Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα ακόμα, γιορτές, διακοπές. Είναι μέσα στο κλίμα των ημερών λοιπόν τα κάλαντα που έπονται. Αν και γράφτηκαν για Χριστούγεννα προηγηθέντα, δυστυχώς ταιριάζουν ακριβώς και για σήμερα. Μερικά ονόματα μόνον τους άλλαξα.



ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ
ΚΑΛΑΝΤΑ

Καλήν ημέραν «άρχοντες»
και βγάλτε το σκασμό σας
ώστε Λαού τη γέννηση
να πω στ’ αρχοντικό σας.

Νέος Λαός γεννήθηκε
τις μέρες του Δεκέμβρη
που θα σαρώσει ό,τι στραβό
στο δρόμο του θα έβρει.

Τα Σκάνδαλα ο πατέρας του,
η Διαφθορά η μητέρα-
τρώγοντας πείνα εθέριεψε
και σπάει όλη μέρα.

Σπάει και καίει και χαλά
ώσπου όλα να γκρεμίσει
και νέο κάτι κι όμορφο
με χέρια αγνά να χτίσει.

Καλήν ημέρα Σαμαρά
κλέφταρε που υφαίνεις
ρούχο μετάξινο με ιδρώ
κι αίμα εργασίας ξένης.

Καλήν ημέραν υπουργοί
που γλωσσοκοπανάτε
για να δικιολογήσετε
τα όσα μας βουτάτε.

Που οχυρωμένοι πίσω από
τον καπιταλισμό σας
το κάθε ευρώ μας κάνετε
Κεφάλαιο δικό σας.

Γεια σας που τώρα ο λαός
που έχει πια ξυπνήσει
λαιμούς θα κόβει παχουλούς
ωσότου βαριεστήσει.

Καλήν ημέρα υπουργέ
που έναν παρά δε δίνεις
για τίποτα, μόνο κοιτάς,
αρπάς και καταπίνεις.

Και διόλου δε σκοτίζεσαι,
γιατί καλά γνωρίζεις
ότι αρκεί να εκλεγείς
και ύστερα αλωνίζεις

σε πορτοφόλια αλλότρια
και περιβόλια ξένα,
χωρίς ποτέ λογαριασμό
να δίνεις σε κανέναν.

Κοιμήσου ήσυχα. Όλοι αυτοί
που κλέβουνε μαζί σου
σα μέλισσες βασίλισσα
φυλάνε τη ζωή σου.

Γιατί αν τους πάθεις τίποτα
και μέσα μπεις στην κάσα
αμέσως τότε κόβεται
και η δική τους μάσα.

Καλήν ημέραν «άρχοντες»
που η αξία σας όλη
είναι ό,τι μας επήρατε
από το πορτοφόλι.

Γεια σας που οι καρέκλες σας
τόσο ένα είναι μαζί σας
που πάνω τους σα φύγετε
θα μείνει το πετσί σας.

Που όλα ισοπεδώσατε
κι έτσι έχετε ρημάξει
που Ηρακλής χρειάζεται
να βάλει κάποια τάξη.

Γεια και χαρά σας «άρχοντες»
που αντί αρχοντιλίκι
ολόγιομο καθένας σας
μ' ακαθαρσίες καθήκι.

Που διοίκηση για σας θα πει
κλεψιά και αγυρτεία
κι αντί για κύριοι νά 'σαστε
είσαστε αλητεία.

Αστείοι! τάχα που ήρθατε
τη φτώχεια να ταϊστε
κι αντίς γι αυτό τη γδύσατε
πλούσια εσείς να ζήστε.

Με δέκα που μασούσατε
ακούραστες μασέλες
στου έρμου λαού τον κορβανά
κολλώντας σαν αβδέλλες.

Που τόσο χώρα έχετε σεις
κι άθλια νου δου ταυτίσει,
που την πατρίδα έχουμε
την ίδια μας μισήσει.

Καλή σας μέρα. Μ’ αν δε 'ρθει
άλλος δε θα σας φταίει
παρά η καυτή σας διαφθορά
εσάς που τώρα καίει.

Καλή σου μέρα υπουργέ
των Εξωτερικών μας
που αλωνίζεις Ουάσινγκτον,
Παρίσια, Λόντρας, Ρώμας,

νομίζοντας ότι έγινες
όπως ο Τζεμ μεγάλος
κι ότι καλλίτερος κανείς
YΠΕΞ δεν είναι άλλος.

Που περιφέρεις ευτυχής
τα χάλια της Ελλάδας
σαν πισινός που επαίρεται
για αέρια φασουλάδας.

Γεια σου και συ ρε Βούλτεψη
τετράγωνη σα δέμα
που σαν κουρούνα κρώζοντας
μας χόρτασες στο ψέμα.

Γεια σου ωρέ πρωθυπουργέ
εχθρέ της νεολαίας-
της μαύρης σου το κλείσιμο
που ετοιμάζει αυλαίας.

Γεια σου αγέλαστο ρομπότ
που τους εργάτες στύβεις
και πάνω τους με λήσταρχου
μόνο ενδιαφέρον σκύβεις.

Γεια σου που στις μαλαγανιές
είσαι σωστή μανούλα
στη διαφθορά είσ' αχτύπητος
και άσος στη ρεμούλα.

Στην κατηφόρα είσαι καλός.
όμως σε τίμιο αγώνα
από τα χίλια του σκαλιά
δε θα ’σουν ούτε στο ’να.

Χαίρου πρωτιές απάνθρωπες
λοιπόν και ντροπιασμένες
και οι χαρές της ανθρωπιάς
ας σου είναι πάντα ξένες.

Επλούτισες. Για σένανε
αυτό μετράει μόνο.
Και που κι αυτόν που έρχεται
ζητάς την ψήφο χρόνο
;
του άμοιρου αυτού λαού
που ζωντανός σαπίζει.
Κι ενώ η σαπίλα του είσαι συ
ζητάς να σε ψηφίζει.
.
Κλέβε λοιπόν όσο ειν' καιρός
και τρώγε του σκασμού σου
πριν έρθει η ώρα η καλή
που δε χωράει ο νους σου-

που όσοι επλουτίζανε
ανθρώπους δυστυχώντας,
σαν βούβαλοι θα τρέμουνε
που 'χει διαλέξει λιόντας.

Γεια σου λοιπόν πρωθυπουργέ
του λαού αιματοπότη
που πώς θα φας και πώς θα
πιεις
σκέψη σου είναι πρώτη.

Γεια σου που πάνω χέζεσαι
όταν ο τούρκος βγαίνει
και βόλτες στο Αιγαίο μας
σαν κύριος πηγαίνει.

Που δεν το νιώθεις οι ευρωπαίοι
γερά πως σε δουλεύουν
και ότι τύπους σαν και σε
να έβρουνε γυρεύουν,

να λένε "vαι" και "μάλιστα"
κι υπάκουοι να είναι
όταν oι φράγκοι θα τους λέν
"γυάλισε!", "ράψε!", "πλύνε!",

και που για μέγιστη τιμή
το έχεις να σου δίνουν
φράγκικα χέρια καρπαζιές
που πιο θα σε κοντύνουν.

Που ή ηλίθιος ή άτιμος
ή βλάκας να ’σαι πρέπει
απ’ την κλεψιά όλη η κλίκα σου
γεμάτη να ’χει τσέπη

και συ να κάνεις σαν να μη
χαμπάρι το 'χεις πάρει:
τότε άδειασέ μας τη γωνιά
και μη γυρεύεις χάρη

λέγοντας "δεν το ήξερα".
Ποιος τότε θα το ξέρει;
τα δάχτυλα ό,τι κάνουνε
το αγνοεί το χέρι;

Και σε ακούει ο λαός
και ήσυχον σ’ αφήνει
γιατ’ ειν' ανόητος-αντίς
το στόμα να σου κλείνει.

Και λες ότι τους έδωσες
ελευθερίες πλήθος
που πλάτος έχουν άμετρο
κι απύθμενο έχουν βύθος.

Μα μες στην τσέπη του καθείς
αρκεί για να κοιτάξει
και να ιδεί πως τα λεφτά
που είχε έχουν πετάξει

σε φόρους, σε καθημερνές
πρώτες ζωής ανάγκες,
σε κόλπα που σκαρώνουνε
της αγοράς οι μάγκες,

σε βίλλες των αχρείων σου
υπουργών τε και συμβούλων,
σε καταθέσεις άμετρων
στην ξένην φαταούλων…

Και τότε αντιλαμβάνεται
πως λεύτερος για να 'ναι
πρέπει λεφτά στην τσέπη του
ν' ακούει να βροντάνε.

Όμως, αισχρέ πρωθυπουργέ
κρατάς εσύ το χρήμα
κι επαίρεσαι που ψίχουλα
σ’ αυτούς σκορπίζεις. Κρίμα!

Κρίμα γιατί και συ αυτούς
αισχρά τους κοροϊδεύεις
και τους ρουφάς το αίμα τους
και τους χιλιοπαιδεύεις,

αλλά και κρίμα γιατί αυτοί
να ζεις σ' έχουν ακόμα
αντί το έτσι που μ' αυτούς
γελάει να κλείσουν στόμα.

Γεια σου μιαρέ πρωθυπουργέ
μαέστρο της ρεμούλας
που με τις σάρκες τρέφεσαι
μίας Ελλάδας δούλας.

Που αρσακειάδα είσαι μπρος
στον Πρόεδρο της χώρας
και στο λαό λαύρος ορμάς
μετά μεγάλης φόρας

και μπαίνεις μες στο σπίτι του
και τονε κατακλέβεις
γι αυτό κι απ’ την καρέκλα σου
αρνείσαι να κατέβεις.

Καλή σου μέραν άρχοντα
που όλο το σκυλολόι
το μάζεψες και το ’βαλες
απύλωτα να τρώει.

Εσύ όμως Καικίλια μου ,
κι αν μοιάζεις μυαλωμένος
αλλά με τ’ αστυνομικά
μακριά είσαι νυχτωμένος

Παίρνεις παιδάκια αμούστακα,
τα κάνεις αστυνόμους
και ύστερα ενάντια
τα ξαμολάς στους νόμους.

Και κείνα δε γνωρίζουνε
πώς πρέπει να φερθούνε
και τα εξ αμάξης τα φτωχά,
απ’ όλους μας ακούνε.

Μάθε λοιπόν Καικίλια πως-
δεν είν’ η αστυνομία
ένα μπιστόλι, μια στολή,
και μια ασυδοσία

αλλά να είναι θα ’πρεπε
εκπαίδευση αρτία,
άκρως ευαίσθητη ψυχή
κι αισθήσεις σ' απαρτία.

Κι αισθήσεις έχουν και ψυχή
οι αστυνομικοί σας
μα πού είναι ρε Καικίλια
η εκπαίδευση η καλή σας;

Τους την εδώσατε ποτέ;
Απάντησε ρε μόρτη!
Αυτιά για να σ’ ακούσουνε
γεμίσαν όλοι οι τόποι.

Μα τι να πεις… και τι να πω…
Μέσα σε όλα τ’ άλλα
μες στου Χαμού τον ωκεανό
και η ΕΛ.ΑΣ μια στάλα…

(Και συ πού είσαι Πάγκαλε;
Έλα να με βοηθήσεις
κι εγώ όσους δε σατίρισα
έλα εσύ να βρίσεις!..

Και φέρε το λιοντάρι σου
να το 'χω εδώ μαζί μου
μήπως το μάθω κι ορεχτεί
κρέας απ' του Μαξίμου)

Καλήν ημέρα σου Άκη μου
που αν ζούσε ο Μουσολίνι
στη γελοιότητά σου μπρος
το γόνυ θα είχε κλίνει

και στη μεγαλοπρέπεια
των χειρονομιών σου
σα γρίπη ενώπιον θα 'νιωθε
βαρείας κάποιας νόσου.

Καλή σου μέρα που λεφτά
μας στοίχισαν τα όπλα
τριπλάσια με όσα εφάρμοσες
για να μασήσεις κόλπα.

Καλήν ημέρα σας κι εσάς
τρανοί πολιτικοί μας
που ωρύεστε για τις ζημιές
που ‘φερ’ η εξέγερσή μας.

Έτσι εσείς να σκούζατε,
σας θέλαμε όχι τώρα,
μα όταν ρημαζόντανε
απ’ τη ρεμούλα η χώρα.

Μα πώς αφού οι ίδιοι εσείς
ήσασταν ρημαχτές της;
Πώς αφού σεις την κλέβατε
απάνω απ’ τις πληγές της;

«Ποιος θα πληρώσει τις ζημιές;»
όλο μας τσαμπουνάτε.
Γυρίστε όσα κλέψατε
κι ύστερα να μιλάτε.

Όλοι σας περισπούδαστοι
είστε θεατρινίσκοι.
Όποιος σηκώσει ό,τι βρωμά
σάς αποκάτου βρίσκει.

Κλέψατε-θα πληρώσετε!
Φάγατε; Θα ξεράστε!
Δολοφονείτε τα παιδιά;
Τη ζωή κι εσείς θα χάστε!

Λίγες οι μέρες σας αισχροί!
Τίποτα δε σας σώζει!
Μαύρο κοράκι του Χαμού –
ακούτε;-η νιότη κρώζει!

Καλήν ημέρα να σας πω;
Όμως εσεις οι ίδιοι
τη μαύρη πόρτα ανοίξατε
μα χρήμα γι αντικλείδι.

Μα τίποτ’ άλλο δε θα πω.
Ό,τι ν’ ακούστε είστ’ άξιοι
επάνω από τους τάφους σας
το Φως θα το φωνάξει.

Και, φίλοι αστυνομικοί,
-όχι!- δε σας μισούμε!
κι όταν τραυματιζόσαστε
εμείς δε θα χαρούμε!

Παιδιά φτωχά είστε και σεις
που η μοίρα το ’χει φέρει
τη δυστυχία και οι δυο
να έχουμε για ταίρι:

Σεις χαμηλόμιστοι και μεις
στην ανεργία χωμένοι-
πεδίο αντιπαράθεσης
μετάξυ μας δε μένει.

Και αν με σας τα βάζουμε
είναι γιατί καρσί μας
αυτοί σας βάζουν, να κρυφτούν
από τη δίκια οργή μας.

Μα πού θα πάει; Μέρα μια
θα σμίξουμε οι δυο μας-
γιατί αυτό όχι εμείς και σεις,
μα το ζητά ο λαός μας-

και στη γωνιά θα βάλουμε
κεινούς που μας σκοτώνουν
κι αν τη θανή γλιτώσουμε
μας χιλιοφαρμακώνουν.

Καλήν ημέραν άρχοντες
κι αν είναι ορισμός σας
πως πλέον πάει, ξοφλήσατε,
να πω στ' αρχοντικό σας.

Γεια σας και να μας γράφετε
καμιάν επιστολή
μιας και στα πορτοφόλια σας
θα λείψουμε πολύ.

Καλήν ημέρα των "καφέ"
όμορφες σερβιτόρες
όλα καλά κι ωραία σας,
μα όμως ώρες ώρες

είστε πολύ αγέλαστες.
Βάλτε ένα χαμογέλιο!
Χρυσό ραβδάκι γίνετε!
Μην μένετε φραγγέλιο!

Καλήν ημέρα Κου Κου Ε
που στη Βουλή όταν μπήκες
πια όχι όπως ήξερες
αλλά όπως τα βρήκες…

Γεια σας τρακόσοι της Βουλής
που η χώρα θα σωνόταν
αν ο καθένας από σας
ευθύς ξεπαστρευόταν.

Καληνημέρα βομβιστές –
λιοντάρια δίχως χήτη-
προσέξτε μη απ' τις βόμβες σας
ανοίξει καμιά μύτη…

Κι αφήστε τους ανέμυαλους
εκείνους καμικάζι-
παλαιστινίους κι ιρακινούς-
το αίμα τους που βράζει,

να πάνε να σκοτώνουνε
κι άλλους και τον εαυτό τους-
λαοί αυτοί είναι βάρβαροι
καλούς δεν έχουν τρόπους,

και -οι άξεστοι- αφανίζουνε
τους εκμεταλλευτές τους.
Γι αυτούς καμία ποίηση
δε θα 'χει αναπαίστους.

Ενώ για σας, τους ευγενείς,
που φέρεστε ανθρωπίνως
πολλά ποιήματα κρατεί
των ποιητών το σμήνος,

Και ξέρετε-ω θεοσεβείς
πολιτισμένοι φίλοι;
Στις βόμβες σας μη βάλετε
λέω, ξανά, φυτίλι,

μα ένα μαγνητόφωνο.
Κι όσοι από κει περνούνε
αντί για κρότους βάρβαρους
"μπαμ!" μια φωνή ν’ ακούνε.

Καλην ημέρα Ευρώπη συ
που ενώνεσαι ολοένα
μ’ ακόμα είναι τα κράτη σου
ανάμεσά τους ξένα.

Και τρώγονται ποιο πιότερο
θα κλέψει από τ' άλλο
και που –τυχαίως...-τρώει καλά
πάντα το πιο μεγάλο.

Γεια σου Ελλάδα που όλοι σου
οι πολιτικοί «τα πιάνουν»
και βίλλες χτίζουν κι όμορφη
ζωή και πλούσια κάνουν.

Καλήν ημέρα ιερείς,
ληστές του λαού με γάντια
που ευθύνη έχετε τρανή
στης χώρας την κατάντια

και που αν τα ράσα βγάζατε
και παύατε το ψέμα
νέο και ολοζώντανο
θα ‘βαζε η χώρα αίμα.

Γεια σου Εκκλησά πόρνη γριά
και πολυστοματούσα
όπου αμπέλια εσύ τρυγάς
είτε φτωχά είτε πλούσ’α

και δυναμώνεις και πολύ
περσότερο ληστεύεις
και δεν σε νοιάζει σ’ οποιανής
δίχτυα κι αν πέφτεις χλεύης.

Γεια σου Εκκλησία βδέλυγμα!
Κοράκι του θανάτου!
Που είναι για σένα η ζωή
στέρνας χρυσός απάτου.

Κι όλο ρουφάς κι όλο μασάς
και όλο και χοντραίνεις
κι άμετρα ας έχεις θύματα
μα πάλι δε χορταίνεις.

Γεια σου Εκκλησά που του θεού
τις σάρκες συ ξεσχίζεις
και τον Παράδεισο πουλάς
και Κόλαση κερδίζεις.

Γεια σου Εκκλησία ύαινα
που όχι των ζωντανώνε
μα και νεκρούς σα βρίσκεις, τρως
τις σάρκες και κεινώνε.

Γεια σου Εκκλησά που όπου δεις
πόνο και δυστυχία
πουλάς νεράκι καθαρό
για μια περιουσία.

Γεια σου Εκκλησά, Μοίρα κακή
του άμοιρου τ' ανθρώπου-
ανθρώπου γέρου ή μικρού-
ανθρώπου όποιου τόπου,

που αν υπήρχε διάβολος
θα 'σασταν συνεταίροι
αρκεί και μες στην Κόλαση
να 'ταν να βάλεις χέρι.

Γεια σου Αρχιεπίσκοπε
που κάτω από τα ράσα
κρύβεις τους βρώμιους όμοιους σου
που πιάστηκαν στα πράσα.

Καληνημέρα υπουργέ
της άμοιρης Παιδείας
τα όρια που ξεπέρασε
πλέον και της αηδίας,

κι όταν ακούμε να μιλούν
γι αυτήν, δεν αντιδρούμε,
γιατί άλλο δεν προσμένουμε
χειρότερο να ιδούμε.

Γεια σου Αβραμόπουλε και συ
της Αρκαδίας τζιμάνι
που δέκα η αγυρτεία σου
κι η αλήθεια σου μια κάνει.

Οι χίτες σε ψηφίσανε
κι οι ταγματασφαλίτες
της Τρίπολης, που μέσα της
κρυφτήκαν -οι αλήτες-

όταν του Εμφύλιου κόπασε
η λαύρα και η πύρα΄
γι αυτό και μυρωμένος συ
με τέτοια είσαι μύρα.

Γεια σου επισκόπου η θωριά
κι η μυλωνά καρδία:
δούλευε-δούλε-δούλευε
το λαό μας με μανία.

Στη γη επάνω βρέθηκες,
κάτι να κάνεις πρέπει.
Και κάνεις: τη γεμάτη σου
ταϊζεις ακόμα τσέπη.

Γεια σας και σας ω! υπουργοί
της Εθνικής Αμύνης
που ούτε σας τα τρισέγγονα
δε θα χαθούν εκ πείνης

αφού απ’ όσα γι αγορές
στους ευρωπαίους σκάζετε
δύο φορές περσότερα
στη μέσα τσέπη βάζετε.

Καλήν ημέρα πρόεδρε
και σένα της Βουλής μας
του Καταγώγιου αυτού ληστών
και διαφθοράς και μίζας.

Κάπελας είσαι άριστος:
σ’ ένα μπουρδέλο πρέπει
μία τσατσά καθώς εσύ
που όλα να τα βλέπει,

και όλα με την πορνική
την αύρα να τα ντύνει
ώστε απ’ αυτόν τον τζερτζελέ
μα κονομάει και κείνη.

Καλήν ημέρα και χρηστοί,
θείοι βιομήχανοί μας
που το δαιμόνιο σ’κώνετε
στα ύψη της φυλής μας

και όταν κάτι πάει στραβά
κι έχετε γκίνιες, τότε
τους αστακούς αφήνετε
κι εργαζομένους τρώτε.

Καλήν ημέρα ναύαρχε
Τάσο Παπαληγούρα
λύκε προβάτων φύλακα
με δέντρινη μαγκούρα!

Για σένα η θάλασσα κρασί,
μεζέδες τα καράβια
κι οι πλοίαρχοι τζομπανόσκυλα
κι οι ναύτες τα κουτάβια.

Τρώγε γερά. Τον Παπουτσή
που έπνιξε τη Σαμίνα
δήμαρχο υποψήφιο
τον χρίσανε γι Αθήνα.

Εσύ το Norman έπνιξες
Atlantic. Η σειρά σου
για προαγωγή  μετά απ’ αυτό
το νέο κατόρθωμά σου.
.
Το κρύο, το λύκου βλέμμα σου
το φασισμό γεμάτο
το πρόσωπο το ανέκφραστο
άψυχου δολοφόνου

σου ήταν τα εισιτήρια
για το απαίσιο κόμμα.
Όπου αλλού δε σου ’πρεπε.
Αυτός ο τόπος σου είναι.

Χαρδούβελη, ακάθεκτος
πολλά φκιάσε κλιμάκια-
οι τσέπες κι αν αδειάσανε,
υπάρχουν και τσεπάκια.

Όμως πολλά τα είπαμε
τα κάλαντα και φέτος
και πρέπει να τελειώνουνε,
γιατί το νέο έτος

όπου και να ’ναι ειν’ εδώ
και πρέπει αυτά που γράφω
να μπουν στο νέο βιβλίο μου
(λίγο να πω: στον τάφο)

Λοιπόν καλή νέα χρονιά
εύχομαι σ’ όλους τώρα.
Του χρόνου πάλι-ως τότε αν
υπάρχει αυτή η χώρα.

Καλήν ημέραν «άρχοντες»
και βγάλτε το σκασμό σας
ώστε Λαού τη γέννηση
να πω στο αρχοντικό σας.

Λαός λοιπόν γεννήθηκε
τις μέρες του Δεκέμβρη
που θα σαρώσει ό,τι στραβό
στο δρόμο του θα έβρει.

Τα Σκάνδαλα ο πατέρας του,
η Διαφθορά η μητέρα-
τρώγοντας πείνα εθέριεψε
και σπάει όλη μέρα.

Σπάει και καίει και χαλά
ώσπου όλα να γκρεμίσει
και νέο κάτι κι όμορφο
με χέρια αγνά να χτίσει.


Κι εδώ που τραγουδήσαμε
η πέτρα θα ραϊσει
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού
σε λίγο θα λακίσει.
ΚΑΛΑΝΤΑ
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ
2015

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
Ελλάδα λογικής φονιά
κι αρχή καινούργιος δρόμος
κάθε βήμα σου και τρόμος.

Ελλάδα αδύναμο πουλί
μες στης ΕΟΚ ένα κλουβί-
ΕΟΚ που έπαυλή τους
οι ΗΠΑ έχουν δική τους.

Κι οι ψείρες σε δαγκώνουνε
και όλο και μαλώνουνε
ποια πιο πολύ θα φάει
κι αυτό ας σε πονάει.

Και παίζουν τα παιχνίδια τους
και μένουνε στα ίδια τους
κι υψώνουν τη φωνή τους
κι όλοι γελούν μαζί τους.

Κι εσύ απ’ τον πόνο κελαδείς
κι ο αφέντης λέει «κοίτα να δεις
τι ωραία τραγουδάει!»
και δυνατά γελάει.

Και οι φασιστοψείρες σου
κι οι σοσιαλιστοψείρες σου
την ψήφο σου ζητάνε,
με νόμο να σε φάνε.

Και ο επάνω σου λαός
νάτος  και είναι επί ποδός
το ποιόνε να ψηφίσει
για να τον δυστυχήσει.

Ψείρες, λαός, πουλί, κλουβί
μια δουλική κατασκευή:
θέλουν σε βασανίζουν
θέλουνε σ’ αφανίζουν.

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
Ελλάδα φρόνησης φονιά
κι ο που τραβάς δρόμος
κάθε βήμα σου και τρόμος.

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014

Κυριακὴ μετὰ τὴν Χριστοῦ Γέννησιν
Εὐαγγέλιον  
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Β´ 13 - 23
13 Ἀναχωρησάντων δὲ των Μαγίστρων, ἰδοὺ ἄγγελος Μέρκελ φαίνεται κατ’ ὄναρ τῷ Σαμαρά λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ Μνημόνιον καὶ τὴν Δεξιάν καὶ φεῦγε εἰς Αμχερστ, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Τσίπρας ζητεῖν τὸ Μνημόνιον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. 14 ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβεν τὸ Μνημόνιον καὶ τὴν Δεξιάν νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Άμχερστ, 15 καὶ ἦν ἐκεῖ πωλών πίτσας ἕως τῆς τελευτῆς Τσίπρα· ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ Μέρκελ διὰ τοῦ προφήτου λεγούσης· Ἐξ Άμχερστ ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου. 16 Τότε Τσίπρας ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ της Μέρκελ ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλεν πάντας τοὺς Μνημονιακούς Βουλευτάς τοὺς ἐν Αθήναις καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς.17 τότε ἐπληρώθη τὸ ῥηθὲν διὰ Αδώνιδος τοῦ προφήτου λέγοντος· 18 Φωνὴ ἐν Βουλή ἠκούσθη, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Φασισμός κλαίων τὰ τέκνα αὐτού, καὶ οὐκ ἤθελεν παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσί. 19 Τελευτήσαντος δὲ τοῦ Τσίπρα ἰδοὺ ἄγγελος Μέρκελ φαίνεται κατ’ ὄναρ τῷ Σαμαρά ἐν Άμχερστ 20 λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ Μνημόνιον καὶ τὴν Δεξιάν καὶ πορεύου εἰς γῆν Γραικών, τεθνήκασιν γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ Μνημονίου. 21 ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβεν τὸ Μνημόνιον καὶ τὴν Δεξιάν καὶ εἰσῆλθεν εἰς γῆν Γραικών. 22 ἀκούσας δὲ ὅτι Λαφαζάνης βασιλεύει τῆς Γραικίας ἀντὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Τσίπρα, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν· χρηματισθεὶς δὲ κατ’ ὄναρ ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γερμανίας, 23 καὶ ἐλθὼν κατῴκησεν πλησίον της Μέρκελ, ὅπως πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Μερκέλειος κληθήσεται.

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Ως παις πεντηκοντούτης.
Καρδίαν είχεν εύμορφον
Ψυχήν ως από χιόνος.
Γαίαn ας έχει ελαφράν
Εν ταις αιωνίαις ταις μοναίς
Εκεί ένθα νυν προσφέρει
Τα νάματά του τα σοφά
Εις πλήθη αγγέλων άλλων
Με τα πτερά τα πάλλευκα,
Με τ’ άυλα σώματά των,  
την αιθερίαν των μορφήν
και τα κυανά ομμάτια.

Ήτο καλός οΑντώνιος.
Σπέρμα δενδρουός δένδρου ευγενούς
Ούτινος κλάδοι βουλευταί
Πλουτίσαντες εννόμως
Πολίτας κατακλέπτοντες,
Έτεροι κλάδοι υπουργοί
Και εθνικοί ευεργέται
Οίτινες ουδεπώποτε
Έλληνας ελεηλάτησαν,
Παρά αιγυπτίους σκλάβους.
Και βάμβακα ηγόραζον
Και βάμβακα επώλουν
Κι από αγοράν εις πώλησιν
Εκέρδιζον νομίμως
Χρυσόν, ολίγον ερυθρόν
Εκ των πολλών αιμάτων
Των δούλων όπου εσφάζοντο-
Νομίμως ας τονίσωμεν-
Θυσία επάνω εις τον βωμόν
του πάππου του πλουσίου
Μπενάκη του Εμμανουήλ.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Λαμπράς σπουδάς εποίησεν
Εις Αθηνών Κολλέγιον
Και είτα εις το Κολλέγιον
Του Άμχερστ το  ακμαίον,
άνευ χρημάτων πατρικών
πλην εκατομμυρίων
τινων ώστε αρτον και τυρόν
ολίγον να αγοράζει,
ενώ πάντα τα έτερα
πίτσας πωλών εκέρδιζεν
στου Άμχερστ τους πολίτας.
Και πίττας ψήνων των πιτσών,
Μεγάλως εβοηθήθη
Διότι εδιδάχθη εξ αυτού
Να ψήνει, έτη αργότερον,
και έλληνας πολίτας.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Και ότε το Αμχερστ έασεν
Και ότε εντάυθα ήλθε,
Φλοξ ώσπερ Πνεύμα Άγιον
Στην κεφαλήν του πίπτει
Και τον καλεί πολιτικός
Να γίνει ως ο προπάππος.
Και έγινεν πολιτικός
Και μη έχων αιγυπτίους
Αίμα να πίει μελαμψόν,
Και ως μη πρωθυπουργεύων
Να πίει να μη δύναται
Ούτε ελλήνων αίμα,
Τον Μητσοτάκην δια μιας
αποστασίας του ρίπτει
(εις της πατρίδος το καλόν
Και μόνον αποβλέπων)
Και ιδρύει μίαν Άνοιξιν 
Πολιτικήν που εβάπτισεν,
Πρωθυπυργός επιθυμών
Διακαώς να γίνει.
Αλλά μη αρκούντως ψηφισθείς
Την Άνοιξιν διαλύει
Και εις ύπνον χειμωνιάτικον
ως άρκτος περιπίπτει .

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Αλλ’ επειδή εις όλα
Καλός τυγχάνει είς καλός
Ήτο καλός και ως ψεύστης
Διότι ου δει τον άνθρωπον
Καλός εις εν να είναι
Μα εις πολλά-και πλέον καλός
Χωρίς φραγμόν τυγχάνει.
Και λέγων ψεύματα πολλά
Πρωθυπουργός εστέφθη.
Κι εστράφη στους προγόνους του
Κι εις το βαθύ των μνήμα
Με υγρούς προσβλέπων οφθαλμούς
Κύπτει και ερωτά τους:
Ειπέτε μοι ω! πρόγονοι:
Βάμβαξ εδώ δεν φύεται
Και πώς θα κυβερνήσω
Και εκ της κυβερνήσεως
Τα μάλα να πλουτίσω;
Και πώς να κάμω δυστυχείς
Τους έλληνας ο τλήμων
 Αφού ουδόλως δύναμαι,
Ως τότε σεις, να κλέπτω;
Σήμερον νόμους έχομεν
Που τιμωρούν το κλέπτειν.
Και οι πρόγονοι του απήντησαν:
Βαμβακα μη φυτεύσεις.
Οι ασθενεις που εισέρχονται
Εις τα νοσοκομεία
Αυτοί ας ευρίσκουν βάμβακα
Να θέτουν στα πληγάς των.
Και αν οι νόμοι είναι σφικτοί,
Πλάσε καινούς συ νόμους
Και κλάπτε, ω! παι μας, με αυτούς.
Και έπλασεν ο Σαμαράς
νόμους πολλούς, και εισέτι
έπλασεν και διατάγματα.
Και περιέκοψε μισθούς,
κατηργησε συντάξεις,
έκλεισεν καταστήματα ,
επτώχευσεν οικίας,
και μερικούς απέστειλεν
έλληνας εις τον Άδην
εις τους προγόνους να είπωσιν
τα κατορθωματά του.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Μα είς ευρέθη Τσίπρας
(και τις θα το ανέμενεν;)
Του Αντωνίου καλλίτερος.
Και οι δυο μονομαχήσαντες
Ο Αντώνης ενικήθη
Και χάμω έπεσεν πλατύς
Και πάλιν δεν σηκώθη.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Τώρα μια φούχτα στάχτη.
Εν τω Λευκώ αιωνίως μηνί
Ο Αντώνιος εκοιμήθη.
Ήτο λουλούδι της αυγής
Τώρα μυρίζει χώμα.
Και εις βαθύ τον έθαψον
Οι έλληνες μνημούριον.
Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Νάρκισσοος κι ελαιόπρινος
Εφύησαν εις το μνήμα.
Και λάπις λάζουλι, τυρκουάζ,
Ζιρκόνιο,τανζανίτης
Είναι οι λίθοι που κοσμούν
Τον τάφον του Αντωνίου.
Εις μήνα έθανες ψυχρόν
Όσον θερμός κι αν ήσο.
Συνταξιοκόπτη επέθανες 
Μισθοφονιά εχάθης.
Ποίος θα κόπτει τους μισθούς
Τώρα και τας συντάξεις;
Ποίος θα κλείνει τας τιβι;
Ποιος θα βάζει φόρους;
Ποίος εις δοσεις εκατόν
Φόρους θα διαμοιράζει;
Τις έσεται τόσον αβρος
Ως συ Οικοδεσποτης
Να δέχεται τας τρόικας
Και την σκελέαν βγάζων
Ως δώρον να την χορηγεί
Εις τροϊκοεπισκέπτας;
 
Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Όμως εθάνη και άγει.
Δεν θα ορώσιν οι έλληνες
Το λάγνον τώρα βλέμμα
Που εις Άμχερστ τόσας έριψεν
Εις κλίνας φοιτητρίας.
Δεν θα ορώσιν τον έναν του
Δεν θα απολαμβάνωσιν
Τον έναν του να κλείει
Το ν οφθαλμό ότε ομιλεί
Μαγκιόρως εις τονΤσίπραν.
Και πάλιν δεν θα ίδωσιν
Εις την Βουλήν να εισέρχεται
Με φορεμένον μόνον το εν
Του σακακίου μανίκιον
Και με αυτό το μάγκικον
Της φάτσας του το ύφος
Να υβρίζει τον Αλέξιον.
Ψεύδη έτερα θα παύσωσιν
Να ακούωνται εις τα Ζάπια.
Και πάλιν δεν θα ίδωσιν
Ο Αντώνιος να κύπτει
Οσφύν, κορμόν και κεφαλήν
Εις το καθ’ εν παιδάριον
Που εξ Ευρώπης εξορμόν
Ενταύθα καταφθάνει.

Ήτο καλός ο Αντώνιος.
Εις άπαντας θα λείψει.

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Καληνημέρα έλληνες
κι αφού είναι έθιμό μας
τα χάλια μας τ’ αδιόρθωτα
θα πω στο φτωχικό μας.

Και θα τα πω στα γρήγορα
γιατί χαρτί-μελάνι
ακρίβηναν κι αυτά πολύ
κι η σύνταξη δε φτάνει.

Καλή σου μέρα Σαμαρά
μερίδες που μοιράζεις
Δημοκρατίας,  αφού πριν
σαν το αρνί τη σφάζεις.

Γεια σου λαέ κακόμοιρε
που ότι τραβάς τ’ αξίζεις
αφού σ’  ό,τι διατάξουνε
«μάλιστα» εσύ ψελλίζεις.

Γεια σου και Τσίπρα που κι εσύ
δεν ξέρεις τι γυρεύεις
και το λαό όπως όλοι τους
κι εσύ τον κοροϊδεύεις.

Ελλάδα καλημέρα σου
που όλοι σου βάζουν χέρι
και πιότερο όποιον προχωρεί
αυτόν και κάνεις ταίρι.

Καληνημέρα σου και σε
γελοίε Χαϊκάλη
που έφερες στην πολιτική
του θεάτρου τ’ άθλιο χάλι.

Όσο για σένανε Άδωνι,
είτε πουλάς βιβλία
είτε πουλάς πολιτική
βρίθεις από βλακεία.

Γεια σου Καμμένε μου κι εσύ
που αν και σκληρός φασίστας
το παίζεις (άραγε γιατί;)
Συριζο-σαντινίστας.

Γεια σας και σεις, ω! άρχοντες
και μη σεκλετιζό’ στε:
και Τσίπρες εκατό να ρθούν
ούτε που θα το νιώστε.

Τα λέει κι ο Τσίπρας ολ’ αυτά
ψήφους για να μαζέψει
μα όταν έβγει, τους φτωχούς
κι αυτός θα κατακλέψει.

Γεια σας και πάλι τ’ αλλουνού
χρόνου καλά να είστε
αν -ίσως όχι όπως εγώ- 
μέχρι τα τότε ζήστε.

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ
τόπος: το σπίτι του λαού
χρόνος: 21-12-14
πρόσωπα γύρω από το κρεβάτι του Σαμαρά:
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
ΤΣΙΠΡΑΣ
ΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ 
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ


Ο Σαμαράς είναι ξαπλωμένος σ’ ένα κρεβάτι ετοιμοθάνατος.

ΣΑΜΑΡΑΣ
(ξεψυχισμένα)
Γιατρε μου… πεθαίνω;..
ΓΙΑΤΡΟΣ
Όχι κύριε πρωθυπουργέ, δεν είναι τόσο τραγική η κατάστασή σας. Μόνο καλό φαγητό και σε λίγες μέρες θα σηκωθείτε από το κρεβάτι.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Σαν τι φαγητό γιατρέ μου;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Κοτόσουπα, ένα μπιφτέκι, γάλα… δυναμωτικά πράγματα. Και τα φάρμακα που σας έχω γράψει εδώ.
(του δίνει μια συνταγή)
ΣΑΜΑΡΑΣ
(στον σπιτονοικοκύρη)
Φέρε μου σε παρακαλώ λίγο κοτόπουλο…
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Πού να βρεθεί κοτόπουλο κύριε πρωθυπουργέ;..
ΣΑΜΑΡΑΣ
Τι θα πει πού να βρεθεί κοτόπουλο; Αν δεν έχεις στο σπίτι πήγαινε να αγοράσεις λίγο. Πεθαίνω λέει ο γιατρός…
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Το άκουσα κύριε πρωθυπουργέ, όμως κοτόπουλο έχω να δω από την εποχή που ανάλαβες την πρωθυπουργία. Όσο για λεφτά για ν’ αγοράσω, μην τα ρωτάς… Στο τελευταίο διάστημα λεφτά βλέπω μόνο στην τηλεόραση. Αν θέλεις, έχω μαζέψει από προχτές κάτι σάπιες ντομάτες από τη λαική αγορά. Όμως τις έχω καθαρίσει. Πέταξα το σάπιο και το γερο που έμεινε το έχω βάλει να λιαστεί. Μπορώ να σου φέρω μερικά κομμάτια αν θέλεις.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Εγώ να φάω σάπιες ντομάτες; Θέλω να πάω στο σπίτι μου. Ποιος μ’ έφερε εδώ;
ΤΣΙΠΡΑΣ
Εγώ κύριε πρωθυπουργέ.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Γιατί;
ΤΣΙΠΡΑΣ
(δείχνει τον σπιτονοικοκύρη)
Για να έχει φάει κοτόπουλο κι αυτός. Γι αυτό έπρεπε να βρεθείς σ’ αυτό το σπίτι.
ΣΑΜΑΡΑΣ
και να πεθάνω;
ΤΣΙΠΡΑΣ
Αν για να ζήσει αυτός πρέπει να πεθάνεις εσύ…
ΣΑΜΑΡΑΣ
(στον σπιτονοικοκύρη)
Τουλάχιστον τα φάρμακα… φέρε μου τα φάρμακα.
ΓΙΑΤΡΟΣ
Δεν υπάρχουν στα φαρμακεία τα φάρμακα αυτά κύριε πρωθυπουργέ.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Γιατί;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Γιατί τα ακριβά φάρμακα οι φαρμακοποιοί τα   πουλάνε έξω. Καμιά ασπιρίνη μπορώ να σας βρω.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Θα γίνω καλά με ασπιρίνη;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Όχι.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Τότε; Θάνατος;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Τι να σας πω κύριε πρωθυπουργέ, εγώ έκανα τη δουλειά μου. Τώρα αυτός έχει το λόγο.
(δείχνει το σπιτονοικοκύρη)
ΣΑΜΑΡΑΣ
(Στο σπιτονοικοκύρη)
Έχεις εσύ τα φάρμακα;
ΣΠΙΤ
Για να δω… δώσε μου τη συνταγή…
(διαβάζει τη συνταγή, τη δίνει πάλι μστον Σαμαρά)
Μόνον ασπιρίνη…
ΣΑΜ
Θέλω να πάω στο σπίτι μου.
(στον Τσίπρα)
Είπες ότι εσύ μ’ έφερες εδώ. Πήγαινέ με στο σπίτι μου.
ΤΣΙΠΡΑΣ
Εγώ σ’ έφερα. Όμως αν θα πας στο σπίτι σου ή αν θα πεθάνεις το αποφασίζει αυτός.
(δείχνει τον σπιτονοικοκύρη)
ΣΑΜΑΡΑΣ
Πώς με μπερδεύετε έτσι…
(στον σπιτονοικοκύρη)
Εσύ αποφασίζεις;
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
 (δείχνει με τη ματιά του τον Τσίπρα)
Αφού αυτός σ’ έφερε στο σπίτι μου, τώρα εγώ αποφασίζω.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Αποφάσισε γρήγορα λοιπόν!
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Δεν μπορώ γρήγορα. Σε ενάμισυ μήνα θα αποφασίσω. Την ημέρα των εκλογών. Εκτός αν ψηφιστεί πρόεδρος της δημοκρατίας. Τότε θα σου δώσω αναστολή για δυο τρεις μήνες.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Γιατρέ, μπορείς να με κρατήσεις ζωντανό ώσπου να αποφασίσει αυτός;
ΓΙΑΤΡΟΣ
Θα προσπαθήσω. Με σάπιες ντομάτες όμως και χωρίς φάρμακα θα είναι κομμάτι δύσκολο… Μα αν δεν υπάρχει άλλη λύση…
ΣΑΜΑΡΑΣ
Τουλάχιστον θα έχω ένα κρεβάτι να ξαπλώνω και ένα σπίτι για να μείνω ως τότε.
ΣΠΙΤΟΠΙΚΟΚΥΡΗΣ
Μην το περιμενεις. Την Τετάρτη παίρνει η Τράπεζα το σπίτι και με πετάει έξω. Σε τρεις ημέρες θα είσαι άστεγος. Θα σου στρώνω μια παντανία στο χώμα και θα σου βάζω και μια πέτρα για μαξιλάρι. Κι όσο ζήσεις. Δε σε βλέπω όμως να ζεις για πού έτσι γιατί δεν είσαι μαθημένος σε τέτοια.
ΣΑΜΑΡΑΣ
Τσίπρα, δεν μπορούμε να τα βρούμε να ζήσω κι εγώ; 
ΤΣΙΠΡΑΣ
(δείχνει τον σπιτονοικοκύρη)
Ρώτα αυτόν.
(Ο Σαμαράς στρέφει τα μάτια ερωτηματικά προς τον σπιτονοικοκύρη)
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Τι να σου πω; Εξαρτάται. Αν σε στείλω σπίτι σου θα μου δώσεις αν όχι κοτόπουλο τουλάχιστον λίγο ψωμί και λίγο τυράκι για προσφάι;
ΣΑΜΑΡΑΣ
(δυνατά)
Αντίθετα, θα σου κόψω και τις σάπιες ντομάτες…
(βάζει το χέρι του μπροστά στο στόμα. Στον εαυτό του)
Τι είπα!..
(στον σπιτονοικοκύρη, με δυσκολία προφέροντας τις λέξεις)
Ννναι… θθα… σου δώσω… τουλάχιστον…
(δυνατά και γρήγορα)
Θα σου πάρω και τις σάπιες ντομάτες!
(σιγά)
Παναγία μου… τι κάνω;..
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
(θορυβημένος)
Κύριε πρωθυπουργέ, τι λέτε εκεί… Μέχρι σήμερα τους είχατε χοράσει ψέματα, τώρα που αν πείτε ψέματα θα σωθείτε, τώρα λέτε την αλήθεια;
ΣΑΜΑΡΑΣ
Δεν ξέρω μωρέ παιδί μου… τι στο διάολο έπαθα…
ΓΙΑΤΡΟΣ
Κυριε πρωθυπουργέ, οι ετοιμοθάνατοι λένε πάντοτε την αλήθεια. Και σεις, μην ξεχνάτε, είσαστε ετοιμοθάνατος…
ΣΑΜΑΡΑΣ
(ερωτηματικά στον Τσίπρα)
Τσίπρα;…
(Ο Τσίπρας δείχνει τον σπιτονοικοκύρη σηκώνοντας τους ώμους του. Ο Σαμαράς στρέφει προς αυτόν το βλέμμα όλος ικεσία και προσδοκία. Ο σπιτονοικοκύρης σηκώνει το χέρι απαγορευτικά)
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Όχι κύριε πρωθυπουργέ.
ΣΑΜΑΡΑΣ
(με όση δύναμη μπορεί)
Μα με πιέζει η τρόικα! Δεν το καταλαβαίνετε;
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Πώς δεν το καταλαβαίνουμε… γι αυτό ακριβώς είσαι εδώ.
ΣΑΜΑΡΑΣ
(κλαψιάρικα, παραδομένος)
Θα πεθάνω…
(ξαφνικά κάτι σκέπτεται. Μισοσηκώνεται με προσπάθεια από το στρώμα. Στο σπιτονοικοκύρη)
Αν όμως εκλεγεί πρόεδρος δημοκρατίας είπες…
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Τότε θα πάρεις αναστολή θανάτου.
ΣΑΜΑΡΑΣ
(στον εαυτό του δυνατά)
Βγάζω εγώ πρόεδρο δημοκρατίας και τα λέμε μετά…
Αποστολόπουλε!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
(σπεύδει προς το μέρος του Σαμαρά και γονατίζει μπροστά του)
Διατάξτε κύριε πρωθυπουργέ!
ΣΑΜΑΡΑΣ
(τραβάει προς το μέρος του τον Αποστολόπουλο και του ψιθυρίζει στο αυτί, νομίζοντας και αυτός και ο Αποστολόπουλος ότι δεν τους ακούει κανείς, ενώ όσα λέει ακούγονται από όλους δυνατά από ένα μεγάφωνο)
Θα πας στον Στουρνάρα να  σου δώσει καμιά κατοστή εκατομμύρια. Μετά θα πιάσεις μπατίριδες βουλευτές και θα δώσεις από πεντέξη εκατομμύρια στον καθένα για να ψηφίσουνε πρόεδρο δημοκρατίας.
(γυρίζει προς τον σπιτονοικοκύρη και τον Τσίπρα)
Θα σας δείξω εγώ!
ΤΣΙΠΡΑΣ
Κύριε πρωθυπουργέ, όσα είπατε τ’ ακούσαμε όλοι.
(του δείχνει ένα κρυφό μικρόφωνο)
Μ’ αυτό εδώ!
ΣΑΜΑΡΑΣ
(αποκαμωμένος)
Τότε δε μου μένει παρά να κάνω ένα διάγγελμα. Λοιπόν, ακούστε όλοι.
(στον Τσίπρα)
Δώσε μου το μικρόφωνο σε παρακαλώ.
(Ο Τσίπρας του το δίνει. Ο Σαμαράς μιλάει δυνατά σε αυτό, ώστε ξεκουφαίνει όλους όσοι βρίσκονταν εκεί.)
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΕΚΛΟΓΕΣ!
(δίνει πίσω το μικρόφωνο στον Τσίπρα)
ΤΣΙΠΡΑΣ
Πρώτη μου φορά ακούω πως οι εκλογές απαγορεύονται!
ΣΠΙΤΟΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ
Κι εγώ!
ΓΙΑΤΡΟΣ
(κατ’ ιδίαν)
Αμ δε δίνονται έτσι τα φακελλάκια κύριε πρωθυπουργέ μου… δε ρώταγες κι ένα γιατρό;…
ΑΥΛΑΙΑ
Μάριον Μιχελιδάκη, Βάλια Πετούρη

Αυτές τις καρακάξες που τσακώνονται κάθε «σαββατοκύριακο» της ΝΕΡΙΤ ποια θα πρωτομιλήσει, θα τις τρώμε στη μάπα μας για πολύ ακόμα; Δε μας φτάνει η φτώχεια μας να μην μπορούμε να αγοράσουμε αποκωδικοποιητή και να αναγκαζόμαστε να βλέπουμε δυο καρακάξες, πρέπει να προσέχουμε στους (απροκάλυπτους μάλιστα) καυγάδες τους αντί στις, έστω και φιλοφασιστικές ειδήσεις τους (ακόμα κι αν αποκωδικοποιούμε μόνοι μας τα λεγόμενά τους ώστε να βγάζουμε το σωστό συμπέρασμα); Χώρια που προσβάλουν την αισθητική με τα μικρά ονόματά τους: Μάριον και Βάλια παραπέμπουν σε αιθέριες τουλάχιστον υπάρξεις και όχι σε χαρ… βρω… παλιο…  λάμ… σκύλ… αλόγες!

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

                               Η ΠΑΤΑΤΑ

Να πού έφτασαν οι έλληνες που ιερό δεν έχουν
ούτε και όσιο: ενώ όλ’ η γη τον ουρανό κοιτάζει
να δει όχι τα σύννεφα που όπως πάντα τρέχουν
αλλά το αστέρι το λαμπρό που όλα καταυγάζει,

οι έλληνες κοιτάζουν τι πάνω στον ουρανό τους
με μάτια περιέργεια και προσμονή γεμάτα;
Κόνδυλον ένα εδώδιμον πολύ αγαπητόν τους:
ένα καυτό γεώμηλο. Κοινώς: μία πατάτα.

Πατάτα μια που στάλθηκε βολίδα απ’ το Μαξίμου
με προορισμό τη συριζαία πλατεία Κουμουνδούρου.
Και που ας στερείται διεύθυνσης είτε γραμματοσήμου,
πετάει για κει μ’ ενθουσιασμού ενός τη θέρμη πούρου.

Κι αχνίζοντας. Στον ουρανό σύννεφα οι ατμοί της.
Κι η πύρα που απ’ αυτήνε σκα κι Αθήνα κι όλη η Ελλάδα
μυαλά θερμαίνει και κορμιά, αφού κι  η σκέψη ατή της
πατάτας μιας ιπτάμενης θα έφερνε ζαλάδα…

Και ζέχνουν Κήπος Εθνικός, Βουλή και Φιλελλήνων,
ζέχνουν πλατεία Συντάγματος, Λόχου Ιερού πλατεία,
Δημοκρατίας Αργεντινής, Αγίων Αναργύρων,
Πλατεία Ηρώων, κι οι οδοί Αισχύλου και Νικία.

Κι ενώ οι τόποι κάτωθεν της πατατοπορείας
θωρούνε με κατάνυξη το πατατοαστέρι,
να ουρλιάζει δίπλα ο Σαμαράς περί φιλοπατρίας
τ’ άλλο του το ’να τρίβοντας τσουρουφλισμένο χέρι.

                                             -----

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

(Έκτη επέτειος της κοίμησης του Αλέξη)

                                    ΑΛΕΞΗΣ

Ποιος είπε ο Αλέξης χάθηκε; Χάνονται οι Ιδέες
ή πάντοτε στραφτοκοπούν Αγνές και Νιες κι Ωραίες;
Και ποιος την που μπολιάστηκε ολοπρώτη μες στην Πλάση
Ιδέα της Ελευτεριάς, θα μπόρειε να χαλάσει;
Και μόνη Αυτή δεν ήτανε η Ουσία του Αλέξη-
όλα του-Μάτι, Γέλιο, Φως-Αυτή δεν είχε πλέξει;
Κι όταν κανείς τη Λεφτεριά στον Κόσμο μας στεριώνει,
τέτοια Ψυχή-τέτοια Καρδιά ποιο Βόλι τη σκοτώνει;

Ο Αλέξης δεν εχάθηκε. Ζει γύρω μας κι εντός μας
και δίνει Φως στο Σκότος μας και Χρώματα στο Φως μας.

Και Κύριος πάντα του Καλού, που ένα είναι μαζί Του
από παντού ακούγεται η παιδική Φωνή του:
«Ό,τι, μικρός όντας εγώ, δεν πρόλαβα να κάνω
πράξτε το σεις. Εγώ ήσυχος θα βλέπω από ’δω πάνω.
Και είμαι σίγουρος πως σεις Συντρόφια Αγωνιστές μου
όσες εγώ δεν έζησα θα ζήσετε Χαρές μου:
ότι θα φτιάξετε μια Γη που φαύλους δε θα τρέφει
και στ’ Άστρα τ’ άλλα αντρόπιαστη και χαρωπή θα γνέφει».

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ


Χρόνος: Δεκέμβρης 2014
Τόπος: Αθήνα, Μαξίμου
Πρόσωπα:
Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Μαζούχ-Μελχιόρ
Μορς-Γάσπαρ
Σαμαράς Ιωσήφ
Ελλάδα-Μαρία
Τσίπρας-Ηλιού

(μπαίνουν οι Τόμσεν-Βαλτάσαρ, Μαζούχ-Μελχιόρ, Μορς-Γάσπαρ φέρνοντας δώρα)

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Εδώ είμαστε!

Μαζούχ-Μελχιόρ
Φτάσαμε!

Μορς-Γάσπαρ
Είσαστε σίγουροι, εδώ είναι;

Μαζούχ-Μελχιόρ
Σίγουρα. Δε βλέπεις τη φτώχεια τους; Βλέπε και μάθαινε μικρέ.

(μπαίνει ο Σαμαράς-Ιωσήφ)
Καλώς τους. Περάστε.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Καλώς σε βρήκαμε Σαμαρά-Ιωσήφ. Πού είναι το παιδί;

Σαμαράς-Ιωσήφ
(δυνατά προς τα μέσα)
Μαρία!

(μπαίνει η Ελλάδα-Μαρία με την κοιλιά φουσκωμένη και χαμηλά κοιτάζοντας)
Ελλάδα-Μαρία
Γεια σας.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Γεια σου.
(απορημένος, στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Δε γέννησε ακόμα;

Σαμαράς-Ιωσήφ
Όχι όπως βλέπετε.

Μορς-Γάσπαρ
Ήρθαμε νωρίς... Και τώρα τι θα τα κάνουμε τα δώρα;

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
(στον Μορς-Γάσπαρ)
Πάψε μικρέ!
(στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Καλά, δεν έπρεπε να έχει γεννήσει; Εμείς περιμέναμε να βρούμε το παιδί σου εδώ.

Σαμαράς-Ιωσήφ
Δεν βγαίνει το παιδί εξοχότατε.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Γιατί δεν βγαίνει;

Σαμαράς-Ιωσήφ
(μασώντας τα  λόγια του)
Τι να πω… ξέρετε… συμβαίνουν αυτά…

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
(ερωτηματικά προς τη Μαρία)
Μαρία;

Ελλάδα-Μαρία
Δεν ξέρω εξοχότατε. Αυτός ξέρει.

Τομσεν-Βαλτάσαρ
(θυμωμένος  προς τον Σαμαρά-Ιωσήφ και την Ελλάδα-Μαρία)
Αν δεν ξέρει ο πατέρας και η μητέρα ποιος ξέρει;
(στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Δικό σου κατόρθωμα είναι αυτό το παιδί και δεν θέλεις να γεννηθεί;

Σαμαράς-Ιωσήφ
Ξέρετε, δεν είμαι εγώ ο πατέρας…

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Δεν είσαι;.. Και  τότε ποιος είναι;

Σαμαράς-Ιωσήφ
(προς τη Μαρία)
Μαρία…

Ελλάδα-Μαρία
Το Άγιο Πνεύμα είναι ο πατέρας εξοχότατε.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Σαμαρά-Ιωσήφ και Ελλάδα-Μαρία αφήστε τα αυτά σε μένα. Άγιο Πνεύμα και κουραφέλαξα! Εδώ κουβαληθήκαμε με δώρα για χάρη του παιδιού που έπρεπε να έχει γεννηθεί και σεις μου λέτε απλά «δε βγήκε ακόμα»; Εγώ είμαι ο Τόμσεν-Βαλτάσαρ, δεν θα παίζετε τις κουμπάρες με μένα. Ήρθα να δώσω δώρα στο παιδί και δεν το βρίσκω γεννημένο. Και πάλι σε ρωτάω Σαμαρά-Ιωσήφ: Γιατί;

Μορς-Γάσπαρ
(επιδεικτικά θυμωμένος, στην Ελάδα-Μαρία και στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Μα τι χώρα είναι αυτή; Ο Ρωμανός δε βγαίνει, Πρόεδρος Δημοκρατίας δε βγαίνει, η κατάσταση δε βγαίνει, η Κυβέρνηση δε βγαίνει να δώσει αυξήσεις, τώρα δε βγαίνει και το παιδί… Και το Άγιο Πνεύμα να ήτανε ο πατέρας πάλι θα έπρεπε να έχει βγει το παιδί. Και με άγγελο να το έκανες, και οι άγγελοι ξέρουν ότι τα παιδιά γεννιούνται στους εννιά μήνες μετά την επαφή των
γονιών του. Η φύση δεν κοιτάει Άγια Πνεύματα και τέτοια. Μετά εννιά μήνες το παιδί βγαίνει…
(στρέφεται με σεβασμό προς τον Τόμσεν-Βαλτάσαρ. Υποτακτικά)
Καλά δε λέω αρχηγέ;

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
(χωρίς να δώσει απάντηση στον Μορς-Γάσπαρ)
Σαμαρά-Ιωσήφ και Ελλάδα-Μαρία αφήστε τα κόλπα και πες τε μου πότε περιμένετε το παιδί! Εσύ Ελλάδα-Μαρία σαν γυναίκα ξέρεις. Πότε;

Ελλάδα-Μαρία
Εξοχότατε, δώστε σε μένα τα δώρα και θα τα δώσω εγώ στο παιδί όταν γεννηθεί.

Μαζούχ-Μελχιόρ
(στην Ελλάδα-Μαρία)
Κοπέλα μου, τα δώρα θα τα πάρει το παιδί και μόνο το παιδί. Λέγε πότε θα γεννηθεί!

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Λέγε!

Μορς-Γάσπαρ
Λέγε λοιπόν.

Ελλάδα-Μαρία
(φοβισμένη αλλά και αποφασισμένη να μιλήσει. Πηγαίνει κοντά στον Τόμσεν). Θα μιλήσω! Θα σας τα πω όλα! Μόνο ζητώ να με προστατέψετε απ’ αυτόν (δείχνει τον Σαμαρά-Ιωσήφ)

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Μίλα και δεν έχεις να φοβηθείς τίποτε από αυτόν. Στο υπόσχομαι.

Ελλάδα-Μαρία
Πάνε δυο χρόνια που μ’ έχει αφήσει έγκυο. Και θα είχα γεννήσει στην ώρα μου, αν δεν έβλεπε στον ύπνο του ότι το παιδί που θα γεννηθεί θα τον σκοτώσει και θα γίνει αυτό άντρας μου. Και δυο χρόνια τώρα με κάτι βότανα που με ποτίζει αναβάλλει τη γέννηση του παιδιού. Κι εγώ θέλω να γεννήσω κύριε Τόμσεν-Βαλτάσαρ μου. Δεν ξέρετε τι πόνους τραβάω καθώς το παιδί μεγαλώνει μέσα μου…

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
(δύσπιστα)
Ξέρει από βότανα αυτός;

Ελλάδα- Μαρία
Αυτό μόνο βρήκατε να ρωτήστε κύριε Τόμσεν-Βαλτάσαρ μου; Όχι, δεν ξέρει, όμως έχει δυο αγάλματα στο δωμάτιό του, ένα του Γεωργίου και ένα του Αλεξάνδρου, και αυτοί ζωντανεύουν με κάτι ξόρκια που τους λέει και του λένε τι να μου δίνει για να μην γεννήσω. Και  του είπανε και ότι το παιδί θα είναι αγόρι και θα έχει το όνομα Αλέξης.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Το ξέρω. Και δε μου λες, ποιος Γεώργιος; Ο άγιος; Και ο Αλέξανδρος ποιος; ο Μέγας;

Ελλάδα-Μαρία
Όχι. Γεώργιος Παπαδόπουλος και Αλέξανδρος Παπάγος. Όλο εκεί μέσα είναι μαζί τους. Πάρτε με μαζί σας. Θα με σκοτώσει που μίλησα. Σας παρακαλώ…

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Μαρία, μη φοβάσαι καθόλου. Εμείς ήρθαμε εδώ να δώσουμε δώρα στο παιδί και αυτό θα κάνουμε.
(στον Μορς-Γάσπαρ)
Φέρε τα αγάλματα!
(Ο Μορς-Γάσπαρ βγαίνει)
(στην Ελλάδα- Μαρία)
Θα γεννήσεις σήμερα. Τώρα!
(στον Σαμαρά-Ιωσήφ)
Άκου τύπε. Μέχρι τώρα σε ανεχόμασταν γιατί μας έκανες τη δουλειά. Όμως ξέφτισες πια. Άκουσες την Ελλάδα-Μαρία. Με τέτοια προσπαθείς να κρατηθείς; Αλλά εμείς δε θα μεταχειριστούμε βία ούτε μάγια όπως εσύ.
(Μπαίνει ο Μορς-Γάσπαρ με τα αγάλματα και τα αποθέτει στο πάτωμα)
Άκου λοιπόν. Αν μέχρι αύριο μπορέσεις να κόψεις όλες τις συντάξεις και τους μιστούς και να φτάσεις το φι πι α στο εβδομήντα τοις εκατό, τότε σε κρατάμε. Αν όχι, τελείωσες για μας: η Ελλάδα-Μαρία γεννάει και συ πας καλιά σου. Θα τα κάνεις αυτά;

Σαμαράς-Ιωσήφ
Αυτό είναι παράλογο αφέντη.

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Τότε λοιπόν…
(στην Ελάδα-Μαρία)
Μαρία γέννα!

Ελλάδα-Μαρία
Εδώ; Μπροστά σας;..

Τόμσεν-Βαλτάσαρ
Τράβα δίπλα!
(η Ελλάδα-Μαρία βγαίνει. Ο Τόμσεν-Βαλτάσαρ σπάει τα αγάλματα. Από δίπλα ακούγονταιο κλάματα νεογέννητου. Ο Σαμαράς-Ιωσήφ κάθεται σε ένα σκαμνί έτοιμος να καταρρεύσει. Μπαίνει ο Τσίπρας-Ηλιού.)

Τσίπρας-Ηλιού
 Ουφ! Λίγο ακόμα και θα έσκαγα εκεί μέσα...
(Οι τρεις του δίνουν τα δώρα και ύστερα ένα μαχαίρι, δείχνοντάς του τον Σαμαρά- Ιωσήφ. Ο Τσίπρας-Ηλιού δίνει το μαχαίρι στην Ελλάδα-Μαρία δείχνοντάς της τον Σαμαρά-Ιωσήφ. Η Ελλάδα-Μαρία πετάει το μαχαίρι και φυσάει προς το μέρος του Σαμαρά-Ιωσήφ. Εκείνος πέφτει.)

Ελλάδα-Μαρία
(κάνει να αγκαλιάσει τον Τσίπρα-Ηλιού)
Αγάπη μου… Θα με παντρευτείς;

Τσίπρας-Ηλιού
Να ρωτήσουμε πρώτα τον κύριο Τόμσεν-Βαλτάσαρ…

ΑΥΛΑΙΑ

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

ΠΑΡΙΣΙ

«Θα βγούμε εις τα αγοράς.
Θα βγούμε απ’ το Μνημόνιο.
Θα αυξηθώσιν οι μισθοί.
Θα εκδιώξωμεν την τρόικα.

Και, λαέ μου», έλεγε η δυάς,
«μετά πολλών επαίνων
ταύτα άπαντα θα τελεστούν
μέχρι των Χριστουγέννων.»

Ταύτα εδήλωνε η δυάς
λίαν ευτυχισμένη
μα εν Παρισίοις η τριάς
δι άλλα επιμένει.

Και ο μέγας προκαθήμενος
δήλωσε εκ Παρισίων
το όχι των τροϊκανών
θρασέως επισείων:

«Δεν υπεσχέθημεν κενά.
Ως τα Χριστούγεννα είπομεν.
Έχετε δίκαιον εις αυτό.
Όμως σταθείτε: ίδωμεν.

Μπορεί αισίως ν’ αποδειχθεί
ότι εφέτος τ’ άστρι
έφεξε λάθος κι η Μαρία
να ’χει ανεμογκάστρι.

Αλλά κι αλήθεια έγκυος
αν είναι, μπορεί πάλι,
αν και αυτό το απεύχομαι,
θου Κύριε, ν’ αποβάλει.

Οπότε και Χριστούγεννα
δε θα έχωμεν εφέτος
κι εγώ παίρνω παράτασιν
δι εν ακόμα έτος.

Κι αν πάλι η Παναγία μας
τέξει τον Υιόν Της,
δια το προκύψαν ζήτημα
λύσιν εγώ έχω πρώτης.

«Δεν» ένα θέτοντας εμπρός
απ’ ό,τι υπεσχέθην
την νικητήριαν του λαού
ευθύς διαλύω μέθην.

Δεν βγαίνομεν στας αγοράς,
Δεν φεύγει το Μνημόνιο,
Δεν θ’ αυξηθώσιν οι μισθοί,
Δεν διώκομεν την τρόικα.

Κι ούτε ζημία ούτε γαλή.
Και τι ψυχή έχει ένα «δεν»;
Βάλτε μπροστά του ένα «μη»
κι αμέσως να! ένα  μηδέν!

Μηδέν. Τουτέστιν τίποτε.
Γι αυτό σας λέω πως ασφαλώς
πάλι εγώ θα κυβερνώ
είτε έρθει έτσι είτε αλλιώς.»

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

ΤΟ ΦΥΛΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ

Έλληνες λέει ειδικοί το φύλο θα ορίσουν
του σκελετού που ως σήμερα η Αμφίπολη είχε κρύψει.
Κι αφού έλληνες αδυνατούν πάντα να ομονοήσουν,
ο πρώτος ερμαφρόδιτος νεκρός θα μας προκύψει.

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

ΒΟΔΙΩΝ ΚΟΠΑΔΙ


Ελληνικέ λαέ, βοδιών κοπάδι
που πας καθώς τυφλοί πάνε στον Άδη
ελληνικέ λαέ ξεπουλημένε
λαέ στην ίδια σου τη χώρα ξένε!

Κοπάδι δουλικά υποταγμένο
που μες στη φτώχεια σ' έχουν βουτηγμένο
πότε τα δυο σου μάτια θα σηκώσεις
να δεις, να καταλάβεις και να νιώσεις;

Σα σε κεντρίζουνε με τη βουκέντρα
δακρύζουν λούλουδα, πουλιά και δέντρα.
όμως ηδονικά συ μουγκανίζεις
και τον αυχένα πιότερο λυγίζεις.

Τις γραβάτες τους βλέπεις; αν τις σφίξεις
με τη δύναμη που 'χεις θα τους πνίξεις.
Τις ζωστήρες τους βλέπεις: αν θελήσεις
δυο κομμάτια μπορείς να τους χωρίσεις.

Μ' αντίς δάχτυλα οπλές έχεις στο πόδι-
δεν είσ' άνθρωπος έλληνα, είσαι βόδι
κι αν την έγκυα κοιλιά σου τήνε σκίσουν
σαν και σένα βοδάκια θ' αντικρίσουν.

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Ευαγγέλιο Κυριακής 16-11-14
(Ματθ. θ´ 9-13)
Παράγων ὁ Εισαγγελεύς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τω Άστυ, Καρατζαφέρην λεγόμενον, επαιρόμενον αγαθόν όντα ως ουδέποτε δωροδοκηθέντα, κατονομάζοντα δε ετέρους ως άρπαγας του Δημοσίου, καὶ λέγει αὐτῷ• ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς και φερόμενος ως απορών και εξιστάμενος ἠκολούθησεν αὐτῷ. Καὶ ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τω Ανακριτηρίω, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ λωποδύται και καταχρασταί ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ Καρατζαφέρη. καὶ ἰδών ο λαός ηρώτα τοῖς μαθηταῖς αυτού Πλεύρη και Αδώνιδι• διατί μετὰ τῶν λωποδυτών και καταχραστών ἐστη ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; ούτος γαρ εστιν ὁ ψέγων ετέρους ως ληστάς και σφετεριστάς και ο καυχώμενος δια το αυτοδημιούργητον αυτού και δια πωλήσεις πάγου και γάλακτος παιδίου έτι όντος. ο δὲ Εισαγγελεύς ἀκούσας εἶπεν αὐτοῖς• ούτω τω όντι αυτός ελάλει, πλην εν τοις πράγμασιν ούτος ελάμβανεν μίζαν-ως οι εθνικοί μετά πάροδον δύο χιλιετιών θα ονομάζουσι την δωροδοκίαν-κατά την προμήθειαν αρμάτων, δοράτων, τόξων και βελών του στρατού, και είχεν προς τούτο ιδρύσει δυο οφ-σορ εταιρίας-ως οι εθνικοί μετά πάροδον δύο χιλιετιών θα καλούσιν τας υπερακτίους συλλεκτικάς ταλάντων αποικίας. οὐν ήλθον ανακρίναι εντίμους αλλά διεφθαρμένους και ανηθίκους. πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν τιμωρίαν θέλω καὶ οὐ παραγραφήν. οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς απολογίαν. ουκ ήλθον συγχωρήσαι αλλά μπαγλαρώσαι.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Είναι, οι πλούσιοι, άνθρωποι;

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

ΟΙ ΕΚΑΤΟΝ ΟΓΔΟΝΤΑ

Είπε ο Σαμαράς: Θα βρεθούν οι εκατόν ογδόντα.

Και βέβαια θα βρεθούν.
Τα υπόλοιπα είναι τερτίπια.

Βουλευτές που κάνουν τον καμπόσο
αλλά μετά «σκεπτονται ωριμότερα»
και θυσιάζονται για «το συμφέρον της χώρας»,
ή βλέπουν πως «τα πράγματα άλλαξαν»,
και «οι συγκυρίες οι εντός και οι συμμαχικές»
άλλα επιτάσσουν.
Και ‘αλλα τέτοια.

Κανείς δε λέει πως δε θέλει ρέστος ν’ απομείνει
από το χρήμα που η ιδιότητα του βουλευτή στιβάζει,
ή πως να σπρώξει θέλει λίγο τον καιρό ίσαμε πλήρως
να ξεχαστεί ο έλεγχος του «πόθεν έσχες»,
ή για να μην η εφορία-όλα γίνονται-τον κάνει στόχο.
Και μερικοί, φασίστες ως μεδούλι,\
«για να μην έρθουν οι κουμουνιστές του Τσίπρα».
\
Τέλος το πράγμα θα δουλέψει όπως κάθε 
που η σαπίλα της Δεξιάς
τα δημοκρατικά βουλώνει τα φρεάτια 
και πνίγεται στο φασισμό η χώρα.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Πρόσωπα: Σαμαράς, Μάγος, μαθητής, συνταξιούχος, πολίτης, νοικοκυρά, υπάλληλος, Τσίπρας.
Τόπος: Γραφείο του Σαμαρά.

Σαμαράς
(στο Μάγο)
Πρόσεξε γιατί θέλω να μου εξηγήσεις κάτι στο τέλος.
(πατάει ένα κουμπί)
Να έρθει ο μαθητής
(μπαίνει ο μαθητής)
Θα σε αφήσω αγράμματο.
Μαθητής
Όπως διατάξετε κύριε πρωθυπουργέ.
(βγαίνει ο μαθητής)
(πάτημα κουμπιού, μπαίνει ο συνταξιούχος)
Σαμαράς
Θα σε αφήσω χωρίς καθόλου φαγητό και φάρμακα.
Συνταξιούχος
Όπως νομίζετε κύριε πρωθυπουργέ.
(βγαίνει. Κουμπί, μπαίνει ο πολίτης)
Σαμαράς
Θα σε κυβερνώ απολυταρχικά.
Πολίτης
Όπως διατάξετε κύριε πρωθυπουργέ.
(βγαίνει. Κουμπί, μπαίνει η νοικοκυρά)
Σαμαράς
Θα ψωνίζεις όλο και πιο ακριβότερα τα τρόφιμα.
Νοικοκυρά
Μάλιστα κύριε πρωθυπουργέ.
(βγαίνει. Κουμπί, μπαίνει ο υπάλληλος)
Σαμαράς
Θα σου κόψω μισό μισθό.
Υπάλληλος
Δεκτό κύριε πρωθυπουργέ.
(βγαίνει. Κουμπί, μπαίνει ο Τσίπρας)
Σαμαράς
Θα κυβερνάω σαν να μην υπάρχεις.
Τσίπρας
Εντάξει Αντώνη.
(βγαίνει. Κουμπί, μπαίνει ο Τούρκος)
Σαμαράς
Όλα τα πετρέλεια του Αιγαίου είναι δικά μου.
Τούρκος
Μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι.
(βγαίνει)
Σαμαράς
(στο Μάγο)
Τον άκουσες; Γι αυτό σε θελω. Εξήγησέ μου, γιατί αυτός δεν με υπακούει;..

                                                     ΑΥΛΑΙΑ

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014 – Ζ΄ ΛΟΥΚΑ
(Λουκ. η΄ 41-56)

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ: Λουκ. η΄ 41-56
41 καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα Λαός, καὶ αὐτὸς εργάτης της γης ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Τσίπρα παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, 42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ονόματι Ελλάς, ὡς ἐτῶν εκατόν εννενήκοντα και τριών, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν. ᾿Εν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. 43 καὶ γυνὴ ονόματι Δημοκρατία οὖσα ἐν ρύσει αἵματος εκ γενετής, ἥτις πολιτικοίς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, 44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. 45 καὶ εἶπεν ὁ Τσίπρας· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Σταθάκης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· διδάσκαλε, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; 46 ὁ δὲ Τσίπρας εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. 47 ἰδοῦσα δὲ ἡ Δημοκρατία ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθους, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. 48 ὁ δὲ Τσίπρας εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. 49 ῎Ετι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ εργάτου γης λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ Ελλας η θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν αρχηγόν. 50 ὁ δὲ Τσίπρας ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. 51 ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Σταθάκην καὶ Δραγατσάκην καὶ Λαφαζάνην καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα 52 ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. 53 καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. 54 αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου. 55 καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν ότι ένεκεν Κρίσεως επί εξαετίαν άσιτος ήν. 56 καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτής.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

9 Νοεμβρίου- Διεθνής Ημέρα κατά του Φασισμού Και του Αντισημιτισμού
Μετάφραση στα νέα ελληνικά:
9 Νοεμβρίου-Διεθνής ημέρα κατά του Σαμαρισμού και του Ελληνισμού.

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

ΤΡΕΧΟΝΤΑ

α.
ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΟΥ ΔΕΝΔΙΑ

Το σπαθί σου Δένδια βάλτο στο θηκάρι.
και τη φόρα κόψε για καυγά την τόση:
μισθωτών κεφάλια τόσα έχει πάρει
όπου το καημένο έχει πια στομώσει.


β.

6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗ ΤΗΣ
ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ
ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ
ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Κάνετε πολέμους.  Ένας άλλον φάτε
Προσοχή τη χλόη μόνο μην πατάτε.


γ.
ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΥΛΙΟΥ-Ο ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ «ΖΕΙ»

Α! Ρε Κασιδιάρη! Κι απ’ τη φυλακή,
τη Βουλή τρομάζεις σα να είσαι εκεί!



δ.
ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Αφού ρημάξανε την Οικουμένη
μ’ όπλο τον Καπιταλισμό
το ρήμαγμα να παραμένει
ζητούν, μα με άλλον οπλισμό.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ...

Θα 'ρθει καιρός...
Θα 'ρθει καιρός...
Θα 'ρθει καιρός που η ιδιοκτησία θα είναι μια φριχτή ανάμνηση.
Θα 'ρθει καιρός που το χώρισμα της γης σε πατρίδες θα είναι μια ντροπερή θύμηση.
Θα 'ρθει καιρός που η θρησκεία θα έχει λυώσει μέσα στη γνώση σα χιόνι στη φωτιά.
Θα 'ρθει καιρός που η οικογένεια θα είναι μια περασμένη ανεπίστροφα κατάρα.
Θα 'ρθει καιρός.

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 2 Νοεμβρίου 2014 (Ἡ παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου) - ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙϚ´ 19 - 31
Ἄνθρωπος δέ τις πολιτικός, ήν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο εν Παρισίοις καὶ Ρώμη εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Συνταξιούχος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τήν βίλαν αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν απορριμμάτων τῶν ριπτομένων υπὸ τῆς οικιακής βοηθού τοῦ πλουσίου πολιτικού εις το απορριμματοδοχείον· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἐπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. Εγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς την ντάτσα Λένιν· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ Λένιν ἀπὸ μακρόθεν καὶ Συνταξιούχον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Λένιν, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Συνταξιούχον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. Εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Συνταξιούχος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς την Βουλήν των συν-τρόφων μου· Έχω γὰρ διακοσίους εννενήκοντα εννέα ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ Λένιν· ἔχουσι Κουτσούμπαν καὶ τοὺς κομμουνιστάς· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. Ο δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Λένιν, ἀλλ’ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Κουτσούμπα καὶ τῶν κομμουνιοστών οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

ΕΥΡΩΦΑΤΣΕΣ

Θα έλεγα τον Μάριο Ντράγκι
πως δεν τον έχουμε ανάγκη.

Αντίθετα όμως τον Ρομπάϊ-
αυτόν τον έχουμε σταντ-μπάϊ.

Για την Λαγκάρντ μας την Κριστίν
είναι ψηλή, αυτήν άσ’ την …

Η γερμανίδα μας η Άγγελα
πρωθυπουργός μας να ’ταν θα ’θελα.

Και απορώ τι ο μαύρος Σόιμπλε
με το δικό μας σόϊ έχει το μπλε…

«Αυτά που λέει ο Κλοντ Γιουνκέρ,
πες Μητσοτάκη τ’ είναι;» «Ανφαίρ»…

Το ύφος του Ολάντ του Φρανσουά
δεν είναι σα να λέει: “L’ Etat c’ est moi!”?...

Αφού κι εσύ υπάρχεις Μάριο Μόντι
έχουμε στην Ευρώπη κι εμείς «δόντι»…

Συνάδελφέ μας συ -ΟΛΕ!- Ραχόϊ
σαράκι και τους δυο ίδιο μας τρώει…

Αν μας βοηθήσεις τελικά
Μπαρόζο μου εσύ Ζοζέ,
θα ’χεις μπουκάλι ένα κρασί-
το θέλεις άσπρο ή ροζέ;

Και συ ωρέ Νικόλα Σαρκοζί
...μα πήρα φόρα… όχι, αυτός δε ζει…

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

ΛΑΌΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΊ

Ψοφίμι ο λαός. Πάνω κοράκια
που ο ίδιος έφτιαξε για να τον φάνε.
Κοιτάτε τη δουλίτσα σας παιδάκια:
τα πράγματα είναι όπως πρέπει να ’ναι.
ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑΤΡΟΊ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ

Τους έλληνες τους σώσαμε,
πάμε και για τους ξένους!
Να σώζει-τι τα θέλετε-
η μοίρα είναι του Γένους!


Γιατροί του κόσμου οι έλληνες!
Τι πρόοδος η χώρα!
(Μ' από άλλα κι αν τους γιάτρεψαν,
...τους εκολλήσαν ψώρα…)

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

ΠΡΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-ΑΠΌ ΤΟ ΣΚΑΙ

Ρε τι μυστήριοι που είμαστε οι έλληνες αλήθεια
τη ζήση μας να τρέφουμε μόνο με παραμύθια!
Έλληνα τον Αλέξανδρο να είναι τονε θέλουμε
και στους καημένους σκοπιανούς τα εξ αμάξης ψέλνουμε
στη φιέστα που οργάνωσε του ΣΚΑΙ το κανάλι
που γελοιότερη απ’ αυτή καμιά δε γίνηκε άλλη.
Α! Ρε κανάλι πρόστυχο με τέτοια που ασχολείσαι
αντί σε πλαίσια αληθινά και στέρια να κινείσαι…
Α! Ρε κανάλι πρόστυχο που ενώ ουρανό θυμίζεις
σε τέλματα προαιώνια κι άπατα μάς βυθίζεις…


ΠΡΩΤΟΙ ΣΕ ΟΛΑ ΟΙ ‘ΕΛΛΗΝΕΣ
Πρώτοι σε όλα είμαστε να μην αβασκαθούμε-
πρώτοι στη γη φανήκαμε και πρώτοι θα χαθούμε.
Τις καταθέσεις πρώτοι εμείς απ’ όλους εγγυηθήκαμε
προτού να έρθει ακόμα εδώ-πολύ προτού-η Κρίση
(κι αν χρήμα κάποιος θα ιδεί μέσα της που εμπήκαμε,
κατάμουτρα τη φάτσα μου τη λιπαρή να φτύσει).
Και πρώτοι εμείς επήραμε τα μέτρα για τη γρίπη
κι ύστερα ακολουθήσανε οι ευρωπαίοι οι τύποι
(κι αν μέτρο ένα πάρθηκε, τη μύτη μού τρυπάτε).
Και πρώτοι απ’ όλα είμαστε βέβαια στη βλακεία
που ενώ μαθαίνουμε κουνγκ-φου και πάλη και καράτε
μα πέφτουμε λιπόθυμοι σε μια πεζοπορία.



ΑΊΝΤΑ

Βρέθηκε ο που μας έλειπε της συνέχειάς μας κρίκος!
Εκατομμύρια χρόνια πριν-σαρανταεφτά γεμάτα-
έζησε και σκεφτότανε: «θα με ’βρουνε, ή μήπως
αδίκως άλυωτα τα οστά η βούλησή μου εβάστα;»

Μα τονε βρήκανε: κι αυτός έτσι εδικαιώθη
κι οι ανθρώποι που λυσσάξανε ώσπου να τονε βρούνε
και πια σε αγώνες άγονους άλλους να ξανοιχτούνε
ξεφεύγοντας απ’ του «σ’ αυτόν» το άφευγο το «γνώθι».



ΑΝΟΙΞΑΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Άνοιξαν τα σχολεία μας και οι αυλές γεμίσαν
με υπουργούς, υφυπουργούς, δήμαρχους, κομματάρχες,
που λόγους λαύρους βγάζουνε πλήθος για την Παιδεία
είτε κατηγορώντας την, επαίνων είτε πλήρεις.

Και μέσα στη λαμπρότητα την πανυγηρικήν των,
μικρά παιδάκια, αμήχανα κατά το μάλλον και ήττον,
στέκουνε περιμένοντας οι λόγοι να τελειώσουν
ελπίζοντας ότι κι αυτά υπάρχουν πως θα νιώσουν.



               ΕΝΑΣ ΠΑΣΟΚΤΖΗΣ ΜΙΛΑΕΙ

Έτσι είναι κύριοι-κλέψαμε-εμείς το ομολογούμε.
Μα είναι η αμαρτία μας αυτή συχωρεμένη
αφού ο λαός που άφησε το αίμα να του πιούμε
μας παραμέρισε…και πια κακία καμιά δε μένει.

‘Έτσι ο λαός μας ο καλός στις κυβερνήσεις κάνει:
αφού η κάθε μία τους μέχρι σκασμό χορτάσει,
στην πάντα όσα έφαγε, για να χωνέψει βάνει
και άλλην φέρνει, ως κι αυτή απ’ το φαί να σκάσει.

Μα το ΠΑΣΟΚ καλό παιδί έχει εσχάτως γίνει.
Τα λάθη τότε που έκανε δε θα τα κάνει πάλι.
Με άλλα, νέα κόλπα πια το αίμα θα σας πίνει
και στο ίδιο (μ’ άλλες μέθοδες) θα σας βυθίσει χάλι.
ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ

Οι κυρίες των υπουργών!
Τι καλές γυναίκες που ’ναι!
Και στα τόσα του σπιτιού
πόσο τα έξοδα βοηθούνε!

Βάζουν μια υπογραφή
και μία βίλλα-ιδού! κερδίζουν
Βάζουνε και άλλη μια
και-οι καλές μας!- θησαυρίζουν!

Και, οι καημένες, προσπαθούν
τις δουλειές γοργά να σπρώξουν
μη τον σύζυγο υπουργό
απ’ το υπουργείο διώξουν

κι αρκεστούν τα όσα ως πριν,
έχουν φάει, να μασάνε,
μιας και –αλίμονο!- υπουργού
πια γυναίκες δεν μετράνε…

Και μην πάει το μυαλό
κανενός που με διαβάζει
πως γιατ’ είναι υπουργού
σύζυγος χρυσάφι βγάζει-

όχι-το ίδιο θα γινόταν
και αν μόνο κόρη του ήταν:
πάλι ούτε μια θα είχε
στις που κάνει μπίζνες ήτταν.

Και κουνιάδα κι αδερφή
και γνωστή και φιλενάδα
τέτοια θα ’χε κέρδη αυτή
στην ταλαίπωρη Ελλάδα.

Κι όλες τους γι αυτό κοιτούν
πώς συγγένεια ν’ αποκτήσουν
οι γυναίκες, με υπουργό,
έτσι ώστε να πλουτίσουν

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

ΣΥΡΙΖΑ: ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ

Με την Ευρώπη τα ’βαλε. Τώρα και με το ΝΑΤΟ.
ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο συνδικάτο.
Και αν να πει μπορούσε κι «έξω οι βάσεις»
άντε μετά τον Τσίπρα να τον πιάσεις…



ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΕΡΝΤΟΓΚΑΝ ΣΑΜΑΡΑ

Σαμαράς και Ερντογκάν:
ο Δαυίδ και ο Γολιάθ.
Σαμαράς και Ερντογκάν:
ο Καβάφης  και η Πλαθ.
8  Σεπτέμβρη, ημέρα κατά του αναλφαβητισμού
(ποίημα για τα παιδιά)

Βου και α βα… που και ι πι. Γελάτε...
αυτό ήθελα κι εγώ.  Λοιπόν αστείο
δεν είναι, άνθρωποι ούτε αυτό να ξέρουν
που έναν πολύχρονο έχουν κιόλας βίο;

Μα όμως δυστυχώς για κλάματα είναι
κι όχι για γέλια τέτοια μια κατάντια-
άνθρωπος δίχως γράμματα ζει σάμπως
να παίζει μποξ κανένας δίχως γάντια.

Η ανθρωπότητα δε θα προοδέψει
αν γράμματα όλοι οι άνθρωποι δε μάθουν.
Αλλιώς, όπως και τώρα το παθαίνουν,
θα τους αξίζει κι ό,τι αν άλλο πάθουν.

Οι δυνατοί τους κάνουν ό,τι θέλουν
και οι γραμματισμένοι τους αγνοούνε.
Στο περιθώριο ζουν της κοινωνίας
και δε μιλάνε-ούτε λαλούν: βοούνε.

Κι αν οι γραμματισμένοι θα πληθύνουν,
τότε θα λιγοστέψει η δυστυχία,
που τώρα, πάνω της για να ψηλώσει,
των λιγοστών πατάει η ευτυχία.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 7 Σεπτεμβρίου 2014 - Κατά Ιωάννην Γ' 13-17
Καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν Φασισμόν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ Φασισμοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς της Απολυταρχίας ὁ ὤν ἐν τῷ Φασισμώ. Καὶ καθὼς Κωνσταντίνος Καραμανλής ὕψωσε τον όφιν τού Φασισμού ἐν τῇ ἐρήμῳ μεταπολεμική Ελλάδι, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν της Απολυταρχίας Σαμαράν ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴποτε πτωχυνθεί ἀλλ’ ἔχῃ κονόμαν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Ολοκληρωτισμός τους φασίστας, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ Σαμαράν τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ πτωχυνθεί ἀλλ’ ἔχει κονόμαν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Απολυταρχισμός τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς την Ελλάδα ἵνα σώσει την Ελλάδα, ἀλλ’ ἵνα απωλεσθεί η Ελλάς δι’ αὐτοῦ.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2014

ποιήματα για παιδιά
      (μετάφραση)

ΠΡΩΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
(NASH)

Μια μέρα νέα ξημέρωσε.
Γλυκά κοιμήθηκα κι ωραία περπατώ.
Θεούλη, σου υποσχέθηκα
εχτές το βράδυ λίγο πριν να κοιμηθώ
ποτέ να μη θυμώσω και ποτέ
να μη με άλλο πάλι τσακωθώ αγόρι.
Τους τέτοιους όρκους να κρατάς
δε θέλει, όταν κοιμάσαι, διόλου ζόρι.
Μα σήμερα θεούλη μου,
τους όρκους μου αυτούς θα προσπαθήσω-
γιατί πολύ σε αγαπώ
και όσο είμαι ξύπνιος να κρατήσω.
                  -----

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

ποιήματα για παιδιά
(μετάφραση)


ΠΕΡΝΑ ΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΒΑΡΚΑΡΗ
(ROSSSETTI)

«Πέρνα με απέναντι βαρκάρη
σε παρακαλώ.»
«Ένα ευρώ αν θα μου δώσεις
τότε σε περνώ.»

«Έχω ένα ευρώ στην τσέπη
και παιδάκι είμαι καλό.
Πέρνα με καλέ βαρκάρη
σε παρακαλώ.»

«Πέρνα μέσα κοριτσάκι
ή καλό είσαι ή κακό.
Το ευρώ σου αφού μου δώσεις
τότε σε περνώ.»




ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
(CARNEY)

Μικρές νερού σταγόνες
φτιάχνουν τον ωκεανό.
Άμμου μικρά σβολάκια
τη γη ‘όπου πατώ.

Και οι μικρούλες οι στιγμές-
μικρές και ταπεινές-
φτιάχνουν την αιωνιότητα-
τους άσωστους αιώνες.

Έτσι τα λόγια αγάπης μας
κι οι τρόποι όλο ευγένεια
μικρά κι αυτά, μα φτιάχνουνε
μια γη παραδεισένια.





ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
(STEVENSON)

Όταν θα μεγαλώσω και άντρας πια  θα γίνω
και δυνατός θα είμαι και διαταγές θα δίνω
θα πω σ όλα τ’ αγόρια-και στα κορίτσια ίδια-
να μη με τα δικά μου παίξουν ξανά παιχνίδια.

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014


(Το παρακάτω είναι από την εποχή που λέει η ημερομηνία του. Όμως πάντοτε είναι επίκαιρο όταν πρόκειται για την Ελλάδα και για τις σκέψεις των «πολιτικών». Π.χ.  βάλτε σήμερα το όνομα όποιου «πολιτικού» αντί του Καραμανλή, και θα έχετε τον καθρέφτη του μυαλού του «πολιτικού» αυτού.)

Σελίδες ημερολογίου Κώστα Καραμανλή
27-8-07

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Δεν ξέρω τι τους έπιασε όλους τους και φωνάζουν
και γλώσσα μέρες έχουνε που μέσα τους δε βάζουν.
Κι αν αφανίστηκαν χωριά και κάηκαν ανθρώποι,
κι αν εχαθήκαν εντελώς χρόνων πολλώνε κόποι,
τι το περίεργο σ’ αυτό-κάποτε θα γινόταν.
Όλα τελειώνουν κάποτε. Κι ή το αυγό την κότα,
ή η κότα γέννησε τ’ αυγό, κάποτε και τα δυο τους
θα έβρισκαν πάνω στη γη αισίως το θάνατό τους.

Και μη νομίστε πως αυτά τα λόγια είναι δικά μου.
Τα λένε οι φιλόσοφοι, κι αυτοί που εδώ χάμου-
μες στην Ελλάδα- εζήσανε, μα κι όσοι παραπέρα:
στη Γερμανία, την Αμερκή, Γαλλία, Ινγκλετέρα...
Όλα στη ζήση είναι ατμός-το είπε κι ο Σωκράτης
και ας μην ήταν και πολύ, όπως λένε, δημοκράτης.
Λοιπόν θα κάνω πέρα εγώ τους τόσους φιλοσόφους
γιατί η φωτιά μάς έκαψε δάση, χωριά και λόφους;

Κι εγώ, που τα μπατζάκια μου στάζουν δημοκρατία,
παρασπονδία θα ’κανα σε βάρος της καμία;
Απ’ τον Εθνάρχη θείο μου καλά έχω διδαχτεί
δημοκρατία αληθινή και βέρα τι θα πει.
Κι από τον άλλο θείο μου-τον Αχιλλέα λέω-
έμαθα ηλίθιου πώς, λαού, να καλοζώ ελέω.
Κι ήταν το πρώτο μάθημα κι από τους δυο που πήρα,
πως η Ελλάδα κι ήτανε και θα ’ναι κακομοίρα,
κι ότι ο λαός ο ελληνικός πάντα σε μας θα τρέχει
αφού ανάγκη για ληστές και δολοφόνους έχει.
Και τώρα που έπιασε φωτιά, λένε άνθρωποι πως καίγονται,
και οι περιουσίες τους ότι καήκαν κλαίγονται.
Αλήθεια τι θα θέλανε μία φωτιά να κάνει,
αν όχι στάχτες και καπνούς ν’ αφήνει όπου πιάνει;
Για τριών ουρλιάζουν ημερών τις φλόγες και την πύρα.
Την μπροστινή του ο καθείς βλέπει βεβαίως πήρα.
Αλλά δε βάζει κατά νου ότι για τρία χρόνια
ούτε χωριά εκάηκαν, ούτε άνθρωποι, ουτ’ αλώνια...
Χίλιες διακόσες πέρασαν χωρίς φωτιές ημέρες
και για πεντέξη μοναχά μου αμολάν φοβέρες
πως δε θα με ψηφίσουνε, κι ότι θα με μαυρίσουν
και της εμπιστοσύνης τους ότι θα με στερήσουν.
Σας λέω-ειν’ αχάριστοι. Κι εξήντα που καήκανε,
όμως εκατομμύρια ειν’ όσοι δεν καήκανε.
Ένας μονάχα εκάηκε στις εκατό χιλιάδες.
Λόγο θα κάνουμε γι αυτό; Αυτά είναι κουζουλάδες.
Και βγαίνει κι ο ξεϊγκλωτος-αυτός ο Παπανδρέου
και νεκροθάφτης γίνεται του ονείρου μου του ωραίου
(που κάθε μέρα έβλεπα, κοιμόμουν δεν κοιμόμουν),
ότι εγώ πρωθυπουργός και πάλι θα γινόμουν,
και μία δε θα έμενα παρένθεση κι εγώ
καθώς εκείνος ο ψηλός έμεινε ο Μητσοτάκης,
και τετραετίας δεύτερης τα κλέη θα τρυγώ
και Κώστας θα γινόμουνα και όχι πια Κωστάκης.

Ύστερα, η Πελοπόννησος, είχε πολύ πλουτήνει
και κάτι έπρεπε γι αυτό-και γρήγορα-να γίνει.
Γιατί δεν πρέπει η Ήπειρος- παίρνω στην τύχη αυτήνε-
το παραπαίδι της μικρής πατρίδας μας να είναι.
Πρέπει να φτιάξει η χώρα μας κι άλλες περιοχές
φτωχές και κακομοίρικες, έστω και με φωτιές.
Την ανισότητα εγώ δε θα την ανεχτώ
και διαφορές στη χώρα μου μέσα δε θα δεχτώ.
Και αν βουνά εμπόρειγα να πάρω από την Ήπειρο,
και στην Ηλεία να τα ’βαζα, θα γίνονταν καλύτερο
το σχέδιο για ισότητα που έχω στο μυαλό μου,
και που σας λέω εν τιμή, ολόκληρο ειν’ δικό μου.
Σχέδιο που κάνει να ωχριά κι αυτό της Παπαρήγα
που την ισότητα αυτή επιθυμεί σε λίγα.
Εγώ ισότητα ως σ’ αυτή τη Φύση θα επιβάλω,
απ’ τη Λαμία κι ας χρειαστεί να πάρω και τον Μπράλο.

Μα κι άλλοι λόγοι είναι πολλοί που ΄καψα το Μοριά
κι από το χάρτη άφησα να σβήσουνε χωριά:
Α! του Ηγέτη το μυαλό πρέπει μακριά να βλέπει !
Με ηγέτες τέτοιους σαν εμέ τα έθνη γράφουν έπη!

Λοιπόν εσκέφτηκα-κι ορθώς-ότι οι πάμπλουτοί μου
οι μεγαλοβιομήχανοι, κι οι άλλοι κολλητοί μου,
μια ευκαιρία θέλουνε να δώσουν λίγο χρήμα
για να μειωθούν οι φόροι τους οι τόσοι παραχρήμα,
και πια να ξαναρχίσουνε και πάλι να πλουταίνουν
και τα κυβερνοστήριχτα κέρδη τους ν’ ανεβαίνουν,
ώστε σε μέρες λιγοστές μετά τις πυρκαγιές
πάλι να πουν στις κάλπες μπρος στη Δεξιά το «γιες»,
κι ο φαύλος έτσι αδιάκοπα ο κύκλος να τραβάει,
και όπου εγώ την οδηγώ η χώρα μου να πάει.
Κατόπιν (διόλου οι έλληνες οι άμοιροι δε σκέφτονται,
μονάχα τον πρωθυπουργό χούϊ έχουνε να μέμφονται)-
κατόπιν σκέφτηκα λοιπόν ότι οι οικοδόμοι
της εργασίας γι αυτούς κλειστοί βρίσκουνε να ’ναι οι δρόμοι.
Γι αυτό και έπρεπε κι αυτοί κάποιες δουλειές να βρούνε
ώστε να μη μου κλαίγονται, και μου ψωμοζητούνε.
Κι αφού γι αυτούς δε νοιάζεται πλέον η Παπαρήγα
κάμποσα μεροκάματα να τους χαρίσω επήγα.
Τουτέστιν όλα τ’ άφησα τα σπίτια να καούνε
δουλειές κι αυτοί οι άμοιροι για κάμποσο να βρούνε.

Κι ύστερα με κατηγορούν πως δεν υπήρχε σχέδιο.
Υπήρχε, υπάρχει, κι ειν’ αυτό: σε κάθε οροπέδιο
καινούργιοι να υπάρξουνε κι ωραίοι οικισμοί
που ανάγκη να μην έχουνε κι ας γίνουνε σεισμοί.

 (Γι  αυτό εύκολα δε γίνεται καθείς πρωθυπουργός
γιατί δεν έχει όραμα-όπως εγώ, ευτυχώς!..)

Μα κι άλλη μία φαεινή εγώ έκανα σκέψη:
πως, τόσο που οι έλληνες προσφάτως έχουν ρέψει,
το μόνο που θα μπόρηγε κι αυτούς (κι εμέ!) να σώσει
θα ήτανε το χέρι μου σε ζητιανιά ν’ απλώσει.
Να δώσουν οι κουτόφραγγοι, να δώσουν οι αμερκάνοι,
να δώσει η Κύπρος η κλεινή, οι Πέρσες, οι Αφγάνοι,
να δώσει το Ουζμπεκιστάν, ρώσσοι κι ισραηλίτες,
ο Πάπας, οι καλόγεροι, οι Αρειανοί, οι Ναϊτες,
με λίγα λόγια όλοι τους οι μπάσταρδοι να δώσουν
αν το ξενοδοχείο τους έχουν σκοπό να σώσουν.

Μα δεν μπορούσα έτσι απλά να τους ζητήσω χρήμα-
κιόλας αφού απ’ το πάχος μου δύσκολα πάω το βήμα.
Γι αυτό κι εγώ εσκέφτηκα την Ολυμπία να κάψω
κι ύστερα μπρος στον έρωτα που ’χουν γι αρχαία να κλάψω.
Κι ιδιαίτερα δεν είχα εγώ να πάρω κάποια μέτρα,
ώστε άκαυτη αρχαία μας να μη μας μείνει πέτρα,
παρά θ’ αρκούσε μονάχα να βάλω τον Πολύδωρα
του τουρισμού μας να φυλά τα μάρμαρα τα ζείδωρα.
Έτσι που είναι άμυαλος και άσχετος και βλάκας
αμαύριστη δε θα ‘μενε καμιάς η ασπράδα πλάκας.
Κι έτσι έγινε. Και άρχισαν οι ξένοι να μας δίνουν
ώστε άκαυτα όσα έμειναν, άκαυτα και να μείνουν.

Έτσι και πάλι μάγκες μου τη βόλεψα τη φτιάξη,
της κάλπης το αποτέλεσμα που άρδην θα τ’ αλλάξει.
Γιατί θα δώσω στο λαό πολλά λεφτά να φάει.
Και (άλλο σχέδιο),όταν τον δω με λύσσα να μασάει,
μια κάλπη θα του βάλω εμπρός, ακόμα ενώ πεινάει,
και του φαγιού κουνώντας του μπρος-πίσω το καρότο,
το κόμμα μου αναμφίβολα θα φέρω πάλι πρώτο.
Και κάπου αν δω τη μηχανή που έστησα να σκαλώνει,
θα βάζω τον Πολύδωρα κάτι, έτσι, να δηλώνει.
Κι αν παραγίνει το κακό, κι άλλο έχω μέτρο επίσης:
αμέσως θα υποσχεθώ κι άλλες μεταρρυθμίσεις.
Μα μέχρι εκεί του ηλίθιου μας λαού δε φτάνει η χάρη-
με μια υπόσχεση καθείς μόνο, τόνε τουμπάρει...

Γι αυτό τους βουλευτάδες μου τώρα θα ξαμολύσω
τ’ αρνιά που εκαήκανε να ξαναφέρουν πίσω,
και στο δικό μας το μαντρί και πάλι να τα κλείσουν,
ώστε ή θέλοντας ή μη, πάλι να με ψηφίσουν.
Κι όταν και πάλι ξαναβγώ, απ’ το μαντρί απέξω,
σ’ έναν κουβά καθήμενος, και πάλι θα τ’ αρμέξω.

Ταύτα και μένω για σήμερα καλό μου ημερολόγιο.
(Ξανα)τρώω και κοιμάμαι.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Ευαγγελική περικοπή για την Κυριακή ΙΒ’ Ματθαίου, 31/08/2014
Ματθαίον ιθ’ 16 - 26
Ο πλούσιος νέος
16 Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω Καρέκλαν Προεδρικήν; 17 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Πλανητάρχης. εἰ δὲ θέλεις καθίσαι επί της Προεδρικής Καρέκλας, τήρησον τὰς ἐντολάς. 18 λέγει αὐτῷ· ποίας; ὁ δὲ  βενιζέλος εἶπε· κολοτούμπιζε, πρεπολόγει, σοβαροφαίνου, τύρβαζε περί πολλά και μηδέν πράττε, Μνημονιολάτρεψον, βόλεψον την θυγατέρα σου, απόκτησε πολλάς οικιας, 19 τίμα τὸν Πατέρα Γιουνκέρ  καὶ τὴν Μητέρα Μέρκελ, ἀγαπήσον σεαυτόν ως Νάρκισσος . 20 λέγει αὐτῷ  κουβελίσκος· ουουου… πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου· ιδία σοβαροφαίνεσθαι. τί ἔτι ὑστερῶ; 21 ἔφη αὐτῷ ὁ  Βενιζέλος· εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε τρπλασίασόν σου τὰ ὑπάρχοντα δυναστεύων τους πτωχούς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν Προεδρικώ Μεγάρω , καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. 22 ἀκούσας δὲ ὁ κουβελίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων διαμερίσματα εννενήκοντα και οκτώ και πώς εδεδύνητο τριπλασιάσαι ταύτα; 23  Ὁ δὲ βενιζέλος εἶπε τοῖς μπράβοις αὐτοῦ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πτωχός εἰσελεύσεται εἰς τὴν Προεδρικήν κατοικίαν. 24 πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι τίμιον πολιτικόν εν τη Βουλή ευρείν, ἢ πτωχόν εἰς τὴν Προεδρικήν κατοικίαν εἰσελθεῖν. 25 ἀκούσαντες δὲ οἱ μπράβοι αὐτοῦ ἐξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες· τίς ἄρα δύναται σωθῆναι; 26 ἐμβλέψας δὲ ὁ  βενιζέλος  εἶπεν αὐτοῖς· παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δ’ εμοί πάντα δυνατά ἐστι.

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Κικίλια, από ένα κτήνος(δηλαδή από έναν δεξιό) αυτά περιμέναμε ν’  ακούσουμε. Και συ όμως περιμένεις από έναν άνθρωπο (δηλαδή από έναν αριστερό) να τα ακούσεις. Άλλωστε ξέρουμε την αρχή σας («Λέγετε ό,τι θέλετε κακόμοιρα θύματα, μόνο χέρι να μην απλώσετε σε όσα σας έχουμε κλέψει, γιατί θα σας το κόψουμε»)
Έχουμε και λέμε λοιπόν:


Αλήτη Κικίλια
(πολλά ως εκ τούτου υποσχόμενο μελανό αστέρι
του μαύρου ουρανού της Νου Δου),
έχεις ποτέ σου σε μια γειτονιά κατοικήσει
που αδέσποτα άγρια σκυλιά τη διαφεντεύουν
περίπου όπως οι φασίστες εσεις
διαφεντεύετε της άμοιρης τούτης κώχης του κόσμου
το δύστυχο λαό;
Και βέβαια όχι. Εσύ κατοικείς
σε μέρη όπου η φάρα των πλούσιων διαμένει,
κι αμάξια σ’ αυτήν κι απ’ αυτήν σε παν και σε παίρνουν-
αμάξια καινούργιας κοπής, ατσαλάκωτα,
που βλέποντας πάνω σ’ αυτά οι κυρίες
μπορούν σα σε φίνο καθρέφτη
να πουδράρονται.
Και βέβαια σκυλιά η λαοβόρα φριχτή γειτονιά σου δεν έχει
τις νύχτες να φκιάνουνε παρέες αδηφάγες
και πάνω να πέφτουν γαυγίζοντας σε νύχτιους διαβάτες
ως λύκοι που νέο μοσχάρι  κυκλώνουν,
ενώ τις ημέρες να φέρνουνε γύρους στην πόλη,
το φόβητρο όντας μικρών και μεγάλων
που, είτε ανύποπτοι ή υποπτευμένοι,
τίποτα ενάντια σ’ αυτά δεν μπορούνε να κάνουν
παρά από μέσα τους να εύχονται μη
το άγριο τους το ένστικτο τώρα ξυπνήσει
και θύμα του γίνουν.

Αλήτη φασίστα Κικίλια λοιπόν,
σπερματοζωάριο στο δεξιό σαμάρειο αρχίδι,
καπιταλιστικό κάθαρμα,
ομοίωμα ανθρώπου,
τρύπα στο καράβι της ελευθερίας,
χιτογούρουνο,
γκρεμιστή ονείρων,
λακέ του κεφάλαιου,
στείλε λοιπόν συ έξω το παιδί σου
να πάρει ψωμί από το φούρνο
περνώντας ανάμεσ’ απ’ ανήμερους σκύλους,
ή πέρνα , λέρα της γης, ο ίδιος από κει
και μετά έχε μούτρα
να βγάλεις διαταγές αυξημένης ποινής
γι αυτούς που σκοτώνουν σκυλιά-
λες κι έτσι θα λυθεί το θέμα.

Ποιος θέλει σκυλιά να σκοτώνει γελοίε;
Ποιος να βασανίζει;
Εσύ κι η βρωμιάρα σου η κλίκα μονάχα σκοτώνετε
και όχι σκυλιά αλλ’ ανθρώπους
και σεις μοναχά βασανίζετε
μη αρκούμενοι στο αίμα που κάθε ημέρα σας δίνουν
οι δόλιοι πολίτες αυτού του μπουρδέλου που ελλάδα το λέτε,
δουλεύοντας,
αλλά βάζοντάς τους και στο πατητήρι
που όχι μονάχα από τις σάρκες
αλλά κι απ’ τα ισχνά κόκαλά τους
να βγάλετε αίμα
να πλάστε μ’ αυτό σπίτια, βίλες, πισίνες,
χαρέμια, οφσόρ εταιρείες, κουστούμια, υπηρέτες,
λαμπρά εργοστάσια,
επιχειρήσεις
τραστ.

Ο λαός
μπορεί κακομοίρης να είναι,
μα έχει μυαλό και σκυλιά δε σκοτώνει.
Και ούτε ευχαρίστηση βρίσκει   
σκυλιά σε βασάνων ειρκτές να τα ρίχνει.

Εσύ σαι βρωμιάρη, μιαρέ στην ψυχή,
που τα σκυλιά και σκοτώνεις
και συ με τα χέρια των λίγων εκείνων
φριχτά τα καημένα και τα βασανίζεις.

Θα έπρεπε –ηλίθιε-
(μα όχι, ηλίθιος δεν είσαι,
μα τον ηλίθιο παριστάνεις
γιατί βολεύει να σε θεωρούνε ηλίθιο
παρά να καταλάβουν ότι πίσω
από την δήθεν ηλιθιότητά σου
κρύβεται το ξεδιάντροπο συμφέρον.
Αλήθεια μόνη αυτή η δήλωσή σου
για τα σκυλιά,
πόση σού εγγράφει πίστωση απ’ όλους κείνους
που σ’ έβαλαν εκεί για να κρατήσεις
την που συμφέρει σε κεινούς ισορροπία
ανάμεσα σε Ευρώπη και Ελλάδα,
ανάμεσα στη μάσα των πλούσιων
και στην λιμοκτονία των φτωχών,
ανάμεσα στη διαιώνιση της Δεξιάς στην εξουσία
και στων αναρχικών τις διεκδικήσεις…

Όχι, το ξέρεις πως δεν είσαι ηλίθιος.

Εκείνο που δεν ξέρεις, είναι ότι
σκόπιμα να εμφανίζεσαι ηλίθιος
για να πετύχεις όλα τα πιο πάνω,
αυτό δείχνει πως είσαι
πραγματικά κι αλάθητα ηλίθιος.
Όμως αυτό πώς θα μπορέσει ένας ηλίθιος
να το εννοήσει; Και ιδού!
Αυτή ’ναι η δυστυχία της Ελλάδας!)

Θα έπρεπε λοιπόν ηλίθιε
να ’χεις φροντίσει
αδέσποτα σκυλιά η Ελλάδα να μην έχει.
Και τότε μονάχα δικαίωμα θα είχες-
δικαίωμα αν ποτέ ψυχρός
μπορεί δολοφόνος να έχει-
να λες με βαριά να πληρώνουν ποινή
φονείς και σκυλιών σαδιστές.
Μα τώρα μόνο ΘΡΑΣΟΣ ΑΠΥΘΜΕΝΟ
μπορεί να ονομάσει κανείς
το να πεις ό,τι είπες.
Και τότε θα ’ταν η Ελλάδα ευρωπαία-
τότε θα ήτανε πολιτισμένη
όπως
με το ύφος το βαρύγδουπό σου
θρηνείς ότι τώρα δεν είναι,

Αν, φανφαρόνε της πεντάρας,
σκυλιά χωρίς αφέντη δεν θα υπήρχαν,
τότε κανείς ούτε θα σκότωνε
ούτε και θα βασάνιζε σκυλιά-
κανείς σκοτώνει, βλάκα, το παιδί του;
και βασανίζει τον καλλίτερό του φίλο;


Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Γιάννος και Μήτρος συζητούν και τα δικά τους λένε
και μερικοί μ’ αυτά γελούν ενώ άλλοι πάλι κλαίνε.


-Γιάννο μου τον Καράογλου τον άκουσα να λέει
πως στην Αμφίπολη αφού τον τάφο έχουν βρει
η Μακεδονία αυτό θα πει πως είναι ελληνική.
-Ηλίθιος είναι Μήτρο μου, σ’ ηλίθιους μιλάει,
θέλεις να βγει κάτι σωστό από ηλίθιου στόμα;
Γιατί όπως ξέρεις σίγουρα, έξυπνος όπως είσαι,
σύμφωνα με ότι ο βλαξ αυτός είπε, αν θα βρισκόταν
στο Κάιρο, ελληνική η Αίγυπτος θα ’ταν τότε.
Αυτό δεν έλεγες και συ Μήτρο με το μυαλό σου;
-Αυτό! Και βέβαια αυτό! Όλ’ οι έξυπνοι ανθρώποι
όπως εγώ θα σκέφτονταν. Κι όπως κι εσύ βεβαίως.
-Καταλαβαίνεις το λοιπόν πόσο ηλίθιος είναι
κάποιος που σαν τον υπουργό Καράογλου σκέφτηκε.
-Ναι! Βέβαια κατάλαβα! Το ’πες κι εσύ πριν λίγο
ότι στους έξυπνους κι εγώ όπως κι εσύ μετράω.
-Και με την εξυπνάδα σου θα σκέφτηκες ακόμα:
«Αφού τον τάφο βρήκανε του βασιλιά του Φίλιππου,
αυτό δε φτάνει για να πουν με το φτωχό μυαλό τους
πως άλλη δε χρειάζονταν απόδειξη και ότι
ο τάφος που εβρήκανε του Φίλιππου θ’ αρκούσε
να δείξει πως ελληνική (τρομάρα τους οι βλάκες)
πέρα για πέρα η άμοιρη είναι Μακεδονία;
Ή μη ελληνικότερη θα ήταν αν βρισκόνταν
και άλλοι τάφοι επιφανών ακόμα Μακεδόνων;
Έχει η ελληνικότητα άραγε διαβαθμίσεις-
ας πούμε υπάρχει ελληνική, υπάρχει ελληνικότερη,
και γη ελληνικότατη; Και βέβαια δεν υπάρχει.
Μια γη ή είν’ ελληνική ή όχι. Διαβαθμίσεις
ούτε η βλακεία των υπουργών και του πρωθυπουργού μας
δεν έχει. Υπερθετικό βαθμό αυτή έχει μόνο.»
Έτσι ακριβώς δε σκέφτηκες Μητρούση μου-το βρήκα;
-Ναι Γιάννο μου, σα να ’σουνα μέσα ίσα στο μυαλό μου.
Αυτό ήταν όλο ή σκέφτηκα Γιάννο κι άλλο κάτι;
-Ναι. Είπες: «Μα κι αν βρίσκονταν έξαφνα τάφοι χίλιοι,
σε τι το πράγμα θ’ άλλαζε; Ποιος είπε πως τα Σκόπια
τη μακεδονικότητα της χώρας τους μετράνε
με το ποιοι τάφοι βρέθηκαν και πόσοι, στη δική τους
ή στην δική μας τη μεριά (των τόπων που ονομάζονται
Σκόπια ή Μακεδονία); Αυτοί, γιατί έχουνε μυαλό,
Μακεδονία θεωρούν όλο τον τόπο όπου
τον παλαιό εκείνο καιρό ήταν Μακεδονία,
με άλλα λόγια κι ότι εμείς λέμε Μακεδονία,
μα και τα Σκόπια φυσικά, και δίκαια επιπλέον,
αφού εκείνο τον καιρό μαζί αυτά τα δύο
ήτανε η πραγματική, βέρα Μακεδονία.
Κι έτσι, δεν πα να βρίσκουμε τάφους εμείς αράδα,
δεν πα να λέμε όσες θες Καραογλουμαλακίες,
Μακεδονία είναι μια και όλη είναι δική τους.
Κι αυτή ειν’ η σκέψη η ορθή γιατί οι σκοπιανοί ΄
έχουν Γκρουέφσι αρχηγούς και όχι Σαμαζέλους
να κοροιδεύουν το λαό με σκάρτα συμπεράσματα.»
Αυτά ακόμα είπες.
-                      Ναι… Γιάννο μου καμιά φορά
να λες εσύ τι σκέπτομαι, γιατί μα την αλήθεια
τις σκέψεις μου καλλίτερα τις λες από εμένα.
Κι εγώ που νόμιζα χαζός και βλάκας ότι είμαι…
-Μητρούση μου αντίρρηση καμιά επ’ αυτού δεν έχω.                     
Κάτι όταν σκέφτεσαι, εδώ να έρχεσαι αμέσως
κι εγώ σα να ’μουνα εσύ τις σκέψεις σου θα λέω.
Αλλά για πες μου-σκέφτεσαι Μητρούση κάθε μέρα;
-Κι εγώ δεν ξέρω τι να πω. Πάντως, αν κάτι νέο
προκύπτει και σημαντικό-πολιτικό κυρίως-,
κάτι μες στο κεφάλι μου αρχίζει να κουνιέται
και ξέρω ότι σκέφτομαι τότε. Αλλά Γιαννάκο,
να σου ’ρχωμαι καλλίτερα μία φορά τη μέρα
και συ μου λες αν σκέφτηκα και τι. Να μη χαμένη
πηγαίνει όποια σκέψη μου δε θα ’χεις συ ειπωμένη.
-Καλά Μητρούση μου, καλά. Μα ξέρε πως μπορώ
κι από μακριά αν σκέφτεσαι να ξέρω. Γι αυτό μη
κάθε ημέρα έρχεσαι, παρά όταν σε παίρνω 
και σου ειπώ ότι σκέφτηκες. Τότε να μου ’ρθεις μόνο.
Τι λες;
-       Γιαννάκο μου κι αυτό που μόλις τώρα είπες,
  Να! Εν τιμή! Μόλις εγώ το σκέφτηκα πριν λίγο!
Και κάτι άλλο πριν σκεφτώ καλλίτερα να φύγω.

(Κι έφυγε ο Μήτρος σκεφτικός αλλά χωρίς να σκέφτεται
ενώ ο Γιάννος εύχονταν να μη συχνά του έρχεται)

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

ΝΕΡΙΤ

Ήθελα να ’ξερα: εκ γενετής ηλίθιοι
ειν’ οι δημοσιογράφοι της ΝΕΡΙΤ
και πράγματι πιστεύουν ότι λένε,
ή είναι ξύπνιοι κι ό,τι τσαμπουνάνε
το λένε για να πιάνουνε τα φράγκα;
Ή όλη τη δεξιά τραμπουκοφάρα
έχουν περιμαζέψει εκεί μέσα
και τους ταίζουν με χρυσά κουτάλια
ώστε η γκαιμπελική τους προπαγάνδα
να τους κρατάει γερά στην εξουσία;
Λένε πως οι πολίτες κινδυνεύουν
απ’ την-όπως τη λεν-τρομοκρατία.
Αυτό από πού το βγάζουν; Απ’ το ότι
οι ίδιοι την τρέμουνε μ’ αυτά που λένε;
Για τη ληστεία στο Δίστομο μιλάνε
για ώρες περιγράφοντας το δρόμο,
τι ο ληστής που ήταν στην πόρτα είπε,
τι φόραγαν… πώς μίλαγαν… πώς φύγαν…
αλλά μιλιά για τις αυτοκτονίες,
μιλιά για το ξεπούλημα της χώρας
μιλιά για τις Σαμάρειες σαχλαμάρες
για τις ψευτιές και τα γυρίσματά του,
για το που όλα τα δώσαμε στη Μέρκελ,
για τις πρωτιές σ’ ότι κακό υπάρχει,
για τη μικρότητα που έχει εσχάτως
η Ελλάδα και απόκοντα το έθνος,
για το που όλοι μας είμαστε σλάβοι
κι ούτε γονίδιο από αρχαία Ελλάδα,
για το που οι έλληνες δε δίνουν φράγκο
τι θα βρεθεί στον αμφιπόλειο τάφο,
για το που η Ευρώπη μας δουλεύει,
για τ’ ότι οι βουλευτές μάς κατακλέβουν,
για το δημοκρατία που δεν υπάρχει,
για ένα παιδάκι που –τιβι ελέω-
για να σωθεί κινείται όλο το κράτος
ενώ για τα κατοσταριές παιδάκια
που σαν γατιά ψοφάνε από την πείνα
ή σε παράγκες τρύπιες ψευτοζούνε
το ρεπορτάζ εκεί έχει διαλείψεις,
για το που ο Τσίπρας δεξιά κοιτάει
αφότου πήρε την ευχή του Ομπάμα,
για τα πετρέλεια που κι αν τα βγάλουν
ΗΠΑ ΕΟΚ και Μέρκελ θα τα φάνε,
για την Παιδεία που σαν «παιδία» «παίζει»,
για την Υγεία που για να σ’ εξετάσουν
ημέρες να περάσουν τριάντα πρέπει,
για το που οι τούρκοι μόνο να θελήσουν
σαν παρελθόν η Ελλάδα θα μετράει,
για… για… για… για… κι αυτοί  μόνο μας λένε
σαν ένας Σαμαράς να ’ναι καθείς τους
ό,τι αυτός θα έλεγε αν τον είχαν
δημοσιογράφο βάλει σε κανάλι.
Κι όλα καλά στην χώρα μέσα πάνε
μες στον ανάστροφο αν κοιτάς καθρέφτη.
Ενώ αν σου ’δωσε νιονιό η Φύση
ξέρεις ποια ειν’ η αλήθεια, και μονάχα
όπλα δεν έχεις να την επιβάλεις.
(αλήθεια γιατί πάντοτε τα όπλα
τα ’χουνε κείνοι που δεν έχουν δίκιο;
Ή επειδή ακριβώς δεν έχουν δίκιο
γι αυτό και τους χρειάζονται τα όπλα;
Τι κάνει η ζέστη! Τι να λες σε βάζει!
Πάω στην πλατεία να δροσιστώ λιγάκι…)

((Μιλάω για τη ΝΕΡΙΤ γιατί άλλα-
ίδια εξάλλου με αυτήν-κανάλια
αποκωδικοποιητή ελλείψει
μου έχουν, ευτυχώς, εσχάτως, λείψει))

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

       ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ

Σ’ ευχαριστούμε Πούτιν για το εμπάργκο σου.
Και αν εσύ δεν έχεις πια ροδάκινα στον πάγκο σου
μα εμείς φάγαμε πρώτη μας χρονιά ροδάκινο
και όχι χόρτο που βαμμένο ήτανε πράσινο.

Κάθε μεγαλοαγρότης μας επίσης φέτος
δε θ’ αγοράσει ολόκληρη μια πολυκατοικία
όπως για δεκαετίες έκανε κατ’ έτος,
αλλά σε διαμερίσματα θα αρκεστεί δυο-τρία.

Και οι πολιτικοί μας φέτος θα κλέψουνε λιγότερα
αφού λιγότερα στον κρατικό θα μπουν τον κορβανά
κι ίσως να κόψουν κάποιες βόλτες τους τα κότερα
ώσπου να πάρεις φρούτα από μας Πούτιν ξανά.

Να ’σαι λοπόν καλά  άγιε μου Βλαδίμηρε, του Μαγιακόφσκι
που τ’ όνομα έχεις-του ποιητή των ποιητών
και άμποτε να φάμε και σταφύλι-και θαλάσσιο σκι
ας μην ιδούν οι αγρότες μας ποτέ ποτών.
                             -----

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Κυριακή 24-8-14
Ευαγγέλιον
Ματθαίον ιη΄ 23-35
Η παραβολή των μυρίων ταλάντων
23 Διὰ τοῦτο ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν λαώ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν πολιτικών αὐτοῦ. 24 ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ ὀφειλέτης μυρίων υποσχέσεων, Σαμαράς το όνομα . 25 μὴ δυναμένου δὲ αὐτοῦ τηρήσαι τα υπεσχημένα, ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι Μέρκελ και Λαγκάρντ καὶ Βρυλέλλας καὶ πάντα ὅσα εκώλυον αυτόν, καὶ τηρήσει. 26 πεσὼν οὖν ὁ  Σαμαράς προσεκύνει λαῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ εν καιρώ τω μέλλοντι πάντα σοι τηρήσω. 27 σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ λαός τοῦ πολιτικού-δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τα υπεσχημένα ἀφῆκεν αὐτῷ. 28 ἐξελθὼν δὲ ὁ πολιτικός-δούλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν πολιτικών-συνδούλων αὐτοῦ, Κασιδιάρην το όνομα, ὃς υπέσχητο αὐτῷ ἑκατὸν χιλιάδας ψήφους, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. 29 πεσὼν οὖν ὁ πολιτικός-σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ εν καιρώ τω μέλλοντι τηρήσω το υπεσχημένον. 30 ὁ δὲ Σαμαράς οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν Κασιδιάρην εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον.
31 ἰδόντες δὲ οἱ πολιτικοί-σύνδουλοι  τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ λαώ και κυρίω αυτών  πάντα τὰ γενόμενα. 32 τότε προσκαλεσάμενος Σαμαράν ὁ λαός και κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. 33 οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; 34 καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. 35 Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

ΩΔΗ ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΔΡΙΑ
(του John Keats,μετάφραση)

Ω! Συ! Αγνή! Ασάλευτη Νύμφη της Ερημίας!
Ω! Τέκνο συ των Ήσυχων και των Αργών Καιρών!
Ιστορικέ της Ύπαιθρου, που ανθένια μια Ιστορία
γράφεις κι από την Ποίηση ακόμα πιο γλυκιά,
πες μου ποιοι Μΰθοι απόκρυφοι στοιχειώνουν τη Μορφή σου-
Μύθοι Θεών; Μύθοι θνητών; Ή τάχα και των δυο;
Και πού; Στα Τέμπη ή στις κλεινές της Αρκαδίας Πεδιάδες;
Και ποιοι οι Θεοί και οι θνητοί, κι οι Κόρες οι εγκρατείς;
Και τo έξαλλο Κυνηγητό; Για Λυτρωμό ποια η Μάχη;
Κι η  Έκσταση η ανήμερη;.. τα Τύμπανα;.. οι Αυλοί;..

Όσες ακούγονται, γλυκές είναι οι Μελωδίες ΄
μα πιο γλυκές οι Ανάκουστες. Γι αυτό παίξετε Αυλοί'
παίξτε όχι για τ' Αυτί-αλλά για Κάτι πιο που αξίζει:
για τα Τραγούδια τ' άυλα και τα χωρίς Σκοπό.
Κάτω απ' τα Δέντρα δεν μπορείς ν' αφήσεις το Τραγούδι
ωραία Νιότη, ούτε γυμνά να μείνουν τα Κλαδιά.
Ποτέ ακούραστε Εραστή Φίλημα δε θα δώσεις
Kι ας φτάνεις πάντοτε κοντά στο Στόχο σου. Αλλά ΄
δε θα χαθεί -μην κλαις-ποτέ-ποτέ η Αγαπημένη-
για πάντα θα την αγαπάς και θα 'ναι ωραία Αυτή.
Α! Όλβια! Όλβια Κλαδιά! Η Άνοιξη κι ας φύγει
ποτέ δε θα σας πέσουνε τα Φύλλα σας Εσάς.
Και, ακούραστε Τραγουδιστή και τρισευτυχισμένε,
για πάντα θα τονίζεις συ Τραγούδια πάντα νια.
Και πιο γλυκιά! Γλυκύτερη! Γλυκύτερη Αγάπη!
Πάντα πυρρή και πάντοτε ακόμα ποθητή.
Πάντα μισολιπόθυμη, και νέα… πάντα νέα...
Όλες μακριά οι ζωντανές Αγάπες οι ρηχές
που αφήνουνε μία Καρδιά γεμάτη Λύπη πάντα,
που Στόμα αφήνουνε ξερό και Μέτωπο να καίει.

Ποιοι είναι Αυτοί που σε Πομπή φτάνουνε για Θυσία;
Kαι σε ποιον πρώιμο Βωμό, Ιερέα μυστηριακέ
το άτυχο, χαμηλόβλεπο οδηγάς εσύ Μοσχάρι
με τα λουλουδοστόλιστα Λαγόνια και Πλευρά;
Μικρή ποια Πόλη που δροσά Νερά Τήνε φυλάνε
ή ποια με Κάστρο ατάραχο χτισμένη σε Βουνά
από Ανθρώπους άδειασε τη θεία αυτήν Αυγούλα;
Κι οι Δρόμοι σου, Πόλη μικρή, άφωνοι πάντα θα 'ναι
κι ούτε Άνθρωπος ποτέ σ' εσέ κανείς θα ξαναρθεί
γιατί, παντέρμη, να σου πει, για πάντα θα 'σαι πια.

Σχήμα αττικό! Τάξη σωστή! Με λεπτοσμιλεμένους
άντρες μαρμάρινους και Νιες, που 'χουν μισοκρυφτεί
σε πατημένα Αγριόχορτα και δάσινα Κλαδάκια!
Ω! Συ! Αμίλητη Μορφή! Τη Σκέψη μας πλανάς
καθώς η Αιωνιότητα. Ω! Ριγηλή εικόνα!
Τα Γερατειά σα σβήσουνε κι αυτήνε τη Γενιά
θα μένεις συ ανάμεσα σε Άλλων τότε Θλίψεις,
φίλος του Ανθρώπου και θα λες: "Η Ομορφιά είν'
Αλήθεια-
και η Αλήθεια είν’ Ομορφιά."! Να τι μονάχα ξέρεις
πάνω στη Γη. Κι Όλο που αρκεί να ξέρεις είναι Αυτό.

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

(συνέχεια και τέλος του χτεσινού)

Και βρίσκει έναν σουβλατζή στα μέρη της Αλάσκας
και τον ρωτά: θα θέλατε να ’ρθείτε στην Ελλάδα;
Και φκιάνει εκπομπές καθώς εκείνη που ρωτάει
τον παίχτη που αγωνίζετααι για είκοσι ευρώ
τι χρώμα έχει η γέφυρα της Κολοπετινίτσας
ή πώς το λεν το μαγαζί στο κέντρο της πλατείας
που έχει τους περσότερους θαμώνες κάθε βράδυ;
Κι Ελλάδα επι-μένουμε και πάμε να γνωρίσουμε
χωριά που ούτε η μάνα τους η γη τα ξέρει η ίδια.
Κι άλλα σκουπίδια σαν αυτά, έλληνες προκομένους
πάνε και βρίσκουν όπου γης και μια εκπομπή σκαρώνουν
για έλληνοιάπωνες που κιμονό μπαλώνουν
για έλληνες της Κίνας που πουλάν-για σκέψου- ρύζι
ή γι άλλους που επλούτισαν κλέβοντας αφρικάνους.
Και οι ειδήσεις, όλη τους την ώρα αφιερώνουν
για να υμνούν ηθοποιούς που την Ελλάδα υμνούνε,
για ένα πόδι αγάλματος που βρέθηκε στην Ίο
και για να μεταδώσουνε δηλώσεις τουριστών
που την Ελλάδα έχουνε βαλμένη στην ψυχή τους-
λες και θα κατηγόραγε κανένας την Ελλάδα
όσο ακόμα ειν’ εδώ μ’ έτοιμους όλους δίπλα
να τον κατασοαράξουνε στραβό αν βρήκε κάτι…
Κι ήρθε κι η ανακάλυψη του αμφιπόλειου τάφου
και το γλυκό έδεσε πια: τι να ’χει τάχα μέσα;
(τι να ’χει; τάφος ειν’ αυτός, νεκρό θα έχει μέσα),
θα είναι ένας ο νεκρός ή δύο ή εξήντα;
(κι αν ειν’ εξήντα ή ένας-δυο η διαφορά ποια είναι;),
μην είναι του Αλέξαντρου; Μην είναι της Ρωξάβης;
Μη του υιου-Αλέξανδρου; Μη στρατηγού κανένα;
(κάποιου θα είναι φυσικά. Κι αν του Αλέξαντρου είναι
ε και; Κάπου δεν έπρεπε κι αυτόν να τόνε θάψουν;
Πρέπει εμείς να κάνουμε σαν άγριοι που είδαν
για πρώτη πρώτη τους φορά αναπτήρα που  ανάβει;
Έτσι τους θάβαν τους νεκρούς τότε. Αλλού τους καίνε-
Να προσκυνάμε πρέπει πια τον αέρα γιατί μόρια
μέσα του έχει του καπνού απ’ των νεκρών το  σώμα;)
Κανείς δε λέει το σωστό πως όλη η φασαρία
είναι τουρίστες να ’ρθουνε, το χρήμα τους ν’ αφήσουν
κι οι πλούσιοι ν’ αβγατίσουνε τα πλούτη τους εν τω άμα.
Και βγήκε κι ο Καράογλου, με τ’ όνομα που από μακριά
τουρκιά και φέσια και πασά και μουσακά μυρίζει,
να πει πως αν του Αλέξαντρου δειχτεί πως είναι ο τάφος,
αυτό θα ειν’ απόδειξη πως η Μακεδονία
είναι αναμφιδβήτητα ελληνική ως τα μπούνια.
Μα κουφιοκέφαλε ρωμηέ, τι μπούρδα πάλι αυτή!
Λες και τα Σκόπια στο μυαλό δεν έχουνς πως όλη
(κι αυτή που τώρα κατοικούν και η εδώ-η δικιά σου)
Μακεδονία είναι μια και όλη εδικιά τους…
Η μόνη σου απόδειξη πως έλληνας και συ ’σαι,
η μαλακία είναι αυτή. Έλληνας είσαι βέρος!
Αυτά για την απόφαση του Σαμαρά-Σουλτάν
για Ελλάδα όλοι οι έλληνες εσχάτως να μιλάν,

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Λυσσάξαν τα φερέφωνα της βρωμοπροπαγάνδας 
και λιβανίζουν συνεχώς την ελληνίδα χώρα.
Και αυστηρές εδόθηκαν σε κάθε μπράβο διάτες
για την ισχνή λόγια παχιά να λέει ψωροελλάδα.
«Κάθε σας λέξη και Ελλάς. Πρόταση και νησί.
Παράγραφος κι ακρογιαλιά. Νομός κάθε σας άρθρο.
Κάθε εκπομπή και θαυμασμός. Κάθε ειδήσεις και ύμνοι.
Λατρεία κάθε πρόταση. Κάθε σας φράση δέος.
Κάθε σας κούνημα χειλιών διθύραμβος και αίνος.
Κάθε ανάπνια ψάλσιμο. Βλέμμα και λιγωμάρα.
Το κάθε καλημέρα σας εγκώμιο… υμνολογία…
Μικρόφωνο και θυμιατό. Πλατώ και κολακεία.
Πρωινάδικα κι εκθειασμός, γλύψιμο, υμνωδία.
Μιλήστε για τη διαφορά των πεύκων της ελλάδος
από των άλλων των χωρών που τόσο ειν’ εμφανής.
Τον ήλιο τον ελληνικό δοξάστε τον ωραίο
που την Ελλάδα αγαπά κι όλες του τις  ακτίνες
εδώ τις ρίχνει ενώ αλλού μόλις που φέγγει κάπως.
Τις πέτρες τις ελληνικές υμνείστε και το χώμα
που ολοκάθαρο ειν’ εδω ενώ αλλού βρωμάει.
Για τα ηλιοβασιλέματα τα γραικικά ειπείτε
όπου ζωγράφου δεν μπορεί παλέτα ν’  αποδώσει.
Για το που ό, τι κι αν σκεφτείς, εδώ αν θα το βάλεις
ταιριάζει περισσότερο από αλλού στην Πλάση
έτσι ώστε όλα ταιριαστά μετάξυ του να στέκουν
παράδεισο ένα φτιάχνοντας για όλους τους τουρίστες.
Πέστε για την που έδειξε ο Θεός μεγάλη αγάπη
για την Ελλαδα κι έχει  εδώ την τέχνη του όλη βάλει
κι αλλού πεδιάδες έχουμε κι αλλού έχουμε /ορη.
Για κάθε μας ωραίο νησί ξεχωριστά μιλήστε
που γύρω γύρω έχει νερό ενώ τα ξένα πίσσα,
και για το χρώμα τ’ ουρανού που-θαύμα!-είναι γαλάζιο.
Πέστε ότι στη χώρα μας αντίθετα από άλλες
τα δέντρα είναι πράσινα και ο ασβέστης άσπρος-
πού τέτοια πράγματα θα δουν αλλού οι επισκέπτες;
Τέλος πέστε ότι θέλετε γιατί ότι και να πείτε
αφού θα είναι ελληνικό πρωτόφαντο θα είναι.
Υμνείστε ώστε να τ’ ακούν και οι τουρίστες όλοι,
αλλά κι οι χαζοέλληνες να δουν πως υποφέρουν
στην πιο απ’ όλες όμορφη χώρα και πια να πάψουν
όλο να διαμαρτύρονται για πείνα και για κρύο.
Και φράσεις βάλτε σε χαζών ή πληρωμένων στόμα
όπως αυτές:
-Ο έλληνας όπου και να πάει θέλει κάποια μέρα να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα.
-Είμαι τυχερός που γεννήθηκα έλληνας.
-Οι έλληνες έχουν ψυχή.
-Οι έλληνες είναι ο εξυπνότερος λαός του κόσμου.
-Η Ελλάδα έδωσε τα φώτα στην ανθρωπότητα.
-Δεν υπάρχει ομορφότερη χώρα στον κόσμο από την Ελλάδα.
-Ο Πούτιν έπρεπε να εξαιρέσει την Ελλάδα από το εμπάρκο.
-Οι έλληνες φιλάνε το χώμα της πατρίδας τους όταν γυρίζουν πίσω.
-Από δω και ύστερα δεν θα λέμε ότι οι έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες.
-Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
-Τέτοια ακρογιαλιά (για όλες τις ακρογιαλιές) δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο.
-Πας μη έλλην βάρβαρος.
-Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.
(Ρίτσος. Το είχε γράψει ότραν υπόφερε από βαριά αρθριτικά)
-Αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας.
Τσώρτσιλ (Μη φοβάσαι Τσώρτσιλ. Οι πολιτικοί μας φροντίζουν και για τα δύο)
-Η κατακτημένη Ελλάδα κατέκτησε τον απολίτιστο νικητή. (Οράτιος. Του είπε η Λέα να το γράψει, αλλιώς δεν θα του καθότανε-όλα έχουν την εξήγησή τους)
-Ρωμιοί είναι αυτοί, ανάθεμά τους! Αν δεν μας τύχαιναν στη στράτα μας, θα ’χε φάει τώρα η Τουρκιά τον κόσμο. (Καζαντζάκης. Ο πασάς στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Πριν είχε γράψει «Αλβανοί είναι αυτοί…….» ,αλλά το άλλαξε για να μη τον αφορίσουν οι παπάδες)
-Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας. (Μελίνα Μερκούρη. Αν ζούσε ακόμα, σήμερα θα ήτανε η αρχιτσατσά και ο Σαμαράς νταβατζής όπως τώρα)
-Ή Ελλάς είναι, ακόμη καί σήμερα, στις τέχνες καϊ, τά γράμματα, το σχολείον του κόσμου. (Δούρου. Αν ο Κασιδιάρης στο «πάνελ» κρατούσε μαχαίρι αντί ποτήρι με νερό, θα είχαμε γλιτώσει από τέτοιες μαλακίες)”

Και από τότε η Νερίτ μας έχει πια φλομώσει
με έλληνες από παντού κι Ελλάδα κάθε μέρα.
(N;ystaja.  P;av gia ;ypno. A;yrio l;igew seirlew ak;oma kai telei;vnei)