας
πως τη μπάλα τη χτυπούνε
όχι κάποιον για να έβρει,
μα να την ξεφορτωθούνε.

Κι ότι όταν προσπαθούσαν
να συνδυαστούνε κάπως
οι κολομβιανοί τη μπάλα
τήνε κόβαν γιαούρτι σάμπως.

Των ελλήνων η βεβαιότης
ότι φταίνε πάντα οι άλλοι
κι όχι πως αιτία είναι
το δικό τους άθλιο χάλι!...

Μόνο ο Σάντος, ως μη έλλην,
είπε αβιάστως την αλήθεια.
Μα τι ξέρουνε οι ξένοι…
σαχλαμάρες… παραμύθια…
(συνέχεια από το προηγούμενο)
Αυτοί όλοι ενάντια του λαού κι υπέρ του πλούτου στρέφονται
μιας κι απ’ τον πλούτο πλούτισαν κι από τον ίδιο τρέφονται.
Και δεν χωρεί να γίνονται διακρίσεις μεταξύ τους
ποιοι τάχα είναι καλλίτεροι και ποιοι χειρότεροί τους,
αφού αυτό που μισητούς στον έρμο λαό  τους κάνει
ένα είναι κι ίδιο: το αισχρό της Εξουσίας στεφάνι.
Και όλοι έχουνε βαλθεί ενάντια να φωνάζουν
στους χρυσαυγίτες γιατί αυτοί τέρατα τους φαντάζουν
όταν στη φόρα βγάζουνε τα βρώμικα άπλυτά τους.
Και όχι μόνο σκούζουνε οι φαύλοι ενάντιά τους
μα κι ούτε κάθονται μ’ αυτούς στο ίδιο το τραπέζι
σαν όπως κάνει το παιδί που τις κουμπάρες παίζει.
Οι δημοκράτες δηλαδή του «τόξου του Συντάγματος»,
έξω απ’ την πολλαπλότητα του Λαϊκού του Άρματος
θέλουνε να πετάξουνε κατοσταριές χιλιάδες
λαού- παιδιά που γέννησαν όπως κι αυτών μανάδες.
Και για δημοκρατία μιλούν. Δημοκρατία ειν’ αυτή;
αν δηλαδή οι έλληνες στων ψηφοφόρων τη γιορτή
πούμε πως βγάζαν της Χρυσής Αυγής το Κόμμα πρώτο
να μη δεχότανε αυτή, θα ’πρεπε, ξένο χνώτο,
και στο τραπέζι που αυτή καθόταν να μιλήσει
άλλονε να μην έστεργε στο ίδιο να καθίσει;

Τους είπαν, τους διαβάλανε, στη φυλακή τους βάλανε
και τι; μια τρύπα στο νερό μεγάλη μόνο εκάνανε.
Ο λαός, που τους αδύναμους από ένστικτο βοηθάει,
τους πήρε, τους αγκάλιασε και στη Βουλή τους πάει
χαστούκι στα ολόπαχα τα λιπαρά τα μούτρα
αυτών που τέτοια σκέφτηκε η βρωμερή τους κούτρα.
Κι αν τους φωνάζουν στη Βουλή τώρα οι χρυσαυγίτες
ληστές, αισχρούς και άθλιους και βρωμερούς κι αλήτες,
ε τι; δεν είναι ολ’ αυτά οι άνθρωποι του πλούτου
που του καπιταλιστικού κάνοντας χρήση κνούτου
σωρούς υψώσανε χρυσού, και χτίσαν εξουσία
τέτοια που τους απαίτησε η φαιά τους η ουσία;
Μα όντας τόσο η φαιά ουσία τους βλαμμένη
δε σκέφτηκαν πως κάποτε κάπου στην οικουμένη
κάποιοι θα έπρατταν αλλιώς: όχι όπως το μυαλό τους
μα ως η ψυχή τούς οδηγεί, και για καλό δικό τους,
αλλά και για να δικιωθούν όσοι αδικημένοι
από μια τόσο υπόφεραν δημοκρατία φτιαγμένη…

Μα να κι ο ανασχηματισμός. Ήρθε κι αυτός φουριόζος
καθώς ενάντια των τουρκών επήγαινε ο Ματρόζος.
Κι ήρθε απ’ τη Βέρμαχτ προσταγή: «Αλό! Αλό!: Στουρνάρας
στη διοίκηση της Τράπεζας να πάει της Ελλάδας.
Κι ο Γκίκας ο Χαρδούβελης Οικονομίας να γίνει
κι όσο θ’ αφήσω εσένα εγώ, τόσο κι αυτός να μείνει.
Βαγγέλης κι Αβραμόπουλος το πράγμα μένει ως έχει.
Κι απέ για τα υπόλοιπα, για Μέρκελ πέρα βρέχει.»
Κι αφού το τέλεξ διάβασε ο Σαμαράς με δέος
κι εσώρουχο αφού άλλαξε, πήγε μετά δρομέως
σ’ ένα τραπέζι έκατσε
και «Τράπουλα!» διέταξε.
Κι η χαρτορίχτρα ως τα χαρτιά πριν κόψει ανακατεύει
κι ο Σαμαράς την τράπουλα των υπουργών μπερδεύει
και μπερδεμένα τα χαρτιά τα ίδια μοιράζει πάλι.
Ίδια χαρτιά, ίδιοι υπουργοί, κι όλα το ίδιο χάλι.
Κι ιδού ο ανασχηματισμός: Vires acquirit eundo…
Βραχνά τα κακαρίσματα κι άθλιο το κοντραπούντο..:
Προσπάθεια τα συφέροντα να μη διαταραχτούν,   
περιοχές γεωγραφικές να εκπροσωπηθούν,
να μη θυμώσει το ΠΑΣΟΚ και τα καπάκια σπάσει
να μην η τρόικα θιχτεί κι η συμφωνία χαλάσει…
Τέτοια, και όχι του λαού το αληθινό συφέρο,
κι όχι του τόπου η προκοπή και το καλό το βέρο.

Φασίστες νέοι υπουργοί και δημοσιογράφοι
καθείς μαυρίλα κουβαλεί και την Ελλάδα βάφει.

Πρωθυπουργός ο Σαμαράς. Τι δημοκρατικό:
το εικοστρία τοις εκατό διοικεί το εκατό!
Και με οχτώ τοις εκατό, αν λείψει ο Σαμαράς,
θα κουμαντάρει τότε πια ο Μπένι ο κοιλαράς.

Ο Αργύρης ο Ντινόπουλος των Εσωτερικών,
καθημερνά στα Μι Μι Ε ως τώρα φωνασκών,
από τα τώρα κι ύστερα με το υπουργείο μεγάφωνο
πως ειν’ φασίστας θα βοά με τρόπο πια ξεκάθαρο.

Ο Δένδιας στην παράδοση δάκρυσε. Η ώρα εκείνη
θα μείνει σαν απόδειξη πως κλαίνε και τα κτήνη.

Ο Γιακουμάτος: της Νου Δου οικτρό απολειφάδι,
χωριαταράς του κερατά, πολιτικό ρημάδι,
των ΜιΜιΕ αληταριό, μικρόνους γαργαντούας,
ο πρώτος απ’ τους μόθακες κι ο ύστατος της βούας.

Πώς κάποιον όπου λησμονεί τις δόσεις να πληρώσει
της Ζήμενς, τώρα υπουργείο τον έχουνε φορτώσει;
Πώς θα θυμάται ως υπουργός πράγματα τόσα τώρα;
Πώς κλέφτες να σε κυβερνούν αντέχεις έρμη χώρα…

Ο Χρυσοχοϊδης έπρεπε να πάρει την Παιδεία-
να μάθαινε να διάβαζε θα ειχ’ έτσι ευκαιρία.

Πού κατάντησες Λοβέρδο! Στο θρανίο με Σαμαρά,
Μητσοτάκη και Βορίδη! Και ολ’ αυτά για τον παρά…

Ο Βορίδης αδιστάκτως του παιδιού που δεν προκόβει
με φασιστικό τσεκούρι το κεφάλι θα του κόβει.

Νέο παιδί πώς και στο Τάξης σ’ έβαλαν μωρέ Κικίλια,
που αν βλέπεις τρομοκράτη  θα σε πιάνει ευθύς ευκοίλια;..

Σαμαρά,
τον Πορτοσάλτε ξέχασες να κάνεις υπουργό
ή μάλλον να τον έχριζες ευθύς πρωθυπουργό
μιας κι από σένα είναι αυτός τρανότερος φασίστας
και άραγε στων φασιστών συ δεύτερος της λίστας.

Άλλη μία ευκαιρία χάθηκε για το λαό
να λειτουργηθεί στον άγιο της δημοκρατίας ναό.

Άλλη μία ευκαιρία χάθηκε ώστε παινεψιά
απ’ την ξύλινη τη γλώσσα να μη βρίσκει η κλεψιά.

Άλλη μία ευκαιρία χάθηκε η ανθρωπιά
να λυθεί απ’ τις αλυσίδες που τη δένουνε βαριά.

Να ιδούμε να γελούνε πρόσωπα σεμνά στο εκράν
κι όχι φάτσες γουρουνίσιες ληστρικές να κυβερνάν…

                               ---------------

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Και κάποτε τα μαχαίρια θα πάρουνε ψυχή
και θα ξέρουνε ποια κορμιά να χτυπήσουν.
Τα χέρια κάποτε μυαλό θ' αποκτήσουν
και θα ξέρουνε σε ποιους λαιμούς γύρω

να σφιχτούνε. Και τα πόδια θ' αγάλλονται
τότε, γιατί στα σωστά πάνω θα πατούνε
κορμιά. Και θα χορτάσουν πάτημα τα πόδια,
και τα μαχαίρια θα στομώσουνε απ' το αίμα

και θα κουραστούν τα χέρια σφάζοντας.
Οι χείμαρροι τότε θα ζηλεύουνε τα αιμάτινα
ποτάμια, γιατί αυτά θα ξεπλένουν

όχι ξερόχορτα παρά ξερές ψυχές, όχι φύλλα
νεκρά, παρά νεκρές ελληνικές συνειδήσεις,
όχι άλλον μα τον έλληνα από τις βρωμιές του.


(αύριο η συνέχεια και το τέλος του "ΟΜΙΛΙΕΣ")
Το Ευαγγέλιο της Κυριακὴς 15 Ιουνίου 2014 - Κυριακὴ Α' Ματθαίου (τῶν Ἁγίων Πάντων). Κατά Ματθαίον Ι΄ 32-33, Ι΄ 37-38, ΙΘ΄ 27-30
Πᾶς βουλευτής ὅστις ψηφίσει φανερά υπέρ των προς ψήφισιν νομοσχεδίων ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ψηφιώ κἀγὼ υπέρ αυτού ἔμπροσθεν της μητρός μου της εν Βερολίνω· ὅστις δ’ ἂν ἀρνήσηταί μοι την ψήφον ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι καγώ την ψήφον μου υπέρ αυτού ἔμπροσθεν της μητρός μου της εν Βερολίνω.
Ὁ φιλῶν πατρίδα ή ηθικήν ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν την αλήθειαν ἢ τις καθαρίστριες ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει την καρέκλαν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.
Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Λοβέρδος ο Παντός Καιρού εἶπεν αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; Ο δὲ Σαμαράς εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν ταις βουλευτικαίς εκλογαίς, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς της Μέρκελ ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτού, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δέκα τέσσαρες θρόνους γδύνοντας απάσας τας τάξεις του λαού πλην των ημετέρων. Καὶ πᾶς ὅς ἀφῆκεν ΛΑΟΣ ἢ ΔΗΜΑΡ ἢ ΑΝΕΛ, και πας όστις κλέπτων το Δημόσιον καταστήσει πλουσίους  ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναίκα ἢ τέκνα με την εμήν κάλυψιν, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν χλιδάτην κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται έσχατοι ἔσχατοι καὶ πρώτοι πρῶτοι.

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

(ΟΜΙΛΙΕΣ συνέχεια Πέμπτη)
Μα πέραν όλων τούτων εις την κλεινήν Ελλάδα
μιλούν οι τηλεοράσεις που στήθηκαν αράδα
για να τις βλέπουν οι έλληνες και να αποβλακώνονται
καθώς μπροστά τους κάθονται και σπάνια σηκώνονται.
Μα τα κουτιά μονάχα τους να ομιλούν δεν δύνανται
(πράγματα τέτοια πουθενά στον κόσμο μας δεν γίνονται)
κι αυτά για να ’χουνε φωνή άνθρωποι ενοικιάζονται
δημοσιογράφοι τ’ όνομα. Αυτοί ξελαρυγγιάζονται
για να μιλούν και να μιλούν, αηδίες να φωνάζουνε
βλακείες να ξερνοβολούν, δηλώσεις να σχολιάζουνε
να μπουρδοαερολογούν, να πολυπραγμονούνε,
να ψεμματίζουν συνεχώς, να κινδυνολογούνε
και ολ’ αυτά όχι αζήμιωτα μα χρυσοπληρωμένα
με χρήματα που απ’ το λαό ειν’ όλα τους κλεμμένα:
«Θέλετε να πλουτίσετε κύριε δημοσιογράφε;»
«Ξέρετε… ποιος δε θα ’θελε…»  «Τότε παιδί μου γράφε
ότι σου πω, κι αυτά ακριβώς θα πεις στα νέα το βράδυ».
«Και… κύριε… του κόπου μου ποιο θα ’ναι το μοιράδι;..»
«Καμία πεντακοσαριά χιλιάρικα το χρόνο».
«Θα λέω ότι θέλετε κι αυτά θα πάρω μόνο;»
«Εκτός αυτών είναι και τα… και κείνα … και τα άλλα…
κι αυτά εκεί… κι αυτά εδώ… ποσά κι αυτά μεγάλα…».
Κι η συμφωνία αφού κλειστεί, αρχίζουν οι ομιλίες
που υπηρετούν των διευθυντών τις βδελυρές φιλίες.
Και δέχεται η φτωχολογιά τα λεκτικά τα βέλη
χωρίς να ξέρουν πως ακούν ότι ο πλούτος θέλει.
Και χάριν της προδοτικής δημοσιογραφίας
καλά κρατάει ο χορός της διαπλοκοκρατίας.

Μιλάνε όλοι οι έλληνες μιλάει κι ο Λεβίθης.
Με το ανεμολόγιο του, τάχα σεμνός κι ευήθης
και εμβριθής κι επί παντός επιστητού ειδήμων,
το Θείο Σώμα ως έθαψε ο Ιωσήφ ο ευσχήμων
έτσι κι αυτός κάθε βραδιά του λαού το μίσος  θάβει,
μη ζήσει και στο σύστημα καμία κάνει βλάβη.
Και τύποι χαζοβιόληδες παίρνουν και του μιλάνε
κι ενώ έτσι το κύμα τους στο βράχο πάνω σπάνε
αυτοί θαρρούνε πως μ’ αυτό, το γκόβερνο θα ρίξουν.
Μα τον Λεβίθη μοναχά στο τάλιρο θα πνίξουν.
Και κείνος μες στο σύστημα χωμένος ως τα μπούνια
βλέπει τους «συνακροατές» στ’ αγκίστρι του μπαρμπούνια.

Μα μικροί είτε μεγάλοι, οι δημοσιογράφοι όλοι
στην προσπάθειες τους ν’ αρέσουν στο λαό το χαζοβιόλη
ψέματα σερί αραδιάζουν στις Πινόκειες εκπομπές τους
φανερή κάνοντας έτσι μιαν απ’ όλες τις πομπές τους.
Όμορφα λοιπόν τα βρίσκουν μες στη χώρα μας τα πάντα
λες της έχει η φύση δώσει μια μεγάλη σ’ όλα αβάντα.
Η Ελλάδα ειν’ η πιο όμορφη στον κόσμο χώρα-τέρμα!
Κι άνθισε όλων των καλών πρώτο εδώ το σπέρμα!
Τα ελληνικά είναι νησιά στον κόσμο τα καλλίτερα!
Τα άλλα όλα έρχονται πολύ πιο πίσω ύστερα.
Οι κάτοικοι κάθε νησιού όπου η γλώσσα έχει
η δημοσιογραφική, μαγκώσει, που όλο τρέχει,
είναι οι πιο φιλόξενοι στα μήκη των συμπάντων
κι η ομορφιά του υπερτερεί από αυτήν των πάντων!
Της πόλης είτε του νησιού τα όποια τ’ αξιοθέατα
μόνον αυτών αξίζουνε. Των άλλων όλων πέτα τα.
Την ίδια τύχη έχουνε κι όλα τα προϊόντα
που η ελληνίς παράγει γη: όλα έχουν τα προσόντα!
Η Ελλάς λοιπόν το πιο καλό έχει το πορτοκάλι,
το πιο καλό κρασί, ρακί, και ούζο έχει βγάλει,
παράγει το καλλίτερο ροδάκινο στη γη
η πρώτη είναι των νόστιμων των αγγουριών πηγή,
μα προ παντός τον ήλιο της κανένας δεν τον φτάνει
για πόρτα χειμωνιάτικη λες πως αυτός την πιάνει.
Αν πρώτοι εν’ οι έλληνες απ’ τη φιλοσοφία
ως το ποδόσφαιρο, κανείς μην έχει απορία.
Κι αν στο ποδόσφαιρο φορές πολλές πιάνουμε πάτο,
ας όψεται ο διαιτητής που ’δωσε σ’ άλλους τράτο.
Και τάχα ποιος ελάνσαρε το πόλο και το χόκεϊ;
Και ποιος στον κόσμο ήτανε ο πρώτος-πρώτος τζόκεϊ;
Ποιος πρώτος χρήση έκανε σίδερου και χαλκού
(και ατσαλιού θα έλεγα εγώ καλού κακού);
Απ’ τον Κολόμβο επήγε ποιος πριν στην Αμερική
(αλλ’ απ’ τη Χιο ήταν κι αυτός, την αρωματική!!..)
Οι Πέρσες μάθαν από ποιους να παίζουνε ζατρίκιο;
Και περικεφαλαίας γιος δεν είναι το πηλίκιο;
Κι ο Χίτλερ πρώτος έκαψε βιβλία ανεπιθύμητα
η ο Πλάτων του Δημόκριτου τα έργα τ’ ανεκτίμητα;
(αληθινή όντως πρωτιά
του Πλάτωνα η αποκοτιά)
Κι αυτά τ’ ακούει ο λαός κουτόχορτο που τρώει
κι όρεξη πια δεν του ’ρχεται να πάρει νέο αγώι:
τόσα αφού έκανε πολλά, ας κάνουν τώρα κι οι άλλοι…
Και στο χουζούρι στρώνεται με ήσυχο κεφάλι.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
Τῌ ΔΕΥΤΕΡᾼ ΤΗΣ Α΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
ἤτοι ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
ιη΄ 10 - 20
Εἶπεν ὁ Σαμαράς· Ὁρᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν νεοδημοκρατών· λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οἱ βουλευταί αὐτῶν ἐν τη περιφερεία των, διὰ παντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον της μητρός μου της ἐν Βερολίνω. 11 ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς της Μέρκελ σῶσαι τὸ ἀπολωλός. 12 Τί ὑμῖν δοκεῖ; ἐὰν γένηταί τινι πρωθυπουργώ ἑκατὸν πρόβατα καὶ εν εξ αυτών άλλον ψηφίσει, οὐχὶ ἀφεὶς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα, εν ταις πόλεσι πορευθεὶς ζητεῖ τὸ πλανώμενον; 13 καὶ ἐὰν γένηται εὑρεῖν αὐτό, ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι χαίρει ἐπ' αὐτῷ μᾶλλον ἢ ἐπὶ τοῖς ἐνενήκοντα ἐννέα τοῖς μαντρωμένοις. 14 οὕτως οὐκ ἔστι θέλημα ἔμπροσθεν της μητρός ὑμῶν της ἐν Βερολίνω ἵνα ἀπόληται εν τῶν μικρῶν νεοδημοκρατών. 15 Ἐὰν δὲ μαυρίσει σε ὁ ψηφοφόρος σου, ὕπαγε ἔλεγξον αὐτὸν μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ μόνου· ἐάν σου ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ψηφοφόρον σου· 16 ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσῃ, παράλαβε μετὰ σοῦ ἔτι ἕνα ἢ δύο κολλητούς σου, ἵνα ἐπὶ στόματος δύο μαρτύρων ἢ τριῶν σταθῇ η αλλαγή κόμματος υπ’ αυτού. 17 ἐὰν δὲ παρακούσῃ αὐτῶν, εἰπὲ τῇ τοπική Νου Δου· ἐὰν δὲ καὶ τῆς τοπικής Νου Δου  παρακούσῃ, ἔστω σοι ὥσπερ ὁ ἐχθρός καὶ ὁ αντίπαλος. 18 Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅσα ἐὰν πρόβατα μαντρώσητε ἐν Ελλάδι,  ἔσται μεμαντρωμένα ἐν Γερμανία, καὶ ὅσα ἐὰν σας φύγουν εν Ελλάδι, ἔσται χαμένα ἐν Γερμανία. 19 Πάλιν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐὰν δύο ὑμῶν ορκισθώσιν εν Ελλάδι εν τω Μνημονίω, οὗ ἐὰν αἰτήσωνται, γενήσεται αὐτοῖς παρὰ της μητρός μου της εν Γερμανία. 20 οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς έως θανάτου ορκισμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν.

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

(ΟΜΙΛΙΕΣ, τέταρτη συνέχεια)
Αυτά όλα που γράφονται ποταμηδόν δω πέρα,
και βέβαια incognita διόλου δεν είναι terra,
μιας και σε όλους μας γνωστό τυχαίνει ασφαλώς
πως τα ’χει μες στη φύση του ο καπιταλισμός
που τόνε ζούμε φονικό καθένας στο πετσί του
μ’ όσα στραβά κι ανάποδα σέρνει αυτός μαζί του.
Μ’ ας είναι πάγκοινα γνωστά, λίγ’ απ’ αυτά εδώ λέω
θες λόγω άλλου κίνητρου θες εκλογών ελέω.

Στον κόσμο έχει απλωθεί ο καπιταλισμός
σα σε «παρθένους» ευλογιά και σαν κατακλυσμός.
Κι οι άνθρωποι που απ’ αυτόν πνίγονται ή αρρωστούν
είναι αυτοί την ανθρωπιά στον κόσμο που βαστούν.
Οι άλλοι, τα ζώα, στο μισητό το Σύστημα χωμένοι
απομυζούν της ανθρωπιάς το αίμα μανιασμένοι.
Καθείς στον κόσμο σα θα βγει και φτάσει να ξεκρίνει,
ή προς το μέρος των φτωχών-της ανθρωπιάς- θα κλίνει
ή προς το άλλο, το φριχτό, του ματωμένου πλούτου.
Κι αφού αποφασίσουνε, καθένας, ή του νου του
τια αυλακιές ακολουθεί που ανοίγει αυτός στη γη του,
ή των φτερών το σάλαγο πετώντας η ψυχή του.

Οι πρώτοι ειν’ οι πολιτικοί κι οι δημοσιογράφοι
που κάνουν ότι το μιαρό βιβλίο του πλούτου γράφει.
Και είναι οι βιομήχανοι και οι εφοπλιστάδες
κι οι εκλεκτοί των καναλιών κι οι μεγαλοκυράδες.
Όλοι αυτοί μ’ εγωισμό μιλούν και με αηδία
ζόφο της κάθε μέρας μας κάνοντας την ευδία.
Βροντοφωνάζουν, φωνασκούν, γκαρίζουνε, κραυγάζουν,
μα μ’ ολ’ αυτά λόγο σωστό απ’ το στόμα τους δε βγαζουν.
Μιλούν στα πρωινάδικα οι κίναιδοι κι οι πόρνες
ρυπαίνοντας το πνεύμα μας τον αέρα όπως οι κόρνες.
Της ενημέρωσης μιλούν οι πρωινοί μονάρχες
ξεδιάντροπα υπακούοντας τους φαύλους καναλάρχες.
Μ’ όλα τους πλέουν τ’ άρμενα οι ειδήσεις των οχτώ
μη αφήνοντας ούτε το φως του ηλίου ανεκτό.
Μιλούν οι αργυρώνητοι δημοσιογραφίσκοι
για να μας πουν πως τέλεια όλα καθείς  τα βρίσκει.
Μιλούν των νύχτιων εκπομπών οι ενοικιαστές οι φαύλοι
που καθαρότεροι απ’ αυτούς οι στάνες και οι στάβλοι.
Και οι φυλλάδες ομιλούν με γράμματα κι εικόνες
κι όσο μιλούν, πιο σφίγγουνε των πολιτών οι ζώνες.

Μιλά ο αφρός απ’ την που λεν γενιά πολυτεχνείου.
Γενιά που τον αγλέουρα έφαε του Δημοσίου
Και γιατί τάχα; Άκουσον: για να εξαργυρώσει
θυσίες που δεν έκανε. Κι έχει ο λαός πληρώσει
το άδειο αυτό πουκάμισο με δάκρυα και μ’ αίμα.
Τι Αλήθειας υψηλή τιμή για τόσο μέγα Ψέμα!
Μιλούν οι δυο αηδιαστικοί πρωινοί του σκάι τύποι
που και οι δυο τους σιχασιάς κι απέχθειας είναι κήποι.
Μιλάει η Τρέμη η άκαμπτη και η αποκοιμίστρα
που όποιον κοιμίσει δεν ξυπνούν χίλια κι αν σειούνται σείστρα.
Μιλάει κι ονειρεύεται πως κέντρο είναι του κόσμου
ενώ είναι μόνο τ’ άρωμα ενός ασβού δυσόσμου.
Ο δανεικά κι αγύριστα μιλάει Οικονομέας
που θα ’πρεπε να λέγεται πράγματι Κονομέας.
Κι ως βέρος χαμαιλέοντας χρώματα όλο αλλάζει
τόσο γοργά που το λευκό αισίως πλησιάζει.
Μιλάει και ο λαλίστατος Γεώργιος Παπαδάκης.
Και τόσο δείχνει φυσικός κι αλτρουιστής, οσάκις
να θάψει ετοιμάζεται κάθε του καλεσμένο,
που θα τον δούμε πάντοτε στ’ άλλο άκρο, γυμνωμένο.
Κι ο κύριος να! Νικόλαος ο Χατζηνικολάου
που τις δουλειές του αθόρυβα κάνει και λάου λάου.
Άραγε πόσο «σοβαρός» πρέπει να είναι κάποιος
που να μη δείχνει, μέσα του το πόσο είναι σάπιος;
Κρίμα που τόσο ο φίλος μας δεν είναι σοβαρός
και σάπιος σ’ όσους ξέρουνε να δούνε στέκει εμπρός…

Τι να πω για τις γυναίκες τηλεπαρουσιάστριες
που θυμίζουνε και Γραίες ου μην αλλά κι Άρπυιες.
Αντρογύναικο η Πάνια
μια αλόγα η Τατιάνα
τσαλαφή η Μενεγάκη
και… μη βιάζεστε λιγάκι…
πώς τη λεν μωρέ εκείνη τη δεινή μοιρολογίστρα
που το πάτωμα του στούντιο απ’ τα δάκρυα κάνει γλίστρα…
μωρέ κείνη που έχει λέει την εκπομπή «Πάμε πακέτο»…
τέλος, όσο και να ψάξω δε θα τήνε βρω εφέτο…

Γενικά όλοι οι πιο πάνω, σερνικά και θηλυκά
καπιταλισμό βρωμάνε από μίλια μακριά,
όπως κι όλοι όσοι έχουν ντι εν έι φασιστικό
κι άραγε στη δυστυχία μέγα του έθνους μερτικό.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

(ΟΜΙΛΙΕΣ-τρίτη συνέχεια)
Όμως η Νέα πιο πολύ Δημοκρατία μιλάει.
Κόμμα οπισθοδρομικό, κόμμα που κουβαλάει
του έθνους την καταστροφή, του λαού του την κατάρα
κόμμα που κάθε νέου παιδιού έθαψε τη λαχτάρα
κόμμα φωλιά κάθε κακού και κάθε ατιμίας,
κόμμα-χαμού της λευτεριάς και της δημοκρατίας,
κόμμα στους ξένους δουλικό, στους ντόπιους η βουκέντρα
κόμμα που ειν’ η υποταγή η μόνη του αφέντρα.
Κόμμα ταγματασφαλιτών, τραμπούκων και χιτών
και δοσιλόγων έκπαλαι και μαυραγοριτών.
Κόμμα που μ’ άλλα ονόματα χρονιές προτού δεκάδες
βρωμιές εκάναν, ικανές να θάψουν δέκα ελλάδες.
Κόμμα που με τους γερμανούς έκανε συμμαχία
κι όταν αυτοί εφύγανε έφερε την Αγγλία.
Κόμμα που τα δεκεμβριανά είχε αρχινισμένα
τυφλά χτυπώντας στο ψαχνό κορμιά ξεσηκωμένα.
Κόμμα μετά που εγέννησε μαύρους ροπαλοφόρους,
κουμουνιστές που χτύπαγαν στις σκοτεινές παρόδους.
Κόμμα που το αντάρτικο πολέμησε με λύσσα
και νίκησε και γύρισε το φως σε σκότος πίσσα.
Κόμμα που με αρχιστράτηγο πρωθυπουργό Παπάγο
όση είχε μείνει λευτεριά την έβαλε στον πάγο
για να προικίσει την ΕΡΕ με μια παγοκολόνα
για οχταετία ολόκληρη που έμοιαζε μ’ αιώνα.
Κόμμα κυνήγι αριστερών, κόμμα υποτελείας
κόμμα αισχρό Μακρόνησος και κόμμα Ακροναυπλίας,
κόμμα οικτρά Ιουλιανά, κόμμα με χουντοβία
κόμμα με μίζες, διαφθορά και πρόοδο καμία. 
Κόμμα που ουδόλως νοιάζεται κάτι καλό να χτίσει
αφού ο λαός έτσι κι αλλιώς πάλι θα το ψηφίσει
στους κράχτες υποκύπτοντας ανόητων ψηφοφόρων
αφού ειν’ οι έλληνες λαός ηλίθιος άνευ όρων.
Κι ακούς μέσα ονόματα στο κόμμα βουλευτών
κληρονομιά που το ’χουνε από πολλών ετών:
από πατέρα ή από θειο, παππού ή πεθερό,
την πόρτα κι ας χτυπήσανε τ’ αη-Πέτρου από καιρό.
Κι έτσι αντί να έχουμε σε θρόνο βασιλιάδες
δεκάδες έχουμε αντ’ αυτών κηφήνες βουλευτάδες.

Μα μες στο κόμμα υπάρχουνε και πλήθος νέα φυντάνια-
ζιζάνια πάνω στα παλιά που φύτρωσαν ζιζάνια.
Μιλάει λοιπόν μια Πιπιλή, σκιάχτρο ένα γυναικείο
που αναρωτιέσαι αν βυζιά έχει και αν αιδοίο,
και λέει ακατανόητες αηδίες κάθε τόσο
κάνοντας μάλιστα φορές πολλές και τον καμπόσο.
Και η Σοφία η Βούλτεψη στριγγλίζει και τσιρίζει
για ν’ αποδείξει το στραβό για δίκιο πως αξίζει.
Κι ο Αργυρός Ντινόπουλος, φασίστας ως μεδούλι
μες στα «παράθυρα» στητός φυλάει καραούλι
κι αν κάποιον ’δει να ευλογεί κάτι εκτός Νου Δυο
τότε ξελαρυγγίζεται σιτάρ σα να ’ναι ινδού
ξερνώντας φληναφήματα και κρώζοντας σα γύπας
χωρίς του μέτρου αντίληψη κι αίσθηση δίχως τσίπας.
Ως για τον Γεωργιάδωνι, την άθλια ρίχνει Υγεία
και με τα  μπάζα  υλικά την χτίζει πιο αθλία.
Αλλά και ο Γεράσιμος μιλαει ο Γιακουμάτος,
ο μπαρμπα-Γιώργος της Νου Δυο ο πάντοτε ορεξάτος
επί παντός επιστητού να έχει κάποια γνώμη,
πάντα γινόμενος φαιδρός μα κι έτοιμος ακόμη
να συμφωνήσει μ’ όποιονε κατόπι του μιλήσει
αρκεί αυτός να ’ναι ισχυρός κι ας μη τον έχει πείσει.
Μες στους φασίστες τους πολλούς που ’χει η Νου Δου μαζέψει
να κι ο Βορίδης που πολύ τώρα έχει σοβαρέψει
και πια τσεκούρι δεν κρατεί μ’ από άλλο μετερίζι
τώρα όχι δάση και λαιμούς, μα το λαό λιανίζει.
Τριπολιτσώτικος μετά ο Λυκουρέντζος χοίρος
τα χοίρινα καλύπτοντας προσόντα του προχείρως
μέσα στα έλη της Νου Δου πηδώντας πάνου κάτου
ηλίου φαεινότερον βρίσκεται στα νερά του.
Φασιστογέννημα σκληρό κι ο Κώστας ο Γκιουλέκας,
Νου Δου στηρίζει, ως κάποτε σουλτάνο ο Βεληγκέκας.
Για τώρα η φάτσα του η πολλά δεινά υποσχομένη
στη μαύρη φασιστοσειρά στέκει και περιμένει.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

(συνέχεια από το προηγούμενο)
Μιλά ο ηγέτης της ΔΗΜΑΡ ο σοβαροφανής
που κατω απ’ τα μουστάκια του ειν’ ο γέλως εμφανής
όταν αναλογίζεται πως πρόεδρος θα γίνει
αξίωμα που τα στραβά τα πριν όλα τα σβήνει.
Γιατί ουδείς θα τον ειπεί τότε αποτυχημένο
αφού  τον κάνει ο ρόλος του αυτός πετυχημένο.
Καθήμενος ακίνητος σα Βούδας στην καρέκλα,
απρόσβλητος από κακά καθώς η αγία Θέκλα,
το χέρι του το δεξιό μονάχα θα κουνάει
όχι να γνέψει, να ντυθεί ή ίσως για να φάει,
μα ως τους αργοναύτες μας έσωσε η Ανάφη
αυτός θα σώζει το λαό με το να υπογράφει.
Και είναι πρώτη και σ’ αυτό η ελληνίδα γη
που όλων δα είναι των καλών στον κόσμο η πηγή:
ο πρώτος ο πολίτης της, χωρίς να το διαβάζει,
σε όποιο βλέπει έγγραφο υπογραφή να βάζει!

Και να! Μιλάει κι ο αρχηγός ο Πάνος ο Καμένος.
Αυτός το λαό δεν έκλεψε με το βουλευτηλίκι,
αλλά πριν γίνει βουλευτής. Ο καπιταλισμός
δε γνοιάζεται το πότε-πώς έγινε ο βιασμός
αλλ’ αν ευχαριστήθηκε τη νοιάζει ο βιαστής.
Κι αν ναι, τοτε δικαιόπρεπα γίνεται βουλευτής.

Να κι ο Κουίκ μες στους ΑΝΕΛ ο κουμουνιστοφάγος
που τους διαβάλλει πιο πολύ απ’ ό,τι αν ήταν Ιάγος.
Που όντας ο ίδιος κάθαρμα, καθάρματα εβάφτιζε
όποιον ενάντια σε Δεξιά και Φασισμό εβάδιζε.
Κι ο Δημαράς μες στους ΑΝΕΛ, που όλοι τον δουλεύουν
όμως αυτός μικρόνους ων θαρρεί πως τον παινεύουν.
Να ο Χαϊκάλης που η μικρή τον έκανε οθόνη
ίνδαλμα των ανόητων και του Γελοίου πιόνι.
Κι ο Καπερνάρος, δεξιό βαμμένο μανιαούρι
οφίκιο κάποιος του ’ταξε , φεύγει απ’ το αχούρι
και-ζώο με ζώα έμπλεξε τι άλλο μπορεί να κάνει-
τραβάει με τα τέσσερα να μπει σε κάποια στάνη.

Να και ο Σύριζα. Μιλάει κι όμορφα λόγια λέει
που τα σκορπάει σ’ όλη τη γη ο αέρας καθώς πνέει.
Διαμάντι μες στους βουλευτές ο Στάθης Παναγούλης
μακράν των άλλων ρέμπελος όσο η γη της Θούλης.
Η Ρένα Δούρου υβριστική, εριστική και φαύλη.
Ο Σύριζα θα ’χει απ’ αυτήν τη μοίρα του Κανδαύλη.
Ως για τον Πάντζα, κωμικός πέμπτης κατηγορίας
το πρότυπο του Έρασμου στο «Εγκώμιο της Μωρίας».
Ο Βαρεμένος. Τόσο αγνός ως ήλιος ανατέλλων.
Άριστος θα ’ταν βουλευτής σε κόμμα ένα αγγέλων.
Μα δεν υπάρχουν άγγελοι κι αν ναι, μα δε μιλούνε.
Ξέρουν: τα λόγια πάντοτε τα έργα πολεμούνε.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Μιλεί μιλάει και μιλά ο κύριος Βενιζέλος
και πλημμυρίζει ο λόγος του της απληστίας το έλος.
Κι ενώ σαν άτακτο παιδί μπροστά στη Μέρκελ στέκει
ο λόγος του στους έλληνες σωστό αστροπελέκι.
Καθηγητής πληθωρικός, χοντρός και λιπαρός,
αντί να βγει απ’ το στόμα του ο λόγος καθαρός
αλτρουισμό διδάσκοντας κι «εμείς» κι ανιδιοτέλεια,
όμως βρωμάει έπαρση κι «εγώ» και φιλοκέρδεια.
Πήρε ένα κόμμα είκοσι και το ’κανε οχτώ
και καμαρώνει και γαυριά κι επαίρεται γι αυτό…

Μιλάει και ο Σαμαράς σα μάγκας και σα μόρτης
που αντί ευπρεπή πρωθυπουργό θυμίζει μάρκα πρώτης.
Φόρους φορτώνει το λαό, τα σπίτια του τού παίρνει,
συνταξιούχους γέροντες σε διαδηλώσεις δέρνει,
ανθούντα κλείνει μαγαζιά, φτωχεύει επιχειρήσεις,
στερεί χιλιάδες πολιτών της ουτοπίας της ζήσης,
και ό,τι κλέβει απ’ το λαό στα πόδια τ’ αποθέτει
της Μέρκελ, σαν σε αφεντικό δωράκι από επαίτη.
Κι εκλιπαρεί γι ανταλλαγμα και, ο φαύλος, ικετεύει,
της εξουσίας το ersatz καλάμι να ιππεύει-
συνήθειο ανθρώπων που ακλουθούν της ύλης τ’ άθλιο ρέμα,
ενώ τριγύρω τους οργά-πλαντάζει τ’ Αέναο Πνέμα.

Μιλούνε κι οι πολιτικοί, υπουργοί και βουλευτάδες
και κάθε είδος του μιαρού δεντρού τους παραφυάδες
όπου κυκλώνουν το λαό, σφιχτά τόνε τυλίγουν
και τα πανούργα αγκάθια τους στο σώμα του του μπήγουν.
Μιλάνε και ωρύονται και κράζουν και στριγγλίζουν
και με τη λογοδιάρροια τους το δόλιο λαό ζαλίζουν
και πια μπαίνουν στο σπίτι του, απ’ όλα τόνε γδύνουν
και ύστερα σαν έλεος, λίγο ψωμί του δίνουν.
Κι αυτό γιατί όχι θέλουνε ο άμοιρος να ζήσει,
μα ζωντανός να κρατηθεί να τους υπηρετήσει.
Όντα τις σάρκες που αγαπούν και το αίμα των ελλήνων
όπως οι γάτες το λευκό ορέγονται των κρίνων.
Μα ενώ αυτές με θάνατο τη σύληση ξοφλάνε
οι έλληνες τους βέβηλους άβλαβους τους κρατάνε.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
Ευαγγέλιο Κυριακής: Ιω. ζ΄ 37-52, η΄ 12
37 Τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ  Σαμαράς καὶ ἔκραξε λέγων· ἐάν τις καρέκλαν ζητά, ἐρχέσθω πρός με καὶ λαβέτω. 38 ὁ εμός βουλευτής, καθὼς εἶπεν ἡ συνήθεια, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν χρήματος ζῶντος. 39 τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ λαδώματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστοί εἰς αὐτόν βουλευταί· οὔπω γὰρ ἦν ανασχηματισμός, ὅτι Σαμαράς ουκ εισέτι πεποίηκεν αυτόν. 40 πολλοὶ οὖν ἐκ τοῦ λαού ἀκούσαντες τὸν λόγον ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ἀληθῶς δούλος του χρήματος· 41 ἄλλοι ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ὁ Εξαποδώ· ἄλλοι ἔλεγον· μὴ γὰρ ἐκ του Πραβίου ὁ Αντίχριστος ἔρχεται; 42 οὐχὶ ἡ γραφὴ εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Εωσφόρου καὶ ἀπὸ Καλαμάτας, ὁ Αντίχριστος ἔρχεται; 43 σχίσμα οὖν ἐν τῷ λαώ ἐγένετο δι’ αὐτόν. 44 τινὲς δὲ ἤθελον ἐξ αὐτῶν πιάσαι αὐτόν, ἀλλ’ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας. 45  Ἦλθον οὖν οἱ ψηφίσαντες πρὸς τοὺς αριστερούς καὶ τους Συριζαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· διατί οὐ κατεψηφίσατε αὐτόν; 46 ἀπεκρίθησαν οἱ ψηφοφόροι· οὐδέποτε περί χρήματος ἐλάλησεν δεξιός, ὡς οὗτος ὁ δεξιός. 47 ἀπεκρίθησαν οὖν αὐτοῖς οἱ Συριζαίο· ώστε καὶ ὑμάς σας έριξε; 48 μή τις ἐξ ημών τῶν Συριζαίων ἐψήφισεν αὐτὸν; 49 ἀλλ’ ὁ λαός οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸ συμφέρον του ἐπικατάρατοί εἰσι! 50 λέγει Ρομποτής πρὸς αὐτούς, ὁ ἐλθὼν νυκτὸς πρὸς αὐτόν, εἷς ὢν ἐξ αὐτῶν· 51 μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ’ αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ; 52 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· μὴ καὶ σὺ ἐκ του Πραβίου εἶ; ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ του Πραβίου οὐκ ἐγήγερται. 12 Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ  Σαμαράς ἐλάλησε λέγων· ἐγώ εἰμι τὸ συμφέρον τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ πτωχεία, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς κλοπής.

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

ΟΜΙΛΙΕΣ

Κάθε λαός στον κόσμο, μικρός είτε μεγάλος
κι από  ’να κάτι έχει που δεν το έχει άλλος.
Οι γερμανοί ναζίζουν
οι άγγλοι αποφασίζουν
οι γάλλοι ξεφαντώνουν
οι ισπανοί ματώνουν
οι ιταλοί αγαπάνε
κι οι έλληνες… μιλάνε!
Από γεννησιμιού του καθ’ έλλην κουβαλάει
το αναφαίρετό του δικαίωμα-να μιλάει.

Συζητούν κυρίες κουτσομπόλες στα παράθυρα,
βουλευτές απ’ της τιβί μιλούνε τα «παράθυρα»
απ’ το ραδιόφωνο άλλοι, άλλοι απ’ τα γραφεία
στους δρόμους, στα φαγάδικα, στις πλαζ, στα καφενεία.
Και γενικώς ο έλλην τη ράτσα του σεβόμενος
μιλάει είτε τον ακούν, είτε και μη ακουόμενος.

Οι καταστηματάρχες μιλούν με τους πελάτες
με αυτοσχέδιες κάποιες που φτιάχνουνε παρλάτες
με το σκοπό τους δόλιους πελάτες να ζαλίσουν
κι εκείνοι, ζαλισμένοι, στο τέλος να ψωνίσουν.
Στα εγγόνια ο παππούς τους λέει όλο παραμύθια
όχι για τα εγγόνια, μα έτσι, από συνήθεια.
Και στο ύστατο λεφτό του, στον Άδη πριν να πάει
την τελευταία πνοή του βγάζοντας, θα μιλάει.
Οι υπάλληλοι οι δημόσιοι άνετα καθισμένοι
με τους πολίτες όλοι τα βάζουν φουρκισμένοι-
πολίτες που και κείνοι, μη κλείνοντας το στόμα
τους υπαλλήλους βρίζουν και φεύγοντας ακόμα.
Κι αν πεις για τις γυναίκες σταματημό δεν έχουν
και τόσο να σωπαίνουν στιγμή δεν το αντέχουν,
που είτε απ’ τα παράθυρα είτε τους δρόμους παίρνοντας
κουτσομπολεύουν λέγοντας και λεν κουτσομπολεύοντας.
Και ούτε μία απ’ αυτές ποτέ της δεν ακούει,
μόνο μιλάει, στης φυλής υπείκοντας το χούι.
Μιλούν σοφοί και σώφρονες, μιλούν κι αεριτζήδες
μιλούνε κι όσοι έχουνε στριμμένες κάποιες βίδες.
Μιλούν ο μεν, αντιμιλούν οι άλλοι απέναντί τους
λέγοντας άλλοι το κοντό και άλλοι το μακρύ τους.
Μιλούνε οι αμόρφωτοι, μιλούν οι σπουδαγμένοι,
μιλούν οι φίλοι και μιλούν οι μεταξύ τους ξένοι.
Μιλούνε οι αμέθυστοι, μιλούν οι μεθυσμένοι,
μιλούνε πόρνες διάτρητες μιλούν σεμνές παρθένοι,
μιλούνε βλάκες και μωροί, μιλούνε κι ευφυείς,
νέοι μιλούνε και γεροί, μιλούν ημιθανείς,
μιλούν μεγάλοι και μικροί, γέροι και μαθουσάλες,
κι αν πεις για τους πολιτικούς, μιλούνε ούμπερ άλες.
Άλλοι χωρίς μικρόφωνο και άλλοι με ντουντούκες,
μιλούν πληβείοι και λαϊκοί, μαρκήσιοι και δούκες.
Όλοι στη χώρα μας μιλούν κι αυτό δε θα ’ταν άσχημο,
η γλώσσα αν δεν έπαιρνε μόνον αυτή παράσημο
κι αν άλλα μέρη του κορμιού δεν παίρνουνε βραβείο
παρά ασθενή και άσημα διανύουν ένα βίο.
Μα τίποτε δε γίνεται στην έρμη αυτή τη χώρα
κι ας βγάζει η γλώσσα τα στραβά και τ’ άπλυτα στη φόρα,
γιατί από τις χώρες η Ελλάς σ’ όλη την οικουμένη,
όλο ομιλεί, μα μοναχά στην ομιλία μένει.
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)