Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΤΡΑΓΟΎΔΙ
ΤΗΣ ΓΙΟΥΡΟΒΊΖΙΟΝ

Το γελοίο τραγούδι του Αλκαίου
και ο ίδιος ο γελοίος ο Αλκαίος.

Και τριγύρω οι ανόητοι κι οι γλύφτες
γαυριώντες για το «ΟΠΑ» να γιορτάζουν,
για τα λόγια τα μεστά φιλοσοφίας,
για τη δύναμη, το κέφι, τη ζωντάνια,
για τα λόγια ελληνικά που όλα είναι
κι η Ευρώπη πέρα ως πέρα θα λατρέψει.

«Περασμένα ξεχασμένα…» και κρατάει
στα γερά η προπαγάνδα η αχρεία
ότι όλα ο λαός θα τα πληρώσει
κι άλλων χρέη με χαρά θα ξεπληρώσει.

Και ακούμε τα ίδια πάλι και τα ίδια
σαν την κάθε τη χρονιά τέτοιες ημέρες:
αίνους πάλι απ’ της τιβί τους λυμεώνες
που ξερνάνε ό,τι τους πουν τ’ αφεντικά τους.

Και η λόξα της φυλής ξανά πετιέται
και η λύρα όπως χτυπάει κι αυτή χτυπιέται
και ακούς πως θεία είναι η μελωδία,
πως οι στίχοι αυτοί πηγαίνουνε για Νόμπελ,
ότι έχει ομοιογένεια ολ’ η παρέα
και μαζί δεμένα είν’ όλα της τα μέλη,
και σκοπό πως έχουν μόνον, όλ’ η Ευρώπη,
ως τα ουράνια ένα «ΟΠΑ» να φωνάξει-
επιδιώξεις ευγενείς, ελλήνων ίδιες,
στο δικό της σπίτι μόνο κατοικίδιες…

Κι οι χαζά γελώντας νέοι μας και νέες
ιαχές χαράς γεμίζουν τους αιθέρες
γιατί πάλι μεγαλούργησε η Ελλάδα
επειδή στα τελικά έχει περάσει
κι επειδή με πόζα οδεύει και με βιάση
την πρωτιά την ποθητή να καταλάβει
που την έχει κιόλας να! μες στο τσεπάκι.


Κι οι πιο ξύπνιοι απ’ τους χαζούς ελληνολάτρες
για να έχουν άλλοθι ένα για την ήττα
που μπορεί-παρά την τόση σιγουριά τους-
οι πανάξιοι να υποστούν τραγουδιστές μας,
«είδες;», λεν, «ο σκηνοθέτης, πόσο χάλια
παρουσίασε κινήσεις και φωνές μας;…
…αν τα ίδια και τη μέρα κάνει εκείνη…»
και με νόημα εκεί η φωνή τους σβήνει.

Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

Ο ΛΑΌΣ ΜΟΥ

Να φωνάξω σε ποιον και ν’ ακούσει
τη ντροπή που στα στήθια μου κλείνω;
…Στο κενό θα την πω κι ας γνωρίζω
πως ματαίως μιλώ και σε κείνο:

«Το λαό μου οι φαύλοι τον κλέβουν.
Με άθλιους νόμους οι ίδιοι που φέρνουν
τον πετάνε στη λάσπη δεμένον
κι ό,τι έχει στις τσέπες του παίρνουν.

Το λαό μου οι φαύλοι ονειδίζουν.
Με υποσχέσεις που δεν τις τηρούνε
τον χορταίνουνε κι έτσι πρησμένον
για κοιλιόδουλο τον τιμωρούνε.

Το λαό μου οι φαύλοι πιο φαύλον
απ’ ό,τ’ οι ίδιοι τον έχουνε κάνει.
Και αυτός όλο κάτω τραβάει-
σκόνη γίνεται ό,τι κι αν πιάνει.

Λαέ κούφιε, λαέ κοιμισμένε,
μιαν υπόκλιση ακόμα και χάσου!
Και στον Άδη ζητούν Μαριονέτες:
στάδιο κι άλλο λαμπρό να! μπροστά σου!»
-----

Κρίση.
Καιρός να φωτιζόμαστε με λάμπες πετρελαίου.
Καιρός να τρώμε πάλι ψωμοτύρι.
Καιρός ν’ ακούμε πάλι παραμύθια απ’ της γιαγιάς το στόμα πρι’ να κοιμηθούμε.
Καιρός το μίσος τους να κρύβουνε τ' αδέρφια.
Καιρός για όλους με τα πόδια στη δουλειά μας να πηγαίνουμε.
Καιρός τα τρόφιμα να τα φυλάμε στο φανάρι.

Κρίση.
Καιρός να ’χουμε κότες στην αυλή μας
και με τα φλούδια απ’ τα καρπούζια να τις τρέφουμε.
Καιρός να 'ναι ντυμένες οι γυναίκες όλες έτσι,
που μόνο πρόσωπο να μένει ξέσκεπο από το κορμί τους.
Καιρός με μία βόλτα στην πλατεία να διασκεδάζουμε.
Καιρός να χάσκουμε σα βλέπουμε αερόπλανο.
Καιρός να ξαναβρούμε τα βιβλία.
Καιρός να ξανανοίξουνε οι κινηματογράφοι.

Κρίση.
Καιρός για τις βεγγέρες στα σκαλιά του παλαιού σπιτιού
ως να ’ ρθει του ύπνου η ώρα.
Καιρός να ξαναγράψουν οι ποιητές ποιήματα.
Καιρός να ξαναπάμε μετανάστες.
Καιρός να σκύβουμε να παίρνουμε τα κέρματα που βρίσκουμε.
Καιρός του κουμπαρά.
Καιρός ξανά λιβάνι να μυρίσουμε.
Καιρός να βάλουμε ξανά τις μάσκες της αγάπης.
Κρίση.




ΤΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΈΣΗ ΤΟΥΣ
(διάφοροι λένε διάφορα για το ποιος φταίει για το θάνατο των τεσσάρων στη Μάρφιν)

Κανένας απ’ αυτούς δεν έχει δίκιο.
Τους τρεις τους σκότωσε ο Παπαντρέου
με το ίδιο βόλι που έριξε, ανοίκειο,
κι έκλεψε τα όνειρα κάθε μας νέου.

Κτήνη δεν είναι οι κουκουλοφόροι
το θάνατο να θέλουν συνανθρώπων.
Μ’ αντίς να είν’ άκαρποι κοντυλοφόροι
της ΠΡΆΞΗΣ διάλεξαν αυτοί τον τρόπο.

Και αν και ’μεις για το χαμό θρηνούμε
τριών ζωών και μιας ζωής ελπίδα,
θα ’μασταν κούφοι αν μαζί δεν πούμε:
σβήστε τον πλούτο με της φτώχειας τη λεπίδα!

-----




ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΌΡΟΙ ΚΑΙ ΜΑΓΑΖΆΤΟΡΕΣ

Λένε οι μαγαζάτορες των χρυσοφόρων δρόμων:
«Ιδεολογία δεν έχει αυτή η ορδή λίγων ατόμων
που σπάζει τις βιτρίνες μας! καίει το εμπόρευμά μας!
μας καταστρέφει!.. Δείτε εδώ: πάνε τα υπάρχοντά μας!»

Και του λαού οι στεναγμοί, πλούτου τους είναι ανάσες.
Κι είναι το χρήμα ατέλειωτο μες στις χρυσές τους κάσες.
Και στα χρυσά τα σπίτια τους γάλα και μέλι ρέει.
Και της αισχρής τους της χλιδής πλούσια είναι τα ελέη.

Και οι κουκουλοφόροι λεν: Στης πείνας ’μεις τα βρόχια.
Τα που έχετε, τα κλέψατε-πού αλλού;-από μας-τη φτώχια!
Γι αυτό κι η φτώχια το έχει σας με ’μας θα σας το κάψει
να ζεσταθεί απ’ την τρανή φωτιά όπου θ’ ανάψει.

---





ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΡΧΗΓΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ-
Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ

Και είναι απορίας άξιον πώς,
ο πρώτος ο πολίτης μας εγκρίνει
τα μέτρα που δε θέλει ο Λαός;
(…και άραγε το θέμα έτσι κλείνει;..)

Καλά , ο Λαός δεν είναι ο Παπούλιας;
Δεν είναι αυτός ο πληρεξούσιός Του;
Πώς χούγια γίνεται να έχει Πούλιας
αντίς να είναι ο Αυγερινός Του;

Το χέρι το Λαό που προστατεύει
πώς τώρα γίνεται να Τον χτυπάει
και όσους Τον σκοτώνουν να χαϊδεύει,
να τους καλόχει και να τους φιλάει;

Ο Πρόεδρος φρενάρει τους πολίτες
ή δυνατά το γκάζι σανιδώνει-
σπρώχνει στη δυστυχία τους ψωμοζήτες
ή την αντίστασή τους δυναμώνει;

...Τουλάχιστο στα τόσα κούφια έπη
που θ’ ακουστούνε μέσα στο Συμβούλιο
ας ρίξει ο Πρόεδρος και λίγα «πρέπει»-
χωνευτικά για γεύμα ένα λουκούλλειο.
=====

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

ΠΈΝΤΕ ΠΈΜΠΤΟΥ ΔΎΟ ΧΙΛΙΆΔΕΣ ΔΕΚΑ


α.
ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΈΣ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΌΝΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΉΣ

Θυμάμαι στο μπαλκόνι τον Τσαουσέσκου
σα βγήκε να μιλήσει στο λαό.
Φλόγα όπως σε ριπές αέρα φρέσκου
έτρεμε, ή σαν κύμα όλο νερό.

Και τους τρακόσους δολοφόνους είδα
να τρέμουν στα μπαλκόνια της Βουλής.
Ω! Της Λαϊκής Οργής Ιερή Λεπίδα!
γιατί τη Δίκια Πράξη ακόμα αργείς;




β.
ΣΙΓΉ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΎ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΜΈΝΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΡΦΊΝ

Ενός λεπτού σιγή η Βουλή
στη μνήμη των καμένων.
Μα αιώνια πρέπει της σιγή
εξαιτίας των κλεμμένων.




γ.
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΝΕΚΡΟΊ ΤΗΣ 5-5-2010

Πόσο ωραία όλα θα ’ταν
αν οι τρεις νεκροί λεγόνταν:
Κάρολος Παπούλιας ένας
Παπανδρέου Γιώργος δύο
και Πετσάλνικος ο τρίτος!





δ.
Ο ΆΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗΣ
ΔΊΠΛΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ

Μαύρη σημαία στον Άγνωστο!
Οξύμωρο το σχήμα
γιατί όλα του λευκά: κορμί,
στεφάνι του και μνήμα.

Ο Άγνωστος!.. Τι δε θα ’χανε
τα χείλη του να πούνε
μιας κι όλες βλέπει τις βρωμιές
όσων μας «κυβερνούνε»…




ε.
Ο ΦΑΣΊΣΤΑΣ ΠΑΥΛΌΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΆΛΤΕΡ
ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΕΙΣΌΔΙΑ

Απ’ το λαό εβούλιαζε η Αθήνα,
τρεις άνθρωποι στη Μάρφιν εκαήκαν,
γέμισε ο τόπος τραυματίες κι αίμα,
μες στη Βουλή διαδηλωτές εμπήκαν

…και ο Παυλόπουλος με τα δικά του…
Τα σάλια να του τρέχουνε ποτάμι
από το στόμα το ασυμμάζευτό του
το δίχως τελειωμό κι όλο δικό του,

μυαλό φασίστα, φάτσα παντογνώστη,
μπούρδες να λέει κάθε που «σχολιάζει»,
καρδιναλίων δέκα ύφος να ’χει
κι υστερικές κραυγές πάντα να βγάζει.

Τραμπούκος θα ’ταν πρώτος σε μια χούντα
ή στην οχταετία την Καραμάνλειο΄
και θα κρατούσε βέβαια και πιστόλι
(τώρα η γλώσσα του είναι μυδράλλιο…)







στ.
Ο ΣΓΟΥΡΌΣ (Ο ΝΟΜΆΡΧΗΣ) ΔΗΛΏΝΕΙ ΌΤΙ ΔΕΝ ΛΎΝΕΤΑΙ ΜΕ ΠΟΡΕΊΕΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΉΡΙΑ ΤΟ ΠΡΌΒΛΗΜΑ

Όχι θα περιμένουνε από σένα,
νομάρχη της δεκάρας, να τα λύσεις…
…και στα επόμενα επεισόδια να προσέχεις
το στόμα πριν ανοίξεις να μιλήσεις…





ζ.
ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ: ΌΧΙ ΑΊΜΑ!

Όχι αίμα Παπανδρέου-πού είδες αίμα;
Τους τρεις αυτούς τους έκανες ψητούς!
Και μη από φόβο πεις πως λέω ψέμα-
η τρόϊκα δεν ευθύνεται γι αυτούς;..




η.
«Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΒΟΥΛΗ…»

Αυτό όλο μας λέγαν και μας λέγαν
ενώ με δάκρυ ψεύτικο εκλαίγαν
οι…απεργοσπάστες δημοσιογραφίσκοι
του πλούτου μεθυσμένοι το ουίσκι.

Ε, κατά πού ηθέλανε να πάει;
Η ώρα του έχει έρθει για να φάει,
και συνεπής ετράβαε κατά κει
όπως ο Αυγερινός προς την Αυγή.

Ας τον ταϊζουμε κι ας τον φυλάμε
σαν κόρη οφθαλμού, που όπου κι αν πάμε
στραμένη πάνω μας ειν’ η ματιά της
μην κάποιος μας και είναι τρομοκράτης.







θ.
ΟΜΙΛΊΑ ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ ΤΗΣ 5-5-2010

Για ώρες ευθύνης μίλησες και για δημοκρατία
μα για τους κλέφτες τίποτα-λέξη δεν είπες μία.
Για ωμή ενέργεια μίλησες και δολοφονική
μα για τους κλέφτες μια σιωπή τόσο εκκωφαντική…
Για έθνος μίλησες πολύ, για πατριωτισμό,
μα τίποτα για των φριχτών επιόρκων τον εσμό.
Μισθούς μας είπες έσωσες και γλίτωσες συντάξεις
αλλά το τέλμα των κλοπών δεν είπες να ταράξεις.
Συμπάσχεις είπες με λαό, και κοψοσυνταξίτες
μα λέξη για όσους στη Βουλή καλύπτεις νεοχίτες.
Κανείς, είπες, δικαίωμα, ν’ ασκεί δεν έχει βία-
εσύ! που βιάζεις κτηνωδώς αιδώ και κοινωνία.
Μα να σ’ αφήσω. Πήγαινε να βγάλεις κι άλλους λόγους.
Και διόλου σε στιχουργικούς αξία μη δίνεις ψόγους.



ι.
ΠΑΤΡΊΣ ΕΝ ΠΟΡΝΕΊΑ ΘΝΉΣΚΟΥΣΑ

«Ποιος είναι αναμάρτητος
να ρίξει πρώτος πέτρα;
Τις ανομίες ολωνών
θα μπόρειε ποιος να εμέτρα;

Από τον άθλιο βασιλιά
ως τ’ άμετρά μου πιόνια
στη χώρα ποιος δεν έκλεβε
τώρα και τόσα χρόνια;

Κι αφού ο λαός με πρόδωσε
ποιος μένει να με γιάνει
και όχι πόρνη αλλά κυρί
α πάλι να με κάνει;..

Κανείς! Γι αυτό ελάτε μου
της γης οι πόρνοι όλοι!..
…και βιάστε με…και πάρτε με…
…δική σας είμαι όλη…»