Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

 "ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ  ΤΗ  ΝΕΑ  ΕΠΙΘΕΣΗ  ΜΕ  ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ  ΣΕ  ΒΑΡΟΣ  ΤΟΥ  ΑΔΕΡΦΟΥ  ΤΟΥ  Κ.  ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ.  ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ  ΕΝΑΝΤΙΟΝ  ΤΟΥ  ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ  ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ  ΚΑΙ  ΤΗΣ  ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ  ΤΟΥ  ΕΙΝΑΙ  ΦΑΣΙΣΜΟΣ",  ΣΗΜΕΙΩΣΕ  ΣΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  ΤΗΣ  Η  ΔΗΜΑΡ


Τ’ είναι Κουβέλη;! Φασισμός;!..  Κι εγώ είχα τη γνώμη
πως φασισμός είναι μισθούς από φτωχούς να κόβεις,
να κάνεις ό,τι σου ζητάν αυτοί που σε μισθώσαν,
να λες στους δέκα ένανε πως έλληνα αηδιάζεις,
να δέρνεις όσους θέλουνε αξιοπρεπώς να ζήσουν,
κατουρημένες να φιλάς ποδιές για να Προεδρεύσεις,
να έχεις για εκπρόσωπο τον «όχι και ο Τσάβες»
(του Νιόνιου Παπδόγκωνα πατριωτάκι άξιο)
του λαού τους κλέφτες να φυλάς και να τους προστατεύεις,
το να προδίνεις το λαό που σ’ έχει ψηφισμένον…
μα λάθος έχω φαίνεται… όσο για σε Κουβέλη,
ανέχου δυο παλιόπαιδα που- τ’ άθλια -φασιστεύουν
και συ τη δημοκρατική Νου Δου συναγελάζου.



ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ  ΕΝΟΨΕΙ  ΠΥΡΑΥΛΙΚΩΝ  ΠΛΗΓΜΑΤΩΝ  ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ  ΑΜΕΡΙΚΗΣ  ΚΑΙ  ΤΩΝ  ΒΑΣΕΩΝ  ΤΗΣ  ΣΤΟΝ  ΕΙΡΗΝΙΚΟ  ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙ  Η  Β.  ΚΟΡΕΑ  ΜΕΤΑ  ΑΠΟ  ΔΙΑΤΑΓΗ  ΤΟΥ  ΗΓΕΤΗ ΤΗΣ,  ΚΙΜ  ΓΙΟΝΓΚ - ΟΥΝ.

Ρε Κιμ, δε στέλνεις κατά δω κανα δυο τρεις πυραύλους
τους μες στην άθλια τη Βουλή να φας τρακόσους φαύλους
και να γεμίσει η χώρα μας ανδριάντες σου εν τω άμα;..
Κι απέ για επιδόρπιο, φάε και τον Ομπάμα!


«Η  ΤΟΥΡΚΙΑ  ΖΗΤΑΕΙ  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΑΛΒΑΝΙΑ  «ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΕΙ»  ΤΗΝ  ΙΣΤΟΡΙΑ  ΤΗΣ.»

Κι οι αλβανοί αρνήθηκαν! Μα τι λαός αγροίκος!
Ενώ εμείς… (ευγενικούς δεν μας θεωρούν αδίκως)
αμέσως εδεχτήκαμε την τίμια πρότασή τους.
Και «εσυνωστιστήκαμε» το εικοσιδυό στη γη τους!

Κι ο ίδιος ενώ ο Κανταρέ μιλάει για μαύρες τρύπες
ο Τζέφρι «Έβετ Ερντογκάν!..», εψέλλισε, «Ό,τ’ είπες!...»

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΙ ΣΤΙΚΑΚΙ

Λένε πως πήρα σπίτι μου
το επίμαχο στικάκι .
Βέβαια το πήρα. Μου άρεσε
που έφερνε σε ψαράκι.

Μα και βαρκούλα έμοιαζε
κι όπως κουτάκι σπίρτα.
Και στο μυαλό μου έφερνε
λίγο και σαν την πίτα

που έφτιαχνε η μητέρα μου
παλιά στη Σαλονίκη
και όληνε την έτρωγα
χωρίς να μου ανήκει.

Το πήρα-ναι-στο σπίτι μου
που δροσερός αέρας
φυσάει από το πρωί
ως το τέλος της ημέρας.

Κι όλο στο νου μου έφερνε
την ΑΟΖ που ως γνωστόν
εγώ ο ίδιος όρισα
πως σύγκειται εκ τριών:

αέρος, κύματος, ψαριών!
Γι αυτό το ’χα μαζί μου
για να μου είναι κι η ΑΟΖ
όπως κι αυτό δική μου.

Κι όντας δική μου η ΑΟΖ
είναι και της πατρίδος
όπως δεμένο είναι μ’ εμέ
κάθε δημόσιον είδος.

Κι από το μαξιλάρι μου
αποκάτω δεν την είχα.
Στην τσέπη της πιζάμας μου
ήταν-και παρά τρίχα

σε μίαν νύκτιαν έξαψιν
που είχα ως συνήθως
να τήν… αλλά δεν ομιλώ
ποτέ μου εγώ αήθως

γι αυτό και δε θα σας ειπώ
τι λίγο να την κάνω-
ξέρετε, εις το φούντωμα
της έξαψής μου επάνω…

Και με κατηγορήσανε
πως έβαλα στο σπίτι
αυτήν τη λίστα της Λαγκάρντ.
Μυαλό δεν έχουν μπίτι

να λένε πως στο σπίτι μου
δεν έπρεπε να βάλω
ένα στικάκι εκεί δα.
Και κάνουν τόσο σάλο…

Μα αξία δεν είχε διόλου αυτό.
Τεχνολογίας προϊόν
που επίσημο δεν είναι
κι έρμαιο είναι τόσων ιών…

Τέλος αφήστε με ήσυχον
και μη με ερωτάτε
για κάτι το παράνομο.
Άσκοπα μου μιλάτε.

Εγώ τα εκατομμύρια
που έχω σκέπτομαι όλο
κι ας λέτε πως τ’ απόκτησα
με απάτη και με δόλο.

Αλλά πολύ σας μίλησα.
Να πάω στην Κύπρο πρέπει
γιατί αλλέως σύντομα
με βλέπω μ’ άδεια τσέπη

γιατί για κούρεμα άκουσα
των καταθέσεών μου
ήγουν τουτέστιν δηλαδή
των πενταεγγονών μου!

Γεια χαρά.

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.

Μα κι αν κανείς διακαώς το προσπαθήσει,
πάλι δε θα ’βρει όσο και αν ψάχει,
τρόπο την ποιότητα να διασφαλίσει
πράγματος κάποιου που όμως δεν υπάρχει!..



ΚΑΚΛΑΜΆΝΗΣ: «ΆΜΕΣΗ ΛΎΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΕΙ ΛΟΥΚΈΤΟ ΣΕ ΘΕΑΤΡΙΚΈΣ ΣΚΗΝΈΣ ΣΤΗΝ ΑΘΉΝΑ»

Γιατί λουκέτο τάχα Κακλαμάνη να μην μπει;
Για ποιου τη χάρη λόγου;
Δε φτάνει που όλη η χώρα έχει γίνει μια σκηνή
Θέατρου του Παραλόγου;

Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

  ΔΗΜΟΤΙΚΆ ΤΡΑΓΟΎΔΙΑ
(επίκαιρα δα)
ΚΑΙ ΔΗΜΌΣΙΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ



Ελλάδα ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Έχε γεια καημένε κόσμε,
έχε γεια γλυκιά ζωή.



λαός-μπρος βαθύ…

Σύγνεφο μαύρο σκέπαζε το Σούλι και την Κιάφα,
ολημερίς εχιόνιζε, ολονυχτίς χιονίζει.



βουλευτής διαγραφείς

Ως έτρωγα κι' ως έπινα σε μαρμαρένια τάβλα,
ο μαύρος μου χλιμίντρισε και το σπαθί μου ερράη.



Σαμαράς Βενιζέλος Κουβέλης

Καλώς ανταμωθήκαμε νεμείς οι ντερτιλήδες,
να κλάψουμε τα ντέρτια μας και τα παράπονά μας.


Κουβέλης

Γέρασα o μαύρος γέρασα, δε μπορώ 'α περπατήσω,
δε μπορώ 'ά σύρω τάρματα, τα γέρημα τσαπράζια.


Σαμαράς

Απόψε είδα στον ύπνο μου, στον ύπνο που κοιμόμουν,
θολό ποτάμι πέρναγα, και πέρα δεν εβγήκα.


ΝΔ-ΣΎΡΙΖΑ

Ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος, τα δυο βουνά μαλώνουν,
το ποιο να ρίξει την βροχή, το ποιο να ρίξει χιόνι.



λαός στο Μνημόνιο

Παίρνουν ν' ανθίσουν τα κλαριά κ' η πάχνη δεν τ' αφήνει,
θέλω κ' εγώ να σ' αρνηθώ και δε μ' αφήνει ο πόνος.


Βενιζέλος στο ΠΑΣΟΚ

Σ’ όλον τον κόσμο ξαστεριά, σ’ όλον τον κόσμο ήλιος
και 'ς τα καϊμένα Γιάννενα μαύρο, παχύ σκοτάδι.


πολιτική και ελλάδα

Μέσ' 'ς τ' άη Γιωργιού τους πλάτανους γένονταν πανηγύρι,
το πανηγύρι ήταν πολύ, κι' ο τόπος ήταν λίγος,



πασόκ για φηφοφόρους

Κλαίνε τα μαύρα τα βουνά, παρηγοριά δεν έχουν.
Δεν κλαίνε για το ψήλωμα, δεν κλαίνε για τα χιόνια,
-η κλεφτουριά τ' αρνήθηκε και ροβολάει 'ς τους κάμπους.


τρόικα και Παπαρήγα

Τρία πλάτανα, τα τρία αράδα αράδα,
κ' ένας πλάτανος παχύν ήσκιον οπόχει!


σαμαράς στον καρατζαφέρη

Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γίνης νοικοκύρης,
για ν' αποχτήσης πρόβατα, ζευγάρια κι' αγελάδες.


ΓΑΠ στους έλληνες

Θέλετε δέντρ' ανθήσετε, θέλετε μαραθήτε,
'ς τον ήσκιο σας δεν κάθομαι μήτε και 'ς τη δροσιά σας.



λαός για ευρωπαίους

Πήραν τα κάστρα, πήραν τα, πήραν και τα ντερβένια,
πήραν και την Τριπολιτσά, την ξακουσμένη χώρα.


λαός για ελληνική τρόικα

Κοιμάται αστρί, κοιμάται αυγή, κοιμάται νιο φεγγάρι,
κοιμάται η καπετάνισσα, νύφη του Κοντογιάννη.


Διαφθορά στο λαό

Εγέρασα, μωρέ παιδιά, 'ς τους κλέφταις καπετάνιος,
τριάντα χρόνια αρματωλός, πενήντα χρόνια κλέφτης.


αναρώτημα Σαμαρά για γιουχάϊσμα πολιτικών

Τι νά ναι ο αχός που γίνεται κ' η ταραχή η μεγάλη,
'ς τη μέση 'ς το Κεράσοβο και 'ς τη μεγάλη χώρα;


λαός για Μνημόνιο

Ο κούκος φέτο δε λαλεί, ούτε και θα λαλήση
παρά η τρυγόνα η χλιβερή το λέει το μοιρολόγι.
Γιατί έχει έρθει η Αραπιά και κόβει και σκλαβώνει.


η τρόϊκα στην Ελλάδα

Τρία κομμάτια σύννεφα 'ς τον Έλυμπο, 'ς τη ράχη,
τό να βαστάει τη δροσιά, τάλλο βαρύ χαλάζι,
το τρίτο το μαυρότερο τη θάλασσ’ αγναντεύει.


μαγιά (του Μακρυγιάννη) για ευρωζώνη

Κι’ αν τα ντερβένια τούρκεψαν, τα πήραν Αρβανίταις,
ο Στέργιος είναι ζωντανός, πασάδες δεν ψηφάει.


ασχολίες λαού στην Κρίση

Οι κλέφταις επροσκύνησαν και γίνηκαν ραγιάδες,
κι’ άλλοι φυλάγουν πρόβατα κι' άλλοι βοσκούνε γίδια.


Βουλή Κύπρου

Με γέλασε νη χαραυγή, τάστρι και το φεγγάρι,
και βγήκα νύχτα 'ς τα βουνά, ψηλά 'ς τα κορφοβούνια.


χαράτσι

Πολύ σκοτίδιασε ο ουρανός, πάλι να βρέξη θέλει,
σκοτίδιασε η Μαυρομηλιά και της Μηλιάς ο κάμπος.



Σόιμπλε και ελληνική τρόικα

Χήρας υγιός λατρεύει τριά καλά άλογα,
το Γρίβα και το Μαύρη και τον Πέπανο.


λαός για Κύπρο

Πήραν την Πόλη, πήρανε, πήραν τη Σαλονίκη
Πήραν κι την Αγιά Σοφιά, το μέγα μαναστήρι.


λαός για παρέλαση

'Ένας αϊτός περήφανος, ένας αϊτός λεβέντης
από την περηφάνεια του κι’ από τη λεβεντιά του,
δεν πάει τα κατώμερα να καλοξεχειμάση,
μον’μένει απάνω 'ς τα βουνά, ψηλά 'ς τα κορφοβούνια.
ΔΉΛΩΣΗ ΠΑΠΟΎΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 25 ΜΆΡΤΗ
                    (ή: ώδινεν όρος…)

Θρήνος πολύς ακούγεται. Πολλές καρέκλες τρίζουν.
Μήνα τσουνάμι επλάκωσε; Μήνα σεισμός εγίνη;
Ουδέ τσουνάμι επλάκωσε ουδέ σεισμός εγίνη.
Ο Κάρολος οργίστηκε με Σόϊμπλε και Μέρκελ.
Η Κρίση τον επλάκωσε στην Αττικού Ηρώδη.
«Κάρολε ρίξε τ’ άρματα, στην Ήπειρο δεν είσαι.
Εδώ είσαι σκλάβος του Όλι Ρεν, σκλάβος Λαγκάρντ και Ντράγκι».
«Η Κύπρος κι αν προσκύνησε κι αν κιότεψε η Αθήνα
άφωτη ζήση ο Κάρολος δεν έκανε, δεν κάνει».
Φακό στο χέριν άρπαξε, ρωμιούς ρωμιές φωνάζει:
«Χωρίς το φως μη ζήσωμε, ρωμιοί κεράκια φέρτε
τι ο άπιστος Φωτόπουλος μου έκοψε το ρεύμα.»
Και τα κεράκια ανάψανε κι ο Κάρολος 'κοιμήθη.




ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ


ΜΉΤΡΟΣ ΚΑΙ ΓΙΆΝΝΟΣ

(Μήτρος και Γιάννος βρίσκονται και τα δικά τους λένε
και οι ξυπνοί γελούν μ’ αυτούς και οι ανόητοι κλαίνε)


-Γιάννο μου ποιος μας έφερε στο χάλι μας αυτό;
-Φίλε μου Μήτρο μη μου πεις-δε σου ειν’ αυτό γνωστό;
-Μου είναι Γιάννο μου αλλά σίγουρος θέλω να ’μαι
πως είμαι όσο έξυπνος και συ-πως δεν κοιμάμαι.
-Πολλά γυρεύεις Μήτρο μου, αλλά θα σου ειπώ.
οι βουλευτές κι οι υπουργοί μας έφεραν εδώ.
-Αυτό κι εγώ Γιαννάκο μου πάντα είχα κατά νουν
μιας και αυτοί τα νήματα της χώρας μας κινούν.
Και δε μου λες Γιαννάκο μου, αυτοί που μας χαντάκωσαν
και χέρι μέτρα τρία μακρύ στις τσέπες μας που άπλωσαν
μπορούν αυτοί Γιαννάκο μου, οι ίδιοι, να μας σώσουν;
Απ’ τη φωτιά που άναψανε
και μέσα μας πετάξανε
είναι ποτέ τους μπορετό αυτοί να μας γλιτώσουν;
- Όχι βρε Μήτρο κουτεντέ, πώς τέτοιο κάτι εσκέφτηκες;
Εσύ ο τόσο έξυπνος πώς τόσο εμπαρδεύτηκες;
-Γιαννάκο μου δεν ξέρω αλλά, νομίζω με δουλεύεις.
Γιατί ενώ σα θα με δεις όλο με κοροϊδεύεις
και βλάκας και ηλίθιος πως είμαι μου φωνάζεις,
τώρα σκαλιά τουλάχιστον τέσσερα μ’ ανεβάζεις
έξυπνον με βαφτίζεις.
κι ελπίδες με γεμίζεις
πως απ’ το πλήθος των χαζών μπορεί να ξεστρατίσω
και εξυπνάδας κότινον κάποτε να κερδίσω.
-Μήτρο μου που έχεις μια καρδιά μεγάλη και χρυσή,
Κι αν είσαι βλαξ κι ηλίθιος διόλου δε φταις εσύ.
Η Φύση έτσι σ’ έφτιαξε γιατί έτσι έχει θελήσει-
και λόγο ποιος θα ζήταγε ποτέ από τη Φύση;-
Αλλά κι αν βλήτο ελάχαινε να ήσουνα ρε Μήτρο ,
το βλήτο θα ’τανε το πιο αγαπητό μου φύτρο.
Γιατί στον κόσμο μέσα αυτό γνωστόν είναι προδήλως
πως είσαι ο καλλίτερος ποτέ που είχα φίλος.
-Γιαννάκο μου απ’ της ψυχής σ’ ευχαριστώ τα βάθη
πόσο πολύ με αγαπάς που σήμερα έχω μάθει.
Αλλά και πάλι σε ρωτώ Γιαννάκο να μου πεις
καλό αν πρέπει απ’ αυτούς να καρτερεί κανείς.
-Και πάλι εγώ σου απαντώ αγαπητέ Μητρούση
-κι αυτό το ξέρουν κι οι φτωχοί, το ξέρουν και οι πλούσιοι-
πως δεν μπορούνε τίποτε καλό αυτοί να κάνουν
εκτός από ένα μοναχά: όλοι τους να πεθάνουν.
Γιαννάκο μου εξάπτεσαι κι άπρεπα λόγια λες.
Ακόμα κι αν μας έριξαν σε δυστυχίες πολλές
όχι και να πεθάνουνε. Μονάχα ο Θεός
τη ζήση και το θάνατο ορίζει καθενός.
-Καλά ρε Μήτρο, ας ζήσουνε. Μα λέγε παραπέρα
τι άλλο θα ‘θελες, γιατί φεύγει σε λίγο η μέρα.
-Να Γιάννο μου, αφού αυτοί κακό μπορούνε μόνο
υποψηφιότητα γιατί βάζουν κι αυτό το χρόνο;
-Για να μας κάνουνε κακό και να μας ξεψιλίσουν
με τα λεφτά μας μιαρές στέρνες για να γεμίσουν.
-Μπράβο! Κι εμείς Γιαννάκο μου γιατί να τους ψηφίσουμε;
-Γιατί ζητάμε πιο φτωχοί και δυστυχείς να ζήσουμε.
-Μαζοχιστές Γιαννάκο μου πως είμαστε θαρρείς;
-Όχι νομίζω: είμαστε! Μη Μήτρο μου απορείς.
Αλλιώς θα τους ψηφίζαμε
ή θα τους εξεσχίζαμε;
-Γιάννο μου παραφέρεσαι με δίκιο ή χωρίς.
Δεν είμαστε και άγριοι. Καλλίτερα ας πούμε
ευχής πως έργο θα ’τανε να μη πάλι εκλεγούνε.
-Και ποιοι θα βγαίναν Μήτρακα πάλι αφού αυτοί
οι ίδιοι ειν’ υποψήφιοι και τη φορά αυτή;
-Κανείς αν δεν τους ψήφιζε πάλι θα βγαίναν Γιάννο;
-Πατώντας θα εβγαίνανε στην ψήφο τους επάνω.
-Τι θα ’πρεπε Γιαννάκο μου να είχε γίνει λες;
-Να τους σκοτώναμε…μα συ ακούοντας τέτοια κλαις!
-Πάλι λοιπόν θα έχουμε τους ίδιους υπουργούς-
τους ίδιους διαπραγματευτές με τους τροϊκανούς;
-Πάλι και πάλι ώσπου εσύ να τους λυπάσαι πάψεις
και πριν σε θάψουνε αυτοί προλάβεις να τους θάψεις.

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013


ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΈΛΑΣΗ

ΣΑΜΑΡΆΣ
Νίκο για πες μου έλαβες όσα σου είπα μέτρα;
Από τους δρόμους μάζεψες την κάθε μία πέτρα;
Τα παραθύρια έλεγξες στα σπίτια όλα καλά;
Δικός μαςκάποιος των σπιτιών τις σκεπές τις φυλά;
Σε κάθε δρόμου εμπασιά τανκ έχεις ένα βάλει;
Άντρες εδιάλεξες καλούς σε άμυνα-σε πάλη;
Γι ανίχνευση έχεις αρκετά συνάξει μηχανήματα
που από πίλον να ερευνούν έως και υποδήματα;
Έφερες σκύλους αρκετούς και άγριους δεόντως
που ενώ ησυχάζουν του καλού κυρίου τους παρόντος
σε προσταγή του όμως ορμούν-σε μια του μόνο λέξη
και τον κακόν ακίνητον κρατούν που πάει να τρέξει;
Στους υφισταμένους σου έχεις οδηγίες
δώσει να μη ορρωδούν βλέποντας κυρίες
μα να φέρονται σ’ αυτές άντρας σαν να ήταν
μη από κάποιαν απ’ αυτές υποστούμε ήτταν
αν αυτή ετύγχανε να ’ναι συριζαία
ή αν ανήκε σε σκληρή κάποια Νεολαία;
Πες μου γιατί αδημονώ-και δικαίως-διότι
η παρέλασις αυτή δι εμέ ειν’ η πρώτη
που τελείως θα εκτεθώ εις πυρά όχι φίλια
και εις όπλα δραστικά κι όχι καρυοφύλλια.
Είπα στην Κριστίν Λαγκάρντ κείνη να ερχότανε
και στη θέση μου αυτή όρθια να στεκότανε
και αυτή να έτρωγε του λαού τις σφαίρες
και ν’ ακούσει όσες αυτός πει φρικτές φοβέρες,
αλλ’ αυτή δε θέλησε γιατί όπως μου είπε:
«αφού εσύ τα σκάτωσες, λούσου τα συ τύπε!»
Ο Όλι Ρεν δεν έκατσε ούτε να μ’ ακούσει-
όπως κάνουν όλοι δα οι ευγενείς και πλούσιοι
όταν κάποιοι πάμπτωχοι κάτι τους ζητάνε-
σχέσεις ξέρεις με πτωχούς δεν τις συζητάνε…
Ίδια μου αρνήθηκε να ’ρθει κι ο Μπαρόζο
γιατί λέει στο πόδι του είχε βγάλει ρόζο…
Τι να πεις… η μοίρα μου το ’χει να σταθώ
όρθιος κάτω απ’ τη βροχή να παρελαστώ!
Κι έχουν γίνει, σε ρωτώ,
όσα ήταν δυνατό-
όσα έπρεπε, ή να πω άρρωστος πως είμαι
και πως στο κρεβάτι μου υποφέρων κείμαι
για να μην παρευρεθώ 
κι ίσως προπηλακισθώ;

ΔΈΝΔΙΑΣ
Όλα κύριε πρόεδρε γίνανε στην τρίχα
και σε όλα αυτά εγώ πάνω έλεγχο είχα.
Θα νεκρώσω πρόεδρε όλη την Αθήνα
για να μην ξανάχουμε τα έκτροπα εκείνα
που προδότη ο λαός είπε τον Παπούλια
και αντί Αυγερινός ότι είναι Πούλια.

ΣΑΜΑΡΆΣ
Όμως να μην είμαστε μόνοι εμείς κι εμείς
γιατί σε αντικαθιστώ  ώσπου κιχ να πεις.
Κάποιους πρέπει να ’χουμε. Και ει δυνατόν
φάτσα να ’χουν χαρωπή σαν καλών αστών.

ΔΈΝΔΙΑΣ
Βεβαίως κύριε πρόεδρε. Το πράγμα έτσι θα γίνει.

ΣΑΜΑΡΆΣ
Έτσι. Γιατί κι η μοναξιά μεγάλως μου τη δίνει.
Πες τώρα για τους δρόμους μας-τους έχεις όλους κλείσει
ή μήπως κάποιους ανοιχτούς σπουδαίους έχεις αφήσει;

ΔΈΝΔΙΑΣ
Δεκάδες δρόμους πρόεδρε. Μα αλλιώς δεν εγινόταν.
Γιατί κοντά σας να ’ρχονταν κακοί θα εδυνόνταν.
Τώρα από απόσταση θα βλέπουν οι αθηναίοι
να παρελαύνουν ευσταλείς οι στρατευμένοι νέοι.
Και για να καταφέρουνε παρέλαση να δούνε
εξονυχιστικά από μας πρόεδρε θα ελεγχθούνε
μήπως κανένας τους κρατεί καμία τρακατρούκα
ή έστω μιαν που θόρυβο κάνει πολύν ντουντούκα,
ή όπλο ακόμα να κρατά ή γκλομπ είτε δοκάρι.
Και όλοι τους πρέπει αυτοί να έχουν άδεια πάρει
από νομάρχη, δήμαρχο, κι από αστυνομία
μη γίνει από κανέναν τους κάποια παρανομία.

ΣΑΜΑΡΆΣ
Αρκούν αυτά; Δε θα ’τανε να έχουνε καλλίτερα
κι από τη Μέρκελ άδεια αυτοί; Δε στο ’πα ενωρίτερα
μα είναι ανάγκη όλα εγώ να τα φροντίζω-μόνος μου;

ΔΈΝΔΙΑΣ
Αμφισβητείτε πρόεδρε το πάθος  του αγώνος μου-
αγώνος που ενάντια στο έγκλημα αγωνίζομαι;

ΣΑΜΑΡΆΣ
Όχι ρε Νίκο, αλλά να! Το ξέρεις πως στηρίζομαι
στη Γερμανία για κάθε τι. Και είπα πως μπορούσε
η Μέρκελ κάτι πιο καλό για μας να υιοθετούσε.
Να χρέωνε τη θέαση ας πούμε της παράτας
με χρήμα όσο η τιμή ενός κιλού πατάτας-
τότε δε θ’ ασφαλίζαμε λιγότεροι πως θα ’ρθουν
όταν πως τέτοιο ένα ποσόν να έδιναν θα μάθουν;
Και τότε θ’ αραιώνανε περσότερο οι δρόμοι
κι απ’ όσο εσύ τους έκανες με τόσα μέτρα ακόμη.
Και ήσυχο θα ήτανε το έρμο το κεφάλι μας
και για το όλο ζήτημα λιγότερη η ζάλη μας.
Και όσοι, λίγοι, έρχονταν, με δημοκρατικότητα
θα φέρονταν κι όχι-ποτέ με επιθετικότητα
που οι πτωχοί κι οι άποροι για μας επιδεικνύουν.

ΔΈΝΔΙΑΣ
Αυτά που λέτε πρόεδρε σαφώς αποδεικνύουν
ότι δικαίως τη θέση αυτή κατέχετε κι επάξια.
Άλλος πού να κατέβαζε ιδέα αυτής αντάξια…
Ίσως του χρόνου αν εμείς πάλι είμαστε στα πράγματα
γερμανικά ζητήσουμε να έρθουν δέκα τάγματα
ώστε για όλα να ’μαστε καλά προετοιμασμένοι…

ΣΑΜΑΡΆΣ
Μέχρι του χρόνου Νίκο μου, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει…

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

ΛΊΓΑ ΑΠΌ ΤΑ «ΠΡΈΠΕΙ» ΤΩΝ ΕΛΛΉΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΏΝ ΤΗΣ 23-3-13

1.
 «Η Ευρώπη ΠΡΕΠΕΙ να δείξει την αλληλεγγύη της στην Κύπρο.»

Κουβέλης

2,
α. "τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων – συμπεριλαμβανομένων ασφαλώς των Χριστιανών – θα ΠΡΈΠΕΙ να είναι κατοχυρωμένα και σεβαστά".
β. «Όταν τα όπλα καταλήγουν σε χέρια που δεν ΠΡΈΠΕΙ,…»

Αβραμόπουλος για τη Συρία

3.
«Θα υπάρχουν οδυνηρές πτυχές, όμως η χώρα ΠΡΈΠΕΙ να σωθεί»

Πρόεδρος Κύπρου προς τους πολίτες της Κύπρου


4.
«Η λύση που θα προκύψει για το πρόβλημα της Κύπρου θα ΠΡΈΠΕΙ να διατηρεί τη χώρα εντός Ευρωζώνης,…»

Κωστής Χατζηδάκης στο Real News

5.
«Η κυβέρνηση ΠΡΈΠΕΙ να διασφαλίσει…»

ΚΚΕ


6."Η Ευρώπη ΠΡΈΠΕΙ να δώσει ένα χέρι βοήθειας στην Κύπρο..."
«Και σε τούτη τη συγκυρία, η Ευρωπαϊκή Ένωση ΠΡΈΠΕΙ να τείνει ένα χέρι βοήθειας.»

Αβραμόπουλος σε δημοσιογράφους στη Σλοβακία



«Οι ώρες είναι δύσκολες, όλοι ΠΡΈΠΕΙ να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.»

Στυλιανίδης, κυβερν. εκπρόσωπος Κύπρου


«Ό,τι  γίνει ΠΡΈΠΕΙ να γίνει σήμερα»

Πάμπος Χαραλάμπους, Δντης Γρ. Τύπου του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.




Όλα εντάξειστην Ελλάδα: οι έλληνες πολιτικοί ξέρουν τι πρέπει να γίνει!

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

21 ΜΑΡΤΗ, ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ

-Είστε κύριε Τσίπρα ρατσιστής;

-Φίλε Γιώργο μην το ξαναπείς.
Ρατσιστής εγώ που βλέπω μαύρον
και με βλέμμα τον κοιτάζω λάβρο;
Ρατσιστής εγώ που Ιρανούς,
και ρουμάνους κι ούγγρους και ινδούς
με αγάπη περισσή τους σκέπω
και την ώρα να τους δω δε βλέπω;
Που τους αδερφούς μας αλβανούς
στους εφτά ανεβάζω ουρανούς;
Που οργανισμούς και που ομάδες
έχω συγκροτήσει, που δεκάδες
καθημερινά σε δικαστήρια
ανατρέπουν κατηγορητήρια
για κινέζους, μπαγκλαντεσιανούς
ινδονησιανούς, γεωργιανούς…
Ρατσιστής εγώ; Φίλε μου Γιώργη
έλα να σου πω κανένα ξόρκι
να σου διώξω τέτοιες εικασίες-
για να μην τις έλεγα βλακείες…-
Ρατσιστής εγώ; Όχι αδερφέ μου.
Κι ούτε τέτοιος θα γινώ ποτέ μου.

-Για τους χρυσαυγίτες τι μπορείτε
κύριε Τσίπρα μου να μας ειπείτε;

-Εκείνους τους καταστροφείς
που κάθε τι χαλούν τριγύρω;
Που ίχνος δεν έχουνε ντροπής
λες κι αυτή άγιο είναι μύρο;
Εκείνους τους βρωμιάρηδες
αυτούς τους ψωμοζήτες
αυτούς τους διακονιάρηδες
τις λέρες, τους αλήτες;
Παλιάνθρωποι, καθάρματα,
κοινωνικά αποβράσματα,
να τι ειν’ αυτοί: διαρρήκτες,
ληστές και λωποδύτες.
Που δεν αντέχω ούτε στιγμή
κοντά τους να καθίσω
που, σου το λέω εν τιμή,
και δεν το παίρνω πίσω,
πως αν μια λάμα όριζα
όσο αυτοί μεγάλη
με λύσσα θα τους χώριζα
κορμί από κεφάλι.
Μ’ αυτούς ταράζεταί μου ο νους.
Και σου δηλώνω-μπέσα!-
να ζω δε θέλω μ’ εκεινούς
στην ίδια χώρα μέσα.
Φασίστες που ντροπιάζουνε
τον τόπο όπου ζούνε
ναζί που Ες Ες θαυμάζουνε
και σβάστικα μεθούνε.
Απάντησα στο ρώτημα
που μου ’χεις απευθύνει;

-Και δίχως ένα ατόπημα
εκ μέρους σας να γίνει.

-Άλλο φίλε μου κανένα
έχεις ρώτημα για μένα;

-Ναι. Αν και το είπατε,
όμως πέστε μου ξανά-
κάνετέ το μου λιανά-
μη και χάνω τίποτε:
Αλέκο είσαι ρατσιστής;

-Αυτό ούτε που να το σκεφτείς.
Βέβαια κι όχι κύριέ μου!
Κι ούτε θα γινώ ποτέ μου!
Κι άλληνε φορά-τι λόγος!..
Να ρωτάτε αναλόγως...

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

ΣΥΝΟΜΙΛΊΑ ΠΡΟΈΔΡΟΥ ΚΑΙ ΣΑΜΑΡΆ ΜΕΤΆ ΤΟ «ΌΧΙ» Της ΚΎΠΡΟΥ

ΣΑΜΑΡΆΣ
Κάρολε γεια! Τα ’μαθες ε; Όχι είπαν τα καθίκια!..

ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Τα έμαθα! Μου πήρανε άλλοι τα συχαρίκια…

ΣΑΜΑΡΆΣ
Καλά, δεν έχουνε μυαλό; Ιδέα τι κάναν έχουν;

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
Έχουν δεν έχουν σαν τρελοί σε λίγο όλοι θα τρέχουν…

ΣΑΜΑΡΆΣ
Κι ουτ’ ένα όχι! Βρωμεροί! Τα βάλανε με όλους!

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
Άλλους δεν ξέρω έλληνες όπως αυτούς χαχόλους.

ΣΑΜΑΡΆΣ
Δεν άκουσαν κανένανε. Ουτ’ εσένα ουτ’ εμένα.

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
Να δεις που με τα μούτρα τους θα μου έρθουνε πεσμένα…

ΣΑΜΑΡΆΣ
Δεν εσκεφτήκαν ουτ’ εμάς! Πώς τώρα έξω θα βγούμε
και τι σ’ όσους μας φτύνουνε θα ’χουμε πια να πούμε;

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
Κι έχουμε και παρέλαση μεθαύριο… Να μην πάμε;..

ΣΑΜΑΡΆΣ
Αν πάμε δε γλιτώνουμε, θα πέσουν να μας φάνε.
Κι αν όχι ποιος ακούει αυτόν τον κουκουέ τον Τσίπρα

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
…Μα να μην έχουν οι έλληνες της Κύπρου λίγη τσίπα…

ΣΑΜΑΡΆΣ
Μπα! Δε θα είναι έλληνες… Ποιος έλληνας τέτοιο όχι
θα ’λεγε κι ας του σπάζανε τα κόκαλα στην κώχη;..

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
Τι είπες όταν στο ’πανε;

ΣΑΜΑΡΆΣ
                                           Τι άλλο-συγχαρητήρια…
και κράτησα για μας τους δυο μαύρα συλληπητήρια…

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
Κι είδες χαρές που έκαναν η απόφαση σα βγήκε;

ΣΑΜΑΡΆΣ
Αν ξέρανε σε λούκι ποιο η χώρα τους εμπήκε…

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
Ξέρεις τι σκέφτομαι; Μη αυτοί σωστά έχουνε πράξει
και μεις οι έλληνες, οι εδώ, δεν είμαστε εντάξει;

ΣΑΜΑΡΆΣ
Τι; Κόντρα να πηγαίναμε στης Μέρκελ τη βουλή;

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
Ξέρω κι εγώ…

ΣΑΜΑΡΆΣ
                           Ε, πρόεδρε, μη σκέφτεσαι πολύ.
Η Μέρκελ είναι η δυνατή και σ’  ότι αυτή ζητάει
με «ναι» καθένας από μας θα πρέπει ν’ απαντάει.
Γιατί αλλιώς δε θα ’μαστε τώρα εδώ οι δυο
πρόεδρο να λεν εσένανε κι εμέ πρωθυπουργό.
Κι αν η Ελλάς με μας τους δυο πάει κατά διαόλου
εμένα η τέτοια εκδοχή δεν με πτοεί καθόλου.
Εμένα τα παιδάκια μου μες στη χλιδή θα ζήσουν
και όλοι μου οι απόγονοι πολύ θα ευτυχίσουν.
Την οικογένεια του κανείς οφείλει να φροντίζει
ή το λαό που ολημερίς τον φτύνει και τον βρίζει;

ΠΡΌΕΔΡΟΣ
Καλά τα λες-οι έλληνες αλήτες είναι όλοι
και πιότερο όσοι αδειανό έχουνε πορτοφόλι.
Δεν τους αξίζει λύπηση. Βρωμιάρηδες εκεί
που δεύτερο ν’ αλλάξουνε δεν έχουνε βρακί…
Λοιπόν σ’ αφήνω Αντώνη μου να πας να ησυχάσεις
κι άστους να ονειρεύονται αυτούς επαναστάσεις.
Εμείς να είμαστε καλά και το σταυρό σου κάνε
που οι δικοί μας όσο κι αν οι έρημοι πεινάνε
δεν ξεσηκώνονται να ’ρθουν και να μας κυνηγήσουν
και με τιμή κι υπόληψη χωρίς εμάς να ζήσουν.

ΣΑΜΑΡΆΣ
Γεια σου και σένα Κάρολε και ο Θεός να δώσει
γρήγορα και η λύπη μας κι η Κύπρος να τελειώσει.

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Η ΕΛΛΆΔΑ ΕΊΝΑΙ ΘΩΡΑΚΙΣΜΈΝΗ ΠΛΉΡΩΣ
(Στουρνάρας μετά το "όχι" της Κύπρου)

ΘΩΡΑΚΙΣΜΈΝΟΣ ΚΟΥΒΈΛΗΣ
Τι αχάριστος λαός!
Πήγε η Μέρκελ να τους σώσει
αλλ’ αυτοί-τι αναιδείς!..
…έπαρση  να έχουν τόση...

ΘΩΡΑΚΙΣΜΈΝΟΣ ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ
Μα διόλου δεν εντράπησαν!
«Όχι» έπρεπε να πούνε;
Με τέτοιο στίγμα στο εξής
πώς θα μπορούν να ζούνε;

ΘΩΡΑΚΙΣΜΈΝΟΣ ΣΑΜΑΡΆΣ
Και όχι μόνο αυτό αλλά
«ναι» δεν εψήφισε κανείς.
πλέον η αγνωμοσύνη των
υπέρ το δέον ειν’ εμφανής!

ΘΩΡΑΚΙΣΜΈΝΟΣ ΚΟΥΒΈΛΗΣ
Εμείς και «ναι» που λέμε
πάλι αισθανόμεθα ντροπή
κι εν περιπτώσει πάσει εμείς
λόγια ψελλίζουμε ευπρεπή!

ΘΩΡΑΚΙΣΜΈΝΟΣ ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ
Εγώ αν δεν ήμουνα χοντρός
και να ’σκυβα αν μπορούσα
το χέρι της σωτήρος μας
της Μέρκελ θα φιλούσα.

ΘΩΡΑΚΙΣΜΈΝΟΣ ΣΑΜΑΡΆΣ
Εγώ για να ’μαι αδύνατος
την προσκυνάω ως κάτω-
θα ’λεγα -όπως κι η χώρα μας-
κι εγώ πως πιάνω πάτο.

ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΘΩΡΑΚΙΣΜΈΝΟΙ
Είμαστε κύριοι ευγενείς
κι όπως εμείς άλλος κανείς
και τη Μέρκελ αγαπάμε
και πολύ την προσκυνάμε.

Και γι αυτό πάμε καλά
κι είμαστε θωρακισμένοι
γιατί όλο λέμε «ναι»
και το «όχι» ας περιμένει.

Και ακόμη πιο πολύ
θα θωρακιστούμε
την παρέλαση καθώς
παρακολουθούμε.

Γιατί για την τόση αγάπη
που ’χουμε στην Άνγκελα
την παρέλαση θα δούμε
πίσω από κάγκελα.
ΤΟΎΡΚΙΚΗ ΚΟΡΒΈΤΑ
ΣΕ ΒΌΛΤΑ ΣΤΟ ΑΙΓΑΊΟ

-Κορβέτα κορβετούλα
μισοφεγγαρωτή
άραξε στο νησί μας
κι ελάτε στο Καστρί.

Να φάτε μαριδάκι
να φάτε μαυρολιές
κι απέ μετά τραβάτε
γι Άντρο και Μερμηγκιές.

Εκεί κρασάκι μπρούσκο
οι ναύτες σου θα βρουν
και με χρυσά τραγούδια
και μέλι θα χαρούν.

Στην Κέα Μελισσάρι
κι ωραία Κορρησιά
και δροσερό αγεράκι
σε Ποίσες-σε Πλαγιά.

-Εγώ για μεζεδάκι
έχω το Σαμαρά
και όλο το Αιγαίο
για κέφι και χαρά.

Δικά μου τα νησιά του
τα φραγκοζηλευτά,
της Πάρου η ώρια χώρα,
τα μάρμαρα λευκά.

Κι αν θέλω τραγουδάκια
μαρίδα και κρασί,
στον Πειραιά τραβάω
στη Σμύρνη μου καρσί.
ΣΥΣΚΕΨΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ, ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΣΥΓΚΑΛΕΣΕ ΕΝΟΨΕΙ ΤΩΝ ΡΑΓΔΑΙΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ.
18-3-13


Ήλιος άστρι και φεγγάρι
τρία παιδάκια όλο χάρι
ένα έχει τα κιλά
κι άλλο σάρκα και οστά
και το τρίτο προεδρία
με τα κιάλια όλο κοιτά
βόλτα στου Μαξίμου πάνε
και στο δρόμο τραγουδάνε
«Τι καλή η εξουσία
να ’χαμε ακόμα μία
τι καλό το κυβερνιό
να ’χαμε ακόμα δυο.
Να μιλάμε να διατάμε
με μετάνοιες να μεθάμε.
Να μαζεύουμε χρυσά
να μαζεύουμε αργυρά
να γεμίζουμε σακούλες
και οφσόρ εταιριούλες.

Κάπαρη και χαμομήλι
στο φτωχό δίνω τριφύλλι
κάπαρη και κολιαντρό
δίνω κρέας στον χοντρό.

Τι κάνει κάνει η μέλισσα;
Για το χοντρούλη μέλι.
Και ποιανού είναι το κουβέλι;
Του γεράκου του Κουβέλη.
Και του τρίτου του λιανού
το γαλάζιο τ’ ουρανού.

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

ΕΥΣΕΒΕΊΣ ΠΌΘΟΙ

Να είχε λέει το Σαμαρά
για όμηρο ο Ριτζάι
κι αμάξι να εζήταγε
όπου ήθελε να πάει…

Κι ο Δένδιας να μην του ’δινε
κι εκείνος να λυσσούσε
κι ανάμνηση για Σαμαρά
να ’τανε τ’ ότι ζούσε…

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

ΤΟ ΘΈΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΊΔΑΣ

Λόγια πολιτικών αρχηγών για τον χαιρετισμό Κατίδη

ΠΡΌΣΩΠΑ: Κουβέλης, Τσίπρας, Παπαρήγα, Καμένος, Βενιζέλος, Μιχαλολιάκος, Σαμαράς.
Τόπος: Καφενείο «Η ΔΙΑΥΘΩΡΆ»

(συνεχίζοντας συζήτηση)

ΚΟΥΒΈΛΗΣ
Εγώ δε θέλω φασίστες στη χώρα όταν θα είμαι πρόεδρος. Θα είμαι πρόεδρος του 90 τοις εκατό των ελλήνων. Οι ναζιστές δεν είναι άνθρωποι, είναι δηλητήριο. Προτείνω να ποτίζουμε τον άθλιο αυτόν αντίδοτο, ξυπνώντας τον γι αυτό τρεις φορές κάθε νύχτα. Ζήτω η Δημοκρατία!

ΌΛΟΙ (πλην Μιχαλολιάκου)
Ζήτωωωωω…

ΤΣΊΠΡΑΣ
Εγώ το είπα και στον Ομπάμα. Κάτω ο φασισμός που βασάνιζε και σκότωνε εβραίους! Τον τύπο λέω να τον κάνουμε σαπούνι όπως αυτός έκανε τους εβραίους-τον αγαπημένο μου λαό. Ζήτω η Δημοκρατία!

ΌΛΟΙ (πλην Μιχαλολιάκου)
Ζήτωωωωω…

ΤΣΊΠΡΑΣ
(συμπληρωματικά)
Α, και να παραιτηθεί ο Ιωαννίδης!

ΠΑΠΑΡΉΓΑ
Φασίστες  δεν έχουν θέση ούτε στη λαοκρατία. Να του βγάλουμε τα νύχια με τανάλια, να του βάλουμε βραστά αυγά στις μασχάλες και να του κάνουμε φάλαγγα. Για αρχή. Ζήτω η Δημοκρατία!

ΌΛΟΙ (πλην Μιχαλολιάκου)
Ζήτωωωω…

ΚΑΜΈΝΟΣ
Σιγά μωρέ, τι έκανε το παιδί; Χαιρέτισε όπως νόμιζε… Εγώ θα προτιμούσα να χαιρετάει ναζιστικά ο Τσοχατζόπουλος, αλλά να μην είχε κλέψει.

ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ
(στον Καμένο)
Ο Τσοχατζόπουλος δεν έκλεψε. Λαθάκια έκανε.
(προς όλους)
Η Δημοκρατία και η Ελευθερία κινδυνεύει από τη Χρυσή Αυγή περισσότερο από όσο κινδυνεύει από τον ΣΎΡΙΖΑ.
 Καταδικάζουμε τον φασισμό και το ναζισμό. Εγώ προτείνω να υποχρεώσουμε τον Κατίδη να ακούει όλους μου τους λόγους για ένα εξάμηνο. Ζήτω η Δημοκρατία!

ΌΛΟΙ (πλην Μιχαλολιάκου)
Ζήτωωωωω…

(όλοι κοιτάζουν τον Σαμαρά)

ΣΑΜΑΡΆΣ
(στο Βενιζέλο)
Οι ναζί σκότωναν εβραίους;

ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ
Ναι.

ΣΑΜΑΡΆΣ
(στον Τσίπρα)
Οι εβραίοι  κυβερνάνε την Αμερική;

ΤΣΊΠΡΑΣ
Ναι.

ΣΑΜΑΡΆΣ
(στον Καμένο)
Η Αμερική κυβερνάει τον κόσμο;

ΚΑΜΈΝΟΣ
Ευτυχώς ναι.

ΣΑΜΑΡΆΣ
Κάτω οι ναζί! Πολύ κάτω! Να του ρίξουμε καυτό λάδι στο στήθος και να τον τρυπάμε παντού στο σώμα του με βελόνες. Ζήτω η Νέα Δημοκρατία!
(κανείς δεν αντιδρά)
Ζήτω η Δημοκρατία!

ΌΛΟΙ (πλην Μιχαλολιάκου)
Ζήτωωωωω…

ΜΙΧΑΛΟΛΙΆΚΟΣ
Δεν έχουμε κλέψει. Δεν έχουμε διαπλακεί. Δεν μας φτύνει ο λαός στο δρόμο. Βοηθάμε το λαό, δεν του πίνουμε το αίμα. Πηγαίνετε τώρα εσείς όλοι να συνεχίσετε το καταστροφικό σας έργο όσο σας ανέχεται ακόμα ο λαός. Πηγαίνετε να υπηρετήσετε τη «Δημοκρατία» σας.

ΣΑΜΑΡΑΣ
(σιγά, στον εαυτό του)
Ποιος είδε πατέρα να λέει ό,τι είπα εγώ για το παιδί του… Συχώρεσέ με Χρυσή μου Αυγούλα… Αμάρτησα προς το παιδί μου…
(πιάνει τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη αγκαζέ και τους τραβάει προς την έξοδο. Στους Βενιζέλο και Κουβέλη)
Τι λέτε; Πάμε για κάνα κόψιμο;

ΚΟΥΒΈΛΗΣ
Τι κόψιμο;

ΣΑΜΑΡΆΣ
Μιστούς… συντάξεις… ό,τι βρούμε μπροστά μας.

ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ
Πάμε. Πλάκα θα ’χει…

ΚΟΥΒΈΛΗΣ
Πάμε.
(σιγά)
Τι κάνω ο έρμος για την Προεδρία…
(βγαίνει ο Σαμαράς με τους δύο και ακολουθούν όλοι )

                             ΑΥΛΑΊΑ

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

«ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ
BIG BANG ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
ΚΑΙ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ…»
(Σαμαράς στον «ΕΛΕΎΘΕΡΟ ΤΎΠΟ»)

Μολύβδου ιόντα στέλνοντας
τόνα ενάντια στ’ άλλο,
στο CERN οι επιστήμονες
μπιγκ μπαγκ φτιάξαν μεγάλο.

Σου λείπει μόλυβδος; Μη εσύ
σκοτίζεσαι σταλιά:
Σου στέλλουν οι έλληνες ευθύς
μολύβι στην κοιλιά.






   ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΣΑΜΑΡΆ
ΚΑΙ ΜΑΝΙΤΑΚΗ ΣΕ ΟΡΙΑΚΟ ΣΗΜΕΙΟ
(οι εφημερίδες)

Ο Μανιτάκης πολύ με θύμωσε
που δε γουστάρει απολύσεις.
Σαν το μουλάρι ο άθλιος πείσμωσε…
Λες και υπάρχουν άλλες λύσεις…

Και ο Κουβέλης τον υπερασπίζεται!
Δεν ξέρω τι ν’ αποφασίσω:
Το Μανιτάκη που παραλογίζεται
ή τον Κουβέλη ν’ απολύσω;




Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ
ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 70Η ΕΠΕΤΕΙΟ
ΕΝΑΡΞΗΣ ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΥ ΤΩΝ
ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ.

«Ήρθα εδώ μαζί σας για να κλάψω,
όμως γκαρντάσια μου τι να σας πω
τη Μέρκελ ν’ αγαπάω δεν θα πάψω
κι ο Τσίπρας ας το βρίσκει αυτό κακό.

Όταν το λάγνο της μου ρίχνει βλέμμα,
το αίμα των ρωμιών που έχω πιει
χείμαρρος γίνεται σ’ άγριο ρέμα…
δεν ξέρω-από πόθο;.. από ντροπή;…»








O ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΡΟΛΟΣ
ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ ΔΕΧΘΗΚΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ
ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΡΜΕΝΙΑΣ

«…Χιλιάδες δολοφόνησαν οι τούρκοι
δικούς σας. Όμως λάθος έχουν κάνει:
εκατομμύρια είχανε δικούς τους
γιατί;.. το ντόπιο πράγμα δεν τους κάνει;

Εμείς δε θέλουμε καυγά με ξένους.
Δολοφονούμε μοναχά δικούς μας.
Χιλάδες τέσσερες φάγαμε ως τώρα.
Έξυπνοι εμείς-δουλεύει ο νους μας…»

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΙΛ ΚΛΙΝΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΕ
 ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ Ο ΠΡΩΗΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ,
 ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.


Συνηντήθη ο Γιωργάκης
με τον τέως πρόεδρο Κλίντον-
και δι ολίγον ηκροάσθην
την αβράν συζήτησίν των.

«Να βοηθήσω για να πάνε
στην Ελλάδα επενδύσεις;»
«Θέλουνε; Εγώ δεν ξέρω-
τον Αντώνη να ρωτήσεις.

Ό,τι εγώ είχα να κάνω
το κανα και ούτε μία
με Ελλάδα θέλω σχέση
να ’χω τώρα πια καμία.»

«Με τη Μόνικα αφού
κι εγώ είχα κάτι κάνει
έφυγα σίγουρος πως
πια κανένας δε με πιάνει.

Κι ενώ ούτε μία σχέση
ήθελα κι εγώ μαζί της
μα ο Σταρ είχα άλλη γνώμη
 και με δίκασε ο αλήτης.

Γι αυτό μη κι εσύ θαρρείς
να ξεφύγεις πως μπορείς-
αν για κάτι ίσως φταις
απ’ αυτά που ’κανες χτες,

γιατί ίσως να βρεθεί
κάποιος Σταρ ή Σαρτζετάκης
και ιδού! μπαίνει δετός
στην ψειρού μέσα ο Γιωργάκης…»

«Δε φοβάμαι, γιατί εάν
η Αμερική είναι κράτος
η Ελλάς άδειο βουτσί
που και του ’χει βγει κι ο πάτος.»




      ΤΟ «ΠΡΈΠΕΙ»

Τι ωραίο αυτό το «πρέπει»!
Ο καθείς αυτό το βλέπει-
σαν ραβδάκι μαγικό
το πικρό κάνει γλυκό.

-Τι θα κάνετε υπουργέ
για το χάλι του ΟΤΕ;
-Να σας πω: ΠΡΕΠΕΙ να γίνει…
και να  γίνει… και να γίνει…

(και αντίρρηση ποιος έχει
πως ο υπουργός κατέχει
τι θα «πρέπει» κάθε μια
να γινότανε φορά…)

 -Κύριε βουλευτά οι φτωχοί
έχουνε πολύ αυξηθεί
τόσο όσο πριν ποτέ…
-Να τι ΠΡΕΠΕΙ αγαπητέ…

Και, η βουλευτική μαφία
αραδιάζει με σοφία
όσα «πρέπει» να γινούν
οι φτωχοί για να σωθούν.

Και κανείς δε λέει τι
«πρέπει» κάθε βουλευτή
ο λαός να τόνε κάνει
πριν εκείνος τον πεθάνει.

Γιατί ο έλλην ενοικεί
στις αγκάλες του Μορφέα
κι ως γνωστόν όλα εκεί
όμορφα καλά κι ωραία.

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

ΣΑΜΑΡΑΣ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΥΨΗΛΟΤΕΡΗ ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ»

Ευτυχώς που τους το είπε
γιατί δεν το ξέρανε!
(Λες κι εκείνοι μέσω Αντώνη
δε μας την εφέρανε!..)




ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟΥ…

(…όπως υπήρχε μέχρι τώρα
και όλη ερήμαζε τη χώρα…
και που εγώ υπηρετούσα
με όση λύσσα εκρατούσα…)



ΓΙΟΥΝΚΕΡ: ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Για τους έλληνες Γιουνκέρ όρκο μη δένεις
γιατί πίσω εντός ολίγου θα τον παίρνεις:
όσα οι έλληνες κι αν έχουνε προβλήματα
δε φελάει! Τ’ αγνοούν-γιατ’ είναι βλήματα!



Η ΨΗΦΟΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΗΓΕΤΩΝ ΕΝΟΨΕΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΟΡΥΦΗΣ

Οι ευρωπαίοι ψήφισαν: όχι λιτότητα.
Μόνον εμείς απ’ όληνε την ανθρωπότητα
τη λογική απεχθανόμαστε
κι απ’ την λιτότητα ξεθεωνόμαστε.





ΤΣΊΠΡΑΣ ΣΕ LSA: Η ΛΙΤΌΤΗΤΑ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΈΡΕΙ ΒΙΏΣΙΜΗ ΈΞΟΔΟ ΑΠΌ ΤΗΝ ΚΡΊΣΗ

Τι ευφυής! Το βρήκε!
Κι ευθύς στον κόπο εμπήκε
σε όλους να το πει
χωρίς σταλιά ντροπή-

κάτι που όλα μας θα λύσει
τα προβλήματα
κι έτσι η Κρίση θα τηρήσει
τα προσχήματα.

Και πια μι’ Άνοιξη θα δώσει
φύλλα νια σε νια γενιά,
και μια πάλι θα γυμνώσει
φυλλοξήρα τα κλαδιά.




ΣΑΜΑΡΆΣ: Η ΑΎΞΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΊΑΣ ΓΕΝΝΆ ΠΟΛΙΤΙΚΟΎΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΠΈΠΕ ΓΚΡΊΛΛΟ


Του Σαμαρά μικρή κακία
που αφού με οίηση και ζήλο
τόση μας έφερε ανεργία
όμως δεν έχει Μπέπε Γκρίλο,

ή ένα παράπονο μεγάλο
που ενώ τόσα λέει αστεία
καθημερνά με στόμα λάλο,
μα ο Γκρίλο έχει τα πρωτεία;





PUBLIC ISSUE: ΕΠΙΚΡΆΤΗΣΗ ΣΎΡΙΖΑ ΣΕ ΕΚΛΟΓΙΚΉ ΕΠΙΡΡΟΉ ΚΑΙ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗ ΝΊΚΗΣ

Λέγε λέγε θα τον βγάλτε.
Όμως πού θα τόνε βάλτε;
Θα τον βάλτε δεξιά;
Έχετε το Σαμαρά.
Θα τον βάλτε αριστερά;
Η βλακεία του δε χωρά.




ΚΟΥΒΈΛΗΣ: ΌΧΙ ΣΕ ΆΛΛΕΣ ΑΠΟΛΎΣΕΙΣ, ΌΧΙ ΣΕ ΜΈΤΡΑ ΠΟΥ ΒΑΘΑΊΝΟΥΝ ΤΗΝ ΎΦΕΣΗ

 «Όχι! Ποτέ άλλες απολύσεις!
Νέες προτείνουμε ’μεις λύσεις:
κανείς να μην απολυθεί
…μα ούτε και να πληρωθεί!..»

Αν δεν εστόχευες την Προεδρία
θα σου χρεώναμε βλακεία
Όμως Κουβέλη τώρα μία
λέξη σου πρέπει: Προδοσία!





ΜΕΡΚΕΛ: ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΘΑΣΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Έξυπνη η Μέρκελ-δε σταμάτησε
στο του Γιωργάκη «υπάρχουν χρήματα».
Κι όπως εκείνος δεν την πάτησε.
Γερμανικά, σίγουρα βήματα!

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

ΕΠΊΘΕΣΗ ΣΕ ΓΡΑΦΕΊΑ ΒΟΥΛΕΥΤΏΝ
12-3-13


«Στόχος των εμπρηστικών επιθέσεων έγιναν τα γραφεία του Κώστα Γκιουλέκα, του Σταύρου Καλαφάτη, και του Γιώργου Ορφανού.»
Οι εφημερίδες

Τρεις απαίσιοι του λαού-
δολοφόνοι
έμαθαν ότι κανείς
δε γλιτώνει.

Όμως φίλοι μου αυτό
δε μετράει
η καρδιά τους αφού ακό-
μα χτυπάει.



 «Στη Δημοκρατία δεν αποφασίζει ο κουκουλοφόρος βομβιστής, αλλά ο λαός με την ψήφο του και οι εκπρόσωποί του στη Βουλή»
Κεδίκογλου

Δημοκρατία, λαός ψήφος,
εκπρόσωποι, Βουλή:
λέξεις που αν λέγονται με ύφος
πιστεύονται πολύ.

«Κουκουλοφόροι βομβιστές»…
για επαναστάτες όνομα ωραίο
Mα ας ήταν για τους βουλευτές
και όνομα μοιραίο…


 «Πρέπει να ντρεπονται όσοι το έκαναν αυτό, κινδύνεψε ένας άνθρωπος».
Γκιουλέκας

Μην έχετε συμβόλαιο
φίλοι μου υπογραμμένο
να βάζετε μόνο φωτιές
μα να μην καίτε κτήνη;

Γι αυτό τολμάει ο χαφιές
αυτός, ο ασφαλίτης,
να λέει κάτι για ντροπές
και-ο χίτης-για κινδύνους-

αυτός και τώρα που χτυπά
και τώρα που σκοτώνει,
και κατασφάζει το λαό
με χουντικά μαχαίρια;

Αλλ’ αν δεν υπογράψατε
συμβόλαιο μαζί τους
γιατί γκαζάκια μοναχά
κι όχι σκοτώστρες μπόμπες;

Γιατί μονάχα χάιδεμα
κι όχι γραμμή στον Άδη;
Γιατί σκηνούλες μοναχά
κι όχι το έργο όλο;

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Ο Μήτρος πάει τρέχοντας, όπως συνήθως κάνει
και μπρος στην πόρτα στέκεται του φίλου του του Γιάννη.

ΜΉΤΡΟΣ
Γιάννο μου… Γιάννοοοο… ξύπνησες;

ΓΙΆΝΝΟΣ
Ναι, από τις φωνές σου.
Μυαλό, πες μου ρε Μήτρακα, θα βάλεις συ ποτέ σου;
Πάντοτε θα ’ρχεσαι πρωί προτού ξυπνήσω ακόμα
πριν ρούχο βάλω επάνω μου κι έναν καφέ στο στόμα;

Μ
Γιάννο μου μόλις άκουσα στο ράδιο τις ειδήσεις
κι έχω απορίες Γιάννο μου που θέλω να μου λύσεις.

Γ
Δεν έρχεσαι αργότερα;

Μ
Βιάζομαι- όχι Γιάννο.
Γιατί όπως λεν το σίδερο κολλάει στη βράση επάνω.

Γ
Φύγε και έλα αργότερα. Τίποτα δε θα πάθεις-
-δηλαδή τώρα απόρησες κι αμέσως θες να μάθεις;

Μ
Ναι Γιάννο. Γι αυτό άνοιξε. Θα κάτσω εξάλλου λίγο.

Γ
Έτσι όλο λες και στρώνεσαι.
Να φύγεις δε σηκώνεσαι.

Μ
Γιαννάκο μου λόγο τιμής όταν μου πεις θα φύγω.

Γ
Εντάξει. Έλα, μπες Μήτρακα και λέγε… τι συμβαίνει;

Μ

Διάβασα ότι φοιτητές Γιαννάκο κατεβήκανε
και πρωί πρωί κατέλαβαν βαρείς και οργισμένοι
του Σταικούρα το γραφείο. Και μέσα του εμπήκανε.
Λες Γιάννο μου να είναι αυτή αρχή για μια επανάσταση 
που της Ελλάδας την κακή θ’ αλλάξει την κατάσταση;

Γ
Πολύ πεινάς και Μήτρο μου ονειρεύεσαι καρβέλια.
Άύριο το αργότερο θα έχουν όλα λήξει.
Οι νέοι πάλι την ουρά θα βάλουνε στα σκέλια
και θα λακήξουν προτού καν ανοίξει κάποια μύτη.

Μ
Πώς έτσι; Μη Γιαννάκο μου με απογοητεύεις…
Τίποτα;.. Πες μου Γιάννο μου... αλήθεια αυτό πιστεύεις;..

Γ
...Για φοιτητές που ειν’ έλληνες Μήτρο μου δε μιλάς;

Μ
Και βέβαια μιας κι η όμορφη Λαμία ειν’ Ελλάς…

Γ
Και είναι Μήτρο οι έλληνες για τέτοια ικανοί;

Μ
Δεν είναι;

Γ
Όχι βέβαια.

Μ
Γιατί είν’ οι ισπανοί;

Γ
Άκου λοιπόν: πολλοί ισπανοί μαζί, είναι λαός.
Εγγλέζοι τρεις φτιάχνουν μαζί μιαν αυτοκρατορία.
Αν συνυπάρξουν γερμανοί εφτά, είναι στρατός.
μα ο κάθε ένας έλληνας δική του έχει πορεία.
Εκατομμύρια έλληνες καθείς τους μια μονάδα
που με κανέναν δεν κολλά. Αυτή ’ναι η Ελλάδα.
Επαναστάσεις κάνουνε οι λαοί-άτομα όχι.
και των ελλήνων άτομα η μοίρα να ’ναι το ’χει.

Μ
Κρίμα. Δεν το ’χα έτσι δει. Μα πες μου ακόμα Γιάννο
πώς η Ελλάδα θα σταθεί στα πόδια της επάνω-
πώς δηλαδή θα βγει απ’ αυτή την κρίση που τη δέρνει
και όλο πιο κοντύτερα που στο γκρεμό τη φέρνει;

Γ
Ποτέ της Γιάννο δε θα βγει. Θα ’βγαινε με τι φόντα;
Θα τη βοηθούσανε σ’ αυτό Μήτρο μου ποια προσόντα;

Μ
Βιομηχανία, ανάπτυξη, ιδιωτικοποιήσεις…

Γ
Αυτά τα λεν οι ελληνικές Μήτρο οι κυβερνήσεις
για να τ’ ακούν όσοι χαζοί είναι καθώς εσένα.
Απ’ όλ’ αυτά αξία καμιά δεν έχει ούτε ένα.
Για μας βιομηχανία μας είναι τα μαγαζάκια.
Ιδιωτικοποιήσεις μας είν’ τα μεγάλα τζάκια
και ως για την ανάπτυξη-κλεψιά πες την καλλίτερα-
αφού …αναπτύσσεται αυτός που έκλεψε πρωτύτερα.
Για μας μονάχα ο τουρισμός έχει αξία κάποια
όση σ’ ανίατη αρρωστιά placebos έχουν χάπια.
Γιάννο μπορούν οι έλληνες μόνο να υπηρετούνε
άλλους λαούς κι από κεινών τα pour boir να ζούνε.
Μπορούμε να γυαλίζουμε παπούτσια ξενικά,
και να σερβίρουμε φαγιά άκρως ελληνικά
όπως τζατζίκι, παστουρμά, μουσάκα και ντολμάδες.
Και ξέρουμε να κάνουμε εδαφιαίους τεμενάδες.
Γι αυτά και επαιρόμαστε, από τον πρόεδρό μας,
μέχρι και τον λαλίστατο λελέ πρωθυπουργό μας.
Και πέφτουμε στα γόνατα για να παρακαλέσουμε
τούρκο και γάλλο κι ολλανδό να ρθει να τον νταντέψουμε.
Και πρώτος είναι ο Σαμαράς στις τέτοιες παρακλήσεις
που το σαμάρι του πολλές προσφέρει περποιήσεις
σ’ αυτόν που πάνω του βρεθεί καθώς η Μέρκελ βρέθηκε-
που διόλου δε βαρέθηκε ούτε παραπονέθηκε.  

Μ
Γιάννο μου φεύγω. Μου ’κανες περβόλι την καρδιά μου.
Πάω να πιω κανα ποτό να ρθω στα συγκαλά μου.                                                

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΉ ΝΟΥ ΔΥΟ

Γιατρούς γεμάτη είναι και δικηγόρους
η δόλια η Βουλή. Καθόλου απόρους
δε δέχεται να έχει βουλευτές...
Μα όχι φίλοι μου. Αυτά ως τα χτες.

Η λαϊκή μας Νέα Δημοκρατία
κι εδώ μας έδειξε πρωτοπορία:
μετράει στις τάξεις της-σπώντας το νόμο-
δυο βιβλιοπώλες κι έναν υλοτόμο…
ΑΓΡΟΤΕΣ-ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ

Ποιος είπε πως δεν είμαστε απόγονοι
εκείνων των αρχαίων μας προγόνων-
ή ότι τάχα αυτοί δεν είν’ οι πρόγονοι
των τόσο που τους μοιάζουν απογόνων;

Κι ιδού η απόδειξη μπροστά μας ζώσα:
Οι αγρότες μας, η δόξα κι η τιμή μας,
που όλοι οφείλουμε σε κείνους τόσα-
που με το αίμα τους καρπίζει η γη μας-

οι αγρότες μας λοιπόν οι τιμημένοι
Σπαρτιατική λιτότητα εδείξαν
κι όταν τους δώσαν ψίχουλα-οι καημένοι...-
τους δρόμους που ‘κλειναν ευθύς ανοίξαν!

Και παν τα μπλόκα…πάνε οι φωνές τους…
Και δείξαν ότι όσα τσαμπουνούσαν
δεν τα πιστέψαν ούτε αυτοί ποτέ τους .
Κι ήταν νεκροί όταν λέγαμε πως ζούσαν.
ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ

Οι κυρίες των υπουργών!
Τι καλές γυναίκες που ’ναι!
Και στα τόσα του σπιτιού
πόσο τα έξοδα βοηθούνε!

Βάζουν μια υπογραφή
και μία βίλλα-ιδού! κερδίζουν
Βάζουνε και άλλη μια
και-οι καλές μας!- θησαυρίζουν!

Και, οι καημένες, προσπαθούν
τις δουλειές γοργά να σπρώξουν
μη τον σύζυγο-υπουργό
απ’ το υπουργείο διώξουν

κι αρκεστούν τα όσα ως πριν,
έχουν φάει, να μασάνε,
μιας και –αλίμονο!- υπουργού
πια γυναίκες δεν μετράνε…

Και μην πάει το μυαλό
κανενός που με διαβάζει
πως μονάχα υπουργού
σύζυγος, χρυσάφι βγάζει-

όχι-το ίδιο θα γινόταν
και αν μόνο κόρη του ήταν:
πάλι ούτε μια θα είχε
στις που κάνει μπίζνες ήτταν.

Και κουνιάδα κι αδερφή
και γνωστή και φιλενάδα
τέτοια θα ’χε κέρδη αυτή
στην ταλαίπωρη Ελλάδα.

Κι όλες τους γι αυτό κοιτούν
πώς συγγένεια ν’ αποκτήσουν
οι γυναίκες, με υπουργό,
έτσι ώστε να πλουτίσουν.
ΣΥΓΚΥΒΈΡΝΗΣΗ ΣΑΜΑΡΆ-
    ΒΕΝΙΖΈΛΟΥ-ΚΟΥΒΈΛΗ

Συγκυβέρνηση! Καλό!
Τρία σ’ ένα! Λογικό,
ο σκοπός αφού κοινός:
να λεηλατηθεί ο λαός.

Συγκυβέρνηση: οι πολίτες
την κυβέρνηση όταν βρίζουν
υπουργό να μη διαλέγουν-
να μη κόμμα ξεχωρίζουν.

Συγκυβέρνηση: τη χώρα
να τη βλάφτουν τρεις μαζί
και οι τρεις ψιλό τη φτώχεια
να δουλεύουνε γαζί.

Να μη ρίχνουν μεταξύ τους
ένας τ’ άλλου φταίξιμο
και κοινό να είναι κι ίδιο
το λαμογιοκλέψιμο.

Και σε τσέπη ίδια να μπαίνουν
πλέον όλα τα κλεμμένα
και σωστά να τα μοιράζουν
τσακωμό δίχως κανένα.

Να ’ταν κι ο Καρατζαφέρης
τότε θα ’τανε τετράδα
οι ρομποτοειδείς φασίστες
που ρημάζουν την Ελλάδα.

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013

            ΕIMAI EΛΕYΘΕΡΟΣ

        (Ο έλληνας του 2013 μιλάει
             για την ελευθερία του)


Μες στην Ελλάδα, την ωραία μου πατρίδα,
ένας πολίτης της ελεύθερος μετράω.
Καμιά δουλείας δε με φτάνει εμένα αχτίδα
κι απ' την πολλή ελευθερία μου μεθάω.

Είμαι ελεύθερος να ψάχνω για εργασία
και να μη βρίσκω-και για δούλος να πουλιέμαι.
Είμαι ελεύθερος να ζω στην υγρασία
και για το άθλιο δωμάτιό μου να παινιέμαι.

Είμαι ελεύθερος να ζω δυστυχισμένος
ενώ τα πράσινα τα κτήνη θησαυρίζουν.
Είμαι ελεύθερος να υφίσταμαι το μένος
των μπλε υαινών όπου το βιος μου ξεκληρίζουν.

Είμαι ελεύθερος να ζω μέσα στη χώρα
που τη ρημάζουν της Βουλής οι συμμορίες
και είμ’ ελεύθερος ν' ακούω όλη την ώρα
όσες μεγάλες οι υπουργοί τους λεν βλακείες.

Είμαι ελεύθερος τις ζεύγλες να υπομένω
που μου πληγώνουνε το δέρμα του τραχήλου-
είμαι ελεύθερος σας λέω-κι επιμένω-
με τ' αποφάγια να χορταίνω εγώ του σκύλου.

Είμαι ελεύθερος ρακένδυτος και πένης
μες στης αθλιότητας το βούρκο να κυλιέμαι
και να οργώνω τον αγρό φυτείας ξένης-
και είμ' ελεύθερος μ’ αυτό να ευχαριστιέμαι.

Και μη μου πείτε πως δεν είν' ελευθερία
μες σε συντρίμματα απ’ οράματα κι ελπίδες
μόνος εγώ χωρίς βοήθεια ούτε μία
τις πιο μεγάλες να διαλέγω παρωπίδες.

Είμαι ελεύθερος μισθό έναν να παίρνω
που δε μ’ αφήνει περιθώριο για να ζήσω
κι από το βάρος των βασάνων μου να γέρνω
κι αντίς μπροστά, να προχωράω πάντα πίσω.

Νέο τύπο "ανθρώπου" ειμ' ελεύθερος να χτίζω
και με αυτόνε τους ανθρώπους να τρομάζω-
τον "Xόμο Σάπιενς" εγώ να τον γκρεμίζω
και τον "Μνημόνιαν" στη θέση του να βάζω.

Και είμ’ ελεύθερος αν κάποιος χέρι απλώσει
τα κρύα κάγκελα να σπάσει του κλουβιού μου
να τόνε κάνω ακριβά να το πληρώσει
και επιείκεια να ζητάει τ’ αφεντικού μου.

Να διαδηλώνω είμ' ελεύθερος ησύχως
χέρι αρκεί σ' όσα μου κλέψαν μην απλώσω.
Και να πεθαίνω είμαι ελεύθερος μα δίχως
μαχαίρι πάνω απ’ τους φονιάδες μου να υψώσω.

Είμαι ελεύθερος να δένω μοναχός μου
και πιο σφιχτά κάθε ημέρα τα δεσμά μου
και είμαι ελεύθερος στο πείσμα όλου του κόσμου
ελευθερία να ονομάζω τη σκλαβιά μου.

Μες στην ελεύθερη-μεγάλη μου πατρίδα
ένας πολίτης της ελεύθερος μετράω'
καμιά δουλείας δε με φτάνει εμένα αχτίδα
κι απ' την πολλή ελευθερία μου μεθάω.
ΚΩΣΤΆΚΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΉΣ

Καλά φυλάγεται
μες στη Ραφήνα.
Να κάθεται άστονε
στα μέρη εκείνα

κεφάλαιο να ‘χουμε
κάπου βαλμένο
μη και μας χρειαστεί
το ξορκισμένο.

Κι αν μας χρειαστεί ξανά
πάλι τον φέρνουμε
κι από το βάρος του
όλοι ας γέρνουμε.

Κι οκταετία μια
θα φέρει νέα
με όλα της παλιάς
τα τόσα ωραία:

Τους Γκοτζαμάνηδες,
το παρακράτος,
κλέψιμο πάλι ως
να του ’βγει ο πάτος,

Δεξιών Παράδεισο,
Κου Κου Ε κυνήγι
κι η νεολαία μας
που φύγει φύγει.

Κι όταν θα φάει
και την τυλώσει,
με τη βλακεία μας
εμείς την τόση

Εθνάρχη σίγουρα
ευθύς τον χρίζουμε
Και φίνο άγαλμα
τρανό του χτίζουμε-

δίπλα στο θείο του
να ’ναι κι αυτός,
να τους θαυμάζουμε
οικογενειακώς.

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Η ΣΎΝΑΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ
      ΚΑΡΑΜΑΝΛΉ

Οι νοσταλγοί όλοι των χιτών
και των ταγματασφαλιτών
μνημόνεψαν Καραμανλή
για να ειπούν για την πολλή
που είχε τιμιότητα
 και δημοκρατικότητα.

Απ’ όλους τους ξεχάστηκε
το πόσα καταχράστηκε
το τρίκυκλο; μη βία!
ο Λαμπράκης; ιστορία!
και πάει το σκυλολόι
που ως τα τώρα τρώει.

Του λαού ο τρόμος πάει-
παιχνίδι λες μετράει
πανε της ΚΝΕ τα θύματα,
του Μάρσαλ παν τα χρήματα.

Πάει του λαού η ελπίδα
κουμουνισμός να ’ρθεί
Πάει η λειψή μερίδα.
κι η μάσα απ’ τη ΔΕΗ.

Πάει κι η άθλια ρήση
«ανήκουμε στην Δύση»
Όλα χαθήκαν τα κακά
και μείναν μόνον τα καλά.

Και έχεις και το Σαμαρά
χαβά δικό του να βαρά
κι αντί να πιεί το κώνειο
μεθάει με Μνημόνιο…

ΌΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΊ ΣΤΗΝ ΕΚΔΉΛΩΣΗ       
            ΣΤΟ ΊΔΡΥΜΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΉ

Αλάργα από προβλήματα
κι από λαού κατάρες
μαζεύτηκαν τα βλήματα
από βίλες και βιλάρες

για ν’ αυτοϊκανοποιηθούν
μακριά από ξένα βλέμματα
και να μη έξω ακουστούν
όταν ανάψουν τα αίματα

και μέσα απ’ το πετσάκι τους,
με τρόπο τόσο αήθη,
χύσουνε το φαρμάκι τους
μπροστά σε λαού τα πλήθη.

Και με του Εθνάρχη εκεί Αυνάν
μία φωτό μπροστά τους
αρχίσαν όλοι να κουνάν
τα χέρια τα ζωηρά τους.

Κι αφού ζωογονήθηκαν
με καραμάνλεια νάματα
ύστερα, αφού επλύθηκαν,
ζόμπι το ίδιο αγράμματα,

βγήκαν και ρίχτηκαν ξανά
 στα δόλια θύματά τους
ώσπου και πάλι τα σακιά
γεμίσουν τ’ αδειανά τους.

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

ΤΣΆΒΕΣ 5-3-13
         
Η οικουμένη φτώχυνε.
Σκοτίδιασε η γη.
Της ανθρωπιάς του ανθρώπου
εστέρεψε η πηγή.

Στα μάκρη των Συμπάντων
τρεμόσβησε εν’ αστέρι.
Θρηνητικό απόψε
και ξέπνοο τ’ αγέρι.
     ΜΆΣΑ ΤΈΡΜΑ

Αφότου άρχει ο Σαμαράς
ο Μνημονιομανής,
τέρμα: από δώ και ύστερα
χορτάτος πια κανείς!

Με άλλα λόγια νηστικοί
εις το εξής θα μένουμε
και θα μας επιτρέπεται
μονάχα ν’ ανασαίνουμε.

Γλιτώνουμε έτσι οριστικά 
από της μάσας τη σκλαβιά
κι απ’ όσα το φαϊ της
κουβάλαγε μαζί της.

Και πια θα καταργήσουμε
την τουαλέτα ευθύς-
βάσανο από τα μέγιστα
που υφίσταται καθείς.

Δίαιτες δε θα χρειάζονται
για να ’μαστε λεπτοί
και μάλιστα η διαφορά
άμεσα θα ’ναι απτή.

Χοντροί δε θα υπάρχουνε
και οι αρρώστιες πάνε
που του μεγάλου πάχους μας
απότοκες μετράνε.

Και τότε θα βαφτίζεται
το μανεκέν «Τουίγκι»,
όχι αν είν' αδύνατο
μ' αν έχει λίγο ξύγκι.

Κλείνουν τα φαστφουντάδικα,
κλείνουν τα εστιατόρια,
και πάρτυ καθημερινό
θα στήνουν τα κοκόρια.

Θα πεταχτούνε στ’ άχρηστα
οι χύτρες, τα τηγάνια
και δε θα φκιάνουν κακαβιά
τα πλοία στα λιμάνια.

Παύουν οι στομαχόπονοι,
οι αυπνίες τα βράδια,
και παύουν να γεμίζουνε
τα γένια μας με λάδια.

Τόσα καλά οι εκλογές
οι τελευταίες μας φέρανε,
που πόσο μας βοήθησαν
ούτε κι αυτές δεν ξέρουνε.

Κι όταν ο Χάρος θα χυθεί
να πάρει τη ζωή μας
για να τη βρει δε θα ’χει πια
να ψάξει στο κορμί μας,

αφού είτε είμαστε σοφοί,
είτε χαζοί είτε φρόκαλα
θα έχουν μείνει από μας
μόνο πετσί και κόκαλα,

κι η αφού η ζωή μας προ πολλού
θα 'ναι ξεπνοϊσμένη:
θα ’μαστε λόγω ζωντανοί,
έργω όμως πεθαμένοι…
ΔΙΛΉΜΜΑΤΑ

Θεέ μου! Παναγίτσα μου! Τόσο πολύ αξίζω
που όλοι οι πολιτικοί βαλθήκαν να με σώσουν
κι απ’ το αισχρό Μνημόνιο ζητούν να με γλιτώσουν;
Κι αν ναι, γιατί εγώ θλίβομαι και δεν πανηγυρίζω;
Αυτά λέω και χαίρομαι,
ότι αξίζω επαίρομαι
και ευτυχής πετώ
στον  έβδομο ουρανό.

…Μα πάλι, λέω, δεν ειν’ αυτοί που έτσι με καταντήσανε:
μ’ ενός Μνημόνιου να γυρνώ στην πλάτη μου το βάρος
και να μην έχω ούτε καν διαμαρτυρίας το θάρρος;
Τι; Τώρα αυτοί ανάνηψαν και ήθος αποκτήσανε;
Και με αυτό ζαλίζομαι
και πιο βαθιά βυθίζομαι
στο τέλμα που με άδειασαν
αφού με ξεπαράδιασαν.
ΤΟ ΝΈΟ ΠΟΥ ΈΡΧΕΤΑΙ

Σαν κύμα που έχει ανάκουστο κινήσει
κι έρχεται όλα τα παλιά να σβήσει-
σαν αύρα που όσο πάει δυναμώνει
και φτάνει σίφουνας κι όλα νεκρώνει-

κι ως φόνος που ακόμα δεν τον ξέρει
ούτε το φονικό του το μαχαίρι,
έτσι και κάτι έχει κινήσει Νέο
που τρέχει προς τα ’δω Μέγα κι Ωραίο.

Κι όλοι ενώ στη χώρα ησυχάζουν
κι άσκοπα ευχές και μόδας ρούχα αλλάζουν
Εκείνο φτάνει ανεμελιά γεμάτο
κι αφρός Αυτό κι όλα συντρίμμια κάτω.
ΑΝΤΊΟ ΕΛΛΆΔΑ

Λίγα λογάκια θα ειπώ και πάλι ως συνήθως
όχι για κάποιο σήμερα ωραίο γυναίκας στήθος
μα για το κράτος που ’χουμε όλοι μαζί μοντάρει
και τέτοιο που ’ναι ήρθ’ ο καιρός ο διάολος να το πάρει.

Κράτος που μάτια ας έχει δυο, μα με το ένα βλέπει
που ’χει στραμμένο μόνιμα προς του λαού την τσέπη
ενώ υπουργούς και βουλευτές άβλεπους τους αφήνει
να τρώνε όλο, αδιάφοροι η χώρα τι θα γίνει.

Κι έπρεπε το μονόφθαλμο κράτος να πάει καλιά του,
να διαλυθούν τα κρέατα, και μένοντας τα οστά του
η άφατη φρίκη να φανεί του άσπρου των κοκάλων
κατάμαυρου απ’ το αδιάλειπτο λάδωμα των «μεγάλων».

Και τα οστά τα άλιωτα στο διάβα των αιώνων
να δείχνουν στις που έρχονται γενιές επιστημόνων
πόσο μπορεί ένας λαός τέτοια κατάντια να ’χει
που να κοπεί απ’ της κλεψιάς το δρέπανο σαν στάχυ.
              ΤΙ ΛΑΌΣ!...

Τι λαός που είμαστε όμως!
Πώς αλλάζουμε συντόμως
έξεις τάσεις και συνήθειες
αναχλές είτε και βύθιες…

Πριν από πενήντα χρόνια
εγεμίζαμε κασόνια
με αυτιά, μάτια και μύτες
από θύματα και θύτες.

Κι ήταν η ζωή μας τότες
να την τρώνε μόνο οι κότες
κι οι νεκροί πάνω στα κάρα
 δυο ντουζίνες μια δεκάρα.

Τώρα όμως τι λαός
που εγίναμε ακριβός-
Ένας κάπου αν πεθάνει
θέμα η τιβί το κάνει.

Αμ το άλλο; Χρόνια τώρα
κατακλέβανε τη χώρα
στρατιές πολιτικών
δεξιών κι αριστερών.

Και οργίαζε η σπατάλη
κι από δώθε παν οι άλλοι
και ανθούσε η διαφθορά
και κρυφά και φανερά.

Και να! βίλλες και οφ-σορ
να! κι αρμάνι και ντιορ
να! και πύργοι να! και κότερα
με ροζ σκάνδαλα στα ενδότερα.

Τώρα όμως τι λαός
που εγίναμε ηθικός
και κανένας πια δεν κλέβει
απ’ την πείνα και ας ρεύει…

Τι βαρύ να πάθαν σοκ
 η Νου Δου και το ΠΑΣΟΚ
και να κλέβουν σταματήσαν
λες τιμιότητα μεθύσαν;


Τι λαός που είμαστ’ αλήθεια!
Τι καρδιά κλειούμε στα στήθια!
Πώς γοργά που ’χουμε αλλάξει!
και στα λόγια και στην πράξη…

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

            ΣΑΜΑΡΆΣ ΕΝ ΤΟΥΡΚΊΑ

Εγώ που λέτε φίλτατε συνάδελφε Ερντογκάν
από μια χώρα έρχομαι που οι κάτοικοι βογγάν.
Και θεωρούν υπαίτιον του βόγγου τους εμένα.
Γι αυτό τους δρόμους πήρα εγώ και τρέχω εις τα ξένα
μήπως και λίγα χρήματα μαζί μου φέρω πίσω
και με αυτά κατόρθωνα να τους παρηγορήσω.

Θα έσκυβα να φίλαγα το δεξιό σας χέρι
αν τα Μου Μου Ε δεν μου ’στηναν όπου βρεθώ καρτέρι
και αν δεν καταγράφανε όποια κι αν κάνω κίνηση.
Μα θέλω να πιστέψετε μεγάλη έχω συγκίνηση
να βρίσκομαι στη χώρα σας την τόσο ισχυρή
που οχτώ φορές περσότερους πολίτες αριθμεί.
Και για να μην μακρηγορώ και λέω και δε φτάνω-
στη θάλασσα του Μαρμαρά ορκίζομαι επάνω-
με συντομία όση μπορώ θα σας απασχολήσω
ζητώντας σας ό,τι έχω ερθεί εδώ να σας ζητήσω.

Φίλτατε κύριε Ερντογκάν γνωρίζετε καλώς
ότι η μόνη που έχουμε βαριά βιομηχανία
είναι για μας ο τουρισμός. Και ιδού με λέξη μία
τι να ζητήσω από σας ποθώ διακαώς.
Στείλτε τουρίστες φίλτατε εις την πτωχήν Ελλάδα,
την χώρα που ολοχρονίς ανθεί η περικοκλάδα.
Στείλτε τους και σας βεβαιώ ότι καλώς γνωρίζουμε
παπούτσια και ενδύματα εμείς να καθαρίζουμε,
ότι μαγείρους έχουμε όπως κι εσείς καλούς
αρίστους έχουμε οδηγούς και ωραίας ξεναγούς,
λαδάκι άγουρο έχουμε και στουμπιστάς ελαίας.
Ως για υποκλίσεις ξεύρετε πως κάνουμε εδαφιαίας.
Στείλτε λοιπόν πολίτας σας εις την μικρή Ελλαδίτσα
κι ας μη μαζί κρατούν πολλά. Μία αρκεί βαλίτσα-
θα βρουν σε μας ό,τι απαιτεί η όποια των διαμονή-
ρωτήστε όσους ήρθανε, καθένας συμφωνεί.

Βέβαια έχουμε πολλά κι άλλα να συζητήσουμε,
μα σ’ όλα είμαι βέβαιος ότι θα συμφωνήσουμε.
Κι αυτά ταχέως θα τα πω μη κι ίσως σας κουράσω
ώσπου στο τέλος του μακρού κατάλογου να φτάσω.

Αίφνης για το πετρέλαιο που εβρέθη στο Αιγαίο-
αυτό δεν είναι πια κρυφό και ούτε είναι και νέο-,
το θέμα είναι πώς αυτό μαζί θα το μοιράσωμεν
ίνα μη εις πόλεμον τινά οι δύο μας να φθάσωμεν
γιατί ογδόντα είσαστε σεις,
δέκα μονάχα είμαστ’ εμείς
καταλαβαίνει ο καθείς η νίκη πού θα κλίνει
και ποιος στο τέλος άπατρις κι ανέστιος θ’ απομείνει.
Όχι που τώρα έχουμε πατρίδα δηλαδή-
κι αυτό το ξέρει σίγουρα κι ένα μικρό παιδί-
όμως εμείς τον ευρωπαίο φέραμε που την άρπαξε
και μέσα της σαν τον πασά εμπήκε και την άραξε.
Και άντε τώρα διώχτονε. Γι αυτό κι αν πολεμήσετε
όχι εμάς μα τη φραγκιά θα πρέπει να νικήσετε.
Τέλος, να μην πολυλογώ κι από το θέμα βγαίνω
για το πετρέλαιο έλεγα, που πήγε το σκασμένο
και στην Ελλάδα βρέθηκε-μέγας για μας μπελάς,
γιατί καλά γνωρίζετε πως η πτωχή Ελλάς
ν’ αγωνισθεί δεν δύναται για να το διεκδικήσει
κι ή θα το πάρετε εσείς, ή θα το πάρει η Δύση.
Και όπως τότε, επί Μουράτ...στην Άλωση… θυμόσαστε…
που απέξω από την Ισταμπούλ τρώγατε και κοιμόσαστε,
ώσπου αποφασίσαμε και κλίνη σας εδώσαμε
και τους αχρείους Δυτικούς απέξω τους κλειδώσαμε,
έτσι και τώρα μέγιστε της χώρας σας αυθέντα,
θα προτιμούσαμε εσείς να πετρελαιωθείτε
κι όχι αυτοί-Μη! Σιωπή! Δε θέλω ούτε κουβέντα!-
το ξαναλέω: θέλουμε εσείς να καρπωθείτε
τα οφέλη που ο μαύρος μας χρυσός μαζί του φέρνει:
προς σας, ναι! φίλτατε Ρετζέπ η ζυγαριά μας γέρνει.
Κι αν θέλετε αφήνετε λίγο όιλ σε μας κει πέρα
ώστε ν’ ανάβουμε κι εμείς καμιά παλιο-γκαζιέρα
ή λάμπα μία να ’χουμε απ’ αυτές του πετρελαίου
για μη ζούμε σε καιρούς περιόδου αχελλαίου.

Βλέπετε πόσον είμαι εγώ καλός Ρεγκίπ μαζί σας
αγνοών τας κρώζουσας  οικτρώς εις την πατρίδα κίσσας
που τίποτα δε θα ’πρεπε,  λένε, να σας χαρίσω
και πως μονάχα φέρνοντας πρέπει να πάω πίσω.
Γι αυτό σας λέω στείλετε τουρίστας στην Ελλάδα
κι ελάτε κάτω εκεί και σεις μια μέρα με λιακάδα.

Τώρα για τους Ιμάμηδες…τι να σας πω…δεν ξεύρω…
Θέλετε να διορίζονται; Αντίρρηση δεν έχω
Διορίστε τους. Το λόγο εγώ δεν δύναμαι να έβρω
ενώ δικοί σας είναι αυτοί γι αυτούς εγώ να τρέχω…
Μου φτάνει που τους έλληνες φτωχούς τους έχω κάνει
Κέντε και σείς κάτι-μ’ εμέ ο λαός να μη τα βάνει…

Για τα νησιά μας μου είπανε κάτι να σας ειπώ
μα δε θυμούμαι ακριβώς τι ήτανε αυτό.
Αλλ’ όσον αφορά εμέ πάρτε κανα νησάκι
για να δροσίζεστε κι εσείς μες στο καλοκαιράκι.
Τη Χίο πάρτε αν θέλετε, ή ίσως τη Μυτιλήνη
ή όποιο άλλο έχετε στο μάτι-τι να γίνει,
αφού μικροί είμαστ’ εμείς και σεις μεγάλοι είστε
μπορείτε σ’ όποιο θέλετε νησί να κατοικείστε.
Μόνο την Αίγινα να μη πάτε να καταλάβετε
γιατί φωτιές στη χώρα μου θα είναι σαν ν’ ανάβετε
μιας και φυστίκι φύετ’  εκεί
που αρέσει σ’ όλους πανοικεί.

Ως για τ’ αεροπλάνα σας, πετάτε πάνωθέ μας!
αυτό δεν μας ενόχλησε λόγω τιμής ποτέ μας.
Μόνο να μη μας έρχεστε τις ώρες ησυχίας
γιατί τον ύπνο θέλουμε πολύ της μεσημβρίας.

Τώρα τη Χάλκη είτε ανοιχτή είτε κλειστή κρατείτε,
καρφάκι δεν μου καίγεται και να με συγχωρείτε,
αλλά ο έλλην προ πολλού έχει αλλαξοπιστήσει
κι ανταλλακτήρια αντί ναών, χρημάτων έχει στήσει
και δεν ευαγγελίζεται
μα μόνο χρηματίζεται.

Και επειδή για σίριαλς καλά κάνουμε αμάν,
αν κι άλλο κάτι βγάλετε σαν τον Σουλειμάν
παρακαλούμε στείλτε το για να το απολαύσουμε.
Κι αν από τη συγκίνηση που δίνει λίγο κλάψουμε,
καλλίτερα το κλάμα αυτό από το να κλαιγόμαστε
πως ένα σίριαλ καλό δικό μας δεν χαιρόμαστε.
Και κείνη η Κάλφα η Νιγκιάρ τι μούτρο είναι αλήθεια!
Σε χίλιων μιας μόνο νυκτών φυτρώνει παραμύθια.
Αμ κείνος ο Σουλειμάν μ’ αυτό το λάγνο βλέμμα
που μου παγώνει σαν τον δω το ελληνικό μου αίμα…
Κι αν τη Χουρέμ για μια νυχτιά μου στείλτε στην Αθήνα,
τότε κουβέντα δε θα πω κι ας μπείτε στη Ραφήνα.
Κι αν δείτε εκεί κάποιον χοντρό που συνεχώς θα τρώει,
δείγμα καλό από φαγανό ότι κρατάει σόι,
κι αν τον ακούστε «πρόκεται» αντί «πρόκειται να πει
μαζί σας πάρτε τον. Πολύ στη μύτη μου έχει μπει
για όσα ένας μου υπουργός για κείνον έχει πει.

Ως για την Κύπρο-εννοώ τη Νότια-όσο να ’ναι,
την αγαπώ γιατί κι εκεί  ελληνικά μιλάνε,
μα για μια γλώσσα τώρα ας μη φίλτατε τα χαλάσουμε
γουίν-γουίν, καζάν-καζάν, νέο ένα ντιλ ας κάνουμε
γα να χουνε ειρήνη
όπως εμείς κι εκείνοι.

Και, δέστε, δεν το είπατε, όμως σας προλαμβάνω,
και κείνη την απόμερη τη Θράκη εκεί πάνω-
όλοι δικοί σας ειν’ εκεί. Γιατί δεν τηνε παίρνετε
και στο αφράτο χώμα της λαχανικά να σπέρνετε;
Μόνο κανένα σκόρδο εδώ  στους έλληνες να στέλνετε
γιατί μας στέλνει το Ζαίρ –αν τον Αλλάχ σας έχετε…

Άλλο δεν έχω να σας πω αγαπητέ Ερντογκάν μου
και θέλω για όσα είπαμε κι εσείς κι εγώ εδώ χάμου,
να δώσω μιαν εξήγηση, γιατί πολύ φοβούμαι
πως όλα σας τα έδωσα αζήτητα θα πούνε.
Να πώς το βλέπω ακριβώς φίλε Ταγίπ το πράγμα:
Τ’ ειν’ η Ελλάς; Ένα μικρό κάποιου ηφαιστείου μάγμα
που πέτρωσε κι απόγινε μία μικρή πατρίδα.
Όμως πατρίδα σαν αυτή πρώτη φορά μου είδα.
Όπλα δεν έχει ούτε στρατό, πολιτικούς το ίδιο,
Παιδεία Υγεία τίποτα-δεν είναι καν κρατίδιο.
Και με την κρίση που έπεσε πάνω της σαν θηρίο
χρόνια πια δεν της μένουνε να ζήσει ούτε δύο.
Γι αυτό ελάτε φίλε μου προτού τα κακαρώσει
και στο μηδέν την ταπεινή ύπαρξή της παραδώσει,
και πάρτε την και κάντε την νομό ένα της Τουρκίας,
αυτό που ήταν δηλαδή επί τουρκοκρατίας…
Βλέπετε, γνώριμοι είμαστε σε σας κι εσεις σε μας-
ορίστε: γιουναιντίν, καρτάλ, ατζέμ πιλάφ, ντολμάς…
Ελάτε. Ελαφρύτεροι οι φόροι που θα βάλετε
κι όχι σκληρά όπως εμάς τα μέτρα που θα πάρετε.

Γεια σας λοιπόν φίλε καλέ και πολυχρονεμένε
και πάντα να ’σαστε καλά οι έλληνες όπως λένε.
ΌΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΈΣ ΚΛΈΒΟΥΝ

Οι αρχικλέφτες βουλευτές
με κάσα πορτοφόλι,
λένε πως είναι φασισμός
να λες πως κλέβουν όλοι.

Και όλοι οι αρχικλέφταροι
απ’ τους δημοσιογράφους
το πήραν και το λεν κι αυτοί
στους έλληνες τους κάφρους,

μα αμέσως ύστερα από το
«οι βουλευτές μας κλέβουν»
να συμπληρώσουν τρέμοντας
«όμως όχι όλοι!» σπεύδουν. 

Και ο καθένας βουλευτής,
κρατεί σαν λάβαρό του
αυτό που κάθε της τιβί
λέει φερέφωνό του,

και σεργιανάει ανάμεσα
στους τίμιους ανθρώπους
σα να ’ναι το αριστούργημα
αυτός όλου του corpus.

Κι ενώ Κανάλια και Βουλή
ότι μας κλέβουν όλοι
η Πλάση βοά-ποιοι το αγνοούν;
οι έλληνες χαχόλοι.    











Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

ΤΙ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΞΈΡΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ
ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΊΤΕ ΣΩΣΤΆ
ΈΝΑΝ ΑΓΏΝΑ ΠΟΔΌΣΦΑΙΡΟΥ

(προσφορά της ιστοσελίδας στους φίλαθλους)


Πρώτα να ξέρετε πως δίχως άλλο
το σκορ θα είναι ή μικρό ή μεγάλο.
Δεύτερο-κι ο καθείς ας το εννοήσει-
μπορεί απ' τους δυο κανείς να μην κερδίσει.

Τρίτο: αν γκολ θα μπει στο δεκαπέντε
το ίδιο δε θα μπει και στο εικοσπέντε.
Κι ο διαιτητής αν πέναλτι σφυρίξει
θα είναι πέναλτι και όχι λήξη.

Κι απ' τα πιο σίγουρα είναι στην πλάση,
πως πέναλτι ο γκολκήπερ για να πιάσει
δε θα σταθεί ακίνητος στη μέση
μα ή δεξά η αριστερά θα πέσει.

Και πόρισμα μελέτης μου μιας νέας
είναι πως γκολ αν βάλει ο Χαριστέας
άλλος κανένας δε θα το ’χει βάλει
ούτε με πόδι ούτε με κεφάλι.

Κάτι που δεν το ξέρουν ούτε οι παίκτες
ούτε κι οι απανταχού του κόσμου ρέκτες,
και τούτο εμπεδώστε μέσα στ’ άλλα:
του αγώνα στρογγυλή θα είναι η μπάλα!

Κι όταν ο αγώνας αίσια θα τελειώσει-
την απορία σας νιώθω την τόση
και λιγοστεύω του άγχους σας τα βάρη-
το Κύπελλο η νικήτρια θα το πάρει.

Όποια ομάδα στο παιχνίδι χάσει
αυτή στα χέρια Κούπα δε θα πιάσει.
Κι αν δεν ειν’ έτσι όπως σας τα λέω
τότε όλα τα λεφτά μου εγώ τα καίω.

Και να ’στε σίγουροι πέρα ως πέρα
το μεσημέρι όσο πως είναι μέρα,
πως πέναλτι κανείς για να χτυπήσει
τη μπάλα στα έντεκα θα τήνε στήσει.

Η μπάλα αν θα χτυπήσει σε δοκάρι
θα ’χει χτυπήσει τότε σε δοκάρι
κι αν έξω βγει, θα ειν’ έξω βγαλμένη.
Και γκολ που μπει, πάλι δεν ξαναμπαίνει.

Και τέλος αν παιχτούν καθυστερήσεις
θα έχουνε παιχτεί καθυστερήσεις
κι αν αποβάλει ο διαιτητής κανέναν
θα παίζει η ομάδα του με μείον έναν.

Φαντάζομαι βοήθησα μεγάλως
της αγωνίας σας να πάψει ο σάλος
και πια τα ματς ανέτως να κοιτάτε
και βλέποντας τα να χαμογελάτε.

Κρατήστε το γραφτό αυτό δικό σας
να ’ναι για κάθε αγώνα οδηγός σας
γιατί αν εγώ από κοντά σας φύγω
θα τα ξεχνούσατε όλα λίγο λίγο.

Κι όταν το διάβασμα εδώ τελειώστε-
και γνώστες πια γεροί της μπάλας νοιώστε,
κάντε μια ευχή απ' της ψυχής τα βάθη
για μένα τόσα που σας έχω μάθει







αρασκευή, 3 Αυγούστου 2012

ΕΧΟΥΜΕ...

Είμαστε ένα κράτος για πέταμα.

Έχουμε κάτι υπουργούς που κλέβουνε.
Έχουμε κάτι πολιτικούς μυαλά του μεσαίωνα.
Έχουμε κάτι ποιητές ανόητους.
Έχουμε κάτι πίθηκους που καθηγητές πανεπιστημίου τους λέμε.
Έχουμε κάτι τραγούδια τούρκικα.
Έχουμε κάτι πρόγονους που δεν είμαστε απόγονοί τους.
Έχουμε κάτι ήθη κι έθιμα που τα κάναμε τρόπο ζωής.
Έχουμε κάτι νέους αγράμματους.
Έχουμε κάτι βιβλία ιστορίας γεμάτα ψέματα.
Έχουμε Παιδεία στ΄ όνομα μονάχα.
Έχουμε για πολιτισμό μια βαρβαρότητα.
Έχουμε για δικό μας ό,τι άχρηστο πετούνε οι ξένοι.
Έχουμε μίσος για ό,τι φιλοπρόοδο.
Έχουμε την ιδέα πως είμαστ’ έξυπνοι.
Έχουμε πόλεις βρώμικες.
Έχουμε κάλπικα σταθμά.
Έχουμε την τελευταία σειρά σε όλα τα καλά.
Έχουμε πρωτιά σε κάθε κακό.
Έχουμε για πρωθυπουργό έναν εκμεταλλευτή.
Είμαστε ένας λαός ηλίθιος που υπηρετεί αδιαμαρτύρητα τους βασανιστές του.
Είμαστε αγενείς και φθονεροί.
Θεωρούμε την ανευθυνότητα για προτέρημα.
Έχουμε διεφθαρμένους υπαλλήλους.
Έχουμε την απαίτηση να μας δώσουν οι άγγλοι κάτι ξένα αγάλματα.
Έχουμε το θράσος να καυχιόμαστε για την παλιανθρωπιά μας.
Έχουμε την ιδέα πως η Μακεδονία μας ανήκει.
Έχουμε την ιδέα πως οι λήσταρχοι του εικοσιένα ήσαν ήρωες.
Έχουμε την ιδέα πως τώρα δεν έχουμε δικτατορία.
Έχουμε τον φόβο σε όσον χώρο της ψυχής μας δεν κατέχει η βλακεία.
Έχουμε τη δουλεία στο αίμα μας.
Έχουμε δικτατορίσκους γραφειοκράτες για υπάλληλους δημοσίου και δήμων και Οργανισμών..
Έχουμε ευαισθησίες για θέματα φτηνά.
Έχουμε τη συνήθεια να χλευάζουμε τους ευεργέτες μας.
Έχουμε κάνει την ανεπάρκεια συστατικό της καθημερινότητάς μας.

Είμαστε ένα κράτος για πέταμα.








Πάει και η προεκλόγική περίοδος. Μας χάρισε μερικές ευχαριστήσεις.
Πρώτα την ελπίδα ότι ο Τσίπρας θα έφτιαχνε κράτος. Λίγο κράτησε όμως. Τα χάλασε όλα λίγες μέρες πριν από τις εκλογές.
Είχαμε όμως άλλα καλά.
Την Κανέλλη να τις τρώει από τον Κασιδιάρη. Που πλην της ευχαρίστησης της στιγμής, αφήνει και την πιθανότητα να σταματήσουν οι καρακάξες κυρίες να ωρύονται από τιβί-μαζί και η Δούρου. Η Χρυσή Αυγή μόνο αν αυτό καταφέρει, θα έχει κανει την αρχή για μια αξιόπρεπη τηλεοραση όσον αφορά στα πολιτικά.
Είδαμε τους τηλεπαρουσιαστές να παίρνουν το μέρος των Συριζαίων πια και τους πασόκους (Λοβέρδο και Χρυσοχοϊδη κυρίως) να διαμαρτύρονται στους τηλεπαρουσιαστές γιατί τους αγνοούν! Μέλι φάγαμε. Δηλαδή αυτοί οι ίδιοι μας το έδωσαν με τις διαμαρτυρίες τους. Αν κάθονταν αδιαμαρτύρητα εκεί που τους αξίζει, δηλαδή αν δέχονταν αξιοπρεπώς την κατάντια τους, κανείς δεν θα γελούσε μαζί τους. Όμως…
Είδαμε ένα αριστερό κόμμα να φτάνει στα πρόθυρα της εξουσίας. Πότε θα το ξαναδούμε;
Είδαμε τη Νέα Δημοκρατία να γίνεται όλο και περισσοτερο αυτό που είναι, παίρνοντας στις τάξεις της φασίστες πιο μεγάλους από όσους είχε μέχρι τώρα. Μπαίνουν μερικά πράγματα στη θέση τους.
Είδαμε την Παπαρήγα φοβισμένη για το ποσοστό που θα πάρει στις εκλογές.
Θαυμάσαμε τη Χρυσή Αυγή να λέει αλήθειες που μέχρι τώρα δεν τις είχαμε ακούσει από κανένα κόμμα. Αλήθειες για το περιστατικό κανέλλη-Κασιδιάρη, αλήθειες για τον πρωθυπουργό και για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλήθειες για τη Βουλή (μπουρδέλο), για τους βουλευτές. Και υποσχέσεις ότι και μέσα στη Βουλή τα ίδια θα κάνουν και θα λένε. Λέγοντας όλα αυτά και ακούγοντάς τους έπαψα να έχω το κόμπλεξ πως είμαι ο μόνος που σκέφτομαι έτσι για Βουλή, βουλευτές, πρωθυπουργούς, πρόεδρο δημοκρατίας κλπ. Ας είναι καλά.
Είδαμε για μια φορά την Ευρώπη και το Διεθνές Κεφάλαιο να μην έχουν στο τσεπάκι τους τα αποτελέσματα των εκλογών μας. Μαγάλη ευχαρίστηση και μια τιμητική πρωτιά μας.
Είδαμε τον Τσοχατζόπουλο στη φυλακή!
Ξεβρωμίσαμε από τα πασοκικά καθάρματα που μας πίνανε το αίμα (π. χ. Ρέπα!), από φασίστες (σαν τους προέδρους της Βουλής Πετσάλνικο και Κακλαμάνη), από τον ηλίθιο ΓΑΠ, που αποτελείωσε το κόμμα του.
Είδαμε τον «μακελλάρη» Λοβέρδο να μην τον υπολογίζει κανείς πια.
Για όλες αυτές τις ευχαριστήσεις που μας έδωσε, καλή ήτανε η προεκλογική περίοδος που σήμερα τελειώνει.





ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΘΑ ΨΗΦΊΣΩ ΣΎΡΙΖΑ

Για τη Δεξιά και το βασιλιά, οι κουμουνιστές κάποτε ήταν μιάσματα.
Το καταλαβαίνω-Δεξιά είναι αυτή.
Για το ΠΑΣΟΚ οι χουντικοί ήσαν μιάσματα.
Το καταλαβαίνω-ΠΑΣΟΚ είναι αυτό.
Ότι κάποτε όμως θα έβλεπα να είναι μιάσματα για ένα κουμουνιστικό κόμμα-τον ΣΎΡΙΖΑ- τετρακόσες τόσες χιλιάδες ελλήνων –οι χρυσαυγίτες-, δεν το περίμενα.
Αυτή είναι η αιτία που δεν θα ψηφίσω ΣΎΡΙΖΑ.
Και ας μην προσπαθήσει κανείς να μου εξηγήσει γιατί συμβαίνει αυτό. Την μόνη στεκάμενη απάντηση την έχω δώσει ο ίδιος στον εαυτό μου: Ο ΣΎΡΙΖΑ δεν είναι κουμουνιστικό κόμμα. 
Και είχα ελπίσει προς στιγμήν…




Επιστημονική εξήγηση της αλλιώς δυσεξήγητης πολιτικής συμπεριφοράς των ελλήνων.

Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα είναι ερμαφρόδιτα. Μεταξύ των άλλων χαρακτηριστικών τους, έχουν ανεπτυγμένο στήθος, όρχεις, πέος.
Κατά τη διάρκεια των προεκλογικών περιόδων και για προεκλογικούς ορμονικούς λόγους, το στήθος τους αυξάνεται σε όγκο. Τότε οι αιωνίως πειναλέοι για σεξ έλληνες ψηφοφόροι τρέχουν πίσω από το καθένα κόμμα, σίγουροι ότι βρήκαν γυναίκα, που καθώς μάλιστα ντύνεται εκμαυλιστικά, υπόσχεται ατέλειωτες απολαύσεις.
Κατά την ίδια περίοδο όμως μεγεθύνονται και οι όρχεις και το πέος του κάθε κόμματος. Κάτι που δεν γίνεται αντιληπτό από τον ψηφοφόρο, ο οποίος φυσικά εξακολουθεί να βλέπει μόνον τα θηλυκά χαρακτηριστικά των κομμάτων-στήθος, μαλλιά, κινήματα, τρόπους, φωνή που κατάλληλα έχει προσαρμοστεί στην περίσταση.
Και ενώ τη νύχτα των εκλογών οι έλληνες πηγαίνουν να χαρούν την ποθητή γυναίκα, εκείνη κάνει χρήση του ογκώδους πέους της και εκείνη χαίρεται αυτούς για όσο κυβερνάει. Και τους μεγάλους όρχεις της τους χρησιμοποιεί για να γράφει σ’ αυτούς ό,τι κι αν λένε οι-εκόντες ή άκοντες-ερωμένοι της.








Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

«Γιώργο, γιατί έρεψες τη χώρα;
Γιατί; Γιατί;»
- ΣΎΡΙΖΑ θάναι, λέει ο Γιώργος
και περπατεί.

Ανάβει η φτώχια, η ανέχεια
βγάνει φωτιά .
Να’ βρισκε ο Γιάννης μια κρυψώνα
μία σπηλιά!…

Μα να ο Λοβέρδος μακελάρης.
έλα, του λέει.
Ο δόλιος Γιώργος πάει κοντά του
και όλο κλαίει.

Μα ο μακελλάρης πάει για ψήφους.
Τον παραιτεί.
 «Δε θ΄ ανασάνω», λέει ο Γιώργος.
«Γιατί, γιατί;»

«Γιώργο, που κίνησες να φτάσεις;»
- «Να δοξαστώ»
-«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου;
Πάει πια αυτό!»

-«Εγώ είμαι βλάκας. Είμαι βλάκας.
Τι έφταιξα εγώ;
Μα ο ουρανός μακριά μου μένει.
Γι’ αυτό είμαι δω.

Πότε ξεκίνησα; είναι χρόνοι…
για δυο, για τρεις…
Πρώτη φορά μου νιώθω έτσι-
τόσο βαρύς»

-«Να η Διεθνής σου. Μίλησέ της
να δροσιστής».
Αρχίζει ο Γιώργος  αλλά εκείνη…
φεύγει ευθύς.

Οι μήνες πέρασαν, τα χρόνια,
φεύγει ο καιρός
στον ίδιο τόπο μένει ο Γιώργος
κι ας τρέχει εμπρός.

Να τα Μνημόνια! να τα μέτρα!
μά πού ευρώ;
Χτυπιέται ορθός κι από τη δίψα,
κι απ’ το Χαμό...

-«Γιάννη, γιατί έρεψες τη χώρα
τη σπλαχνικιά;
γιατί ως τρίτη έχεις χρεώσει
το Λαό γενιά;»

Η χώρα μίλαε στον αέρα
– τ’ ακούς, τ’ ακούς;-
και τραγουδούσε νύχτα μέρα
στους ταπεινούς:

«Τους πήρες σπίτι και χωράφι
και τις γιορτές
και τρέχει ο ίδρως τους ποτάμι
απ΄ τις πληγές.

Σακάτες ήτανε μα ολόρθοι
ως τη χρονιά,
το Δου Νου Του που έχεις φέρει
Γιώργο φονιά!».

-«Τη χάρη σου γλυκειά Αχαϊα
την προσκυνώ.
Άσε να γίνω σου υποψήφιος
και να σωθώ…

Με περιμένει η μαμά μου
που μ’ αγαπά.
κι αλί μου-είμαι ορφανούλι
από μπαμπά.

Ξεκίνησα ένα καλοκαίρι
σαν αρχηγός
κι ήρθε και μ’ ηύρεν ο χειμώνας.
Κι ούτε ουραγός…

Και τώρα πάλι Αλωνάρης
Πότε ήρθε; πώς;
Τρισέ, σταμάτησε το λόγγο
που τρέχει εμπρός.

Το δρόμο δε θα βγάλω ο δόλιος
κι ας προσπαθώ.
Πιστός κανένας δε μου μένει
και θα χαθώ.»

Και πέφτει ο Γιώργος απ’ του Δίκιου
τ’ άγριο σπαθί.
Μακριά του στέκουν οι φίλοι όλοι
κι ολ’ οι γνωστοί.

Εκεί τριγύρω ούτε Μέρκελ,
Ή Σαρκοζί.
Και με το Γιώργο και η βλακεία
του πάει μαζί.



Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ  (αυτό μπήκε)

 «Τσίπρα, γιατί έρεψες τη χώρα;
Γιατί; Γιατί;»
-«Κυριάκος θα ’ναι», λέει ο Τσίπρας
και περπατεί.

Ανάβει η φτώχια, η ανέχεια
βγάνει φωτιά.
Να’ βρισκε ο Τσίπρας μια κρυψώνα
μία σπηλιά!…

Μα να ο Καμμένος-μακελάρης
«έλα», του λέει.
Σκυφτός ο Τσίπρας  πάει κοντά του
και όλο κλαίει.

Μα ο μακελλάρης άλλο θέλει-
Ψήφους ζητεί.
 «Δε θ΄ ανασάνω», λέει ο Τσίπρας
«Γιατί, γιατί;»

«Τσίπρα, πού κίνησες να φτάσεις;»
 «Να δοξαστώ»
«Κι ακόμα βρίσκεσαι δω κάτου;
Ξέχασ’ το αυτό!»

-«Χαζός και βλάκας είμαι μόνο-
Τι έφταιξα εγώ;
Ο ουρανός μακριά μου μένει,
Γι’ αυτό είμαι δω.

Πότε ξεκίνησα; είναι χρόνοι…
Τρεις;.. δέκα τρεις…
Πρώτη φορά μου νιώθω έτσι-
τόσο βαρύς»

«Να η Ρωσία. Μίλησέ της
να δροσιστείς».
Αρχίζει ο Τσίπρας  μα εκείνη
φεύγει ευθύς.

Οι μήνες πέρασαν, τα χρόνια,
φεύγει ο καιρός.
Στον ίδιο τόπο μένει ο Τσίπρας
κι ας τρέχει εμπρός.

Να τα Μνημόνια! να τα μέτρα!
μα πού ευρώ;
Σκληρά χτυπιέται από Μνημόνιου,
τρίτου Χαμό...

«Τσίπρα, γιατί έρεψες τη χώρα
τη σπλαχνικιά;
γιατί ως τρίτη έχεις χρεώσει
το Λαό γενιά;»

Η χώρα μίλαε στον αέρα
– τ’ ακούς, τ’ ακούς;-
και τραγουδούσε νύχτα μέρα
για ταπεινούς:

«Τους πήρες σπίτι και χωράφι
και τις γιορτές
και τρέχει το αίμα τους ποτάμι
απ’ τις πληγές.

Σακάτες ήτανε μα ολόρθοι
ως τη χρονιά,
το Δου Νου Του που ’φερες πάλι
Τσίπρα φονιά!».

«Τη χάρη σου γλυκιά μου Μέρκελ
την προσκυνώ.
Κρύψε με στ’ ώριο σου φουστάνι
για να σωθώ…

Με περιμένει ένα κόμμα
που μ’ αγαπά.
Λυπήσου με-είμαι ορφανούλι
από χαρά.

Ξεκίνησα ένα καλοκαίρι
σαν αρχηγός
κι ήρθε και μ’ ηύρε ο χειμώνας.
Κι ούτε ουραγός…

Και τώρα πάλι Αλωνάρης!
Πότε ήρθε;.. πώς;..
Μέρκελ, σταμάτησε το λόγγο
που τρέχει εμπρός.

Το δρόμο δε θα βγάλω ο δόλιος
κι ας προσπαθώ.
Πιστός κανένας δε μου μένει
και θα χαθώ.»

Και πέφτει ο Τσίπρας απ’ του Δίκιου
τ’ άγριο σπαθί.
Στέκουν μακριά του όλοι οι φίλοι
κι όλοι οι γνωστοί.

Και κει τριγύρω ούτε Μέρκελ,
Ή Σαρκοζί.
Και με το Τσίπρα κι η Χαζομάρα
του πάει μαζί.


ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ

Οι κυρίες των υπουργών!
Τι καλές γυναίκες που ’ναι!
Και στα τόσα του σπιτιού
πόσο τα έξοδα βοηθούνε!

Βάζουν μια υπογραφή
και μία βίλλα-ιδού! κερδίζουν
Βάζουνε και άλλη μια
και-οι καλές μας!- θησαυρίζουν!


Και, οι καημένες, προσπαθούν
τις δουλειές γοργά να σπρώξουν
μη τον σύζυγο-υπουργό
απ’ το υπουργείο διώξουν

κι αρκεστούν τα όσα ως πριν,
έχουν φάει, να μασάνε,
μιας και –αλίμονο!- υπουργού
γυναικούλες πια δε θα ’ναι.

Και μην πάει το μυαλό
κανενός που με διαβάζει
πως μονάχα υπουργού
σύζυγος χρυσάφι βγάζει-

όχι-το ίδιο θα γινόταν
και αν μόνο κόρη του ήταν:
πάλι ούτε μια θα είχε
στις που κάνει μπίζνες ήτταν.

Και κουνιάδα κι αδερφή
και γνωστή και φιλενάδα
τέτοια θα ’χε κέρδη αυτή
στην ταλαίπωρη Ελλάδα.

Κι όλες τους γι αυτό κοιτούν
σχέση κάποια ν’ αποκτήσουν
οι γυναίκες, με υπουργό,
το λαό για να μαδήσουν.





                      


ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

Λαός που δέχεται για χρόνια
όσα του κάνουνε καψόνια
ενώ το ξέρει ότι έτσι
χρεώνει και παιδιά κι εγγόνια-

λαός στραβά που κάνει μάτια
σε σκάνδαλα, κλεψιές, λαμόγια,
τέτοιον λαό οι πολιτικοί του
πάντα τον ρίχνουνε με λόγια.

Λαός ιδέα που έχει ότι
αυγά θα βάψει με πορδές,
κι όλο το Σύνταγμα αν βρωμίσει
κι όσες φιλήσει κι αν ποδιές,

πάλι στα χάλια του θα πάει-
πάλι στη φτώχεια θα χαθεί,
ώσπου, θεός ή βελζεβούλης
κάποτε - κι αν- τον λυπηθεί.







Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

ΠΡΟΒΛΈΨΕΙΣ...


Στην Αμερική, όταν το 1990 είχε αναφανεί το ζήτημα των Σκοπίων, οι ελληνοαμερικανοί ζητούσαν από τους έλληνες να κηρύξουν πόλεμο στα Σκόπια. Αναπτύσσοντας σε ένα ποίημα με τον τίτλο «Πόλεμο!» την άποψή τους αυτή αλλά και επεκτείνοντας το θέμα, μεταξύ των άλλων έγραφα:

......................................................

Ή μη το χρήμα της ΕΟΚ χάνοντας το περίσσιο

νομίζεις πως θα ζήμιωνες; Κουτός δεν είσαι-όχι

-όσα για ό,τι σου 'δωκε θα σου ζητήσει πίσω

κατακλυσμός θα μοιάζουνε μπροστά σε πρωτοβρόχι.


(Κι αν θες μια ακόμα συμβουλή, άκου την έλληνά μου:

Γρήγορα έξω απ' την ΕΟΚ! Η Αμερική προσμένει.

Καλλίτερη είναι η φιλιά ενός ιπποποτάμου

από μιαν έχθρα ανθρώπινη μες σε φιλιά κρυμμένη.)

......................................................


Θα μπορούσε να έχει προβλεφτεί παραστατικότερα αυτό που παθαίνουμε τώρα από την Ευρώπη; Και η οικονομική προσχώρησή μας στο δολάριο μήπως θα ήτανε λύση; Αλλά ποια κυβέρνηση-και να ήθελε-θα έστρεφε προς Αμερική, όταν ήξερε ότι μετά δεν θα έβλεπε εξουσία για δεκαετίες από τους "αριστερούς" έλληνες...
Γιώργης Χολιαστός 12:06 μ.μ.


















Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

ΚΡΊΣΗ,ΚΟΤΖΑΜΠΑΣΟΒΟΥΛΕΥΤΈΣ ΚΑΙ
ΜΕΓΆΛΕΣ ΔΥΝΆΜΕΙΣ

Για όλα φτάνει κάποτε η ώρα.
Μας φτιάξαν, τώρα μας χαλάνε, πάει!
Μη τίποτε για πάντοτε κρατάει;
…και κράτησε πολύ μια τέτοια χώρα.

«Η όρεξή σου ό,τι κι αν τραβάει,
πάρε τα όλα-σου τα δίνω δώρα.
Μον’ να φρενάρεις του λαού τη φόρα
να μη όλο ζητάει και ζητάει.

…Και σας χαλάμε αν κάτι ενάντιο κάμεις.»
Αυτά οι Μεγάλες είπαν οι Δυνάμεις
στα όσα τζάκια του εικοσιένα.
Τώρα μας σβηουν ως τα ’χανε ειπωμένα.

Και από μας όσοι είναι βλάκες κλαίνε
κι όσοι μυαλό έχουν, «επιτέλους!», λένε.
Γιώργης Χολιαστός 8:4








Μεσολαβούν κάλαντα και καζαμίας

























Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Από τον Πρόεδρο της Βουλής εκδόθηκε η παρακάτω ανακοίνωση σχετικά με την πυρπόληση του μεταλλείου χρυσού στη Χαλκιδική σήμερα:
Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής τους πάνω στη γη, οι έλληνες, αρχαίοι ή νεότεροι, έδειξαν  την αγάπη τους στην πατρίδα με διάφορους κατά καιρούς τρόπους σε πολλές περιστάσεις.
Σήμερα αποδείξαμε άλλη μια φορά στην οικουμένη ότι συνεχίζουμε αυτή την πατριωτική μας παράδοση. Επίθεση με μολότωφ 50 κουκουλοφόρων σημειώθηκε στο εργοτάξιο της «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές της Χαλκιδικής στη 1 τα ξημερώματα.
Η κυβέρνηση αλλά και όλοι οι βουλευτές αισθάνονται υπερήφανοι αλλά και δικαιωμένοι για την βοήθεια που απλοί κουκουλοφόροι προσφέρουν στην κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας το τιτάνιο έργο που αυτή έχει αναλάβει και με τόση αυταπάρνηση το προωθεί μέχρι το αίσιο πέρας του.    
 Με τη βοήθεια του θεού των Ελλήνων, έχουμε φέρει την πατρίδα όχι απλώς στο χείλος του γκρεμού, αλλά την έχουμε σπρώξει ήδη στον γκρεμό και αυτή πέφτει κάθετα προς τα πεπρωμένα της. Αλλά εμείς δεν καθόμαστε αργοί και πάλι. Με τη γνώση που διαθέτουμε και με τη βοήθεια ξένων ειδικών, στρίβουμε το τιμόνι της καθώς πέφτει, αλλάζοντας ταυτόχρονα θέση πάνω σ’ αυτήν, έτσι ώστε να πέσει σε βράχια και η καταστροφή της να είναι πλήρης.
Το σημερινό χτύπημα ας γίνει παράδειγμα σε όλους τους εθνικώς σκεπτόμενους πατριώτες και ας τους δώσει τη δύναμη να βάλουν κι αυτοί το χέρι τους με έργα και όχι με λόγια μόνο στην προσπάθειά μας να καταστρέψουμε την Ελλάδα και ας ας είναι σίγουροι ότι οι επόμενες γενιές, αν υπήρχαν, θα τους ευγνωμονούσαν.
Νυν υπέρ πάντων αγών.
Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων

















Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Πρωί Σαββάτου (24-2-13), ραδιόφωνο ΣΚΑΙ. Ο σπήκερ και σχολιαστής ακούει από τον καλεσμένο του ότι οι ξένοι πολιτικοί υπόσχονται στους πολίτες τους ότι θα φροντίσουν η χώρα τους «να μη γίνει Ελλάδα.»
Και η απορία του σπήκερ με φωνή διαμαρτυρόμενη: «Μα γιατί απαξιώνουν έτσι την Ελλάδα;..»
 Μαύρο χιούμορ; Σαρκασμός; Εξύβριση των αυτοκτονησάντων; Λοιδωρία (και τίνος;); Μάλλον τίποτε από αυτά παρά μαύρος σοβινισμός μαζί με καλοζωϊα του ατόμου, που δεν την έχει αγγίσει η κρίση-πρόκειται δηλαδή για πειθήνιο ενεργούμενο της σαμαρικής εξουσίας. 






Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

ΑΥΤΟΚΤΟΝΊΕΣ ΛΌΓΩ ΚΡΊΣΗΣ

Δεν περιμέναμε οι νεκροί να μας πονάνε
πιότερο από τους ζωντανούς
θαρούσαμε αγέρας είναι-πνοές και πάνε,
έτσι αλαφρές, στους ουρανούς.

Μα κείνες μπαίνουν στις μικρές ζωές μας
και μ' ένα τρόπο μαγικό
με τις λυγρές συμπλέουν αναπνοές μας
κι αλώνουν κάθε μας δικό.

Και είμαστε μαζί τους πια δεμένοι
και τρώει κι εμάς η αδικιά
κι ίδια η ζήση μας αναγκεμένη
και αξεπέραστη η δυστυχιά.

Κι ας καρτερούμε να ’ρθει κάποια ώρα
που δε θα ζέχνει συφορά,
μα η κάθε που ’ρχεται, θανάτου δώρα
σέρνει στα μαύρα της φτερά.




Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

ΠΑΤΡΙΔΑ...

Βρε τι ζωή εγώ τραβώ! Τι μοίρα έχω γραμμένη!
Τι χάλι απ’ όλη μόνο εγώ έχω την οικουμένη!
Τι έκανα και πάνω μου τα βάσανα όλα πέσαν;
Τι και του κόσμου τα δεινά σε μένα όλα δέσαν;
Ποιανού πληρώνω η έρημη εγώ τις αμαρτίες;
Ποιανού με δάκρυα εγώ ξεπλένω τις κακίες;
Ποιος θεός με καταράστηκε δυστυχισμένη να ’μαι,
και όμορφο ούτε όνειρο να βλέπω σαν κοιμάμαι;
Χαζός ποιος με σπερμάτισε κι έχω λωλούς γεννήσει;
Τον ήλιο μου ποιος σκότισε και πάντα βλέπω δύση;
Φαρμάκι ποιος επότισε πικρό τον ουρανό μου
κι ως κι η βροχή πέφτει πικρή στο χώμα το δικό μου;
Σε ποιο γραμμένο είναι χαρτί φαρμάκια όλο να πίνω
και λύπης μόνο δάκρυα στο χώμα μου να χύνω;
Μάγισσα ποια ξεδόντιαστη φριχτά με καταράστη
και της χαράς μου η Άνοιξη με λύπη εσκεπάστη;
Κι αχ! ποιον να έβρω για να πω τον που με καίει πόνο;
Κι αχ! πού να έβρω ξεγνοιασιάς στην έρημό μου κλώνο;
Να  κρύψω πού την που έχω εγώ γι άλλες πατρίδες ζήλεια
που άνθη έχουν στα μαλλιά και γέλιο έχουν στα χείλια;
Και που να πάω να κρυφτώ για τη ντροπή που νιώθω
που αν και χρυσή έχω κλωνά φτηνά κουρέλια κλώθω;

Αχ! Τόσες είναι οι πληγές που μου τρυπούν τα στήθια
που πρώτη θα ’θελα φορά να μη μιλώ αλήθεια
και ψέματα να ήτανε όσα εδώ αραδιάζω,
που αναθυμώντας τα βαθιά κι απέλπιδα σπαράζω.
Όμως δεν είναι. Να! εδώ, πεσμένο το μαχαίρι
που λίγο πριν το εκράταγε κακόβουλο ένα χέρι.
Και να! η πληγή στα στήθια μου που έχει αυτό ανοίξει!
Να! το αίμα από παλιές πληγές που πάει να με πνίξει.
Και να! το βόλι ιδέτε αυτό που έχει ξεκινήσει
και που στον Άδη έχει σκοπό, ταχύ, να με βυθίσει.
Κι εγώ θωρώ χωρίς ψυχή και δίχως μάτι βλέπω
να με χτυπούν όσοι μ’ αγνή κι άδολη αγάπη σκέπω-
κι εγώ θωρώ δίχως ψυχή μες απ’ τα δάκρυά μου
να με χτυπούν όχι εχθροί, μα τα ίδια τα παιδιά μου...

Χρόνια καμιά διακοσαριά προτού το άθλιο Τώρα,
ρωσοαγγλογάλλοι έφτιαξαν μία καινούργια χώρα-
εμένα-κι αποφάσισαν Ελλάδα να με πούνε
κι έλληνες όσους πάνω μου δυο αιώνες τώρα ζούνε.
Φτώχεια τον τόπο μου έδερνε καθώς και τώρα΄ κι ήταν
οι κοτζαμπάσηδες αυτοί που τρώγανε την πίττα,
κι απόκοντα οι κλέφταροι που φέραν Φαναριώτες-
καθώς όταν ο κόκορας λαλεί έρχονται οι κότες-
για να περιδρομιάσουνε κι αυτοί και να μου κλέψουν
τα λίγα που είχα τα καλά και πλιο να με παιδέψουν.
Και μέσα σ’ όλους πρώτος τους ήρθε ο Μαυροκορδάτος
για πλιάτσικο πανέτοιμος και γι αρχηγία κεφάτος.
Κι αιματοκύλισε αυτός τ’ άμοιρα τα παιδιά μου-
καρπούς του με τη δυστυχιά μονάκριβού μου γάμου.

Και των παιδιών μου άρχισε ο χωρισμός σε κόμματα
που –τι ντροπή!- ξένων χωρών επήρανε ονόματα
και αγγλικό και γαλλικό και ρώσικο ελέγονταν-
και η καρδιά μου τ’ άκουγε και μυστικά μού εκλαίγονταν.

Το ’κοσιοχτώ μου στείλανε κείνο τον Καποδίστρια
για κυβερνήτη, που με βια τον φέραν-απ’ την Ίστρια
λες και δεν είχα εγώ παιδιά να γίνουν κυβερνήτες
και ξένον να μου στείλουνε θα ’πρεπε οι προξενήτρες.
Κι όταν αυτόν τον σκότωσαν οι Μαυρομιχαλαίοι,
άλλοι μονάρχες ήτανε να μου ερθούνε νέοι.
Έτσι, τον Όθωνα εδώ μού στείλαν οι Δυνάμεις.
Τόνε μισούσα-μοναχή όντας όμως τι να κάμεις;
τον ακλουθούσαν Βαυαροί. Και μες σε λίγα χρόνια
σαν Βαυαρή με κάνανε. Στων δέντρων μου τα κλώνια
για τριάντα δυο όλες χρονιές πουλάκια κελαδούσαν
που όχι γλώσσα ελληνική, μα Βαυαρή ελαλούσαν.
Και κάναν ό,τι θέλανε στα χώματά μου οι ξένοι
λες κι οι έλληνες πως ήτανε όλοι τους πεθαμένοι
ή πως δεν είχανε ψυχή να διώξουνε τους ξένους
παρά τους ανεχόντουσαν καπηλευτές του Γένους.
Και μεταξύ τους τρώγονταν οι έλληνες οι φαύλοι
ποιος πιότερο των Βαυαρών θ’ ανέχονταν το χάλι,
ενώ τους έκλεβαν κι αυτοί κι οι ντόπιοι μου προδότες
τη συμφωνία της Ζωής και της Χαράς τις νότες.

Ύστερα τον Γεώργιο τον Πρώτο μού κουβάλησαν
και στον ισχνό το σβέρκο μου δραγάτη τόνε κάθισαν.
Και συμμαχίες ανίερες και πλούτος κλεψιμέϊκος
κάναν τού κάθε κλέφτη μου ο βίος να ’ναι μπέϊκος,
και να πληθαίνουν οι πολλοί και να πλουτούν οι λίγοι.
Αχ! τι ντροπή μου ένιωθα η δόλια να με πνίγει
που ενώ έδενα καρπούς να φάνε οι δικοί μου
άλλοι αυτούς να καλοτρών μοίρα ήτανε κακή μου!
Σαράντα χρόνια έκατσε ο βασιλιάς στο θρόνο
κι εγώ εκακοπάθαινα δεινά χρόνο το χρόνο.
Τα χρόνια αυτά, με δυο αυτοί που έκαναν Συνθήκες-
οι Ξένοι- μέσα εβγάλανε από τις αποθήκες
Μακεδονία κι Ήπειρο, πάνω μου τις εδέσαν
και σαν κοράκια πάνω μου κατόπι αμέσως πέσαν,
τρυγώντας μου ό,τι βρίσκανε να έχει απομείνει-
ό,τι είχε μείνει ατρύγητο από τα ντόπια κτήνη.

Κι ενώ οι Μεγάλες Δύναμες μ’ είχανε μεγαλώσει,
τον τίτλο Εθνάρχη σ’ έλληνα κάποιονε είχαν δώσει.
(πότε θα πάψουν τάχατες οι γιοι μου να προσμένουν
από άλλους την πατρίδα τους-εμένα- ν’ αβγαταίνουν;
Ως πότε αυτοί τη μοίρα τους στα χέρια δε θα παίρνουν
και μες σε ξένης ζυγαριάς το δίσκο θε’ να γέρνουν;)

Καλλίτερα κι άλλα να μη μου χάριζαν εδάφη
κι οι μαύροι ας τα έτρωγαν της μάνας Γης οι τάφοι
πάρα που δίνοντάς τα μου πιότερα μού ζητούσαν
και τα παιδιά μου έβλεπα που πιο εδυστυχούσαν.
Κάλλιο μικρό το σπίτι μου κι εύτυχα τα παιδιά μου
πάρα διπλάσια εγώ κι αυτά να δυστυχούν κοντά μου.
Μα δε με ρώταγε κανείς... οι πλούσιοι κυβερνούσαν
και ό,τι  εγώ τους έδινα στους ξένους το δωρούσαν.
Κι εγώ τι τάχα θέλατε να κάνω; Τα φτωχά μου
να προστατέψω τα παιδιά, ή να τ’ αφήσω χάμου
να τα πατούν τα πλούσια και τα καλοβαλμένα
σα να μού ήταν άγνωστα και φορτικά και ξένα;
Ό,τι και να μου λέγατε, δε θ’ άφηνα ποτέ μου
τ’ άμοιρα τέκνα μου στη βια όποιου έρχονταν ανέμου.
Πάντα γι αυτά θα πόναγα και θα παρακαλούσα
στις μυστικές μου προσευχές, και πάντα θα ζητούσα
από τη μάνα μου τη Γη ευχή καλή να βρούνε
και μ’ αξιοπρέπεια πάνω μου και μ’ ευλογιά να ζούνε.
Έτσι δεν κάνει μια καλή, πονετική μητέρα;
Ή άλλα παιδιά της αγαπά κι άλλα τα κάνει πέρα;

Μετά ο παγκόσμιος πόλεμος ο πρώτος με χτυπάει.
Κι αν πιο μεγάλο από πριν το μπόι μου μετράει,
όμως και μεγαλύτερα γινήκαν τα δεινά μου
και μένα κι όσων έφερε ο πόλεμος κοντά μου.
Μα λες δε μ’ έφταναν αυτά, και τη ντροπή επήρα
να γίνω βδελυρών σκοπών μέσο η κακομοίρα:
στα βορινά με στείλανε-μια λάμψη απ’ τη λεπίδα
που θα ’χανε την μοναχή πάνω στη γης ελπίδα.

Μετά ήρθ’ η ώρα κι η Τουρκιά το μέλλον να κοιτάξει
και μες στο χάος της αυτή λίγη να βάλει τάξη-
κι ήρθε η ώρα κι η Τουρκιά να δει το σπιτικό της
μέσα του να εμάζευε ό,τ’ ήτανε δικό της
και να κρατήσει μόνο αυτούς που της σταθήκαν φίλοι
κι όλους  τους άλλους από κει που ήρθαν να τους στείλει.
Και έδιωξε τους έλληνες. Και κείνοι ήρθαν σε μένα
σέρνοντας αξεδίπλωτα, μαύρα φτερά, καμένα.
Πρόσφυγες μου προσπέσανε ζητώντας να τους ζήσω.
Τους δέχτηκα. Τι να ’κανα; Να τους γυρίσω πίσω;


Χρόνια μετά ο πόλεμος ο δεύτερος ξεσπάει.
Κι οι γερμανοί με πάτησαν. Και τα παιδιά μου δώσαν
τον πιο καλό τους εαυτό. Και μ’ απολευτερώσαν.
Κι αντίς ετούτη τη στιγμή να μείνουν ενωμένοι,
το δρόμο αυτοί εστρώσανε για να ’ρθουνε οι ξένοι:
Ο Παπαντρέας, ο παππούς του σημερνού «Γιωργάκη»,
αιματωμένα ακόμα εγώ ενώ φορούσα ράκη
κι ενώ το αίμα έτρεχε απ’ τις πληγές μου ακόμα,
κι από τους πόνους έσκουζα, μου έφραξε το στόμα,
με αλυσόδεσε, και πια, σαν πράγμα ένα να ’μουν,
στους άγγλους με παράδωσε για να με αποκάμουν.
Και για ό,τι μου ’καμε κακό οι άγγλοι τόνε πληρώσαν:
μια χρυσοφόρα, αιμόσταχτη, πρωθυπουργία του δώσαν.

Αργότερα ο Καραμανλής πρωθυπουργός εγίνη.
Το πιο απ’ όλα τρύπιο μου ήταν αυτό λαγήνι.
Κι ως Αχιλλέας τον Πάτροκλο νεκρό γύρω τον έσερνε
κι αυτός εμένα ζωντανή πίσω απ’ το άτι του έδενε
κι έτσι και κείνος μ’ έσερνε ώστε ο λαός να μάθει
τι να μιλήσει αν θα ’θελε του έμελλε να πάθει.
Και όλο επαναλάβαινε σα μέσα σε μεθύσι,
κι ως να βραχνιάσει απ’ τις φωνές: «ανήκουμε στη Δύση!»
Αυτός ανήκε-ναι! Και αυτοί που τον χρυσοπληρώναν.
Κι όσοι γλεντώντας πάνω μου, εμένανε χρεώναν.

Και το Λαμπράκη εσκότωσε και μου ’φερε τη χούντα.
Κι ενώ το Κάντο Γκενεράλ έγραφε ο Νερούντα
εγώ με άλλους γκενεράλς να πολεμήσω είχα
για να ξανάβρω τον που αυτοί μου είχαν κόψει βήχα.
Όμως κρατούσανε καλά. Κι όσο κι αν προσπαθούσα
τίποτα εναντίον τους να κάνω δεν μπορούσα.
Ώσπου η Μεγάλη έκρινε Δύναμη-η Αμερικάνα-
Ότι πολύ οι στρατιωτικοί αυτοί το παρακάναν
και λεύτερη αποφάσισε και πάλι να μ’ αφήσει
πλέον αφού τσιράκι της με είχε κάνει η Δύση.
Και τότε είναι που ’ρθανε κάποιοι μου καιροσκόποι,
που βλέποντας πως στη δεξά δε μέναν άλλοι τρόποι,
μες στο Πολυτεχνείο μου εμπήκαν και φωνάζανε
πως θα με λευτερώσουνε κι ότι θα με αλλάζανε.

Κι όταν επήραν εντολή οι στρατηγοί να φύγουνε,
αυτοί σε μία πράσινη σημαία με τυλίγουνε
και με πρωθυπουργό το γιο του τότε Παπαντρέου
σε βάλτου μ’ έριξαν ενός τις βρώμιες λάσπες νέου.
Κι η πρωθυπουργοποίηση του τύπου εκείνου ήτανε
η πληρωμή του που άφησε και πάνω μου στρωθήκανε
οι φράγκοι κι οι αμερικανοί που νέοι αφέντες γίνανε
και του λαού το αίμα μου αχόρταγα επίνανε
για συνεταίρους παίρνοντας του Παπαντρέου την κλίκα
που κι απ’ τους ξένους πιο πολύ αχόρταγη τη βρήκα.

Κι ο νέος Παπαντρέου, αυτός, βορά με είχε ρίξει
στους σκύλους που την όρεξη για χρήμα είχε ανοίξει
το ότι εκείνοι τάχατες τη χούντα είχανε ρίξει.
Και κατακλέψανε κι αυτοί τον ίδρω και το αίμα
των τίμιών μου των παιδιών΄ και σ’ ένα μόνο γνέμα
του βρωμερού τους αρχηγού τα πάνω φέραν κάτω
μέχρι σε βούρκου ενός βαθιού που μ’ έριξαν τον πάτο.

Και από τότε μένω εκεί. Και μακριά στεκόντας
μη απ’ τις λάσπες λερωθούν, και ξαναμμένοι όντας,
παλεύουν τώρα οι αρχηγοί δύο τρανών κομμάτων-
που ζουν και που πλουταίνουνε απ’ το πάτημα πτωμάτων-
να με τραβήξουν και νεκρή στη βάρκα τους καθένας,
και να με φάνε ή μαζί ή ίσως κι ένας ένας.

Ο πρώτος είναι ένα παιδί με αέρα στα μυαλά του
που όλα, ξένα και δικά, τα θέλει όλα δικά του.
Ένας ακόμα απ’ τους πολλούς που εξουσία διψάνε
πάνω σ’ ανθρώπους να ’χουνε που εξουσία ζητάνε
για τον εαυτό του ο καθείς. Ένας ξεμωραμένος
πριν γίνει γέροντας. Γερά κι αυτός αρματωμένος
με υποσχέσεις, με ψευτιές και με αδηφαγία,
να κυβερνήσει αποζητά τη γη μου την αγία.

Ο δεύτερος, συνεχιστής των ιδεών εκείνου
του βρωμερού Καραμανλή, του μόνου υπευθύνου
για την κατάντια όπου ζω κι αυτός μου ’χει φερμένη:
μια χώρα καταγέλαστη να ’μαι στην οικουμένη.
Αυτοί λοιπόν τώρα οι δυο την ψήφο θέλουν να ’χουν
από κεινούς που για φαϊ μες στα σκουπίδια ψάχουν.

Και δέστε όσοι έχετε τα μάτια για να βλέπουν,
κι όχι το φύλο μοναχά το άλλο για να έλκουν-
Δέστε, Παιδεία ειν’ αυτή; Και ειν’ αυτή Υγεία;
Παρέχω εγώ ισότητα; Δε ζω στην αδικία;
Παιδιά δεν έχω που άλλα τους τρων με χρυσά κουτάλια
κι άλλα-φτωχά μου!-που πεινούν, ντύνονται με ρετάλια,
Ψάχνουνε κάτι για να φαν στων σκουπιδιών τη βρώμα,
αντί της ζωής το ρόδινο, ωχρό έχουν το χρώμα,
διασκέδαση δε βλέπουνε καθόλου στη ζωή τους
κι όπως στη φτώχεια είναι γραφτό τρώγονται μεταξύ τους;

Πέστε μου, κάποιον απ’ τους δυο θα στέρξουν να ψηφίσουν
αυτοί που  να τους ’γγίσουνε μονάχα θα βρωμίσουν;

Αχ! Οι άνθρωποι του τόπου μου! Θύτες και θύματα όλοι:
ένας να έχει κι ο άλλος τους να κλέβει πορτοφόλι!...
Κουτοί οι μεν, κουτότεροι οι άλλοι, ένας κι άλλος:
κουτός και όποιος κλέβεται, αλλά και πιο μεγάλος
αυτός που κλέβει. Ο δυστυχής! Δεν ξέρει η ευτυχία
πως αν δε σκέπει ολουνούς, τότε είναι δυστυχία.
Κουτά και δύστυχα παιδιά εγέννησα ωιμένα!
Που και αυτά κακοπερνούν και θλίβουνε κι εμένα.
Α! Όσο περισσότερο τον άνθρωπο γνωρίζω
τόσο τα ζώα εγώ αγαπώ που τρέφω και ταγίζω.
Γιατί αυτά απ’ της λογικής δεν ήπιαν τις πηγές
και απ’ αυτά δεν καρτερώ ενέργειες λογικές.

Λοιπόν τραβάτε όλοι εσείς στην κάλπη να ψηφίστε.
Το τελευταίο της ντροπής το μόριο αψηφήστε.
Μην ξεσκωθείτε τους μιαρούς μια κι έξω να πετάξτε.
Μόνο τον ένα με ίδιονε άλλονε κάποιο αλλάξτε.
Διαλέξτε τον καινούργιο σας αφέντη και δυνάστη
τα δάκρυά μου αφού από σας κανείς δεν εσεβάστη.

Όμως ορκίζομαι στο φως που κι είδατε και είδα,
πως ούτ’ εγώ έχω πια παιδιά, ούτε και σεις πατρίδα.








Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

ΣΑΜΑΡΆΣ ΠΡΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΈΣ:
      ΘΑ ΑΝΑΚΑΜΨΟΥΜΕ                     
   ΣΤΟ ΤΈΛΟΣ ΤΟΥ ΈΤΟΥΣ

Να ανακάμψουν από τι;
Απ’ τις πολλές κλεψιές;
Απ’ το ατέλειωτο φαί;
Από τις λαμογιές;

Μα είναι η ανάκαμψη
επάνοδος σε κάτι
που γνώρισε ανάπαψη
ή που έκλεισε έστω μάτι...

Κάποτε εκείνοι «κάμψανε»;
πώς θ’ «ανακάμψουν» τώρα;
Ποτέ αυτοί εράψανε
το απύλωτό τους στόμα;

Και πώς θα ορθοποδίσουνε
αφού καθώς τα βόδια
βαριά βαριά βαδίζουνε
στα τέσσερά τους πόδια;