Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

ΑΒΡΑΜΌΠΟΥΌΣ ΦΙΛΆΛΉΘΗΣ

ΑΒΡΑΜΌΠΟΥΛΟΣ ΦΙΛΑΛΉΘΗΣ

Ύφος έχω μπλαζέ
και μ’ αυτό λαέ χαζέ
σε τουμπάρω.
Κι είμαι τόσο καλός
που σε πείθω ασφαλώς
κι ας σνομπάρω.

Βασιλείου αγνοώ
και θρασέως βοώ:
είμαι πρώτος!
κι ας μην είμαι παρά
ενός μόνο παρά
καμαρότος.

Όσο άλλος κανείς,
υπουργός, ευγενής,
λίγο είρων.
στα χαρτιά καταργώ
και τη γρίππη εγώ
την των χοίρων.

Και με όλα μου αυτά
να με δει όποιος ζητά-
τέτοια χάλια-
ψάχνει μες στις αυγές
κι όχι ως θα ’πρεπε μες
στα σκοτάδια.

Γιώργης Χολιαστός

Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

ΣΤΗ «ΦΡΆΞΙΑ ΜΗΔΕΝΙΣΤΏΝ» ΚΑΙ ΣΤΗ «ΣΥΝΩΜΟΣΊΑ ΠΥΡΉΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΆΣ»

Ο χριστιανισμός θα πάει την ανθρωπότητα δέκα χιλιάδες χρόνια πίσω.
(Γκαίτε)
Η εκκλησία είναι η μεγαλύτερη ληστρική οργάνωση πάνω στη γη.
(Ο ίδιος)

Δεν τις γκρεμίσατε τις εκκλησίες
μας δείξατε όμως τι να γίνει πρέπει.
Κάνατε την αρχή-κι αυτό μετράει.
όλοι όσοι σκέφτονται σας ακλουθούν.

Κάθε κερί που καίει σ’ εκκλησία
και μια ζωή δυστυχισμένη κάνει.
Κάθε λιβανωτός το νου ζαλίζει
κι αυτός σωστά να δει άξιος δεν είναι.

Το Θεό τονε σκοτώνουν οι εκκλησίες
και καθενός την πίστη λοιδωρούν.
Δεσμεύουν…φυλακάνε…αλυσοδένουν…
τη λεφτεριά της σκέψης καταλούν…

(Λυσσάξαν τις φωτιές σας να ιδούνε
αυτοί που τρώνε απ’ τις εκκλησές-
και με το στόμα ως πάντοτε γεμάτο
ωρύονται κι απειλούν όσο μπορούν.)

Οι εκκλησές όταν καούνε όλες,
τότε ο φτωχός θα ζήσει ανθρωπινά,
τότε το Νους φτερά τρανά θ’ απλώσει
κι όλα στην πλάση θα ’ναι γιορτινά!

Γιώργης Χολιαστός




ΣΤΟΝ ΔΗΜΉΤΡΗ ΠΑΤΜΑΝΊΔΗ,
ΤΟΝ ΑΥΤΌΧΕΙΡΑ ΤΟΥ ΟΑΕΔ
ΤΟΥ ΡΈΝΤΗ
Φίλε μου, που ούτε τ’ όνομά σου
τα ΜιΜιΈ μας δε μας είπαν
(αφού σε λιώσαν, κάθε σου ίχνος
έπρεπε βέβαια να εξαφανίσουν)

ποιος ξέρει πώς σου εφερόνταν
οι βρωμοέλληνες-οι ντόπιοι…-
και κάθε μέσα σου σκοτώσαν
ελπίδα που κρατεί στη ζωή τους νέους.…

Κι όλοι ειδικοί ευθύς εγίναν.
Και ακοινώνητον σε είπαν,
με σχιζοφρένεια σε φορτώσαν,
και στη βρωμιά τους πάλι ξαναπήγαν.

Του αγνού λαού σου οι αξίες
στην πόρνη Ελλάδα δε μετράνε
οι έλληνες-άλογα κτήνη-
τις θάφτουν-τις σκοτώνουν-τις πατάνε.

Ειρήνη ας έχεις όπου είσαι.
Κλώνο σου εδώ έναν αφήνεις.
Κι ως δεν θαρρώ ούτε να πεθάνω
ακόμα απ’ τη βρωμιά τους υποφέρω.

Γιώργης Χολιαστός




ΓΙΑΤΊ ΔΕΝ ΞΈΡΩ…

Γιατί δεν ξέρω ΛΆΟΣ σαν ακούω
από τη φρίκη μου τα δόντια κρούω
κι έχω μερμήγκια σ’ όλο το κορμί.
Άραγε ποια να είναι η αφορμή;

Μήπως και είναι που όλους τους φασίστες
έχει μαζέψει και τους αριβίστες
κι αυτοί δηλητηριάζουν το λαό;
Βεβαίως θα μπορούσε να ‘ναι αυτό.

Μην είναι που εξυμνούνε την Ελλάδα
που κάποτε υπήρξε και που αράδα
λεν πως συνέχεια είν’ αυτή εκεινής;
(τι ακούει αλήθεια σήμερα κανείς!..)

Μη γιατί μούχλα όλοι τους μυρίζουν;
Μη στη Νου Δου που ύδωρ και γη χαρίζουν;
Μη που είναι γόνοι των φρικτών Χιτών
και των μιαρών ταγματασφαλιτών;

Ή γιατί ακούνε Μαρξ κι ανατριχιάζουν
και Ζέρβα υμνούν και Μεταξά δοξάζουν;
Μπερδεύομαι…τι τάχα να μου φταίει
κι ο ουρανός μου αν τους ακούσω κλαίει;

Θα ‘ναι που σ’ ένα Σκιάς ο ΛΆΟΣ ρόλον
στερεί από τους έλληνες το φως τους-
Θα ‘ ναι που είναι των ελλήνων όλων
ο εαυτός ο άλλος, ο κρυφός τους!

Γιώργης Χολιαστός

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

ΘΑ ΚΑΤΑΡΓΉΣΟΥΝ, ΛΈΝΕ, ΤΟ ΆΣΥΛΟ…

Φέρτε πίσω τα λεφτά που ’χετε κλέψει,
να σκοτώνετε στους δρόμους πάψτε ανθρώπους,
κάντε τούβλα η Παιδεία να μη βγάζει,
για Υγεία πάψτε να ’χετε μια Πόρνη,
να καθόσαστε στους Τούρκους σταματήστε,
πάψτε να ’χετε παρέα τη διαφθορά,
πέστε αλήθεια μονον έστω μια φορά,
σταματήστε το ασταμάτητο ρουσφέτι,
προσιτά κάντε ΔΕΗ, ΟΤΕ, Εφορίες,
να τσακώνεστε σαν τσούλες κάντε κράτει
(τις βρωμιές σας έτσι θέλοντας να κρύψτε),
δώστε πάλι στη Ζωή μας τις Αξίες,
τα κλεμμένα Ιδανικά μας φέρτε πίσω,
μ’ ένα λόγο Δικιοσύνης φκιάστε Κράτος
και, αλήτες βουλευτές, τότε αν θέ ’τε,
καταργείστε όλα τ’ Άσυλα του κόσμου-
τότε ανάγκη δεν θα τα ‘χει πια κανένας.
Μα ως τότε, αν μονάχα το τολμείστε,
τα μαρτύρια του Ιώβ θα μαρτυρήστε!
-------
Βασίλης Κουφολιάς

Από όπου ήσουν-αλλά τι-
σε κλαίει ολ’ η Ελλάδα.
Τι σπούδαζες; Και τι μ’ αυτό-
το Φως είχες διαλέξει.

Εδώ δε νοιώσαμε σεισμό-
γιατί είμαστε συντρίμμια;
Δε σε γνωρίζαμε-γιατί
πονούμε στο χαμό σου;

…Κανείς σ’ αυτά δεν απαντά.
Όλα εσύ τα είπες
πριν μας αφήσεις και ψηλά
ωραία ταξιδέψεις:

μαζί του ένας αετός
σε πήρε-της L’ Aquila.
Βασίλη, ντύνου εκεί καλά΄
μην κρυώσεις ακριβέ μας…
ΚΛΕΊΣΙΜΟ ΑΚΡΌΠΟΛΗΣ ΑΠΌ ΥΠΑΛΛΉΛΟΥΣ

Η Ακρόπολη αποκλείστηκε για δεύτερη φορά
από υπαλλήλους που ζητούν λεφτά απ’ το Σαμαρά.
Και η τι-βι όλη φρύαξε. Σκούζουν οι εφημερίδες.
Σύλλογοι εξανίστανται. Βοούν μανδάμ και δίδες.
«Να κλείσουν την Ακρόπολη!…Την τόσο μας αρχαία!…
Πολιτισμού οι τύποι αυτοί δεν έχουνε ιδέα;!…»
Μαντάμες και υπουργάκοι μου και Τύπε κίτρινέ μου
ό,τ’ είπατε και γράψατε πηγαίνει κατ’ ανέμου.
Εικοσιτρείς ακρόπολες κι εξήντα παρθενώνες,
όσους κι αν πριν εχτίστηκαν δακρύβρεχτους αιώνες,
ας πάνε όλες στο χαμό μ’ αυτό αν είναι να ‘βρει
ένα ο φτωχός ξεγέλασμα στην πείνα του τη μαύρη.
Όλα τα παλιομάρμαρα του κόσμου να χαθούνε
παρά οι φτωχοί μας το ψωμί ψωμάκι να το πούνε.
Άνθρωποι που παθιάζονται για πέτρινα μνημεία
και που για φτώχεια μέριμνα δε δείχνουνε καμία,
ψευτόκλαμα ειν’ το κλάμα τους κι αγύρτικη η οργή τους-
περσότερο τους γνοιάζει αυτούς μια πέννα απ’ το πουγκί τους.
Λένε οι αχρείοι: «τον Τουρισμό αυτό πολύ θα βλάψει
ξένος αφού στον τόπο μας να έρχεται θα πάψει!
…πέσαμε δέκα στα εκατό ήδη στον Τουρισμό!
Με την Ακρόπολη κλειστή τραβάμε στο χαμό!..»
Μα ή μ’ εκατό τοις εκατό ή με σαράντα μείον
του έρμου φτωχού δε θ’ αυξηθεί καθόλου το ταμείο’.
Συντρίμμια όλα τα μάρμαρα του τόπου αυτού να γίνουν
αν είναι μόνον ίδρωτα κι αίμα λαών να πίνουν.
Και παρανάλωμα φωτιάς ας γίνουν τα Μουσεία
αν πείνα στη φτωχολογιά φέρνουν κι απελπισία.
Του κόσμου κάθε άψυχο λιθάρι ας χαθεί
αν είναι μόνο μια ζωή ανθρώπου να σωθεί.
--------

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Γραμμένα με την ευκαιρία διαφόρων γεγονότων και συγκυριών

ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ ΜΕΤΑ
ΤΗΝ ΕΠΊΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΉ


Τρέξαν όλοι οι συνεργάτες
ν’ αλληλοσυλληπηθούν
και για μια φορά ακόμα
στη βρωμιά τους να ενωθούν-

τρέξαν οι συνένοχοι όλοι
για να γλύψουνε τον Τύπο
που στον ίδιο οι καρδιές τους
οι αισχρές χτυπούνε χτύπο.

Μον’ αυτό δεν είναι λόγος.
αναγκαίος και ικανός
ώστε ούτε κοκαλάκι
να μη μείνει κανενός;

Βουλευτές, δημοσιογράφοι,
τραπεζίτες , υπουργοί,
να η τετράδα που καθ’ έννοια
δικιοσύνης καταργεί!

Τι λοιπόν; Άλλον θα ψάξτε
στόχο να ‘βρετε-αλλού;-
μη στα όρη προσδοκάτε
νερό να ‘βρετε γιαλού;

Τούτοι ‘δω είν’ η αιτία
που ο πολίτης δυστυχεί!
τούτοι ‘δω που γόος και θρήνος
ολογύρω μας ηχεί!

Δημοσιογράφους κόψτε
μιας κι αρχίσατε από κει,
που ενώ είναι παντογνώστες
«αγνοούν» διαλεκτική,

κι έτσι όλα τα δικά σας
τα Ωραία και Φωτεινά,
στο λαό τα μεταφέρουν
δολερά και σκοτεινά.

Κι αφού πρώτα αυτούς χτυπήστε
και ξαπλώσετε στη γη,
των αχρείων βουλευτών μας
αφανίστε την πληγή.

Κι απ’ αυτούς αρχίστε πρώτα
που «εμείς τα λέμε!» λεν
κι έτσι κάνοντας θαρρούνε
πως δε γίνεται να φταιν.

Λάθος τους: ήρθαν μαζί σας
να ματώσουνε τους δρόμους;
Ήρθανε κοντά σας κόντρα
στους παράνομους τους νόμους;

Σ’ όλους τους λοιπόν λεπίδι!
Βόλι σ’ όλους και φωτιά!
ώστε απ’ όπου θα τους στείλτε
να μην κλέβουν άλλο πια.
…………………………………………………………..
Γιώργης Χολιαστός



Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

Πάχος που τονε κάνει να βαδίζει
με ανοιχτά τα πόδια, μη και πέσει΄
Στενό σακάκι που ασφυκτιά στη μέση
απ’ την κοιλιά που πλούσια το γεμίζει.

Και πάντοτε σκυφτός πάει λιγάκι
σαν έτοιμος κάθε στιγμή να ορμήσει
καθώς η λέαινα όταν συναντήσει
λαφίνα κάποια…ένα ζαρκαδάκι…

Με ύφος Χίτλερ, με στυφό το στόμα,
πάντα, μιλώντας, τη φωνή σηκώνει
σαν όλη την Ελλάδα να μαλώνει
κι όταν καλός να δείξει θέλει ακόμα.

Γλοιωδώς στον ισχυρό μπροστά γελάει
λυσσώντας ν’ αποσπάσει μια ματιά του,
ενώ αδύναμους σα δει μπροστά του,
τους τρώει, τους λιανίζει, τους μασάει.

Και πονηρός καθώς η αλεπού,
και ύπουλος σαν ύαινα και σα φίδι
μπράβους μονάχα έχει εν κτακλείδι:
φίλοι γι αυτόνε να βρεθούνε πού;

Γιώργης Χολιαστός








ΤΡΑΓΑΚΗΣ

Τι το ‘θελες το –άκης; σκέτο Τράγος!
Τ’ όνομα αυτό σου πάει μια χαρά!
Τράγος: κατάρα, μίασμα και άγος
κι όσα άλλα κουβαλάει τρομερά.

Τραγάκης. Λίθινη Εποχή. Μεσαίων.
Τραγάκης. Ξύδι. Βύσσινο. Κινίνο.
Στον κόσμο αφότου έχει έρθει, πλέον
δεν χρειαζόμαστε καν τον Δαρβίνο.

Γιώργης Χολιαστός








ΣΤΟ ΛΑΌΣ


ΛΑΌΣ, διαλαλείς πως είσαι ο μόνος
που τους τα ψέλνεις μέσα στη Βουλή.
Ε και; Να κάνει τι μπορεί όποιος λόγος;
Χωρίς φτερά είναι αυτός πουλί.

Μπορεί ο λόγος χρήματα να πάρει
και να μοιράσει στο φτωχό λαό;
Με λόγια τι αγοράζεις στο παζάρι;
Ούτε κερί ανάβεις σε ναό.

ΛΑΌΣ, του κόσμου τα παιδιά πεινάνε.
Οι άρρωστοι πεθαίνουνε στο δρόμο.
Τρέχουν τα χρέη΄ οι δανεισμοί πετάνε
Η κρίση απελπισιά γεννάει και τρόμο.

Και συ αισχρέ, μας λες πως τους τα ψέλνεις…
Στα ψούιβιψ μας και συ και όποιος άλλος
παρλάρει στη Βουλή της οικουμένης,
όσο κι ας ειν’ μικρός κι όσο μεγάλος.

Μα ΚουΚουΈ, ΠΑΣΟΚ, ΝΟΥ ΔΟΥ, ΣΥΡΊΖΑ,
λόγια μας έχουνε όλοι χορτάσει.
Λεφτά δε βλέπουμε. Κι ειν’ όλα γκρίζα
όσα στο στόμα τους έχουνε πιάσει.

Βρώμιε ΛΑΌΣ, τα λόγια ψήφους φέρνουν
σε κείνους που τα λένε. Όμως φτώχεια
και δυστυχιά σε μας και μίσος σπέρνουν
καθώς Φθινόπωρο τα πρωτοβρόχια.

Μάζεψ’ τα λόγια σου Καρατζαφέρη
κι όλων των βουλευτών σου το μπλα μπλα-
Ήρωας δεν είναι όποιος λόγια ξέρει
μα όποιος με τα έργα του μιλά.

Μα συ τα έργα των κουκουλοφόρων,
των απεργών και των Αμυνομένων
ζητάς να σταματήσεις-άνευ όρων-
με ομιλιών τα λόγια οργισμένων.

Εμείς ΛΑΟΣ, για λόγια έχουμε σφαίρες
που σε κορμιά κι όχι σ’ αυτιά βυθίζουν
και μετρημένες κάνουνε τις μέρες
όσων μας κυνηγάνε και μας βρίζουν.

Κι αυτές θα κάνουν ό,τι σεις, γουρούνια,
δεν κάνατε όλα σας μες στη Βουλή
με των τροπολογιών σας τα μιλιούνια
ή με ενοχή σας μία σιωπηλή:

το χρήμα θα μοιράσουμε σε όλους
όσους δουλεύουν μες στη χώρα αυτή
και πληρωμή όσοι το ’κλεβαν ως τώρα
θα ’χουν μια σφαίρα στην κοιλιά καυτή.

Γιώργης Χολιαστός



Ο ΚΩΣΤΆΚΗΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΏΠΗ

Πήγε ο Κωστάκης στην Ευρώπη
σαν φουσκωτό μικρούλι τόπι.
Όμως, κι ας είχε όσο καμάρι,
μόνο στ’ αστεία τον είχαν πάρει
όσοι βρισκόνταν εκεί πέρα:
ξέραν πως έχει μέσα αέρα.
Και με τα πόδια τους να παίζει
τον είχαν κάτω απ’ το τραπέζι.
Και περφανεύτηκε γυρνώντας
έτσι αλαφρός και άδειος όντας:
«Όλοι όσοι εκεί πέρα ήσαν
ενάντια μου δεν εμιλήσαν!»
Και με μια γκέλα όλο νάζι
πάει στη Ραφήνα και αράζει.

Γιώργης Χολιαστός



ΛΊΓΗ ΒΕΝΖΊΝΑ ΚΙ ΈΝΑ ΣΠΊΡΤΟ

Λίγη Βενζίνα κι ένα Σπίρτο
και η Ελπίδα ξαναζεί-
κι η Ανθρωπιά-όπως της πρέπει
με τους Ανθρώπους πάει μαζί.

Λίγη Βενζίνα κι ένα Σπίρτο
πάνε Δημόσιο, ΕΣΥ, ΟΤΕ
και η Ελλάδα τόσο φέγγει
όσο δεν έφεξε ποτέ.

Λίγη Βενζίνα κι ένα Σπίρτο
και πάν Βουλή και Βουλευτές΄
τ’ Αύριο ο Λαός καλημερίζει
κι Αντίο λέει στο βρώμιο Χτες.

Λίγη Βενζίνα κι ένα Σπίρτο
και το που Θάμα μοιάζει, να!
μιας Κοινωνίας μες απ’ τις Στάχτες
Δίκιας η Γέννα ξεκινά!

Γιώργης Χολιαστός





ΚΡΊΣΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΊΑ

Η τελευταία σου ευκαιρία
είναι η Κρίση, Κοινωνία!

Είναι αυτή ό,τι καρτερούσες
και με λαχτάρα ό,τι ζητούσες.
Κι η που ό,τι τ’ Άδικο χρωστάει,
στη φτώχεια αυτή ξαναγυρνάει.

Το λάβωμα είναι στο θηρίο
στο αιώνιο του πριν πάει Κρύο.
Είν’ η αχτίδα του ήλιου η πρώτη
που της νυχτιάς νικάει τα σκότη.

Μα δε θα γίνει αυτό μονάχο.
Κύμα απαλό δε ρίχνει βράχο.
Θέλει ατσάλινο το κύμα
για ν’ ανοιχτεί του πλούτου μνήμα.

Χτύπημα θέλει τσεκουράτο
για να ’ρθουνε τα πάνω κάτω.
Σπάσε, κατάστρεψε, ορθώσου-
σε χαλασμό μεγάλο απλώσου.

Το κάθε εμπόδιο αφάνισέ το
κάθε ψηλό ισοπέδωσέ το.
Σαν ελαβώθη το θηρίο
ξεκάνεται με βόλια δύο.

Κρίση αλλαγή σημαίνει ρόλων-
Άδης αυτοί-εσύ Απόλλων!
Πάρε όλα πίσω όσα σου κλέψαν
πνίξ’ τους στο αίμα που σου γέψαν.

“Μην καις”, σού λένε, “θα καούμε!”
Μα μόνο εκείνοι θα καούνε.
“Λεφτά χαλάς”, λένε, “σα σπάζεις.”
Μα συ σε φως το χρήμα αλλάζεις.

Αιώνες δυο σε βασανίζουν
με βάσανα που δε σ’ αξίζουν
μπροστά σου να! η ώρα Tώρα
πλούσια για σένα έχει δώρα.

Της ιστορίας το ρολόι
που απ’ τις δικές σου ώρες τρώει
βάλτο στην ώρα του χαμού τους-
αυτών που στ’ Άδικο ειν’ ο νους τους.

Τώρα πεσμένο που είν’ το Κράτος
το μήκος κάνετό του πλάτος
και τόσο ως θα ’ναι μεινεσμένο
στείλτο στον τάφο λιανισμένο.

Τόσους καιρούς ήσουν σκυμμένη
κι έτρωγες κλώτσους ματωμένη.
Δε θες αφέντρα συ να γίνεις
στη γης που σου ’λαχε να μείνεις;

Την που οι Καιροί σου στείλαν εύνοια
με πρόφαση μια τιποτένια
μην αρνηθείς να την αρπάξεις-
αν τους σφαγείς σου εσύ δε σφάξεις,

τότε παράπονο κανένα
μην από χέρια έχεις ξένα:
όλα σού πρέπουν που παθαίνεις
και Δούλα πρέπει σου να μένεις.

Ή θα σε βγάλουν απ’ την Κρίση
αυτοί εκεί που σ’ έχουν ρίξει;
Λαέ, αν τώρα δεν ξυπνήσεις
σ’ αξύπνητο ύπνο θα βυθίσεις.

Η τελευταία σου ευκαιρία
είναι η Κρίση Κοινωνία.

Γιώργης Χολιαστός



ΜΈΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΊΣΗ

Στον Κωστάκη εικοσιπέντε
μέτρα φέρνει ο ΣΫΡΙΖΑ
που όμως ο «στερεάς παιδείας»
τα κλαδεύει σύρριζα.

Ο ολίγος Παπανδρέου
πέντε μέτρα του προτείνει
μα ο Κωστάκης με παλάμη
ανοιχτή, πίσω τα δίνει.

Ο ΛΑΌΣ φέρνει προτάσεις
τέσσερες συμπυκνωμένες
μα ζουμί μέσα δεν είχαν,
παρά αέρα οι καημένες.

To Κου Κου Ε δεν έχει δέσμες
ή σημεία ή προτάσεις
μόν’ πορείες, καταλήψεις
και λαϊκές επαναστάσεις.

Και ο Κωστάκης πλέον μονάχος του
την κρίση διαχειρίζεται,
με άλλα λόγια ο κόσμος χάνεται
και το ….. χτενίζεται…

Γιώργης Χολιαστός




ΓΙΏΡΓΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΈΡΗΣ

Γιατί δεν ξέρω όλοι φασίστα με θαρρούν…
Από μια Νέα βγήκα εγώ Δημοκρατία!
Παιδί της είμαι εγώ φτυστό! Κι όσοι απορούν
στα που κρατεί αυτή ας ψάξουνε αρχεία.

Ξέρετε πόσους βουλευτές εγώ κρατώ.
Μ’ ακραίος αν ήμουν δε θ’ ανέχομουν κανέναν.
Ως για τους ξένους μας, πολύ τους αγαπώ΄
αυτοί μισούν-ποιος το γιατί ξέρει …-εμένα…

Και αν να πάρουμε την Πόλη θέλω εγώ
είναι γιατί έχω εκεί πέρα εν’ αμπελάκι
που μία θεια μου το τρυγάει κι όχι εγώ,
και που ούτε μου ’στειλε ποτέ ένα σταφυλάκι.

Κι αν στους αρχαίους βρίσκω εγώ την ηδονή
και δεν μου ειν’ οι ήρωές τους διόλου ξένοι,
είναι που εκείνο το παιδί-τον Άδωνι-
θέλω να δω στα εκδοτικά να πετυχαίνει.

Το να μ’ αρέσει από «φασ» ό,τι αρχινά
από παιδί στην Κατοχή μού έχει μείνει-
τότε φασ-όλια που εζητιάνευα συχνά
κι αυτά τα γράμματα ζακόνι μου ’χουν γίνει.

Γι αυτό σας λέω μη γνιαζόσαστε γι αυτά
και ψήφο δώστε μου σα φτάσουμε στην κάλπη-
πρωθυπουργό κι εμένα κάντε μια φορά:
γιατί άλλοι ’κάναν τον Ομπάμα;..έναν αράπη;!..

Κι ακούστε ’δω
δεν είμαι ακραίος όπως λέτε κάθε μέρα΄
κι αν στέκω εδώ
είναι που- κρίμα!- δεν υπάρχει παραπέρα…

Γιώργης Χολιαστός





ΣΠΗΛΙΩΤΌΠΟΥΛΟΣ

Καημένε Σπηλιωτόπουλε τι σου ’μελλε να πάθεις
από κακούργο σύντροφο τα νιάτα σου να χάσεις…
Ένα υπουργείο σου ‘δωσε που ως τις εκλογές
ανενεργό θα κείτεται. Και συ έρχεσαι και λες

ότι κουβέντα αρχίνησες για την Παιδεία τάχα.
Σε πτώμα πάνω δηλαδή πως παίζεις τις κουμπάρες
έτσι για να ’ναι ανοιχτό το μαγαζί μονάχα
μιας και θ’ ανοίγεις κάθε πρωί τις μαύρες του τις μπάρες.

Και οι ταλαίπωροι έρχονται οι συνομιλητές σου
και κάθονται αμίλητοι από το τραπέζι γύρω
και μύγες κει βαράτε ομού. Αυτόν έχεις τον κλήρο-
τις δόξες που ’χες κάποτε δε θα ’χεις πια ποτέ σου.

Καημένε Σπηλιωτόπουλε, κανέμου παραιτήσου
και μόνος από τ’ άχαρο ΝουΔοκιτάπι σβήσου.
Αλλιώς με την Παιδεία μαζί που στο βυθό βουλιάζει
κι εσύ θα πας΄ και ούτε πια βίντζι δε θα σε βγάζει.

Γιώργης Χολιαστός



ΚΑΡΑΤΖΑΦΈΡΗΣ

Καρατζαφέρη έδειξες ποιος επιτέλους είσαι.
Στηρίζεις τον Καραμανλή. Στηρίζεις τη μαυρίλα.
Το χρώμα όπου μέσα του τόσο άνετα κινείσαι.
Τον πλούτο. Τους αρχιληστές. Την άθλια καμαρίλα.

Πήρες το φωτοστέφανο το μαυροαχτιδωμένο
που ’χες στην άκρη ως τα χτες κακόβουλα βαλμένο
και το εφόρεσες ξανά χαρά γεμάτος όλος.
Κι όλη η ουσία σου φάνηκε και όλος σου ο δόλος.

Στηρίζεις τον Καραμανλή…το χρήμα που στηρίζει
προσέχοντας μη ’βγεί αυτό απ’ των κλεφτών τις τσέπες.
Στηρίζεις τον Καραμανλή που το λαό στραγγίζει.
Που αν πει «δεν έχουμε ψωμί», του λέει «φάτε κρέπες».

Στηρίζεις τη μητέρα σου που σ’ έχει γεννημένον
και που χωρίς αυτήν στη γη θα ήσουν ένας ξένος.
Κάποτε σε δημιούργησε να σ’ έχει για εφεδρεία
και όταν σου έγνεψε-ιδού! σε είχε με τη μία…

Νου Δου-ΛΑΟΣ: τι αγαστή ανάμεσά σας σύμπνοια!
Τι κομματάκια ταιριαστά! Τι μέλι γάλα μείξη!
Πες ’υχαριστώ στο Θεό ΛΑΟΣ-κάνε και μιαν αγρύπνια
και να μην έχει ζήτα αυτή η σύμπραξή σας λήξη!

Μα ή έχει λήξη ή όχι ΛΑΌΣ ετούτη η ένωσή σας,
ληγμένοι πια είστε και σεις και η πολιτική σας-
Κρυφτήκατε, σας βρήκαμε, τέλειωσε το κρυφτό-
να ζήστε πιότερο -αλί!- δεν ήτανε γραφτό…

Γιώργης Χολιαστός





ΝΤΌΡΑ

Ντόρα! Κρέατα και λίπη
Ντόρα! Μπούτια και ποποί-
το μυαλό μονάχα λείπει
κι η σεμνότη κι η ντροπή.

Σαν αλόγα περπατάει
με αναίδεια όλο μιλεί
βλακωδώς πάντα γελάει
και το Λόγο προκαλεί.

Δίνει σε Αμερικάνους,
δίνει σ’ Άγγλους, Γερμανούς,
σε Βουλγάρους, Αφρικάνους,
σε Κροναίους, σε Αρειανούς.

Δίνει Κύπρο, δίνει Θράκη,
δίνει αξιοπρέπεια
δίνει και κανα νησάκι
άμα τύχει στην Τουρκιά.

Το πουγκί της μόνο κλείνει
σα να δώσει η ώρα ερθεί,
κτήμα της ό,τι έχει εκείνη-
που ’χει απ’ το λαό παρθεί.

Τότε σ’ όποιον χέρι απλώσει
τόνε γράφει στα παλιά
κι αν κανείς «δώσε μου» αρθρώσει
παριστάνει…τον Σουφλιά!

Και φυλάει τα κλεμμένα
μακριά από ήλιου φως
και να τα ’δει αυγατισμένα
λαχταράει πώς και πώς.

Κι έχει τόση μία βιάση
να γενεί πρωθυπουργίνα
που τον τίτλο ν’ αγοράσει
θα ‘δινε και την Αθήνα.

Όμως έλπιζε Ντορούλα!
Ο λαός-τόση έχει κρίση
που έναν πάλι φαταούλα
και αχρείον θα ψηφίσει.

Γιώργης Χολιαστός




















Ο ΚΎΡΙΟΣ ΤΡΑΓΆΚΗΣ

Η φωνή του η στυγνή τ’ αυτιά τρυπάει
σαν λαιμός λαμαρινένιος να μιλάει.
Κι αν μιλώντας, κάποιος βλέπει και τη φάτσα του,
σιγουρεύει: καλικάντζαρου ειν’ η ράτσα του.

Δεξιόστροφο κοχλία μας θυμίζει
που μονάχα εξυμνεί και σαλιαρίζει.
Από κάποια υγρά υπόγεια έξω βγαίνοντας
γλοιώδη αφήνει γύρω ίχνη σουλατσέρνοντας.

Δεξιότερος του Σάχη της Περσίας
της ανίερης συμμετέχει πανδαισίας
που μπροστά του απ’ τη Δεξά μονίμως στρώνεται
ώστε κάθε της αγύρτης να ματσώνεται.

Κι όλο λέει-λέει-λέει και γρυλλίζει
κι όλο γύρω από τα ίδια τριγυρίζει-
βλέπει δίκια όπου τ’ Άδικο εστιάζεται
και ειρήνη όπου πόλεμος ’τοιμάζεται.

Κι αν ειπείς για λευτεριά κι αξιοπρέπεια
ω! εκείνον δεν τον νοιάζουνε τα τέτοια-
λευτεριά είναι γι αυτόν η εκμετάλλευση
κι αξιοπρέπεια η κακοήθης της μετάλλαξη…

Ω! Καλέ μας! ω! Φασίστα μας Τραγάκη,
να γελούσες ας σε βλέπαμε λιγάκι…
αλλά όχι!..όχι…όχι…μην το κάνεις-
μη το γέλιο μισητό κι αυτό μας κάνεις…

Γιώργης Χολιαστός







ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΣΗΜΊΤΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΠΙΆΤΣΑ
(πρόχειρο)
Μας ξανάρχεται λοιπόν ο ελαιόφυτος
την οικτρή πολιτική μας να τονώσει
και τα κόλπα τα στραβά της ποταπότητος
με την τόση του τιμιότητα να ισιώσει.

Μας ξανάρχεται ο ήρως που αρώτητα
στης Ευρώπης μας εστρίμωξε τη στρούγκα-
ληστρική μα και παμφάγα μια Κοινότητα-
που ούτε ελπίδα να υπάρχει πια για φούγκα.

Λες και ήταν στην ΕΟΚ να μπεις κατόρθωμα
κι ότι χάρη μας εκάναν που μας μπάσαν
κι όχι ανάγκη τους και

Τα παλιά να μας θυμίσει έρχεται χάλια μας
που γι ατέλειωτα οχτώ χρόνια κυβερνούσε
κι εμεί χάναμε τ’ αυγά και τα πασχάλια μας
κείονος δις τους πλούσιους φίλους του κερνούσε.








ΈΡΑ, ΚΟΥΊΚ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΆΤΕΣ

“Αλήτες”, “μπάσταρδοι”, “καθάρματα”,
“της κοινωνίας αποβράσματα”
τέτοια ωραία λόγια ακούμε
κάθε πρωί όταν ξυπνούμε.

Μα εγώ που αγαπώ τους τρομοκράτες
(όπως βεβαίως όλοι οι δημοκράτες)
ν’ ακούω δε θέλω κάποιος να τους βρίζει-
πολύ αυτό το πράγμα με ξενίζει.

Δεν δέχομαι δημόσιο ένα στόμα
γαλάζιο ή όποιο άλλο να ’χει χρώμα:
Δημόσιο ίσον λαικό ένα κάτι
κι όχι δοκάρι στου Λαού το μάτι.

Και επειδή καλό παιδάκι είμαι
κι όχι καθώς εσείς θηρίο ανήμε
ρο, κι ό,τι δω άτοπο μέσα στην πλάση
στον τόπο του το στέλνω ν’ απαγκιάσει,

κι ύβρεις να βλέπω κάποιους ν΄αραδιάζουν
στους εαυτούς τους μόνο που ταιριάζουν
στον εαυτό μου δεν το επιτρέπω,
γι αυτούς ό,τι είπατε, σας το επιστρέφω.

Γιώργης Χολιαστός



















Κύριε γεωργιάδη

Εκτός απ’ τα βιβλία που διαβάζεις
κι οίησης πλήρης μας παρουσιάζεις,
υπάρχουν Άδωνι βιβλία κι άλλα:
λεπτά, λεπτότερα, μικρά, μεγάλα…

Και όλα εκείνα-τ’ άλλα τα βιβλία-
ταυτότητα δεν έχουνε καμία
με τα δικά σου- άλλες ιστορίες…
άλλες ιδέες και φιλοσοφίες…

Κι ανοίγουνε στα πνεύματα άλλους κόσμους,
απ’ τους δικούς σου εκτός-τους αποκόσμους.
Και αν πασκίζεις να τους αποκλείσεις
αυτοί ’ναι ’κεί όσο κι αν συ γαυγίσεις.

Κι αν θα ’χε απ’ τα βιβλία αυτά κονόμα
κανείς, θα μπόρειγε (και συ ακόμα)
χιλιάδες εκπομπές γι’ αυτά να κάνει
με κέρδη που ο νους σου ούτε που βάνει.

Μη το λοιπόν απόλυτος τόσο είσαι-
μα κι ούτε ίσως να το προσποιείσαι,
γιατί σ’ αμφότερες τις περιπτώσεις
είσαι Άδωνί μου ήρως βλακείας τόσης…

Τη στάλα των ιδεών όπου πρεσβεύεις
σ΄ωκεανό μη την αναγορεύεις-
μάλιστα που αυτή ’ναι μία στάλα
που μες στου Χτες μουχλιάζει την μπουκάλα...

Γιώργης Χολιαστός















«Ώρα της Γης»

Πρώτοι σε ό,τι Υπομονή,
Κόπο κι Ευθύνη δε ζητά-
πρώτοι σε ό,τι κι αν βρεθεί
που δεν πληγώνει, δεν πονά.

Πρώτοι σε Κλείσιμο Ματιού
ή σ’ ένα Κλείσιμο Κουμπιού΄
σε μια Φωνή, σ’ ένα Λυγμό,
σ’ ένα στους Γιάνκηδες «θενκ γιου»…

Κι ύστατοι πάντα στην Τιμή,
σ’ Αξιοπρέπεια, σε Ντροπή,
στις Τέχνες, στον Πολιτισμό,
στην που Χρυσός είναι Σιωπή.

Στην «Ώρα» πρώτοι εμείς «της Γης»
γιατί Φανφάρες μόνο θέλει,
έναν Φτηνό Ενθουσιασμό
κι Άστοχα-κι όπου πάνε Βέλη.

Πρώτοι!..Κι οι Ξένοι μας θωρούν
και απομέσα τους γελούν-
πρώτοι σε αρίθμητες Βλακείες
για ν’ ακουστούν δυο τρεις «κυρίες»!

Αλλά στης Χώρας μας την Ώρα
ύστατοι ως πάντοτε και τώρα:
δεν μας πειράζει κι αν χαθούμε
μον’ έξω! έξω! ν’ ακουστούμε…

Γιώργης Χολιαστός




ΏΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΏΡΑ ΒΟΥΛΉΣ!
«Για μία ώρα η Βουλή θα μείνει στο σκοτάδι.»
Ε τι; Για νέο μας το λεν; Διακόσα χρόνια τώρα
μέσα στο σκότος ζει αυτή και πλέκει μες στο βράδυ
αντάμα σκοτεινιάζοντας κι ολόκληρη τη χώρα.

Απ’ τη στιγμή που φτιάχτηκε, στο Μαύρο είναι κρυμμένη.
Ψυχή ολόμαυρη έχουνε οι βουλευτές της όλοι,
μαύρο μυαλό, μαύρα όνειρα, στα μαύρα είναι ντυμένοι
και χρήμα μαύρο κουβαλούν στο μαύρο πορτοφόλι.

Άκου θα κλείσει η Βουλή βράδυ οχτώ τα φώτα!
Μα κλειώντας φώτα ολοζωής εκείνη διασκεδάζει:
φώτα Παιδείας…Πνεύματος…και σαν του Κουίκ μια κότα
όταν βαριέται να τα κλει…ε τότε…μας τ’ αλλάζει…

Γιώργης Χολιαστός


ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

Παπαληγούρας άλλος ένας
κεφαλαιοκράτης από γέννα
που απ’ της πλουτοκρατίας τα κόλπα
δεν του εξέφυγε κανένα.

Τη Δικιοσύνη έχει ρημάξει,
τη Ναυτιλία παίρνει τώρα
ώσπου με δόσεις να ληστέψει
όλην την άμοιρη τη χώρα.

Πτώματα «ανέβηκε» πατώντας.
Των ναυτικών του ’χανε λείψει.
Ιδού τα! Κι ένα πτωματάκι
στην Κόρινθό «του» ίσως δωρίσει.




ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΚΛΕΨΙΑ
ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ-ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ

Μπορεί να βρούμε πότε άρχισε το Σύμπαν-
το CERN φιλότιμα πολύ γι αυτό δουλεύει-,
μα κι αν τα κάνουμε ακόμα όλα λίμπα
ποτέ δε θα’ βρουμε γιατί ο έλλην κλέβει.

Είναι η κλεψιά για τον κάθ’ έλληνα η τιμή του.
Κι είναι αγέννητη και άφθαρτη-ειν’ αιώνια.
Μ’ αυτήν γεννήθηκε και με αυτήν μαζί του
στα μαρμαρένια θα παλέψει αυτός τ’ αλώνια




Όταν η Κυβέρνηση αφαιρέσει το Προσωπείο της Ζωής από το Πτώμα της Ελλάδας, τότε μόνον οι Κουκούλες δε θα έχουν λόγο ύπαρξης.





ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΠΑΠΑΚΙΑ
(στους πολιτικούς μας)

Μας βασανίζετε δεκάδες χρόνια.
Και μας σκοτώνετε. Και μας πατάτε.
Και σαν να ήμασταν φτηνά λεμόνια
έτσι μας στύβετε και μας πετάτε.

Και κάνουν οι κουκουέδες διαδηλώσεις.
Κι υπέρ μας κάποιοι στη Βουλή αγορεύουν.
Μα όμως πορείες όσες ή δηλώσεις,
όλο και πιότερο σας αγριεύουν.

Μα να! Ιδέτε τους κουκουλοφόρους!
που λόγια αντίς, λαμπρές βιτρίνες σπάζουν,
που λαμπαδιάζουνε τις λεωφόρους
κι απ’ το περίσσεμα του πλούτου αρπάζουν!

Και μια τρανή ηδονή μάς συνταράζει
να βασανίζονται οι βασανιστές μας΄
και φωτερό το Αύριο μάς φαντάζει
το μαύρο κάποιοι να γδικιούνται Χτες μας.

Και τώρα εσείς με κάτι τροχοφόρα
να πιάστε πάτε αυτούς που σας χτυπούνε.
Μα όση κι αν μ’ αυτά παίρνετε φόρα
αετοί αυτοί: πετούν-δεν περπατούνε.

Κι αν έναν πιάστε-δύο θα φυτρώνουν-
κι αν έναν χάστε-δύο θ’ ανασταίνουν
και τ’ άνομά σας πλούτη θα στοιχειώνουν
κι όλο τη δύναμή σας θα λιγαίνουν.

Και σύντομα, στο φύλλο των Αγώνων,
στο αίμα σας χρυσή βουτώντας πέννα,
το χέρι θα σημειώσει των Αιώνων:
«Αετοί-Παπάκια σημειώσατε ένα!»

Γιώργης Χολιαστός











ΒΟΥΛΉ ΚΑΙ ΆΣΥΛΟ
(στους έλληνες πολιτικούς)

Θέλετε το Άσυλο να καταργείστε!
Αλήθεια όντα κτηνώδη τόσο είστε;
Το Άσυλο Ιδανικών είναι φωλιά!
Θέτε να ρίξτε τ’ Άγια στα σκυλιά;

Στο Άσυλο, από σας κυνηγημένη
η Αγνότη φέγγει με ψυχές δεμένη΄
με συντροφιά της άδολα παιδιά-
εκεί χτυπάει του Έθνους η καρδιά.

Μα έχετε και σεις το άσυλό σας,
τον πλούτο που φυλάει τον άνομό σας
τη μαύρη σας που κρύβει την ψυχή
και τη συνείδησή σας τη ρηχή-

άσυλο κάθε σας που σκέπει βρώμα
καθώς νεκρού σαπίλα σκέπει χώμα.
Και να ποια του Λαού η Εντολή:
αχρείοι, καταργείστε ΤΗ ΒΟΥΛΉ!

Γιώργης Χολιαστό



ΣΤΟΝ ΚΎΡΙΟ ΓΚΙΟΥΛΈΚΑ
ΠΟΥ ΜΊΛΗΣΕ ΣΉΜΕΡΑ ΣΤΟ ALTER

Κύριε Γκιουλέκα μας τα είπατε φαρσί.
Χωρίς να έχετε καθόλου πιει κρασί,
ήρθατε και μας είπατε τι ΠΡΈΠΕΙ!
(ευρώ γεμάτη η ακριβή σας τσέπη)

Μας είπατε πώς να! λίγο αν αργούσαν
αυτοί οι κουκουλοσκέπαστοι να δρούσαν,
μπορεί και να τους είχατε συλλάβει
(πόσοι στη βίλα σας δουλεύουν σκλάβοι;)

Κάνατε ευχές, σχολιάσατε το θέμα,
και με στηλό το ηλίθιο σας το βλέμμα
καρφώσατε και κάποιους υπουργούς σας
(σε ποιο απ’ τα γιωτ σας να ‘ταν τάχα ο νους σας;)

Μια σάτιρα εξεκίνησα να γράψω-
κύριε Γκιουλέκα αλήθεια-να σας θάψω-
μα δεν μου έβγαινε κύριε Γκιουλέκα
(πόσα από τη Μονή; γύρω στα δέκα;)

Δε μου ’βγαινε-την έχει ξεπεράσει
το τραίνο που η Νου Δου έχει εγκαινιάσει:
κανείς ματαιοπονεί ό,τι κι αν γράψει…
(στολή χιτλερική έχετε ράψει;)

Σε ύψη εφτάσατε την ειρωνεία
και χαντακώσατε την Κοινωνία.
Και πια και συ τι άλλο να προσφέρεις.
(Α! Να σας ζήσει κι ο Καρατζαφέρης!..)

Γιώργης Χολιαστός



28 ΟΧΤΩΒΡΗ
ή
ΤΑ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΑ ΝΑΙ


Η επέτειος του ΟΧΙ. Που μεγάλο λέμε ότ' ήταν.
Που μας είχεν οδηγήσει στη μεγάλη μας την ήτταν
και απόδειξε σε όλους η φυλή η ελληνική
πόσο είναι χαζοβιόλα και καθόλου λογική.

Μα ως γνωστόν εκτός απ' τ' ΟΧΙ-
γνώσεις είν' αυταί κοιναί-
κάθε γλώσσας μοίρα το 'χει
να 'χει μέσα της και ΝΑΙ.

Και στων ΝΑΙ του άθλιου πλήθους
θα σας φέρω τη ζαλάδα,
φαινομένου πλέον συνήθους
για τη δόλια την Ελλάδα.

Γιατί ΝΑΙ για χρόνια τώρα
λέμε σ' όλα τα στραβά
και γι αυτό συνέχεια η χώρα
τον κατήφορο τραβά
.
Και πλατιά σφραγίδα βάζουν
στην καινούργια αυτή ορμή της
οι υπουργοί που τής ρημάζουν
τα λεφτά και την τιμή της.

ΝΑΙ λοιπόν το γκόβερνό μας
έβαλε βουλή να λέει
σ' ό,τι ενάντιο στα όνειρά μας
και στα πάτρια είναι κλέη.

ΝΑΙ στο όργιο των σκανδάλων,
ΝΑΙ στο σκύψιμο της μέσης,
ΝΑΙ στην ειρωνεία των Γάλλων,
ΝΑΙ σε ψεύτικες εκθέσεις.

ΝΑΙ στο δράμα της Παιδείας
ΝΑΙ σ' Αγγλία και σ' ΕΟΚ
ΝΑΙ στο χάος της ανεργίας
ΝΑΙ στων εκδοτών τα μπλοκ.

ΝΑΙ στων δημοσίων πόρων
την αλόγιστη σπατάλη,
ΝΑΙ στων δημοσίων χώρων
την κατάντια και το χάλι.

ΝΑΙ στην έλλειψη σχολείων
ΝΑΙ στις βίλλες υπουργών
ΝΑΙ στους διορισμούς φιλίων-
σ' απολύσεις ΝΑΙ απεργών.

ΝΑΙ στης άσφαλτου το αίμα
ΝΑΙ στο ξάφρισμα, στη ζούλα,
ΝΑΙ στη διαφθορά, στο ψέμα
στην κλεψιά και στη ρεμούλα.

ΝΑΙ σε κάθε σαλτιμπάγκο,
ΝΑΙ σε κάθε μασκαρά
που του έλληνα τον πάγκο
τον 'ρημώνει από χαρά.

ΝΑΙ σε Tούρκων απαιτήσεις
και στις τόσες τους φοβέρες-
στων σκαφών τους τις προκλήσεις,
στις Αιγαίες τους κρουαζιέρες.

ΝΑΙ σε κάθε τι που δείχνει
πως ανεύθυνοι μετράμε,
ΝΑΙ σε κάθε τι που δείχνει
μακριά πως δεν κοιτάμε…

Και μας πέφτουνε στην πλάτη
βουρδουλιές τα τόσα ΝΑΙ
βρίσκοντάς μας σε ραχάτι
μες σε κάποιον καφενέ.

Και σα βλάκες μεις γελάμε
και κανένας δεν κοιτάει
πως οι έλληνες μετράμε
της Ευρώπης το προσφάϊ.

Τέτοιοι είμαστε. Ωραία. Δεν πειράζει. Τι να γίνει...
Αλλ' ας μη γινόμαστε όμως σαλτιμπάγκοι κι αρλεκίνοι
να θαρρούμε ότι κάποια και για μας στη γη αυτή
θέση έχει στην πορεία της προόδου φυλαχτεί.

Κακομοίρηδες για πάντα θ' απομένουμε κι αχρείοι
κι ένα ΟΧΙ κάθε χρόνο θα ψελλίζουμε -οι γελοίοι!-
λες κι αυτό μας δίνει κλέος-μάλιστα έχοντας τη λόξα
ότι τάχα των ελλήνων μονοπώλιο είν' η δόξα...

Ω! Αστεία καραγκιοζάκια που ποζάρετε γι ανθρώποι!
Στου πολέμου την ανάγκη δόξα παίρνουν όλ' οι τόποι.
Δάφνες πρέπουν στους πολίτες της πατρίδας μόνο εκείνης
που τη δόξα την κερδίζουν στους αγώνες της ειρήνης.








ΑΛΕΞΗΣ

Ποιος είπε ο Αλέξης χάθηκε; Χάνονται οι Ιδέες
ή πάντοτε στραφτοκοπούν Αγνές και Νιες κι Ωραίες;
Και ποιος την που μπολιάστηκε ολοπρώτη μες στην Πλάση
Ιδέα της Ελευτεριάς, θα μπόρειε να χαλάσει;
Και μόνη Αυτή δεν ήτανε η Ουσία του Αλέξη-
όλα του-Μάτι, Γέλιο, Φως-Αυτή δεν είχε πλέξει;
Κι όταν κανείς τη Λεφτεριά στον Κόσμο μας στεριώνει,
τέτοια Ψυχή-τέτοια Καρδιά ποιο Βόλι τη σκοτώνει;

Ο Αλέξης δεν εχάθηκε. Ζει γύρω μας κι εντός μας
και δίνει Φως στο Σκότος μας και Χρώματα στο Φως μας.

Και Κύριος πάντα του Καλού, που ένα είναι μαζί Του
από παντού ακούγεται η παιδική Φωνή του:
«Ό,τι, μικρός όντας εγώ, δεν πρόλαβα να κάνω
πράξτε το σεις. Εγώ ήσυχος θα βλέπω από ’δω πάνω.
Και είμαι σίγουρος πως σεις Συντρόφια Αγωνιστές μου
όσες εγώ δεν έζησα θα ζήσετε Χαρές μου:
ότι θα φτιάξετε μια Γη που φαύλους δε θα τρέφει
και στ’ Άστρα τ’ άλλα αντρόπιαστη και χαρωπή θα γνέφει».







ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ

Το χρήμα-το ξέρουνε όλοι- μιλάει
και τάφους και στόμα το άθλιο σφαλάει.
Γι αυτό ο «ταπεινός», που έχει το χρήμα
ανέτως σκορπάει σε κάθε του βήμα.

Τριχίλιαρα δίνει σ’ αυτούς που καήκαν.
Τριπλάσια σ’ εμπόρους που καταστραφήκαν.
Και όταν το κράτος βουλιάξει τελείως,
«πληρώνω» θα πει κυνικά ο αχρείος.

Αυτό εσυνήθισε, αυτό μόνο ξέρει
γι αυτό το ασπρουλό, παχουλό του το χέρι
χαλάει απ’ τη μια κι απ’ την άλλη πληρώνει-
κι αυτή η φροντίδα του ειν’ όλη κι όλη.













τα κάλαντα



Καλήν ημέραν «άρχοντες»
και βγάλτε το σκασμό σας
ώστε Λαού τη γέννηση
να πω στο αρχοντικό σας.

Νέος Λαός γεννήθηκε
τις μέρες του Δεκέμβρη
που θα σαρώσει ό,τι στραβό
στο δρόμο του θα έβρει.

Τα Σκάνδαλα ο πατέρας του,
η Διαφθορά η μητέρα-
τρώγοντας πείνα εθέριεψε
και σπάει όλη μέρα.

Σπάει και καίει και χαλά
ώσπου όλα να γκρεμίσει
και νέο κάτι κι όμορφο
με χέρια αγνά να χτίσει.

Καλήν ημέρα κλέφταρε
Καραμανλή που υφαίνεις
ρούχο μετάξινο με ιδρώ
κι αίμα εργασίας ξένης.

Καλήν ημέραν υπουργοί
που γλωσσοκοπανάτε
για να δικιολογήσετε
τα όσα μας βουτάτε.

που οχυρωμένοι πίσω από
τον καπιταλισμό σας
το κάθε ευρώ μας κάνετε
Κεφάλαιο δικό σας.

Γεια σας που τώρα ο λαός
που έχει πια ξυπνήσει
λαιμούς θα κόβει παχουλούς
ωσότου βαριεστήσει.

Καλήν ημέρα υπουργέ
που έναν παρά δε δίνεις
για τίποτα, μόνο κοιτάς,
αρπάς και καταπίνεις.

Και διόλου δε σκοτίζεσαι,
γιατί καλά γνωρίζεις
ότι αρκεί να εκλεγείς
και ύστερα αλωνίζεις

σε πορτοφόλια αλλότρια
και περιβόλια ξένα
χωρίς ποτέ λογαριασμό
να δίνεις σε κανέναν.

Κοιμήσου ήσυχα. Όλοι αυτοί
που κλέβουνε μαζί σου
σα μέλισσες βασίλισσα
φυλάνε τη ζωή σου'

Γιατί αν τους πάθεις τίποτα
και μέσα μπεις στην κάσα
αμέσως τότε κόβεται
και η δική τους μάσα.

Καλήν ημέραν άρχοντες
που η αξία σας όλη
είναι ό,τι μας επήρατε
από το πορτοφόλι.

Γεια σας που οι καρέκλες σας
τόσο ένα είναι μαζί σας
που πάνω τους σα φύγετε
θα μείνει το πετσί σας.

Που όλα ισοπεδώσατε
κι έτσι έχετε ρημάξει
που Ηρακλής χρειάζεται
να βάλει κάποια τάξη.



Γεια και χαρά σας άρχοντες

που αντί αρχοντιλίκι

ολόγιομο καθένας σας

μ' ακαθαρσίες καθήκι.


Που διοίκηση για σας θα πει
κλεψιά και αγυρτεία
κι αντί για κύριοι νά 'σαστε
είσαστε αλητεία.

Αστείοι! τάχα που ήρθατε
τη φτώχεια να ταίστε
κι αντίς γι αυτό τη γδύσατε
πλούσια εσείς να ζήστε.

Με δέκα που μασούσατε
ακούραστες μασέλες
στου έρμου λαού τον κορβανά
κολλώντας σαν αβδέλλες.

Που τόσο χώρα έχετε σεις
κι άθλια νου δου ταυτίσει,
που την πατρίδα έχουμε
την ίδια μας μισήσει.

Καλή σας μέρα. Μ’ αν δε 'ρθει
άλλος δε θα σας φταίει
παρά η καυτή σας διαφθορά
εσάς που τώρα καίει.

Καλή σου μέρα υπουργέ
των Εξωτερικών μας
που αλωνίζεις Ουάσινγκτον,
Παρίσια, Λόντρας, Ρώμας,

νομίζοντας ότι έγινες
όπως ο Τζεμ μεγάλη
κι ότι καλλίτερη καμιά
YΠΕΞ δεν είναι άλλη.

Που περιφέρεις ευτυχής
τα χάλια της Ελλάδας
σαν πισινός που επαίρεται
για αέρια φασουλάδας.


Γεια σου και συ Αντώναρε
τετράγωνε σα δέμα
που σαν κουρούνα κρώζοντας
μας χόρτασες στο ψέμα.

Γεια σου ωρέ πρωθυπουργέ
εχθρέ της νεολαίας-
της μαύρης σου το κλείσιμο
που ετοιμάζει αυλαίας.

Γεια σου αγέλαστο ρομπότ
που τους εργάτες στύβεις
και πάνω τους με λήσταρχου
μόνο ενδιαφέρον σκύβεις.

Γεια σου που στις μαλαγανιές
είσαι σωστή μανούλα
στη διαφθορά είσ' αχτύπητος
και άσσος στη ρεμούλα.

Στην κατηφόρα είσαι καλός.
όμως σε τίμιο αγώνα
από τα χίλια του σκαλιά
δε θα ‘σουν ούτε στο 'να.

Χαίρου πρωτιές απάνθρωπες
λοιπόν και ντροπιασμένες
και οι χαρές της ανθρωπιάς
ας σου είναι πάντα ξένες.

Επλούτισες. Για σένανε
αυτό μετράει μόνο.
Και κάθε τέταρτον εσύ
ζητάς την ψήφο χρόνο
;
του άμοιρου αυτού λαού
που ζωντανός σαπίζει.
Κι ενώ η σαπίλα του είσαι συ
και πάλι σε ψηφίζει.
.
Κλέβε λοιπόν όσο ειν' καιρός
και τρώγε του σκασμού σου
πριν έρθει η ώρα η καλή
που δε χωράει ο νους σου-

που όσοι επλουτίζανε
ανθρώπους δυστυχώντας,
σαν βούβαλοι θα τρέμουνε
που 'χει διαλέξει λιόντας.

Γεια σου λοιπόν πρωθυπουργέ
του λαού αιματοπότη
που πώς θα φας και πώς θα
πιεις
σκέψη σου είναι πρώτη.

Γεια σου που πάνω χέζεσαι
όταν ο τούρκος βγαίνει
και βόλτες στο Αιγαίο μας
σαν κύριος πηγαίνει.

Που δεν το νιώθεις οι ευρωπαίοι
γερά πως σε δουλεύουν
και ότι τύπους σαν και σε
να έβρουνε γυρεύουν,

να λένε "vαι" και "μάλιστα"
κι υπάκουοι να είναι
όταν oι φράγκοι θα τους λέν
"γυάλισε!", "ράψε!", "πλύνε!",

μόνο για μέγιστη τιμή
το έχεις να σου δίνουν
φράγκικα χέρια καρπαζιές
που πιο θα σε κοντύνουν.

Που ή ηλίθιος ή άτιμος
ή βλάκας να ‘σαι πρέπει
απ’ την κλεψιά όλη η κλίκα σου
γεμάτη να ‘χει τσέπη

και συ να κάνεις σαν να μη
χαμπάρι το 'χεις πάρει:
τότε άδειασέ μας τη γωνιά
και μη γυρεύεις χάρη

λέγοντας "δεν το ήξερα"
ποιος τότε θα το ξέρει;
τα δάχτυλα ό,τι κάνουνε
το αγνοεί το χέρι;

Που στην αμερικάνικη
στέλνεις σερί πρεσβεία
την κάθε μια διαδήλωοη,
την κάθε απεργία,

με την ελπίδα να στραφούν
σε κείνη μόνο ενάντια
και σένα να σ' αφήσουνε
στη μαύρη σου κατάντια'


να κλέβουν ήγουν ήσυχα
οι γαλάζιοι σου χαχόλοι
και να γελάς με το λαό
και συ κι η κλίκα σου όλη.
.
ι





Και σε ακούει ο λαός
και ήσυχον σ’ αφήνει
γιατ’ ειν' ανόητος-αντίς
το στόμα να σου κλείνει.

Και λες ότι τους έδωσες
ελευθερίες πλήθος
που πλάτος έχουν άμετρο
κι απύθμενο έχουν βύθος.

Μα μες στην τσέπη του καθείς
αρκεί για να κοιτάξει
και να ιδεί πως τα λεφτά
που είχε έχουν πετάξει

σε φόρους, σε καθημερνές
πρώτες ζωής ανάγκες,
σε κόλπα που σκαρώνουνε
της αγοράς οι μάγκες,

σε βίλλες των αχρείων σου
υπουργών τε και συμβούλων,
σε καταθέσεις άμετρων
στην ξένην φαταούλων…

Και τότε αντιλαμβάνεται
πως λεύτερος για να 'ναι
πρέπει λεφτά στην τσέπη του
ν' ακούει να βροντάνε.

Όμως, αισχρέ πρωθυπουργέ
κρατάς εσύ το χρήμα
κι ελευθερίες λες σ' αυτούς
ότι σκορπίζεις. Κρίμα!

Κρίμα γιατί και συ αυτούς
αισχρά τους κοροϊδεύεις
και τους ρουφάς το αίμα τους
και τους χιλιοπαιδεύεις,

αλλά και κρίμα γιατί αυτοί
να ζεις σ' έχουν ακόμα
αντί το έτσι που μ' αυτούς
γελάει να κλείσουν στόμα.

Γεια σου μιαρέ πρωθυπουργέ
μαέστρο της ρεμούλας
που με τις σάρκες τρέφεσαι
μίας Ελλάδας δούλας.

Που αρσακειάδα είσαι μπρος
στον Πρόεδρο της χώρας
και στο λαό λαύρος ορμάς
μετά μεγάλης φόρας

και μπαίνεις μες στο σπίτι του
και τονε κατακλέβεις
γι αυτό κι απ’ την καρέκλα σου
αρνείσαι να κατέβεις-

Καλή σου μέραν άρχοντα
που όλο το σκυλολόι
το μάζεψες και το ‘βαλες
απύλωτα να τρώει.

Εσύ όμως Παυλόπουλε ,
ήρεμος, μυαλωμένος...
αλλά με τ’ αστυνομικά
μακριά είσαι νυχτωμένος

Παίρνεις παιδάκια αμούστακα,
τα κάνεις αστυνόμους
και ύστερα ενάντια
τα ξαμολάς στους νόμους.

Και κείνα δε γνωρίζουνε
πώς πρέπει να φερθούνε
και τα εξ αμάξης τα φτωχά,
απ’ όλους μας ακούνε.

Μάθε λοιπόν Παυλόπουλε-
δεν είν’ η αστυνομία
ένα μπιστόλι, μια στολή,
και μια ασυδοσία

αλλά να είναι θα ’πρεπε
εκπαίδευση αρτία,
άκρως ευαίσθητη ψυχή
κι αισθήσεις σ' απαρτία.

Κι αισθήσεις έχουν και ψυχή
οι αστυνομικοί σας
μα πού είναι Παυλόπουλε
η εκπαίδευση η καλή σας;

Τους την εδώσατε ποτέ;
Απάντησε Προκόπη!
Αυτιά για να σ’ ακούσουνε
γεμίσαν όλοι οι τόποι.

Μα τι να πεις…και τι να πω…
Μέσα σε όλα τ’ άλλα
μες στου Χαμού τον ωκεανό
και η ΕΛ.ΑΣ μια στάλα…

(Και συ πού είσσι Πάγκαλε;
Έλα να με βοηθήσεις
κι εγώ όσους δε σατίρισα
έλα εσύ να βρίσεις!..

Και φέρε το λιοντάρι σου
να το 'χω εδώ μαζί μου
μήπως το μάθω κι ορεχτεί
κρέας απ' του Μαξίμου)

Καλήν ημέρα σου Άκη μου
που αν ζούσε ο Μουσολίνι
στη γελοιότητά σου μπρος
το γόνυ θα είχε κλίνει

και στη μεγαλοπρέπεια
των χειρονομιών σου
σα γρίπη ενώπιον θα 'νιωθε
βαρείας κάποιας νόσου.

Καλή σου μέρα που λεφτά
μας στοίχισαν τα όπλα
τριπλάσια με όσα εφάρμοσες
για να μασήσεις κόλπα.

Γεια σου και Νεονάκη μου
που δε χρειαζόταν κλάμα
μόνο το κλεψιμέϊκο
να 'δινες πίσω πράμα,

δυο τρία να εφτιάχναμε νοσοκομεία μεγάλα
τριάντα σχολειά, τρεις εκκλησές
και κτίρια κάμποσα άλλα.

Ή, αν θέλεις, να σιτίζαμε
για τριανταπέντε χρόνια
όλα της γης τα ορφανά
που υποσιτίζοντ' αιώνια.

Καλήν ημέρα σας κι εσάς
τρανοί πολιτικοί μας
που ωρύεστε για τις ζημιές
που ‘φερ’ η εξέγερσή μας.

Έτσι εσείς να σκούζατε,
σας θέλαμε όχι τώρα,
μα όταν ρημαζόντανε
απ’ τη ρεμούλα η χώρα.

Μα πώς αφού οι ίδιοι εσείς
ήσασταν ρημαχτές της;
Πώς αφού σεις την κλέβατε
απάνω απ’ τις πληγές της;

«Ποιος θα πληρώσει τις ζημιές;»
όλο μας τσαμπουνάτε.
Γυρίστε όσα κλέψατε
κι ύστερα να μιλάτε.

Όλοι σας περισπούδαστοι
είστε θεατρινίσκοι.
Όποιος σηκώσει ό,τι βρωμά
σάς αποκάτου βρίσκει.

Κλέψατε-θα πληρώσετε!
Φάγατε; Θα ξεράστε!
Δολοφονείτε τα παιδιά;
Τη ζωή κι εσείς θα χάστε!

Λίγες οι μέρες σας αισχροί!
Τίποτα δε σας σώζει!
Μαύρο κοράκι του Χαμού –
ακούτε;-η νιότη κρώζει!

Καλήν ημέρα να σας πω;
Όμως εσεις οι ίδιοι
τη μαύρη πόρτα ανοίξατε
μα χρήμα γι αντικλείδι.

Μα τίποτ’ άλλο δε θα πω.
Ό,τι ν’ ακούστε είστ’ άξιοι
επάνω από τους τάφους σας
το Φως θα το φωνάξει.

Και, φίλοι αστυνομικοί,
-όχι!- δε σας μισούμε!
κι όταν τραυματιζόσαστε
-όχι!- δε θα χαρούμε!

Παιδιά φτωχά είστε και σεις
που η μοίρα το ’χει φέρει
τη δυστυχία και οι δυο
να έχουμε για ταίρι:

Σεις χαμηλόμιστοι και μεις
στην ανεργία χωμένοι-
πεδίο αντιπαράθεσης
μετάξυ μας δε μένει.

Και αν με σας τα βάζουμε
είναι γιατί καρσί μας
αυτοί σας βάζουν, να κρυφτούν
από τη δίκια οργή μας.

Μα πού θα πάει; Μέρα μια
θα σμίξουμε οι δυο μας-
γιατί αυτό όχι εμείς και σεις,
μα το ζητά ο λαός μας-

και στη γωνιά θα βάλουμε
κεινούς που μας σκοτώνουν
κι αν τη θανή γλιτώσουμε
μας χιλιοφαρμακώνουν.

Καλήν ημέραν άρχοντες
κι αν είναι ορισμός σας
πως πλέον πάει, ξοφλήσατε,
να πω στ' αρχοντικό σας.

Γεια σας και να μας γράφετε
καμιάν επιστολή
μιας και στα πορτοφόλια σας
θα λείψουμε πολύ.

Καλήν ημέρα των "καφέ"
όμορφες σερβιτόρες
κι όλα καλά κι ωραία σας,
μα όμως ώρες ώρες

είστε πολύ αγέλαστες.
Βάλτε ένα χαμογέλιο!
Χρυσό ραβδάκι γίνετε!
Μην μένετε φραγγέλιο!

Καλήν ημέρα Κου Κου Ε
που στη Βουλή όταν μπήκες
πια όχι όπως ήξερες
αλλά όπως τα βρήκες.


Γεια σου ΠΑΣΟΚ που έδωσες
της μάσας τη σκυτάλη
να φάει λίγο κι η «Δεκσά»
και πια την παίρνεις πάλι.

Γεια σας τρακόσοι της Βουλής
που η χώρα θα σωνόταν
αν ο καθένας από σας
ευθύς ξεπαστρευόταν.

Καληνημέρα βομβιστές –
λιοντάρια δίχως χήτη-
προσέξτε μη απ' τις βόμβες σας
ανοίξει καμιά μύτη…

Κι αφήστε τους ανέμυαλους
εκείνους καμικάζι-
παλαιστινίους κι ιρακινούς-
το αίμα τους που βράζει,

να πάνε να σκοτώνουνε
κι άλλους και τον εαυτό τους-
λαοί αυτοί είναι βάρβαροι
καλούς δεν έχουν τρόπους,

και -οι άξεστοι- αφανίζουνε
τους εκμεταλλευτές τους.
Γι αυτούς καμία ποίηση
δε θα 'χει αναπαίστους.

Ενώ για σας, τους ευγενείς,
που φέρεστε ανθρωπίνως
πολλά ποιήματα κρατεί
των ποιητών το σμήνος,

Και ξέρετε-ω θεοσεβείς πολιτισμένοι φίλοι;
Στις βόμβες σας μη βάλετε
λέω, ξανά, φυτίλι,

μα ένα μαγνητόφωνο.
Κι όσοι από κει περνούνε
αντί για κρότους βάρβαρους
"μπαμ!" μια φωνή ν’ ακούνε.

Καληνημέρα Ευρώπη συ
που ενώνεσαι ολοένα
μ’ ακόμα είναι τα κράτη σου
ανάμεσά τους ξένα.

Και τρώγονται ποιο πιότερο
θα κλέψει από τ' άλλο
και που –τυχαίως...-τρώει καλά
πάντα το πιο μεγάλο.

Γεια σου Ελλάδα που όλοι σου
οι πολιτικοί "τα πιάνουν'
και βίλλες χτίζουν κι όμορφη
ζωή και πλούσια κάνουν.

Καλήν ημέρα ιερείς,
ληστές του λαού με γάντια
που ευθύνη έχετε τρανή
στης χώρας την κατάντια

και που αν τα ράσα βγάζατε
και παύατε το ψέμα
νέο και ολοζώντανο
θα ‘βαζε η χώρα αίμα.

Γεια σου Εκκλησά πόρνη γριά
και πολυστοματούσα
όπου αμπέλια εσύ τρυγάς
είτε φτωχά είτε πλούσ’α

και δυναμώνεις και πολύ
περσότερο ληστεύεις
και δεν σε νοιάζει σ’ οποιανής
δίχτυα κι αν πέφτεις χλεύης.

Γεια σου Εκκλησία βδέλυγμα!
Κοράκι του θανάτου!
Που είναι για σένα η ζωή
στέρνας χρυσός απάτου.

Κι όλο ρουφάς κι όλο μασάς
και όλο και χοντραίνεις
κι άμετρα ας έχεις θύματα
και πάλι δε χορταίνεις.

Γεια σου Εκκλησά που του θεού
τις σάρκες συ ξεσχίζεις
και τον Παράδεισο πουλάς
και Κόλαση κερδίζεις.

Γεια σου Εκκλησία ύαινα
που όχι των ζωντανώνε
μα και νεκρούς σα βρίσκεις, τρως
τις σάρκες και κεινώνε.

Γεια σου Εκκλησά που όπου δεις
πόνο και δυστυχία
πουλάς νεράκι καθαρό
για μια περιουσία.

Γεια σου Εκκλησά, Μοίρα κακή
του άμοιρου τ' ανθρώπου-
ανθρώπου γέρου ή μικρού-
ανθρώπου όποιου τόπου,

που αν υπήρχε διάβολος
θα 'σασταν συνεταίροι
αρκεί και μες στην Κόλαση
να 'ταν να βάλεις χέρι.

Γεια σου Αρχιεπίσκοπε
που κάτω από τα ράσα
κρύβεις τους βρώμιους όμοιους σου
που πιάστηκαν στα πράσα.

Καληνημέρα υπουργέ
της άμοιρης Παιδείας
τα όρια που ξεπέρασε πλέον και της αηδίας,

κι όταν ακούμε να μιλούν
γι αυτήν, δεν αντιδρούμε,
γιατί άλλο δεν προσμένουμε
χειρότερο να δούμε.

Και, Στυλιανίδη, τσαμπουνάς
πως απερισκεψία
του Αλέξη ο φόνος ήτανε
απ’ την αστυνομία!

Όμως με τέτοια λέγοντας
εμένανε με κάνεις
να λέω πως σκέψη λογική
θα ‘τανε να πεθάνεις…

Γεια σου Αβραμόπουλε και συ
της Αρκαδίας τζιμάνι
που δέκα η αγυρτεία σου
κι η αλήθεια σου μια κάνει.

Οι χίτες σε ψηφίσανε
κι οι ταγματασφαλίτες
της Τρίπολης, που μέσα της
κρυφτήκαν -οι αλήτες-

όταν του Εμφύλιου κόπασε
η λαύρα και η πύρα΄
γι αυτό και μυρωμένος συ
με τέτοια είσαι μύρα.

Γεια σου επισκόπου η θωριά
κι η μυλωνά καρδία:
δούλευε-δούλε-δούλευε
το λαό μας με μανία.

Στη γη επάνω βρέθηκες,
κάτι να κάνεις πρέπει.
Και κάνεις: τη γεμάτη σου
ταίζεις ακόμα τσέπη.

Γεια σας και σας ω! υπουργοί
της Εθνικής Αμύνης
που ούτε σας τα τρισέγγονα
δε θα χαθούν εκ πείνης

αφού απ’ όσα γι αγορές
στους ευρωπαίους σκάζετε
δύο φορές περσότερα
στη μέσα τσέπη βάζετε.

Καλήν ημέρα πρόεδρε
και σένα της Βουλής μας
του Καταγώγιου αυτού ληστών
και διαφθοράς και μίζας.

Κάπελας είσαι άριστος::
σ’ ένα μπουρδέλο πρέπει
μία τσατσά καθώς εσύ
που όλα να τα βλέπει,

και όλα με την πορνική
την αύρα να τα ντύνει
ώστε απ’ αυτόν τον τζερτζελέ
μα κονομάει και κείνη.

Καλήν ημέρα και χρηστοί,
θείοι βιομήχανοί μας
που το δαιμόνιο σ’κώνετε
στα ύψη της φυλής μας

και όταν κάτι πάει στραβά
κι έχετε γκίνιες, τότε
τους αστακούς αφήνετε
κι εργαζομένους τρώτε.

Καλήν ημέρα ναύαρχε
Τάσο Παπαληγούρα
λύκε προβάτων φύλακα
με δέντρινη μαγκούρα!

Για σένα η θάλασσα κρασί,
μεζέδες τα καράβια
κι οι πλοίαρχοι τζομπανόσκυλα
κι οι ναύτες τα κουτάβια.

Τρώγε και πίνε. Κι αν σου ‘ρθεί
και σέ κάποια Σαμίνα,
δήμαρχο υποψήφιο
σε χρίζουνε γι Αθήνα.

Κι Αλογοσκούφη, ακάθεκτος
πολλά φκιάσε κλιμάκια-
οι τσέπες κι αν αδειάσανε,
υπάρχουν και τσεπάκια.

Μα τώρα πάλι θα στραφώ
προς τον μεγάλο Βούδα
τη βραδυκίνητη, αργή,
απρόθυμη αρκούδα

που ‘χουμε για πρωθυπουργό.
Και όμως κυβερνάει
κι ακίνητος και καθιστός
και δίχως να μιλάει…

Άραγε όταν σηκωθεί
πάλι θα κυβερνήσει
ή την καρέκλα σπρώχνοντας
όλα θα τα διαλύσει;

Όμως πολλά τα είπαμε
τα κάλαντα και φέτος
και πρέπει να τελειώνουνε,
γιατί το νέο έτος

όπου και να ’ναι ειν’ εδώ
και πρέπει αυτά που γράφω
να μπουν στο νέο βιβλίο μου
(λίγο να πω: στον τάφο)

Λοιπόν καλή νέα χρονιά
εύχομαι σ’ όλους τώρα.
Του χρόνου πάλι-ως τότε αν
υπάρχει αυτή η χώρα.

Καλήν ημέραν «άρχοντες»
και βγάλτε το σκασμό σας
ώστε Λαού τη γέννηση
να πω στο αρχοντικό σας.

Λαός λοιπόν γεννήθηκε
τις μέρες του Δεκέμβρη
που θα σαρώσει ό,τι στραβό
στο δρόμο του θα έβρει.

Τα Σκάνδαλα ο πατέρας του,
η Διαφθορά η μητέρα-
τρώγοντας πείνα εθέριεψε
και σπάει όλη μέρα.

Σπάει και καίει και χαλά
ώσπου όλα να γκρεμίσει
και νέο κάτι κι όμορφο
με χέρια αγνά να χτίσει.


Κι εδώ που τραγουδήσαμε
η πέτρα θα ραϊσει
κι ο νοικοκύρης του σπιτιού
σε λίγο θα λακίσει.





ΗΜΙΤΕΛΈΣ
Παιδιά, λοιπόν αυτό ήτανε;
Όλα καλά είναι τώρα
γι αυτό εσταματήσατε-
εσώσατε τη χώρα;

Πια δεν υπάρχουν τράπεζες;
Παν οι πολιτικοί σας;
Η εξουσία έγινε-
ως έπρεπε-δική σας;

Πάψαν να κλέβουν οι υπουργοί;
Το μέσο έχει εκλείψει;
Κάποιος θα βρίσκει πια δουλειά
χωρίς ποδιές να γλύψει;

Απ’ της Ελλάδας χάθηκαν
τη γη οι κλέφτες όλοι;
Του πλούτου μήπως το παχύ
άδειασε πορτοφόλι;

Παιδεία αποκτήσατε;
Έχετε τώρα Υγεία;
Ελείψαν οι μεσάζοντες;
Η κρατική πάει βία;

Όλους στον τοίχο στήσατε
του λαού σας τους προδότες-
τις αλεπούδες πιάσατε
που τρώγανε τις κότες;


Αν ναι, συγχαρητήρια.
Αν όχι, τι έχει γίνει
και άρχισε ο αγώνας σας
να κιώνεται-να σβήνει;

να πάψτε που σας έκανε
…………………………..



Νέοι-φίλοι μου…

Νέοι-φίλοι μου-δε σας φταίνε οι αστυνόμοι
παιδιά είναι κι αυτοί
του λαού τού δουλευτή-
της πατρίδας και στους δυο σας φταίνε οι νόμοι.

Τα δάχτυλα είναι στου Κεφάλαιου τα χέρια.
Σ’ έναν πρωθυπουργό
φασίστα και σκληρό
για τον μικρό μισθό τους είναι δούλοι πλέρια.

Μόνο αν στο κεφάλι του Καραμανλή
φυτέψετε μια σφαίρα
σίγουρα πάει πέρα
η κακοδαιμονία σας μια και καλή.





μαθητές
και
φοροδιαφυγή

Ο κυρ-Γιάννης έχει τρία παιδιά
κι ένα μαγαζάκι στη γωνία.
Και τον τρώει η αναπαραδιά.
Και τον βασανίζει η αγωνία.

Κάθε Κόμματος ο βουλευτής
έχει μετοχές, κότερο, βίλλα
του λαού μας είναι ο «δουλευτής»
και σε μια είναι μέλος καμαρίλα.

Και μια κίσσα βγαίνει στην τι-βί
απ’ την πόρνη τη Βουλή βαλμένη
Και μιλάει για φοροδιαφυγή
που του Κράτους τον παρά λιγαίνει…

Μαθητές, που έχετε μυαλό,
και μπροστάρηδές μας πια μετράτε:
παίρνονται αυτοί με το καλό
ή το χρόνο σας έτσι χαλάτε;

Χάστε αυτό τον άθλιο συρφετό
όπου κλέβει κάθε σας ικμάδα!
Κι αν δεν είστε δυνατοί γι αυτό,
κάψτε πέρα ως πέρα την Ελλάδα!

Γιώργης Χολιαστός








Η ΠΙΤΑ

Οι μιαροί, οι βρωμεροί πολιτικοί μας
ας ωρύονται φρικτά στη διαπασών,
δεν μπορούνε να σκεπάσουν τη φωνή μας-
που φωνή είναι πλέον πάντων και πασών.

Ξέρουν όλοι τους πως έχουν κατακλέψει.
Μα κανένας για τον άλλον δε μιλά
γιατί τότε η αποκάλυψη θα τρέξει
και σαν κόλλα πάνω σ’ όλους θα κολλά.

Λες και όταν εψηφίζαμε, δεν ήταν
για να εκλέξουμε Βουλή, πρωθυπουργό,
μα το σύνθημα να δίναμε, στην πίτα
να επιπέσουνε με βήμα αυτοί γοργό.
.
Αν μια τέτοια το λοιπόν δημοκρατία
ειν’ αυτή για την οποία αυτοί μιλούν,
απ’ αυτήνε προτιμώ εγώ τη βία
όσων τέτοιο ένα αίσχος καταλούν.

Και παράξενα μας βλέπουν λες και κάτι
να τους λέμε μ’ εξωγήινων μιλιά.
Λοιπόν πάλι: «Κι εμείς θέλουμε κομμάτι!
Ή το παίρνουμε απ’ την τρύπια σας κοιλιά!»

Γιώργης Χολιαστός



1. ΤΟ ΚΝΟΥΤΟ
Ο Αλέξης κοιμήθηκε-πονάει η Αθήνα.
Οι Νέοι με όλο το Δίκιο δικό τους
με Βια την Κουρτίνα ξεσχίσαν του Σκότους
κι εφάνη η Αθλιότητα, τ’ Άδικο, η Πείνα.
Μα πριν καν τελειώσει ο ωραίος Αγώνας
οι «ιθύνοντες» ’βάλαν το Χέρι στην Τσέπη
και σκόπρισαν γύρω χιλιάδες τα «Πρέπει»
ή ομάδες ομάδες ή και κατά μόνας.
Τι «Πρέπει»μας είπε ο Πρώτος Πολίτης
τι «Πρέπει» μας είπανε οι δήθεν Ταγοί μας.
Με «Πρέπει» ξανά θα γεμίσει η Ζωή μας
που κάθε Υπουργός θα ξερνάει Αλήτης.
Οι Νέοι θα χάψουν το Χάπι ετούτο;
Τα «Πρέπει» του Αγώνα θα κόψουν τη Φόρα;
Του Δίκιου η Ώρα, δε θα ’ρθει ούτε τώρα;
Και, Χέρια ούτε τώρα θ’ αλλάξει το Κνούτο;
Γιώργης Χολιαστός


ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ
Το Κεφάλαιο λέει το χρήμα μιλάει
και τάφους και στόμα εκείνο σφαλάει.
Γι αυτό ο «ταπεινός», που έχει το χρήμα
μια ζωή το σκορπάει σε κάθε του βήμα.
Τριχίλιαρα δίνει σ’ αυτούς που καήκαν.
Τριπλάσια σ’ εμπόρους που καταστραφήκαν.
Και όταν το κράτος βουλιάξει τελείως,
«πληρώνω» θα πει κυνικά ο αχρείος.
Αυτό εσυνήθισε, αυτό μόνο ξέρει
γι αυτό το ασπρουλό, παχουλό του το χέρι
χαλάει απ’ τη μια κι απ’ την άλλη πληρώνει-
κι αυτή η φροντίδα του ειν’ όλη κι όλη.
Γιώργης Χολιαστός



ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΙ ΒΟΥΛΗ
Ο Αλέξης στο χώμα. Η αισχρή, η κλέφτρα, φονιάς των Ελλήνων Βουλή
λεπτού θα τηρήσει σιγή.
Μα τότε χαμόγελο στα ουράνια πια χείλη του Αλέξη θ’ ανθίσει
για πάντα η Βουλή σαν σιγήσει.




Ο Κωστάκης
Ρε μπελά που έχω βάλει
στο φασιστικό μυαλό μου
και να κάνω τώρα πρέπει
τον ανασχηματισμό μου!

Κι η «Παιδεία η στέρεή» μου
δε βοηθάει σ’ αυτό καθόλου
και μου φαίνεται πως όλα
θα μου παν κατά διαόλου…

Για να δούμε: να κρατήσω
πρέπει πρώτα τη Θοδώρα,
του δανδή να συγκρατήσω
Αβραμόπουλου τη φόρα,

Σπηλιωτόπουλο να βάλω
σαν παιδάκι, στο Παιδείας,

Ποιον να βάλω…ποιον ν’αφήσω…
ποιον να κόψω…ποιον να σβύσω…
να! αυτόν θα βάλω εδώ!
Όχι! Θα θυμώσει ο άλλος.!

Μ’ αν αυτός θα πάει εκεί
τότε πού θα μπει εκείνος;
και με των υφυπουργών
τι να κάνω εγώ το σμήνος;

Και με κείνον; και μ’ αυτόν;
και τον άλλο παραπέρα;
Γιατί Θε μου όλοι αυτοί
θέλουν να ‘ναι υπουργοί;



Κύριο άρθρο ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ
της 30-12-08

To κόστος του «ασύλου»
Είναι ανάγκη να υπάρξει πλήρης και εξακριβωμένη καταγραφή όλων των ζημιών που προκλήθηκαν στα ελληνικά πανεπιστήμια κατά τις ημέρες των πρόσφατων ταραχών.
Ορισμένοι πρυτάνεις διστάζουν να δημοσιοποιήσουν την ακριβή εικόνα των καταστροφών, προφανώς γιατί δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την παθητική τους στάση και την ατολμία τους. ΟΙ καταστροφές έγιναν όμως σε δημόσια περιουσία και η αποκατάστασή τους θα πληρωθεί, για άλλη μια φορά, από χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου.
Είναι συνεπώς σημαντικό να δοθεί η συνολική εικόνα στον Έλληνα πολίτη ο οποίος δικαιούται να γνωρίζει πόσο ακριβά πληρώνει το «άσυλο» το οποίο επιτρέπει σε κάποιους να μετατρέπουν τα ελληνικά πανεπιστήμια σε χώρους ανεξέλεγκτης βίας και μανίας. Και κατόπιν όλοι μπορούν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους για το ποιος προστατεύει πραγματικά το δημόσιο πανεπιστήμιο και ποιος όχι.


Σχόλιο Γιώργη Χολιαστού

Κόπτεσαι ποιος θα πληρώσει
τα σπασμένα τα θρανία
η ιερή των νεαρών μας
που εκατάστρεψε μανία.

Πόρνη-βρώμικη φυλλάδα,
ρώτησες ποτέ σου ποιος
του λαού μου θα πληρώσει
το κλεμμένο του το βιος,

από ομόλογα και μίζες,
από ξάφρισμα υπουργών,
από βόλεμα υμετέρων
και λεφούσια βουλευτών;

Όσους ρήμαξαν τον ήλιο
καλοέχεις, βρωμερή,
και τα βάζεις με τα νιάτα
που τους φέγγει ένα κερί;

Γιώργης Χολιαστός





ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΑΝΤΖΟΥΝΗΣ

Φεύγοντας απ’ την μαύρη τη Ζαχάρω
φίλον μου που θρηνούσα έναν καμένο,
καθάριο αέρα λίγον για να πάρω
το βήμα μ’ έσερνε το ζαλισμένο

στην όμορφή σου την Κυπαρισσία.
Μα τώρα εκεί αν πάλι ξαναπάω.
οσμή αίματος θα μ’ απωθεί απαισία
και δολοφόνες σφαίρες θα μετράω.

Κι έτσι, αγαπημένε Διαμαντή μου,
οι άθλιοι ταγοί μας όπως κυβερνάνε,
κάμαν οι τόποι οι κάποτε δικοί μου
ξένοι για μένα όλοι να μετράνε.

Μα όμως θα ‘σαι γρήγορα κοντά μας!
Κι όλα θα γίνουνε πάλι δικά μας!

Γιώργης Χολιαστός





ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ 2009

Αλογοσκούφης εκτός
Μας άρμεξες…μας άρμεξες…,
το που Μας πήρες γάλα
μες σε στομάχια το ’χωσες
που ήδη ήταν μεγάλα

Και να τι εκατάφερες:
οι πλούσιοι να ρευόνται
και οι φτωχοί να σε μισούν
και να σε καταριόνται.

Κρίκος κι εσύ της άλυσος
απ’ το λαό που κλέβει
και προύχοντες και «ημέρερους»
αναίσχυντα βολεύει.





Μεϊμαράκης
Αυτός είναι δικηγόρος-τι δουλειά έχει στο στρατό;
Αλλά τώρα θα μου πείτε ψύλλους στ’ άχερα ζητώ:
κι ο Κωστάκης-ο αρχηγός του-, που τον έχει βάλει εκεί,
μη κι αυτός στο τέλος τέλος ένα Λόχο δε διοικεί;


Παυλόπουλος
Σαν καθηγητής ωραίος και σαν άνθρωπος καλός,
στης ΕΛ.ΑΣ. τη Διοίκηση όμως άσχετος ειν’ εντελώς.-
Πραίτωρες αυτός δεν έχει και ανέμους στρατηγούς,
μαθητών όμως αόπλων έχει αρίστους κυνηγούς.


Ντόρα Μπακογιάννη
Ό,τι το στόμα της κι αν λέει,
το γέλιο της που σφάζει
το βλέπει ο έλληνας και κλαίει
ο εχθρός και ησυχάζει…






Σουφλιάς Γιώργος
Σουφλιά, κι αν όλοι οι φόροι μας
πάνε στο μαγαζί σου,
μ’ αν σου ζητάμε τίποτα
μας γράφεις στο…αυτί σου…



Αβραμόπουλος
Δανδή μου ατσαλάκωτε,
της Αρκαδίας αφάνα
στη λαμογιά είσ’ άφταστος
κι είσαι στο ψέμα μάνα.

Υπόσχεσαι, ξυπόσχεσαι,
τάζεις και ξανατάζεις
μα της Υγείας το φριχτό
το Χάλι δεν τ’ αλλάζεις!..


Στο Γιωργάκη
Ο Βενιζέλος τον Κλικλή
για γόνο είχε Γιωργάκη,
όπως ο Αντρέας έχει εσέ
κι ο «Εθνάρχης» τον Κωστάκη.

Γι αυτό το κάρο δεν τραβά
και όλο πίσω πάει
και τ’ άλογό βαθιές πληγές
στο σώμα του μετράει.


Παπαληγούρας
Ακόμα δεν επρόλαβες
στο υπουργείο να μπεις
και στα καράβια δεν πατεί
επιβάτης πια κανείς-

Φτηνότερα τους έρχεται
να παν μ’ αεροπλάνο-
και πόσο είσαι να βλέπουνε
λίγος από κει πάνω…




Γιώργος Παπαντρέου
-Μην κλαις Γιωργάκη μου εσύ
που να μιλάς δεν ξέρεις.
Μ’ επιμονή κι υπομονή
κι αυτό θα καταφέρεις…

Συ, άσχετος πολιτικής,
Κόμματος άρχεις τώρα-
θα σου γλιτώσουν μιας εκεί
Γραμματικής τα δώρα;




Φάνη Πάλλη-Πετραλιά
Ω! Φάνη Πάλλη-Πετραλιά
κι αν μας Απασχολήσεις
δεν έχεις τίποτ’ από μας
και πάλι να κερδίσεις.

Γιατί άλλο εμάς Απασχολεί
που γιατρειά δεν παίρνει-
η ανέχεια που μας τυραννά
κι αλύπητα μας δέρνει.




Μιχάλης Λιάπης

Το πτηνοειδές σου πρόσωπο
κραυγάζει-φως φανάρι-
ότι μυαλό συ κουβαλάς
όσο ένα πετεινάρι…

Όμως, Μιχάλη Λιάπη μου
ελέω εξαδέλφου
τώρα μυαλό χρησιμοποιείς
βλακεία* αναδέλφου.
(* το “βλακεία» να εννοηθεί με υπογεγραμμένη)

Όμως, πουλάκι ως είσαι, να!
τα δυο φτεράκια ανοίγεις
και μ’ ελαφρότητα βαριά
μόνος σου μας αφήνεις…

Καλλίτερα-μη με καιρό
φανεί ο ξάδερφός σου
ότι λιγότερο μυαλό
έχει από το δικό σου…





Αντώναρος
Αντώναρε πραγματικά
βουβάλι μέγα είσαι
που μουγκανίζεις σαν μιλάς
και που άνταφλα κινείσαι.

Σα λύκος μονοκόμματος
σαν Σάϋλωκ καρμίρης
και σαν βρωμιάρης ζήτουλας,
οικτρός και κακομοίρης.

Άρης Σπηλιωτόπουλος στο Παιδείας
Είχε δεν είχε σ’ έχωσε
ο Κώστας στο γκοβέρνο
κι αν κάποιοι του πουν τίποτα
«κουκιά εγώ», λέει, «σπέρνω».

Αλλά πώς να το κάνουμε;
Οι φίλοι δεν ξεχνιούνται.
Κι ο φίλος αν πρωθυπουργός,
αυτοί υπουργοποιούνται…

Τώρα αντί βέργας και πειθούς
(κοντά στη γνώση πάει κι ο νους):
μια πετσέτα κι ένα νάζι
τα παιδιά μας θα διαβάζει.




Βιομήχανος Παπαθανασίου στο Οικονομίας
Τι πήγες κι έκανες μωρέ Κωστάκη;
Μυαλό δεν έχεις λιγουλάκι;
Χαθήκαν τόσα άλλα ονόματα;
Λιοντάρι να βοσκάει πρόβατα;..



Ανασχηματισμός
Ας δούμε και τον ορισμό
για τον ανασχηματισμό:
«Στο καλό και καλή χώνεψη!»
και «καλώς τους-καλή όρεξη!»







Στυλιανίδης: Ο Παιδείας στο Μεταφορών
Μεταφορές έτσι κι αλλιώς:
ταξίδια…αναγούλα…
συνηθισμένος, αφού πριν
εκουβαλούσε τούβλα.

Και τώρα φτιάξε γρήγορο
ένα μέσο Στυλιανίδη
για να σας πάρει από δω
μετά από το παιχνίδι.

Γιατί αν ο λαός ξοπίσω σας
που θα ‘ρθει, σάς προλάβει
ανήκεστη κάποια σε σας
θα προξενήσει βλάβη…






Σαμαράς Πολιτισμού
Στη θέση του κι ο Σαμαράς
που του εφέρθη ο Μητσοτάκης βάρβαρα.
Μοίρα του το ’χει: ο φουκαράς
ή θα πληρώνει, ή θα ζητάει μάρμαρα!




Στέλιος Καλαφάτης
Μακεδονίας Θράκης
ο Στέλιος Καλαφάτης.
Ποιος θα καλαφατίσει;
Αυτός τους από πάνω
(που στοίχημα δε βάνω)
ή τα όμορα τα κράτη
χώρα και Καλαφάτη;





Μαρκόπουλος Τουριστικής Ανάπτυξης
Χειρουργός. Τάχα τους σάπιους
τους ιστούς θα τους αλλάξει
με γερούς, ή νέα σαπίλα
Μαρκοπούλεια αυτός θα φτιάξει;




Γκιουλέκας Υφυπουργός Εσωτερικών για τον Τύπο
Κι άλλος Γκιουλέκας στην ΕΛ. ΑΣ.;
Κωστάκη μου στραβά το πας.
έχει αρκετά η αστυνομία
και κομματόσκυλα και βία.

Εκτός κι αν είναι για τον Τύπο.
Υποχρεούμαι τότε να είπω
πως τα ΜΜΕ θέλουν Γκιουλέκα!
Και όχι έναν, αλλά δέκα!



Υφυπουργός Ναυτιλίας Πάνος Καμμένος.
Τη γη την έχει κατακλέψει.
Δεν έχει φαίνεται χορτάσει,
και πάει και πόντους να κουρσέψει.
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΞΕΡΑΣΕΙ;





Βαρβιτσιώτης Μιλτιάδης στο Εξωτερικών
Οικογενειοκρατίας συνέχεια.
Γεια σου νεολαία και χαρά σου,
που βουτηγμένη στην ανέχεια
γουρούνια ανέχεσαι κοντά σου,

που γουρουνάκια άλλα γεννάνε
και τα ταίζεις-και χοντραίνουν-
και που και σε δόλια θα φάνε
καθώς ποτέ τους δε χορταίνουν.

Ήσυχα νέοι κοιμηθείτε
κι ήρεμα έτσι διαδηλώστε,
που μη, ούτε λίγο, να γδαρθείτε
ή καμιά μύτη να ματώστε.

Αντάξιοι είστε-σαν ταμένοι-
του που σας πνίγει, Βαρβιτσιώτη!
Γεια σου γελοία, υποταγμένη,
απαίδευτη, βρωμιάρα νιότη!

Μα βάλτε στου μυαλού σας
μιαν άκρη, του άβουλού σας
(κι άχρηστο εκεί ας μένει
από ζωή χαμένη):

Κοινωνική γαλήνη
με τα λεφτά στα κτήνη
χαράς είναι κυψέλη
με δίχως-διόλου!-μέλι.



Γιώργης Χολιαστός

Πιπιλή στη ΝΕΤ: Από σήμερα όποιο στέλεχος του Δημοσίου πάει βόλτες με τους φίλους του με έξοδα του Δημοσίου, θα φεύγει.
Όμως κυρία Πιπιλή αυτό ποιος νόμος το λέει; Και αν κάποιος το λέει, τότε γιατί υπάρχουν οι φυλακές; Γιατί υπάρχουν τα δικαστήρια; Καθένας που θα έκλεβε θα στελνότανε στο σπίτι του. Ή μήπως αυτό ισχύει για την κλίκα τη βουλευτική, την υπουργική και των «ημετέρων»; Και αν είναι έτσι για ποια δημοκρατία μιλάτε;

Λοιπόν κυρία Πιπιλή, ωραία μας τα είπατε.
Όσοι θα κλέβουν στο εξής, στο σπίτι τους θα στέλνονται
ώστε να φάνε ήσυχοι εκεί τα κλοπιμαία.
Και όσα φάγανε ω! σεις! φασίστα μου κυρία,
μαζί τους θα τα παίρνουνε; Δε θα τα δίνουν πίσω;
Νέα τω όντι μια εσείς δικαιοσύνη φέρνετε!
Τότε κυρία Πιπιλή, τις φυλακές γκρεμίστε,
κάψτε τα δικαστήρια κι όποιον παρανομεί
οι αστυνόμοι εν πομπή να τονε συνοδεύουν,
να τον πηγαίνουν σπίτι του και κει να τον αφήνουν
για να χαρεί όσα έκλεψε κι αύριο να ξανακλέψει.


ΟΙ ΚΟΡΙΝΘΙΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ


Οι σκοτεινοί μας να! οι φωστήρες!
για όλα μιλάνε…και μιλάνε…
κι οι ανθρώποι τους ακούν και κλαίνε
και τα κατσίκια και γελάνε.

Ζάρες στο πρόσωπο έχουν άλλοι,
άλλοι στο σώμα το κοντό,
και χρήμα μόνον περιμένουν
κι όχι-ποτέ- κάποιον Γκοντό.

Όμως τις ζάρες τις πολλές τους
έχουν στη μαύρη τους ψυχή
που απ’ ό,τι ωραίο άδεια μένει
όντας φτενούλα και ρηχή.

Με την εντόπια σιγουριά τους
τον κάθε ξένο πολεμούν
ανυποψίαστοι αν μ’ εκείνον
Δυνάμεις Ξένες συμμαχούν.

Κι όταν θα δουν ότι τους βρήκε-
χωρίς ν’ αργήσει-η συφορά,
λένε καλοί ότι πια θα γίνουν,
…μα ουκέτι επόμενη φορά…

Και, άθλιοι λαγοί όντας οι δόλιοι,
θέλουν να κάνουν τον νταή-
όμως του θάρρους σαν τραβάνε
χαρτί, καθείς τους θα καεί.

Κι αντίς Λαό να υπηρετούνε
τον πλούτο μόνο υπηρετούν
και ούτε τα προσχήματα έστω
της προδοσιάς τους δεν κρατούν…

Φαντάσματα που πουλημένα
είναι τομάρια και κορμιά
σε τηλεοράσεις περιφέρουν
της ανθρωπιάς τους την ερμιά.

Και-οι καημένοι- ζώα είν’ όλοι
που ρούχα ανθρώπινα ντυτοί
από τις λαιμαργιές τους βγήκαν
και τριγυρίζουνε λυτοί.

Μέσα στις τρύπες τους περνάνε
άψυχοι κι άχαροι πολύ
και βαρυγδούπως ομιλούνε
σε συγκεντρώσεις… στο γυαλί…

Τους έχει η μοίρα τους γραμμένο
το Σκότος να ’χουν συντροφιά.
Και μες σ’ αυτό καθείς θριαμβεύει
ενώ στο Φως ασφυκτιά.

Μυαλό ελαφρύ και διεστραμμένο
κάθε από δαύτους κουβαλεί
κι από τα πόδια ένας του άλλου
όλο τραβάει το χαλί.

Χαρτιά στα χέρια όλο κρατώντας
και περπατώντας με σπουδή,
πως ειν’ ανθρώποι ξεγελάνε
όποιον δεν ξέρει να τους δει.

Σκύβουν κεφάλι, σκύβουν μέση,
χαμογελάνε σε ισχυρούς,
μπρος σε δημάρχους διπλωνόνται
και χέζονται μπρος σ’ υπουργούς.

Μα στους «μικρούς» πολύ θυμώνουν
και διόλου δεν τους συγχωρούν-
Μον’ ποιοι ειν’ μικροί και ποιοι μεγάλοι
να πουν -τι κρίμα!- δεν μπορούν…

Κάποιοι ένα περιοδικάκι
βγάζουν, με αέρα γεμιστό,
που τόσο γύρω του φωτίζει
όσο κερί ένα σβηστό.

Και μ’ όση δύναμη τους δίνουν
γυαλί, ερτζιανά, Τύπου χαρτί,
με τόση αυτοί κατακρεουργούνε
όσα γι αυτό είναι βαλτοί.

Υπάνθρωποι που όσο το χρήμα
βλέπουν το βρώμιο να τους γνέφει
τόσο πολύ το ανθρωποφάγο
φουντώνει μέσα τους το κέφι.

Και «ρεπορτάζζ» και «εκπομπούλες»
και «παραστάσεις», «συνεντεύξεις»-
έχει ο κήπος ο ξερός τους
όποιο αγριόχορτο διαλέξεις.


Όταν στο χέρι τους το κρύο
κλείσουν το χέρι το δικό σου
μέτρα καλά μη όταν σ’ αφήσουν
σου λείπει κάποιο δάχτυλό σου.

Θαρρούν σημάδι εξυπνάδας
με γουρλωτά μάτια να βλέπουν,
καθώς οι φουσκωτοί βατράχοι
που κοάζοντας θαρρούν πως μέλπουν.

Τρων από φιέστες και ομιλίες,
από τι-βι κι από ΚΑΠΗ,
από κομμάτων συγκεντρώσεις,,
απ’ όποια πίττα που κοπεί…

Απ’ ορφανά τρώνε και χήρες,
από μικρούς κι από μεγάλους
και όταν ευκαιρία βρούνε
τρώει καθένας τους τούς άλλους

Έτοιμοι πάντοτε ν’ αρπάξουν
όσα τους ρίξουν κοκαλάκια
και με αφοσίωση να γλύψουν
τα που τα πέταξαν χεράκια.

Υμνούν παπάδες και δημάρχους,
πολιτικούς και πλουτοκράτες
και απ’ αυτούς για να μασάνε
τους κάνουν σ’ ό,τι θέλουν πλάτες.

Αστείους καραγκιόζηδές τους
τους θεωρούν όσοι γνωρίζουν
πως όσο κάνει ό,τι φοράνε
τόσο όλο κι όλο αυτοί αξίζουν.

Μα, ας είναι, δίχως τους δε ζούμε.
Χρειάζονται κι αυτοί στην πόλη-
των σκουπιδιών της ειν’ ο αθέρας-
το άσφαιρό της είναι βόλι.

(Οι Άγιοι Θόδωροι μονάχα
αξιοπρέπεια κρατάνε
κι ως πρέπει-σεβαστά και ωραία
κι απλά κι ανθρώπινα μιλάνε.)

Γιώργης Χολιαστός




ΤΑ ΝΈΑ ΚΌΜΜΑΤΑ

Νέο κόμμα! Νέο κόμμα! Να τι θέλει η Ελλάδα!
Την πολλή που είχε ως τώρα εβαρέθηκε λιακάδα
κι απ’ το μπλε το χρώμα έχει τόσο πλέον βαριεστήσει
που νουδού πασόκ και λάος απ’ το χάρτη θα τα σβήσει.

Νέο κόμμα της Ελλάδος τώρα η όρεξη τραβάει
κι υλικό ως νέο δεν έχει βολικό που να μετράει,
τα παλιά υλικά ζυμώνει, κόμματα δυο νέα χτίζει
και νουσόκ λέει το ένα και παδού τ’ άλλο βαφτίζει.








ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ ΒΑΤΟΠΕΔΙΟ
ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΟ

(Ο Μήτρακας αχάραγα σπίτι του Γιάννου πάει
και το κουδούνι δυνατά της πόρτας του χτυπάει)

-Τι θες ρε Μήτρο και χτυπάς χαράματα την πόρτα
προτού το πράσινο φανεί ακόμα από τα χόρτα;
-Γιάννο μου ξύπνα και κακό μεγάλο έχει γίνει
που ξάγρυπνον και μ’ άφησε και λύπηση μου δίνει.
-Τ’ είναι μωρέ; Για πες το μου να δω τι ιδέες πάλι
το αδειανό κατέβασε κουτό σου το κεφάλι…
-Γιάννο μου τούτη τη φορά θα δεις πως δίκιο έχω
που πριν τα ξημερώματα γοργά να σ’ έβρω τρέχω.
-Λέγε λοιπόν.
- Γιαννάκο μου όταν αυτό θα μάθεις
ίδια με μένα ταραχή κι ελόγου σου θα πάθεις.
-Λέγε μωρέ και μ’ έσκασες. Τι έγινε επί τέλους;
-Γιαννάκο να τι έγινε- έγιν’ η αρχή του τέλους
για κράτος, για κυβέρνηση, για έθνος, για πατρίδα.
-Ακούω-να δω πρωί πρωί ποια σου ‘χει στρίψει βίδα.
-Γιάννο μου ο πρωθυπουργός στο σκάνδαλο μπλεγμένος
είναι του Βατοπέδιου. Και πάει πια ο καημένος…
-Αυτό μωρέ ήρθες να μου πεις; Αυτό δεν είναι νέο.
-Χτές βράδυ εγώ το άκουσα Γιαννάκο μου, δε φταίω.
Ώστε λοιπόν ξέρεις και συ τι τρέχει στου Μαξίμου;
-Το ξέρω γιατί από χτες το πήρε το αυτί μου.
-Γιάννο μου κι έτσι αδιάφορος μπορείς και κρύος να μένεις;
-Και τάχα τι να έκανα ρε Μήτρο περιμένεις;
-Γιάννο μου ο εκλεγμένος μας πρωθυπουργός μάς κλέβει!
-Κι αυτό γιατί τον άνοα το νου σου να παιδεύει;
Ούτε ο πρώτος ειν’ αυτός ούτε ο τελευταίος.
Ή αγνοείς πως κλέβανε ασύστολα κι οι τέως;
-Μια επιστήμων Γιάννο μου το ‘πε-μια δικηγόρος.
Λοιπόν μη το όλο ζήτημα το βλέπεις αδιαφόρως.
Είπε πως ο Καραμανλής διάταξε τον Ψωμιάδη
να υπογράψει τα χαρτιά χωρίς ούτε να τά ‘δει.
-Ε και λοιπόν; Θα βγάλουνε ψεύτρα τη δικηγόρο.
Μπορεί και να της δώσουνε κανα μεγάλο δώρο
και η υπόθεση εκεί μια δια παντός θα κλείσει.
Νομίζεις να τον πιάσουνε ο Καραμανλής θ’ αφήσει;
-Μα τ’ όνομά του ακούστηκε. Το είπε ο Ψωμιάδης.
-Μήτρο μου ο Κέρβερος φυλάει τα όσα κρύβει ο Άδης.
-Αυτό δεν το κατάλαβα Γιαννάκο, πέστο πάλι.
-Λέω πως ο Καραμανλής λάδι θα τηνε βγάλει.
-Μα φως φανάρι Γιάννο μου είναι πως έχει κλέψει
και ο λαός ολόκληρος το έχει αυτό πιστέψει.
-Τώρα καζάντησες! Ρε συ λαό έχει η Ελλάδα;
-Αλλά τι έχει Γιάννο μου; Τ΄ είμαστε όλοι αράδα;
-Μήτρο η Ελλάδα συρφετό κι όχι λαό ειν’ γεμάτη.
Μια μάζα ανέμυαλη, δειλή και στο μυαλό φευγάτη.
Αλλιώς θα τους καθάριζε όλους αν είχε γνώση
κι άλλους στη θέση τους, αγνούς, θα ‘χε στη χώρα δώσει.
-…Και λένε το Ρουσόπουλο γι αυτό τον είχαν διώξει…
-Τον έδιωξε ο Καραμανλής. Κι ως βλέπει το καράβι
νερά πως κάνει, κι αλλουνούς θα φάει το σκοτάδι.
Για να γλιτώσει αυτός, πολλούς Μήτρο θα «παραιτήσει»
Ποιος ένανε Καραμανλή θα τονε σταματήσει;
-Τόσο μεγάλη δύναμη έχει αυτός Γιαννάκο;
--Μήτρο η Ελλάδα έχει αυτόν και η ελιά το δάκο.
Πέντε ειν’ τα που ‘φαγε αυτός τα δισεκατομμύρια.
κι αν λέει χιλιάδες είκοσι πως έχει και δυο κτίρια
κι αν ζει «σεμνά και ταπεινά» κει πέρα στη Ραφήνα
είν’ για να κάνει εσένανε που άμυαλος είσαι Μήτρο
να λες πως δεν κρατεί αυτός του πλούτου τ’ άθλιο σκήπτρο
κι ότι όσο υποφέρουνε οι άλλοι, έτσι κι εκείνος-
κι ας είναι όχι άνθρωπος σαν κείνους, αλλά κτήνος.
Έχεις ιδεί το βλέμμα του από μάτια γουρουνίσια;
Έχεις ιδεί τα χέρια του τους λόγους του όταν βγάζει,
που τα κουνάει σαν τη στιγμή και κείνηνε ν’ αρπάζει;
Έχεις προσέξει τι πολλή προσπάθεια καταβάλλει
να δείξει ότι δίκαια θέση έχει αυτός μεγάλη;
Τον βλέπεις πόση σαν αετός που ‘χει αρπάξει αηδόνι
ασφάλεια νιώθει κι ηδονή το στόμα όταν μπουκώνει;
Και πες- καμιά μήπως φορά τον είδες να γελάει-
όχι! το δώρο που άνθρωπος κρατεί σ’ αυτόν δεν πάει.
-Γιαννάκο μου λες δηλαδή για όσα έχει κλεμμένα
πως λόγο αυτός δεν πρόκειται να δώσει σε κανένα;
-Ρε Μήτρο έδωσε ποτέ λόγο σ’ ανθό το φύτρο;
Λόγο λοιπόν σε ποιον αυτός να δώσει μωρέ Μήτρο;
Ύστερα φίλε μου καλέ αν και λίγο βαρεμένε,
αφού δεν ξέρεις, άκουσε κι αυτό λοιπόν καημένε:
Ποιος, υπουργός ή βουλευτής έχει ποτέ πληρώσει
για όσα έχει ολοζωής κλεμμένα χλαπακώσει;
Μήτρο μου, εκείνοι κλέβουνε, αυτοί νομοθετούνε
αυτοί αλληλοδικάζονται-και δε θ’ αθωωθούνε;
-Και ο Ψωμιάδης Γιάννο μου σ’ αυτά τι ρόλο παίζει;
-Του ανθρώπου που όντας σίγουρος ότι γερά πατάει
ξάφνω μια πεπονόφλουδα βαδίζοντας πατάει
κι η για τον Κώστα που ’χτιζε εικόνα τόσα χρόνια
έλιωσε ως τρύπα όζοντος τ’ άλιωτα λιώνει χιόνια.
Τώρα ν’ ακούσει έχει αυτός τόσα από τον Μεγάλο
που θα φωνάζει έντρομος: «φτάνει!» και «όχι άλλο!».
Μ’ αν θ’ αρπαχτούνε δυο Νονοί, ή νύχτας είναι ή μέρας
το μεγαλύτερο απ’ τα δυο θα επιβιώσει Τέρας.
Και ο Ψωμιάδης ο πολύς με όλα τα στραβά του
πάει Μήτρο μου-τον χάνουμε-τα ‘φαγε τα ψωμιά του΄
θα τονε φάει ο χοντρός που τόσους έχει φάει
και που όλο ρεύεται, ξερνά, και πάλι όλο μασάει.
-Γιάννο μου ήρθα ο καψερός νέο ένα να σου φέρω
κι απ’ όσα ερχόντας ήξερα πιότερα τώρα ξέρω…
-Θα φύγεις Μήτρο; Ευτυχώς. Έτσι θα ξαναπέσω
τον ύπνο που μου έκοψες να τονε ξαναδέσω
και ως τις δέκα ή έντεκα μιας και Σαββάτο είναι
θα κοιμηθώ μιας κι έχω πού την κεφαλήν μου κλίναι.
-Ύπνο καλό Γιαννάκο μου και όταν θα ξυπνήσεις
αν θες να πάμε για καφέ, να μου τηλεφωνήσεις.
-Ναι βρε Μητρούση μου, γιατί, αν και λειψός λιγάκι
είσαι το πιο καλλίτερο που έχω φιλαράκι.

(Και χωριστήκανε οι δυο κι ο ένας πάει για ύπνο
ενώ ο άλλος-δυστυχώς-κοιμάται και στο ξύπνιο)







ΑΓΡΟΤΕΣ-ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ

Ποιος είπε πως δεν είμαστε απογόνοι
εκείνων των αρχαίων μας προγόνων-
ή ότι τάχα αυτοί δεν είν’ προγόνοι
των τόσο που τους μοιάζουνε απογόνων;

Κι ιδού η απόδειξη μπροστά μας ζώσα:
Οι αγρότες μας, η δόξα κι η τιμή μας,
που όλοι οφείλουμε σε κείνους τόσα-
που με το αίμα τους καρπίζει η γη μας-

οι αγρότες μας λοιπόν οι τιμημένοι
Σπαρτιατική λιτότητα εδείξαν
κι όταν τους δώσαν ψίχουλα-οι καημένοι...-
τους δρόμους που ‘κλειναν ευθύς ανοίξαν!

Και παν τα μπλόκα…πάνε οι φωνές τους…
Και δείξαν ότι όσα τσαμπουνούσαν
δεν τα πιστέψαν ούτε αυτοί ποτέ τους .
Κι ήταν νεκροί όταν λέγαμε πως ζούσαν.

Μπράβο αγρότες σεις! Σπαρτιάτες νέοι!
Που αντί ως αυτούς οι νόμοι της Ακέλας,
εσάς ένας ζωμός φτηνός σας καίει,
που όμως Γαλάζιος είναι κι όχι Μέλας.

Γιώργης Χολιαστός



Η φΥΓΉ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΚΩΣΤΑ

Να ‘ταν η Ελλάδα φυλακή και η Νου Δου Ριτζάϊ
και να δραπέτευε και α! έξω από δω να πάει…

Να ‘ταν η Ελλάδα θάλασσα και το ΠΑΣΟΚ ναυάγιο…
θα ‘τανε φως φανάρι πως η Ελλάδα έχει άγιο…

Να ‘πεφτε το ελικόπτερο επάνω στη Βουλή…
Μα ο θεός δεν αγαπάει τους έλληνες πολύ…

Να ‘ ταν το ελικόπτερο που πήρε τον Αλκέτ
ο διάολος-και ο Αλκέτ να ήτανε η ΝΕΤ…

Ο Παλαιοκώστας να ‘τανε οι τρακόσοι βουλευτές
και να ‘βρισκαν το στόχο τους οι σφαίρες οι καυτές…

Ή να ‘τανε η κυβέρνηση, λέει, η κηροζίνη,
κι αφού ανάψει, να σβηστεί μόν’ αφού στάχτη γίνει…

Ο Γιώργος να ‘ταν νυσταλέος της φυλακής φρουρός
και: «τι έγινε;..τι έγινε;..» να κάνει ο καψερός…

Κι ο Γεωργιάδης του ΛΑΟΣ, μες στην αναμπουμπούλα
«Ιδιώνυμο!» να ωρύεται, «Ιδιώνυμο η κουκούλα!»…

Γιώργης Χολιαστός




Κουίκ και Αμυνόμενοι

«Καθάρματα» λοιπόν οι Αμυνόμενοι,
και «παναγίτσες» οι δημοσιογράφοι…
Φύγε Κουίκ κι ας έρθουν οι επόμενοι
ειν’ ήδη ανοιχτοί οι δικοί σας τάφοι.

Λοιπόν οι Αμυνόμενοι «αποβράσματα»
και συ Κουίκ «καλό είσαι παιδάκι»…
Φύγε Κουίκ-πια όλοι είστε φαντάσματα
δίμετροι εσάς σας κλείνουν κιόλας λάκκοι.

Κι απ’ τα τομάρια σας μόνο θα εκπέμπεται
μια βρώμα, στον αέρα που θα πλέει
ότι και την ανάσα σεις μας κλέβετε
και πεθαμένοι ακόμα, να μας λέει.

Γιώργης Χολιαστός






ΗΜΙΤΕΛΈΣ
-Λοιπόν τι νέα έχεις Κωστάκη;
Πέντε έχω χρόνια να σε δω
και νέα σου να μάθω.
Τώρα θα έχεις φέρει πια
την πρόοδο στη χώρα.
Η οικονομία θα ‘στρωσε,
θα έγιανε η Παιδεία,
η Υγεία δε θα πάσχει πια,
κι η διαφθορά η μεγάλη-
που τη σημαία της ψηλά
καμαρωτός τραβούσες-
θα έχει πάψει τώρα πια
να δέρνει την Ελλάδα.
Κι οι αποδράσεις που ήτανε
κάποτε ψωμοτύρι
τώρα θα λιγοστέψανε
αν δεν επάψαν διόλου.
-Άσε με κύριε Χολιαστέ
κι ειμ’ έτοιμος να σκάσω.
Όλα στραβά πηγαίνουνε
αφότου κυβερνάω.
Και μη νομίσεις πως εγώ
φταίω για όλα ετούτα.
Εγώ σε τίποτα κακό
συμμετοχή δεν έχω.
Αν η Παιδεία στράβωσε
φταίν οι αμερικάνοι
που δε μου δίνουνε λεφτά
να δίνω στους δασκάλους.
Κι αν η οικονομία μας
κατά διαόλου πάει
ας ειν καλά οι βουλευτές
που ‘χουνε τόσα φάει.
Κι αν αποδρά τόσο συχνά
ο παλιο-Παλαιοκώστας
είναι που, όντας άτακτος
μισεί την τόση τάξη
που οι φυλακές μας έχουνε
……………………………


ΚΑΡΑΜΑΝΛΉ ΑΠΌΤΥΧΕΣ

Καραμανλή απότυχες.
Για φούντο πας ευθεία.
Καθόλου δε σ΄ ωφέλησε.
η «στέρεη Παιδεία».

Πάρε τα δυο που έκλεψες
τα δισεκατομμύρια
και τράβα για τη σύνταξη
και …για τα πανηγύρια.

Και τάιζε καλά καλά
το γιο σου, να τρανέψει,
για να γινεί πρωθυπουργός
και τα διπλά να κλέψει.




ΣΤΗ ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

Επιτέλους! Αγώνας!
Επιτέλους! Οργή!
Επιτέλους! Ενέργεια!
κι όχι σκέψη-κι αργή!

Επιτέλους τα όπλα
πιάνουν τώρα δουλειά!
Το μολύβι δε γράφει
μα τρυπάει κοιλιά!

Η καρδιά μας δική σας!
Η ψυχή μας σε σας!
Αλλ’ αφήστε τα πόδια-
στο κεφάλι μεμιάς!





Το Άσυλο είναι ελληνική πρωτοτυπία γιατί παρακολουθεί την ελληνική πρωτοτυπία της μη ύπαρξης δημοκρατίας στην Ελλάδα. Έτσι είναι πράγματι ένα Άσυλο και ταυτόχρονα μία ΑΝΑΓΚΗ και μία ΠΡΟΫΠΌΘΕΣΗ της ψυχικής ισορροπίας των ελληνικών νιάτων. Και ακόμα είναι η μοναδική στη χώρα Άμυνα στην από παντού επίθεση που δέχεται η Νεολαία μας.



ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ

Ζητάτε να καταργηθεί το Άσυλο. Εμάς πάλι
ακούστε λόγια ποια γι αυτό το στόμα μας θα βγάλει:
Το Άσυλο τη Διαφθορά μακριά από μας κρατάει
που και τους νέους ακόμα αυτή υπηρέτες της ζητάει.
Το Άσυλο είν’ η ασπίδα μας στα αιχμηρά τα βέλη
που ίσια κατεπάνω μας ο πλουτισμός σας στέλλει.
Το Άσυλο είναι τ’ Άγια μας-είναι τα Ιερά μας
είναι τα που εσώσαμε από σας Ιδανικά μας.
Το Άσυλο ειν’ η ανάσα μας που εσείς μας τη στερείτε.
Ειν’ η Ψυχή μας που εσείς μέσα της δεν θα μπείτε.
Είναι του Ανθρώπου η μαγιά στη ζύμη την κτηνώδη.
Μες στον κοπρώδη κήπο σας τ’ άνθ’ είναι τα ευώδη.
Εσείς αν χάμου σέρνεστε, Αυτό είναι τα φτερά μας.
Για σας ειν’ ο εφιάλτης σας , για μας τα Όνειρά μας.

Κι αν στείλτε, όποιον άρπαγα, το Άσυλο να μας πάρει
δε θα το πάρτε-όχι-ποτέ-δε θα σας γίνει η χάρη:
τάφους θ’ ανοίξουμε βαθιούς για όποιονε θελήσει
τ’ Αστέρια απ’ τον ολόλαμπρο Ουρανό μας να τα σβήσει.

Γενείτε Φως του πρωιού που όλα ζεστά φωτίζει
και τότε το τραγούδι μας θα σας καλωσορίζει.
Γενείτε Ανάσα και Ψυχή, και Ιερά και Άγια,
γενείτε Άνθος κι Ευωδιά σε λόφου αγνού τα πλάγια-
γενείτε Όνειρο κι εσείς μες στης Ζωής το Ξύπνο
και πια θα κάτσουμε κι οι δυο μαζί στο Μέγα Δείπνο
που έχει η γης αζήτητα για όλους μας στρωμένα.
Γενείτε Ανθρώποι και τα Πριν πια όλα ξεχασμένα.
Διαλέξτε. Ή θα ‘χετε Οχτρό θανάσιμον καρσί σας
ή φίλο ένα διαλεχτόν δίπλα-κοντά-μαζί σας.

Κάντε να μην ντρεπόμαστε που έλληνες μετράμε
και πια εμείς το Άσυλο γιατί να το ζητάμε;
Άσυλο αφού ολόκληρη για όλους θα ’ναι η χώρα,
μ’ ακράτηγην απλοχεριά, σ' όλους θα στέλλει δώρα.

Γιώργης Χολιαστός

Η επίσκεψη της Ντόρας στην Αμερική-πώς αντέδρασε ο Ομπάμα-τι είπε η Ντόρα στην Χίλαρυ-τι απάντησε η Χίλαρυ στη Ντόρα.
Αποσπάσματα από το πεντασέλιδο έργο-το υπόλοιπο στο γνωστό μπλογκ.

(Εδώ ο Ομπάμα μαθαίνει ότι τρεις έλληνες θα φτάσουνε στην Αμερική για επίσημη επίσκεψη)
…………………………………………………………………………………………
Ο Ομπάμα, όταν έλαβε την είδηση, ευθύς
όλοι του διέταξε να παν εκεί οι επιτελείς.
Και τους δηλώνει, τρέμοντας πως έρχονται Γραικοί.
Αμέσως μία σύγχυσις παρετηρήθη_ εκεί.
Ώσπου είπε κάποιος: «Πρόεδρε, θα το αντιμετωπίσουμε.
Ο,τι πολύτιμο έχετε στο Σπίτι θα το κρύψουμε
ώστε το κάθε ελληνικό που θα ’ρθει υποκείμενο
να κλέψει να δυσκολευτεί κάποιο μας αντικείμενο.»
«Δεν ειν’ αυτοί οι φόβοι μου εμένα αγαπητέ μου.
Δυο-τρία χρυσά-έχω πολλά-ας πάνε κατ’ ανέμου.
Εγώ τα άλλας σκέπτομαι μεγάλας συνεπείας
που η επίσκεψις εδώ έστω τριών ελλήνων
Στας τόσον Ηνωμένας μας θα έχει Πολιτείας.
Ξεχνάτε πως απόγονοι είναι αυτοί εκείνων
Που ήρωες τα συγγράματα τους λεν της Ιστορίας
Kαι που αθλημάτων έκαμε καθενας του σωρείας;
Μελέαγρος και Ηρακλής, Θησεύς και τόσοι άλλοι
Κάναν ανδραγαθηματα που να. σε πιάνει. ζάλη.
Τα βάζαν με ολόκληρους λαούς και τους νικούσαν,
θηρίων εννιακέφαλων κεφάλια πελεκούσαν,
Σκοτώνανε Μινώταυρους, σκοτώνανε λιοντάρια,
Με μία λέξη άφταστα ήτανε παλληκάρια.
Αλλά και κάποιος Διγενής στου Βυζαντίου τα χρόνια
Που όπως λεν Eλληνική καi κείνος είχε ρίζα
Δε νίκησε τη θρυλική κι εκείνος Μονοβύζα
Kι έμεινε ο άθλος του αυτός μ' άλλους πολλούς αιώνια;
Λοιπον αφού ειν' Έλληνες κι αυτοί, μπορεί σα ’ρθούνε
Ν’ αρχίσουνε να σπάζουνε κι εδώ και να χαλούνε.
Kι αφού τον Οίκο το Λευκό έτσι θα μας ξηλώσουνε
Κατόπι, και τη χώρα μας ανήλεα θα δηώσουνε".
"Τόσος στρατός μας Πρόεδρε, δε θα τους εμποδίσει;"
"Οι Πέρσες είχαν πιότερο στρατό απ’ τον δικό μας
Και όμως τάφος έγινε γι αυτούς ο Μαραθώνας.
Οι Έλληνες! Oι Έλληνες! Ποιος θα τους σταματήσει;!;"
"Πρόεδρε, ας μη μείνετε εδώ τη μέρα εκείνη
Και να τους πούμε να σας δουν τάχα μιαν άλλη μέρα
Kι ύστερα βλέπουμε.." "Μ' αυτό τίποτα δε θα γίνει
Περσότερον οι άθλιοι θα πάρουνε αέρα
Γιατί αυτό οπωσδήποτε πολύ θα τους θυμώσει
Kι ό,τι μπροστά του βρει καθείς, θα το ισoπεδώσει...
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό-σκέπτεστε τι θα πούνε
Oι Ρώσοι όταν μ' Έλληνες παρέα θα μας δούνε;
Πως συμμαχήσαμε μ’ αυτούς θα βγάλουν το συμπέρασμα
και θα μας πάψουν παρευθύς κάθε που στέλνουν έμβασμα.
Κι η Ευρώπη τη μακάρια της θα χάσει ηρεμία
όταν θα δει πως κάναμε μια τέτοια συμμαχία.
Ως για την ήπειρο αυτή την αμερκανική μας,
θα πάψει τότε σίγουρα να είναι πια δική μας
Αφού κι εδώ Eλληvικό ποδάρι θα μυρίσει".
"Μα θα τα βάλουν ou Έλληνες μ' ολόκληρη τη Δύση;"
"Γιατί; Μη δεν τα βάλανε με την Ανατολή;
Kάποιoς Αλέξανδρος παλιά, δεν πήγε στην Ασία
Kαι προπαγάνδα Eλληνική δεν εκανε εξαισία;
Kαι στων Ελλήνων λένε αυτός ανήκε τη Φυλή."
"Πρόεδρε, μόνο η Ελλάς αυτό το ισχυρίζεται"
«Ειν’ ισχυρή κι ό,τι θα πει αυτή, υπολογίζεται.

Γι αυτό σας λέω-δεν μπορώ μ' Έλληνες να τα βάλω.
Tι να σας κάνω...Πρόεδρο διαλέξτε αμέσως άλλον
Που των Ελλήνων τη γενιά να μη τηνε φoβάται
και κάτσετε κι εσείς μ΄αυτόν για να τόνε φυλάτε.
Αυτοί αναστατώσανε ολόκληρην τη γη
και στη μικρή Αμερική θα έκαναν εξαίρεση;……..»
Δε βλέπετε που ανάστατη κάνανε την Ευρώπη;
Που η Γαλλία ό,τι αυτή της πούνε πάντα κάνει;
Τη Γερμανία πως παίζουνε σα λαστιχένιο τόπι;
Κι όποιος μαζί τους εθνικά θα μπλέξει ότι χάνει;"
"Καλά ϋι οι άλλοι Πρόεδρε, αλλά με την Αγγλία-
Νομίζω επιρροή σ' αυτήν δεν έχουνε καμία".
"Πώς όχι; Τον χειρότερο της έχουν δώσει ρόλο:
Τη βοήθησαν μεγάλονε να φτιάξει ένα στόλο
Και τηνε κάνανε νταντά, την Κύπρο να προσέχει.
Κι όποιος θα τηνε πείραζε αυτή να του τις βρέχει".
"Όμως αυτή τις έβρεξε πρώτα σ' αυτούς τους ίδιους"
"Στους Έλληνες οφείλεται κι αυτό τους επιτήδειους:
Επειδή όλα ήτανε εν τάξει μες στη χώρα τους
Ζήτησαν να τους δείρουνε γιά να περάσ’ η ώρα τους.
Kαι γιά να έχουν κάτι τι και πλάκα γιά να σπάνε
Τα Σκόπια δημιούργησαν,μαζί τους να γελάνε.
Και, είπανε στους Αλβανούς, στους Ελληνες εκεί
Απάνθρωπα να φέρονται πολύ, ώστε κάθε τρεις
οι διμερείς ΟΙ σχέσεις τους να έχουν εμπλοκή
Κι άεργη να μην κάθεται η μεγάλη τους πατρίς".
Καλά τα λέτε Πρόεδρε, αλλ' ας μη γενικεύουμε.
Ας μη τους Έλληνες αυτούς με τους παλιούς μπερδεύουμε-
Αυτοί εδώ που θάρθουνε σε λίγο να σας δούνε
Δεν έχουν δα και τίποτα γιά να περφανεφτούνε.
Και ούτε τόσο ειν' άγριοι όσο οι γηγενείς των-
Δεν εγεννήθηκεν εκεί ακόμα ο Διγενής των".
"Τι μακριά που είσαστε όλοι σας νυχτωμένοι!
Αυτοί είναι χειρότεροι-και πιο διαβολεμένοι»
"Τόσο που και η μνεία τους ακόμα ν' αξιώνει
Τον Πρόεδρο τη στεντόρεια του φωνή να χαμηλώνει;"
"Ω! Έίναι φοβερότατοι. Δαιμόνιοι τω όντι!
Καθείς τους όσο δυο Θησείς ή δέκα Τζίμυ Λόντοι.
Και κρύβονται. Φυλάγονται μεγάλοι να μη δείξουν
Και λάδι μέσα στη φωτιά που τους ανάβει ρίξουν.
Στο ίδιο κύμα ανήκουνε με κείνους τους αρχαίους
Κι ας δείχνουν άλλην διαγωγήν,κι ας έχουν τίτλους νέους.

Και τώρα φέρονται όλοι τους οι ύστατος σαν να ‘ναι»,
Ενώ στους πρώτους πάντοτε-πιστέψτε με-μετράνε.
Τώρα ενώ στην κορυφή στέκουνε των Γραμμάτων
Κάνουνε υποκριτικά πως βρίσκονται στον πάτον.
Αντί στις Τέχνες να ‘χουνε την ίδια θέση πάλι,
Τώρα σαν Γιόγκι κάθονται με κάτω το κεφάλι.
Κι αν πεις γιά την πολεμική την τακτική τους,τώρα
Αδυναμίες κάνουνε σα να ‘χουνε πληθώρα.
Κι αντίς συγγράματα σοφά κι αιώνια να μας δίνουνε
Μόνο καμιά κατάπτυστη παλιοφυλλάδα εκδίδουνε.
Κι αντίς γιά Ευριπίδεια θέατρα και Διονύσια
θέατρα αυτοί ανεβάζουνε που μοιάζουν παιδιακίσια.
Γιά Ποίηση ευπρόσωπη κάλλιο ας μη μιλώ-
Ούτε γιά δείγμα ποίημα δε φτιάχνουνε καλό'
Κι ενώ οι παλιοί τους πρόγονοι λατρεύαν τα βιβλία
Αυτοί δήθεν δεν έχουνε σχέση μ’ αυτά καμία.
…………………………………………………………………………………..





ΘΈΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΕΛΊΔΑΣ
ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ
(μόνος στο γραφείο του, βαδίζοντας νευρικά πάνω κάτω)
Συναινώ, συναινείς, συναινεί. Συναινούμε συναινείτε συνενούνε. (το ίδιο δυο φορές ακόμα πιο γρήγορα κάθε φορά) Συναινώ, συναινείς, συναινεί. Συναινούμε συναινείτε συνενούνε. Συναινώ, συναινείς, συναινεί. Συναινούμε συναινείτε συνενούνε. Ορίστε! Όλοι ξέρουνε γραμματική. Τα ρήματα! Όλοι τα ξέρουνε. Πού η δυσκολία για συναίνεση; Συναινώ, συναινείς, συναινεί. Συναινούμε, συναινείτε…
(Μπαίνει ο Παπανδρέου)
ΚΑΡ
Συναινείτε;
ΠΑΠ
Συναινείτε.
ΚΑΡ
Εσείς, συναινείτε;
ΠΑΠ
Συναινείτε.
ΚΑΡ
(επεξηγώντας τα λόγια του με μιμική)
Εσείς…ΕΣΕΙΣ…συναινείτε;
ΠΑΠ
Εσείς…συναινείτε!
ΚΑΡ
Εσείς…εσείς…
(στον εαυτό του)
Δεν ξέρει τη γλώσσα καλά ο κακομοίρης…
(απελπισμένος)
Πρόσεξε. Πες μαζί μου…μαζί μου! Συναινώ…
ΠΑΠ
Συναινώ…
ΚΑΡ
Συναινείς…
ΠΑΠ
Συναινείς…
ΚΑΡ
Έτσι μπράβο!..Συναινεί!
ΠΑΠ
Συναινεί.
ΚΑΡ
Συναινούμε…
ΠΑΠ
Συναινείτε…
ΚΑΡ
Συν-αιν-ού-με… Συν-…
ΠΑΠ
Συν…
ΚΑΡ
…αιν…
ΠΑΠ
…αιν…
ΚΑΡ
…ου…
ΠΑΠ
…είτε!
ΚΑΡ
(έξαλλος)
Όχι –είτε! Ούμε!..ούμε…ούμε…
ΠΑΠ
…Ούμε…ούμε…ούμε…
ΚΑΡ
(με ελπίδα)
Μπράβο! Όλο μαζί;...
ΠΑΠ
ουμεουμεούμε!
ΚΑΡ
Όχι αυτό! Το προηγούμενο! Συν και αιν και ούμε;…
ΠΑΠ
Συναινείτε!
ΚΑΡ
(ουρλιάζοντας προς την πόρτα)
Σπηλιωτόπουλε!
(μπαίνει ο Σπηλιωτόπουλος)
Δε μου λες, η ονομαστική πληθυντικού δεν διδάσκεται;
ΣΠΗΛΙΩΤΌΠΟΥΛΟΣ
Πώς το λέτε αυτό κύριε πρωθυπουργέ; Κλέβουμε, τρώμε, σουφρώνουμε, ληστεύουμε, πίνουμε αίμα, κάνουμε σκάνδαλα, είμαστε διεφθαρμένοι , κατέχουμε…τόσες ονομαστικές πληθυντικού...
ΚΑΡ
(ενοχλημένος και αγριοκοιτάζοντάς τον )
Καλά καλά, πήγαινε…
(Ο Σπηλιωτόπουλος βγαίνει. Στον Παπανδρέου, με μια τελευταία αμυδρή ελπίδα, εξουθενωμένος)
Συναινούμε.
ΠΑΠ
(ήρεμα)
Συναινείτε.
ΚΑΡ
Καλά Γιώργο. Βγαίνοντας πες του Αλαβάνου να έρθει.
(Βγαίνει ο Παπανδρέου και μπαίνει ο Αλαβάνος. Με όλη την προσοχή του στα χείλη του Αλαβάνου)
Συναινείτε;
ΑΛΑΒΑΝΟΣ
Όχι. Εμείς μόνο συν-
ΚΑΡ
Εντάξει Αλέκο. Βγαίνοντας στείλε τον Καρατζαφέρη.
(Βγαίνει ο Αλαβάνος μπαίνει ο Καρατζαφέρης)
ΚΑΡ
Εσύ Γιώργο από γραμματική τα πας καλά. Πες μου, συναινείτε;
ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ
Εμείς μόνο αινούμε Πρόεδρε. Την πατρίδα.
ΚΑΡ
(Κάνει μια κίνηση να του επιτεθεί. Συγκρατείται)
Κι εσύ και η πατρίδα σου… Τσακίσου από δω και πες της Αλέκας να ‘ρθει.
(Βγαίνει ο Καρατζαφέρης. Ο Καραμανλής στον εαυτό του)
«συν» ο Αλαβάνος, «αινούμε» ο Καρατζαφέρης, αν τους βάλω μαζί τους δύο, θα έχω το συναινούμε!
(το ξανασκέφτεται)
Αν όμως το μίγμα εκραγεί;-άστο καλλίτερα, δε μου χρειάζονται τώρα κι άλλες εκρήξεις…
(Μπαίνει η Αλέκα)
ΚΑΡ
Συναινείτε;
ΑΛΕΚΑ
Με τι;
ΚΑΡ
Καλά, πήγαινε.
(βγαίνει η Αλέκα. Στέκει μπροστά στον καθρέφτη. Βλέποντας μέσα στο είδωλό του)
Συναινείτε;
ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΉ ΑΠΌ ΤΟΝ ΚΑΘΡΈΦΤΗ
(νυσταγμένο)
Δεν πάμε για ύπνο; Νύσταξα.
ΚΑΡ
(με παράπονο)
Μα γιατί δεν συναινούνε;
ΤΟ ΕΪΔΩΛΟ
Δεν έχουν πάρει όλοι στέρεα Παιδεία όπως εσύ…Πάμε.
ΚΑΡ
Πάμε.
(μαζεύει τα χαρτιά του και βγαίνει)

ΑΥΛΑΙΑ

Γιώργης Χολιαστός





ΚΛΕΊΣΙΜΟ ΑΚΡΌΠΟΛΗΣ ΑΠΌ ΥΠΑΛΛΉΛΟΥΣ


Η Ακρόπολη αποκλείστηκε για δεύτερη φορά
από υπαλλήλους που ζητούν λεφτά απ’ το Σαμαρά.
Και η τι-βι όλη φρύαξε. Σκούζουν οι εφημερίδες.
Σύλλογοι εξανίστανται. Βοούν μανδάμ και δίδες.
«Να κλείσουν την Ακρόπολη!...Την τόσο μας αρχαία!...
Πολιτισμού οι τύποι αυτοί δεν έχουνε ιδέα;!…»
Μαντάμες και υπουργάκοι μου και Τύπε κίτρινέ μου
ό,τ’ είπατε και γράψατε πηγαίνει κατ’ ανέμου.
Εικοσιτρείς ακρόπολες κι εξήντα παρθενώνες,
όσους κι αν πριν εχτίστηκαν δακρύβρεχτους αιώνες,
ας πάνε όλες στο χαμό μ’ αυτό αν είναι να ‘βρει
ένα ο φτωχός ξεγέλασμα στην πείνα του τη μαύρη.
Όλα τα παλιομάρμαρα του κόσμου να χαθούνε
παρά οι φτωχοί μας το ψωμί ψωμάκι να το πούνε.
Άνθρωποι που παθιάζονται για πέτρινα μνημεία
και που για φτώχεια μέριμνα δε δείχνουνε καμία,
ψευτόκλαμα ειν’ το κλάμα τους κι αγύρτικη η οργή τους-
περσότερο τους γνοιάζει αυτούς μια πέννα απ’ το πουγκί τους.
Λένε οι αχρείοι: «τον Τουρισμό αυτό πολύ θα βλάψει
ξένος αφού στον τόπο μας να έρχεται θα πάψει!
…πέσαμε δέκα στα εκατό ήδη στον Τουρισμό!
Με την Ακρόπολη κλειστή τραβάμε στο χαμό!..»
Μα ή μ’ εκατό τοις εκατό ή με σαράντα μείον
του έρμου φτωχού δε θ’ αυξηθεί καθόλου το ταμείο’.
Συντρίμμια όλα τα μάρμαρα του τόπου αυτού να γίνουν
αν είναι μόνον ίδρωτα κι αίμα λαών να πίνουν.
Και παρανάλωμα φωτιάς ας γίνουν τα Μουσεία
αν πείνα στη φτωχολογιά φέρνουν κι απελπισία.
Του κόσμου κάθε άψυχο λιθάρι ας χαθεί
αν είναι μόνο μια ζωή ανθρώπου να σωθεί.

Γιώργης Χολιαστός











ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΌΡΟΙ ΚΑΙ «BLACKMAIL»

Πω πω! Τι ερώτηση σκληρή μπλακμέιλ που ’χεις κάνει!
Θα τρέχει το παχύδερμο τώρα και δε θα φτάνει…
Και σε ημέρες μία δυο στη χώρα όλα θ’ αλλάξουν:
και σφαίρες δε θα πέφτουνε, κι οι κλέφτες θα λουφάξουν…

Και πια ετοιμάσου γρήγορα για τ’ αποκαλυπτήρια
του αγάλματος που θα στηθεί για σε, όταν τα μύρια
δεινά που ταλανίζουνε την έρημη τη γη σου
θα έχουν εξαφανιστεί με μόνη τη γραφή σου…

Κακόμοιροι, όσα «σκληρά» κι αν γράφετε κομμάτια
σκληρότερα είναι απ’ των φρικτών παχύδερμων τα μάτια.
Κι ό,τι κι αν γράφετε, γραμμή μες στων αχρήστων πέφτει
τον κάλαθο του καθενός μέγα φονιά και κλέφτη.

Χιλιάδες κι αν θα γράψετε είτε άρθρα ή αρθρίδια,
μία μερίδα ειν’ αυτά για κείνους απ΄τα ίδια.
Γι αυτούς η πράξη μοναχά μετράει-τα λόγια όχι-
αθώο ένα είναι γι αυτούς τα λόγια πρωτοβρόχι.

Τυφώνας καταστροφικός κι ολάγρια καταιγίδα
είναι οι πράξεις μοναχά, που από αλλού δεν είδα
παρά απ’ τους άδολους κι αγνούς κι απ’ τους ελπιδιφόρους
τους νέους, που όλοι ξέρουμε σαν τους «κουκουλοφόρους»!

Αυτοί δε λένε-ΚΆΝΟΥΝΕ! Σπάζουνε, καταστρέφουν-
μα και το άλλο μάγουλο καθώς εσείς, δε στρέφουν.
ΚΆΝΟΥΝΕ κάτι! Δε μιλούν σε ώτα μη ακουόντων
τον τίτλο έτσι κατέχοντας των ανοήτων όντων.

Καίνε! Ρημάζουνε! Χαλούν! Γκρεμίζουν! ΠΡΆΤΤΟΥΝ κάτι!
Μέσα στο Τέλμα των Καιρών ανοίγουν μονοπάτι!
Άγιο το χώμα που πατούν! Και μύριαχη η φωνή μας
και κραταιή, τους ακλουθά, μαζί με την ευχή μας.

Γιώργης Χολιαστός


ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΡΟΓΚ
ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΗΡΕ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΤΟ ΝΤΟΠΙΝΓΚ

Άκου τι επήγε κι είπε ο παλιάθρωπος ο Ρογκ!
Πως η Ελλάδα μπορεί να ‘βγε τελευταία στο πινγκ-πονγκ
και να μην έχει διαπρέψει εις των μεταλλίων το shoping
μα εβγήκε πρώτη πρώτη και καλλίτερη στο doping!

Τι αισχρός! Επειδή μέσα στης προπόνησης τη δίνη
λάθος ένα μες στα τόσα τα σωστά μας είχε γίνει
και οι αθλητές μας πήραν αντί δύο χαπακίων
τα κουτιά μ’ όλα τα χάπια (και μετά των καπακίων),

πρέπει αυτός με ειρωνεία στην Ελλάδα να μιλάει;
κι όχι μέσα του μονάχα μα κι απόξω να γελάει;
Και θα πρέπει η υφήλιος όλη κι επισήμως να γνωρίσει
πως η χώρα η αθλιοτέρα ειν’ η Ελλάδα μες στη Δύση;

Και ορθώς η Ελλάς εθίγη. Κι οι υπεύθυνοι της χώρας-
όποιοι ήσαν τέλος πάντων στα λεπτά κείνης της ώρας-
το μεγάλο ανάστημά των το ελληνικό ορθώσαν
κι απαντήσεις περηφάνιας εις τον Ρογκ αμέσως δώσαν.

Και του είπαν η Ελλάδα υψηλά στέκεται τόσο
που εις ουδένα επιτρέπει να της κάνει τον καμπόσο-
πως αμόλυντον κρατάει την αξίαν και την τιμήν της
που δε δέχεται ούτε μύγαν στο ιερό πάνω σπαθί της!

Όχι παίζουμε! κι αν μέσα στα σκατά έχει όλη πέσει
όμως κύριε Ρογκ η Ελλάδα δε λυγάει ποτέ τη μέση
και το στόμα της κρατώντας στων σκατών την επιφάνεια
διαλαλεί την εθνικήν της πανταχού την περηφάνια.

Μην κοιτάτε που ορισμένοι, ή δικοί μας είτε ξένοι
τελευταία τήνε κρίνουν όταν μ’ άλλους παραβγαίνει:
ειν’ ανήθικοι κι αχρείοι και ανθέλληνες και φαύλοι
δεν τους πρέπουν στην γην πάνω της ζωής των ούτε οι ναύλοι.

Δεν γνωρίζουν. Μόνο λένε. Την αλήθεια όμως τώρα
θα τη μάθετε από μένα για την τέλεια ετούτη χώρα
ώστε πλέον αμφιβολία να μην έχετε καμία
πως η Ελλάς είναι μεγάλη κι όχι μοναχά τιμία.

Και ειπέ μας κύριε Ρογκ μας, πού αλλού τη βρήκες σκάρτη
την Ελλάδα; Σ’ όλα εκείνη (σα σαρακοστή το Μάρτη)
μέσα είναι και πρωτεύει. Κι όπως λεν οι υπουργοί της
κράτος άλλο δεν της βγαίνει σα θα συγκριθεί μαζί της.

Κι αν δεν έχουμε Παιδεία κι αν δεν έχουμε Υγεία
Τι μ’ αυτό-για μας τους ξύπνιους τακτική είναι παγία
με κομπίνες να περνάμε και με αγραμματοσύνη
κι ως για γιατρικό μας φτάνει μία μόνον ασπιρίνη.

Κι ας μας κλέβουν ασυστόλως οι πολιτικοί μας όλοι
και αφέντες πάντα ας μπαίνουν στο μικρό μας περιβόλι,
μεις τους θέλουμε ναν’ έτσι-είναι ο μαζοχισμός μας
που σ’ αυτό γερά μας σπρώχνει-κι είναι ολόκληρος δικός μας.

Κι οι δημόσιοι υπάλληλοί μας όλη μέρα αν τα ξύνουν
κι αν με μίζες πληρωμένοι σημασία λίγη μας δίνουν
της φυλής η εξυπνάδα τους ανέχετ’ έτσι νάναι-
και σε μας αυτοί αν ερχόνται, από μας ίδια τραβάνε.

Κι αν η διαφθορά μάς πνίγει κι αν βρωμάνε τα σκουπίδια
δε μας νοιάζει΄ κι αύριο πάλι μια μερίδα από τα ίδια
γιατί θέλουμε απεργίες οι σκουπιδιαραίοι να κάνουν
ώστε οι τηλεοράσεις νάχουν θέματα να βάνουν.

Και την Κύπρο και τα Σκόπια μεις τα έχουμε ανοίξει
για να κάνουμε και κάτι και να μη μας τρώει η πλήξη.
Κι η ακρίβεια αν μας λιώνει και στερούμαστε τα πάντα
έχουμ’ έτσι συνηθίσει-τ’ έχεις Γιάννη; τ’ είχα πάντα.

Μη λοιπόν σε μας κολλάτε κύριε Ρογκ, γιατί μονάχοι
έχουμε η Ελλάς διαλέξει τέτοια μοίρα η έρμη να ’χει
ώστε η μόνη να ’ναι χώρα εις τον μάταιο τούτο κόσμο
που τη σκάφη λέει σύκα και τη μπόχα λέει δυόσμο.

Την μοναδικότητά μας κύριε Ρογκ κι ας την φθονείτε
αλλά ύβρεις τέτοιες πάλι σας παρακαλώ μην πείτε-
στη μακάρια μας αφήστε την αθλιότητα να ζούμε-
τι; εμείς ήρθαμε αξίους και εντίμους να σας πούμε;..


Κύριε Ρογκ η περηφάνια που αλύπητα μας δέρνει
καυτηριάζει όποιον στο στόμα με κακό σκοπό μας φέρνει.
όπως κάναμε και τώρα μετα σας κύριε Ρογκ μου.
Και θα βάλω αυτά που γράφω να το ξέρετε! στο μπλογκ μου,

για να δούνε όλοι κι όλες πως τον έλληνα αν τον θίξεις
είναι σαν πληγή μεγάλη και βαθιά να του ανοίξεις.
Και ας ειν’ η μόνη αλήθεια ό,τι έχεις πει γι αυτόνε,
μα η ράχη του κι η μύτη για καυγά όλο τον τρώνε.

Και γι αυτό μην απορήσεις που όλοι αυτοί σου είπαν τόσα.
Μες στα τόσα τα στραβά τους και στραβή έχουνε γλώσσα
κι αν αλήθεια μια τους πούνε, μ’ ένα ψέμα θ’ απαντήσουν
δίχως σκέψη μια να κάνουν ή το θέμα μελετήσουν.

Κι αφού έχουμε διαλέξει έτσι αλλόκοτα να ζούμε
δε σας πέφτει εσάς ο λόγος τι θα κάνουμε ή τι πούμε
και γι αυτό ανακαλέστε όσα λόγια είπατε ήδη
για τους έλληνες, που στάζουν όχι μέλι αλλά ξύδι.

Γιατί όχι τίποτ’ άλλο, αλλά, κύριε πρόεδρέ μου
σε καιρούς είτε ειρήνης είτε σε καιρούς πολέμου
η Ελλάδα μπορεί δάφνες να μη δρέπει, αλλά τσουκνίδες
που από βραβεία κατέχει, μαζεμένες αλλού είδες;

---






φτιάξει ποδηλατοδρόμους σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, επαρχία)




Α! Τι καλή απόφαση ο Χατζηδάκης πήρε
και πώς μ’ αυτήν, τη δυστυχιά της χώρας όλης ήρε!
Ω! πώς πια όλοι ευτυχείς θα ’μαστε στην Ελλάδα,
που μία κάνει η συννεφιά και δέκα η λιακάδα!..

Ω! Τι μεγάλες αλλαγές στη χώρα που θα γίνουν
τώρα που τ’ αυτοκίνητα οι έλληνες αφήνουν
και ποδηλάτου εφεξής τιμόνι θα κρατούνε-
ήγουν τουτέστιν δηλαδή που θα ποδηλατούνε.!..

Γιατί σαφώς εδήλωσε ο ρέκτης υπουργός μας
πως πλέον να! θα πληρωθεί ο πόθος ο κρυφός μας:
πως η κυβέρνηση εκτός απ’ τους γνωστούς τους δρόμους
θα φκιάσει –το αποφάσισε- και ποδηλατοδρόμους.

Κι αυτό ας γίνει μάθημα σε κάθε αμφισβητία:
η εμβέλεια θα είναι πια της χώρας τεραστία
σε αλκή, σε δόξα, σε ηθική και σε πολιτισμό-
σε όλων τέλος των υγιών πραγμάτων τον εσμό.

Αισίως λοιπόν τα τέσσερα θα γίνουν τώρα δύο
και των τρικύκλων χάνεται το ντούρο ως τώρα τρίο
(κι αν ο Κωστάκης βουληθεί να φάει κανα Λαμπράκη
δε θα χρειάζεται παρά ένα ποδηλατάκι).

Ο έλλην δε θα χρειάζεται πλέον για να τρακάρει
παρά ένα ποδήλατο στην αγορά να πάρει.
και θα συναγωνίζωνται οι νέοι μας οι μόρτες
όχι με μηχανών αλλά με ποδηλάτων κόντρες.

Και ο μικρός Γιωργάκης μας πολύ θα καμαρώνει
που από καιρό πολύν κρατεί ποδήλατου τιμόνι
και σαν ο πρώτος μας σ’ αυτά διδάξας θα επαίρεται
και κάτι θα ’χει έτσι κι αυτός ο δύστυχος να χαίρεται.

Μόνο θα πρέπει ο καψερός μαθήματα να πάρει
σ’ έν’ απ’ τα τόσα τα σχολεία που η χώρα θα φουλάρει
ώστε στα κόλπα να μυηθεί όλα του ποδηλάτου
μη κι αστοχία του καμμιά τον ρίξει πάλι κάτου.

Και τη φορά σπάσει αυτή όχι κανένα χέρι
μα πάθει κάποιο κάταγμα στου κεφαλιού τα μέρη
και ότι άδειο είναι αυτό, μάθει η Ελλάδα όλη,
του μισθωτού καθώς Ρωμιού είναι το πορτοφόλι.

(Ξέρω-υπερβάλλω: σ’ όσα πριν είπα,μη δώστε βάση
γιατί όσο να’ ’ναι, αρχηγός κόμματος για να φτάσει
να ξέρει πρέπει πού ακριβώς μπαίνει το δαχτυλίδι-
στον μέσο; στον παράμεσο; στον λιχανό; στον δείκτη;)


Α! Τα καλά ειν’ αμέτρητα στον τόπο που θα ’ρθούνε
σε σέλλα όταν ποδήλατου οι πολίτες ανεβούνε.
κι όταν κινούν τα πόδια τους σε κύκλους στον αέρα
χωρίς τις σόλες τους ως πριν να φθείρουν κάθε μέρα.

Τότε αυτοκίνητου ακριβού δε θα ’χουμε τη χρεία
και ζέστα θα παράγουμε στης χειμωνιάς τα κρύα-
μόνο με το ποδήλατο-τις ρόδες του γυρνώντας-
ενέργεια θα παράγουμε, ως οικολόγοι ζώντας.

Και ίσως απ’ τη φούργια μας που θα ’χουμε την τόση
το ιερό της ράτσας μας φιλότιμο φουντώσει
και τότε –όλα γίνονται…- η Ελλάς φύγει απ’ τον πάτον
και βιοτεχνία ίσως κι αυτή φτιάξει ποδηλάτων!

Τότε οι κλέφτες –οι υπουργοί κι οι βουλευτές μας λέω-
λιγότερα θα κλέβουνε,ποδήλατου ελέω,
γιατί πού θα τα βάζουνε σπίτι για να τα πάνε;-
στη σκάρα τόσα χρήματα πολλά δεν τα χωράνε.

Καλά το λέγαν μερικοί μεγάλοι εθνικόφρονες
ο Θεός πως την Ελλάδα μας δε θα την εγκατέλειπε.
Και όσοι λεν δε θεωρώ πολύ πως είναι σώφρονες:
«όλα τα είχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε».


Ποδήλατο! Ποδήλατο! Σωτήρα της Ελλάδος!
Με τα στραβά μας θα πλησθεί των σκουπιδιών ο κάδος
κι όλα τα νέα κι ωραία μας τώρα θα ζωντανέψουμε!
Τεταρτοκοσμικότητα! Στον κάδο εσέ θα πέψουμε!

Η Υγεία κτήμα θα γινεί του κάθενός πολίτη,
όλοι κι από ’να δεύτερο θα ’χουμε τώρα σπίτι,
οι τούρκοι ευθύς θα πάψουνε το Αιγαίο να ζητάνε
και οι φτωχοί να εκλιπαρούν δυο ευρώ κάτι να φάνε.

Γραμματισμένοι οι νέοι μας θ’ αφήνουν τα θρανία
και των πλουσίων για κλοπή θα κορεστεί η μανία.
Τα δομημένα ομόλογα θ’ αποξεδομηθούνε
και τα που εγίναν σκάνδαλα θα ξεσκανταλωθούνε.

Οι Τούρκοι θα μας δώσουνε πίσω τη Βόρεια Κύπρο,
το γάλα θα ’χει λιανική δέκα λεπτά το λίτρο,
οι Σκοπιανοί θα πάψουνε λοξά να μας κυττάνε
και Ήπειρο οι Αλβανοί κι Άρτα δε θα ζητάνε.


Ω! Κώστα Χατζηδάκη μας! Θερμά σ’ ευχαριστούμε
που από τούδε και στο εξής πανευτυχείς θα ζούμε!
Κι αν κάποιοι, και ύστερ’ απ’ ΑΥΤΟ, αρχίσουν πάλι γκρίνια,
δε χάνεις-ξανασκέψου το: υπάρχουν και πατίνια.

Γιώργης Χολιαστός
---




(Θέλουν να πάρουν τη ΔΕΗ από τη Νεμέα)


ΝΕΜΕΑ ΚΑΙ ΔΕΗ
ΚΑΙ ΛΟΓΙΑ ΕΥΚΛΕΗ

Ρε Καραμανλή της πλάκας, πώς σου μπήκε στο τσερβέλο
Κι έτσι με το «άστε ντούε»-κι έτσι με το «έτσι θέλω»
Τη ΔΕΗ πας και μας παίρνεις που ’δώ πέρα είχαμε πρώτα,
Δηλαδή πας και αλλάζεις των Νεμεατών τα φώτα;

Πώς θα βλέπουν τα παιδιά μας να μαθαίνουν στο σχολείο
Ότι ένα κι ένα κάνουν όχι τρία, παρά δύο;
Πώς στο στόμα θα οδηγούμε όταν τρώμε,το πηρούνι
Και αυτό δε θα πηγαίνει προς τ’ αυτιά ή το πηγούνι;

Πώς το βράδυ εφημερίδα ο καθείς μας θα διαβάζει
Και τα μάτια του απ’ την τόση την προσπάθεια δε θα βγάζει;
Πώς θα βλέπουμε αν το χέρι που το χρήμα μας μάς παίρνει
Το γαλάζιο έχει το χρώμα ή αισίως πρασινοφέρνει;

Και δεν έχει και μεγάλη σημασία ποιος μας κλέβει
Μα να μη και μια σαν τούτη απορία μας παιδεύει.
Φτάνουν όσες απορίες η κυβέρνηση μας δίνει
Που απ’ το τόσο ν’ απορούμε έχουμε άποροι όλοι γίνει:

Πώς γεννάει σοφίες τόσες το μυαλό του Αλογοσκούφη
Αφού τόσο του ’χει δώσει ο θεός όσο του Γκούφη;
Πού οι βουλευτές μας βρίσκουν και δυο δυο τις βίλλες έχουν
Κι όλοι πάνω σε Μερσέντες και Φερράρι μόνο τρέχουν;

Πόσα σώβρακα ν’ αλλάζεις άραγε την κάθε μέρα
Όταν πας προσκεκλημένος απ’ τον Μπους στις ΗΠΑ,πέρα,
και ο πλανητάρχης στρέφει προς εσένα τη ματιά του
γρήγορα αν δεν καταφέρεις να κρυφτείς κάπου μακριά του;

Πώς μπορείς και καταφέρνεις και τη φτώχεια την πληθαίνεις
Ενώ η κλίκα η δική σου και ο ίδιος συ πλουταίνεις;
Γιατί άραγε το βέτο που στα Σκόπια είχες βάλει
Πως στα «συν» μετράει νομίζει το αδειανό σου το κεφάλι-

Και γυρνάς πίσω σα να ’σουν ήρωας ή και θεός
Κι όχι ό,τι τώρα είσαι: ηττημένος και φαιδρός.
Κι η μεγάλη απορία που ολουνούς εμάς κατέχει
Είναι πώς,με τόση φόρα που η κυβέρνησή σου έχει

Και πηγαίνει από τονα το κακό στο παραπέρα,
Το καράβι πάνω ακόμα δεν το έριξες σε ξέρα...
Και λοιπόν αφού βουλή σου είναι να μας ξεφωτίσεις
Άκου λίγες από κείνες που ’χω εγώ ακόμα ερωτήσεις:

Πώς θα βλέπουμε σαπούθε πέφτει τάχα η Ραφήνα
Να σου στέλνουμε τα πέντε φάσκελά μας κάθε μήνα
όταν παίρνουμε τους λόγγους, τις πλαγιές και τα ρουμάνια
Της ΔΕΗ για να ξοφλάμε τους λογαριασμούς, με δάνεια,

Που οι τόσες τράπεζές σου μας παρέχουνε αβέρτα
Για να παίρνουν μας κατόπι φαγητό, σπίτι, κουβέρτα;
Κι αν αισχρέ Κωστάκη ξέρεις και από μυθολογία
Πρόσεξε σωστά των μύθων να διακρίνεις την ουσία

Και τον κάθε μύθο στα όρια τα σημερινά να φέρνεις
Άμα θέλεις φουκαρά μου να επιζείς να καταφέρνεις.
Γιατί σήμερα δεν είναι το λιοντάρι της Νεμέας
Παρά η φτώχεια που ’χεις δώσει της Ελλάδας μας της νέας.

Κι αν εσύ αυτόν το λιόντα Ηρακλής σα νέος να ’σουν
Δε σκοτώσεις, τα σαγόνια τα γερά του θα σε χάσουν.
Κι είναι κρίμα η Ελλάδα τον δυνάστη της να χάσει-
Τέτιοι σπάνια δυνάστες φανερώνονται στην Πλάση.

Και ποιος πια θα μας ρουφάει με το καλαμάκι το αίμα;
Ποιος οι εκλογές σα φτάνουν θα μας πνίγει μες στο ψέμμα;
Ποιος σαν κλώσα θα κλωσάει και θα βγάζει κλεφταράδες;
Ποιος ομόλογα θα φτιάχνει να πουλάει κατά δεκάδες;

Ποιος θα κλέβει τον κοσμάκη; Μαχαιριές ποιος θα του δίνει;
Ποιος θα χτίζει εκκλησίες και νοσοκομεία θα κλείνει;
Ποιος στο θειο του θα δίνει να φυλάει τα κλεψιμέικα
Ώστε όταν σπίτι πάει να περνάει πλέον μπέικα,

στο τιμόνι ενώ όταν είναι της Ελλάδας της καυμένης
με το «πόθεν» του το «έσχες» δείχνει άκληρος και πένης;
Μα οι απορίες μας όλες δε θα βρουν ποτέ τους λύση
Αφού όλα της Νεμέας συ τα φώτα θα ’χεις σβύσει.

Και με ολόκλειστα τα μάτια μεις μονάχα θα μπορούμε
Άλλο τίποτα όχι πάρα, μοναχά να θυμηθούμε
όσα βλέπαμε σαν ήταν ο καλός παλιός καιρός-
δηλαδή ο καιρός εκείνος που η Νεμέα είχε φως.

Θα θυμόμαστε ας πούμε μια σκηνή που όλη εκφράζει
Την αισχρή σου την ουσία και σα γάντι της ταιριάζει.
Τότε που όντας με τους άλλους τους μεγάλους ΝΑΤΟικούς
Σε μια πόλη της Ευρώπης, έβλεπες κατά τον Μπους

Σαν μικρούλα πουτανίτσα στο μεγάλον μπρος «προστάτη»
Καρτερώντας να γελάσει-σε «αστείο» που είπες κάτι.
Απ’ το ψεύτικο το γέλιο που γελούσες βλέποντάς τον
Ώστε σα σε δει να ξέρει πως γελάς λατρεύοντάς τον,

Οι γωνιές του στόματός σου ως τ’ αυτιά σου είχανε φτάσει
Και η φάτσα σου είχε χρώμα παντζαριού που ’χει ωριμάσει.
Κι όταν κείνος με την άκρη μόνο σ’ είδε του ματιού του-
Κι όταν είδε έναν που πάντα ήταν κι είναι του χεριού του-

Και σ’ αγνόησε όπως κάνει ο ελέφας με μια μύγα,
Τότε πίσω όπως στεκόσουν απ’ τον ατσαλένιο γίγα
Αξιολύπητος τόσο ήσουν να μαζέψεις σα ζητούσες
Του εαυτού σου τα κομμάτια-κι ούτε αυτό δεν το μπορούσες…

Και σου λείψαν πια εκείνες οι φιλόδοξές σου τάσεις
φιλικά με πλανητάρχες να ποθείς να κουβεντιάσεις
για να δείξεις ότι τάχα έγινες κι εσύ ένας κάποιος
επειδή σ’ έχει ψηφίσει άμυαλος λαός και σάπιος.

Κι από τότε φέρεσαι όπως κάθε φέρεται ανάξιος-
Σαν φελλός που ούτε μια λέξη να του πουν δεν είναι άξιος΄
ή σαν πρόθυμη κοττούλα που όλο λέει στον πετεινό:
«Όποτε με θέλεις έλα-για σε πάντα ειμ’ εδώ.»

Θα θυμόμαστε πως βγήκες σαν τη γάτα τη βρεγμένη
Να «επιθεωρήσεις» τάχα τη Ζαχάρω την κα(η)μένη
και να δείξεις με το ύφος που γελοία είχες παρμένο
πως εσύ δε φταις καθόλου για ό,τ’ ήταν γινωμένο.

Θα θυμόμαστε και κείνο το «σεμνά και ταπεινά» σου.
Αν αλήθεια εννοούσες ότι πρέπει τα σκυλιά σου
Να δαγκώνουνε μα δίχως, όπως πριν να μας γαυγίζουν,
Το κατάφερες΄ και τώρα με μπαμπάκι μας ξεσχίζουν.

Θα θυμόμαστε όσα κάνεις για τον καπιταλισμό
Ενώ πάντα για τη φτώχεια φέρνεις τον κατακλυσμό.
Θα θυμόμαστε πως έχεις την Παιδεία καταρρακώσει,
Πως στην άσφαλτο δεκάδες ως τα τώρα έχεις σκοτώσει,

Οι φτωχοί πως επληθύναν, πως η Υγεία έχει ρέψει
Και πως έχεις της πατρίδας την περφάνεια σακατέψει.
Θα θυμόμαστε πως έχεις διαλυμένο πια το κράτος
Η αξιοπιστία πως έχει της Ελλάδας πάει πάτος,

Οι πολίτες ότι έχουν πια ζητιάνοι καταντήσει,
Πως της ΕΟΚ ζήτουλας είσαι, πως την Κύπρο έχεις πουλήσει.
Τις χαρές που είχες κάνει οι δικοί σου όταν όλοι
Τ’ ασφαλιστικό ψηφίσαν καθώς γνήσιοι χαχόλοι.

Κι ας μην έχεις διόλου τσίπα κι αξιοπρέπεια καμμιά,
Μα μπορείς χωρίς καθόλου να σου γίνει εσέ ζημιά
Τη ΔΕΗ να μη τη διώξεις απ’ την όμορφη Νεμέα-
Τη ΔΕΗ τη για την πόλη του Ηρακλέους αναγκαία,

Ώστε φώτα έχοντας πάλι,να θυμόμαστε πιο λίγο
Και να έχουμε το νου μας στων αμπέλων μας τον τρύγο
Κι όχι στις βρωμιές τις τόσες που από δαύτες όλος ζέχνεις
Μιας και κόσκινο αυτές είναι παλαιάς για σένα τέχνης…

1-5-08

Ο ίδιος




ΚΛΟΠΈΣ ΚΑΙ ΚΟΡΟΪΔΊΕΣ

Με κοροϊδεύουνε οι ταξιτζήδες
με κοροϊδεύουνε οι παντοπώλες
με κοροϊδεύουνε οι μπουζουκτσήδες
με κοροϊδεύουνε οι ζυθοπώλες.

Με κλέβουνε υπάλληλοι κι εμπόροι,
πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτάδες΄
με κλέβουν μαθητές και προφεσόροι
με κλέβουν διάκοι, μοναχοί, παπάδες.

Με κλέβουνε για χρόνια και για χρόνια.
Με κοροϊδεύουν για αιώνων αιώνες-
Της ζωής μου ερημάχτηκαν τα κλώνια
μεγαλεξάντρειες μου οι χαρές γοργόνες.

Νόμο αφού έκανες την κοροϊδία
πότε, Θεέ, κι εγώ θα κοροϊδέψω;
Κι αφού όλοι κλέβουν μες στην κοινωνία,
εγώ θεέ μου, πότε-ποιον θα κλέψω;..



(ΕΠΙΚΑΙΡΑ-
περί Τσουκάτου και λοιπών)

ΩΔΙΝΕΝ ΟΡΟΣ…

Πώς σου ’ρθε και τον έδιωξες Γιωργάκη τον Τσουκάτο;
Τι πλην των εντυπώσεων ήθελες να πετύχεις;
Να σκίσεις φιλοδόξησες γάτα όχι-αλλά γάτο;
Ή, «απορία» έχοντας, διοικήσεως, τάχα «βήχεις»;

Καλά να είσαι και ας ειν’ άγνωστοι αι βουλαί σου
(μα μήπως κάτι γνωστικό έκανες και ποτέ σου;..)
Όμως εγώ δεν το μπορώ παρά να σου φωνάξω
ότι για τέτοια ο λαός μονάχα σ’ έχει άξιο:

Τόσοι εφάγανε χοντρά με το Χρηματιστήριο
και συ καθόλου δε μιλάς-ταιριάζει αυτό σε κύριο;
(που μάλιστα εφάγανε το χρήμα των ελλήνων-
το χρήμα όχι γερμανών μα των αβοριγίνων…)

Τόσοι υπουργοί, ξεβράκωτους που είχατε διορίσει,
πίνοντας χρήμα απ’ του έρημου Δημόσιου τη βρύση
τουμπανιαστήκανε κι ευθύς πάμπλουτοι εγινήκαν-
γι αυτούς να πούνε τίποτα τα χείλη σου δε βρήκαν;

Χιλιάδες υπουργών γνωστοί και βουλευτάδων φίλοι
που άφραγκοι ήταν την αυγή επλούτισαν το δείλι-
αυτοί για σένα του λαού δεν ήτανε αβδέλλες;
την τούρτα αφήνεις και κοιτάς μόνο τις καραμέλες;

Μα ξέχασα: αν απ’ τους πολλούς που χρήμα βρώμιο επιάσαν
καλά δεν ξέρει να κρυφτεί και συλληφθεί στα πράσα,
τότε τον διώχνετε να πάει και ήσυχα να φάει
τα κλεψιμέικα-κι απ’ αυτά τίποτα δεν ξερνάει.

Και ύστερα όλα είν’ καλά και όλα ειν’ ωραία΄
ο κλέφτης κι ο προστάτης του καλή κάνουν παρέα
κι άλλοι στο Κόμμα μπαίνουνε πανέτοιμοι για μάσες
κι άλλοι στοιβάζουν τάληρα σε ασημένιες κάσες.

Αλλά γιατί για όλα αυτά Γιωργάκη να γνοιαζόσουν;
Την ψήφο τους οι έλληνες πάλι θα τηνε δώσουν
είτε σε σε, είτε σ’ αυτόν τον άλλο φαταούλα
που του Κεφάλαιου κι αυτός χαφιές, μα αυτός με βούλα.

Κι άλλα πολλά θα σου ’λεγα μα πρέπει να τελειώνω
Ώστε να μη των μπλόγκερς μας πολύνε πάρω χρόνο
Και πια δε θα ’χουνε αυτοί καιρό για μπλογκοαστεία
και την καινούργια σας κι αυτοί για να υποστούν ληστεία.

Γιώργης Χολιαστός
20/6/08 10:39
ΠΕΡΙ ΑΛΟΓΟΣΚΟΥΦΑΙΝΑΣ

Κύριε Αλογοσκούφη μου πολύ με στενοχώρησε
ο Καχριμάκης, που, ο κακός, ευθέως σας κατηγόρησε
πως –άκου!- η γυναίκα σας αντεθνικά ενήργησε
(το λέω και το δέρμα μου-ιδέτε το! ερίγησε)-

πως δηλαδή στην Τέλεκομ πούλησε τον ΟΤΕ,
πράγμα που όπως λέει αυτή, δεν έκανε ποτέ.
Τι πήγε και σκαρφίστηκε αλήθεια ο Καχριμάκης!
Ψητό που θα το ζήλευε ως κι πολύς ο Μάκης:

η σύζυγος του πιο πιστού καραμανλοϋπουργού
να συμμετέχει σε δουλειά στημένη!-Κύριε θού…
Απλά η γυναίκα έτσι αγνή που είναι, αγνοούσε
σε ποιου φιδιού την τρομερή φωλιά υπηρετούσε.

Πού να φαντάζονταν ποτέ ότι η εταιρία
που η πρώτη του Κεφάλαιου επόζαρε Κυρία,
θα καταδέχονταν ποτέ σαν πόρνη να φερθεί
κι ανήθικα του ανήλικου ΟΤΕ μας να ριχτεί…

Πως λέγοντας και λέγοντας θα μας τον ξελογιάσει
και-ω! θεοί και δαίμονες!- στο τέλος θα τον βιάσει.!
Όταν χαρτιά χειρίζεσαι μονάχα όλημερίς
τότε για βρώμικες δουλειές διόλου δεν ευκαιρείς.

Κι αυτή χαρτιά χειρίζονταν-τα έβαζε σε τάξη,
ποιο θα κρατήσει εδιάλεγε και ποιο τους θα πετάξει,
τα στοίχιζε, τα ζύγιαζε, τα ’βαζε σε σειρούλα
και πού και πού τους έβαζε και κάμια υπογραφούλα-

έτσι, για να ’χει κάτι τι το χρόνο της να κάνει
κι απ’ την ανία την πολλή νύστα να μη την πιάνει
καθώς τους υπαλλήλους μας πιάνει τους δημοσίους
που ύπνους ρίχνουν συνεχώς της νύχτας διπλασίους

(κι ενώ τα ξύνουν συνεχώς θέλουνε και μπαξίσι!
και όχι άλλο τίποτα, μα εκείνη…τι να ξύσει;..)
Κι αν τ’ άντερά της έβγαζε μόνο με το να βάζει
κάποιες μονάχα υπογραφές, το πράγμα δεν αλλάζει-

έτσι κι αλλιώς η Τέλεκομ τη χώρα μας θ’ αγόραζε,
το μάτι της είτε αυτή είτε άλλος θα της το ’βγαζε΄
σ΄αυτήν ο κλήρος έλαχε. Είναι αυτό αιτία
τόσο να γίνει στη Βουλή μεγάλη φασαρία;

Κι αν η Αλογοσκούφαινα γι αυτό που έχει κάνει
λεφτά επήρε που θνητού κοινού ο νους δε βάνει,
ε! και λοιπόν; τι έγινε; Πρώτη γυναίκα είναι
που στην κλεψιά το σύζυγο βοηθάει;-μα δε γίνε

ται γάμος δίχως στέφανα- κι ο πλούτος για να έρθει
με γαϊδουριά θέλει κλωτσιά και μ’ ατιμία μέθη.
Στο κάτω κάτω φάγανε περσότερα κάτι άλλοι
κι ακόμα περισσότερα κάποιοι πολύ μεγάλοι.

Και τι; Πάθανε τίποτα; Γιατί αυτή να πάθει;
Α! Ο υπουργός ο άντρας της έτσι την έχει μάθει,
να τρώει πρώτα όσο μπορεί, κι ύστερα να καμώνεται
αθώα πως είναι, στη βρωμιά περσότερο κι ας χώνεται.

Ποιος θα τολμήσει με υπουργού γυναίκα να τα βάλει
που μαγικό φορεί σκουφί μάλιστα στο κεφάλι;
Κι αν η γυναίκα υπουργού δεν κάνει να εργάζεται
σε μια εταιρία που δεινά για έλληνες απεργάζεται,
ας ειν’ καλά ο σύζυγος: αυτός θα μεριμνήσει
του Καχριμάνη του άθλιου το στόμα να το κλείσει.

Γιώργης Χολιαστός




To κόστος του «ασύλου»
Είναι ανάγκη να υπάρξει πλήρης και εξακριβωμένη καταγραφή όλων των ζημιών που προκλήθηκαν στα ελληνικά πανεπιστήμια κατά τις ημέρες των πρόσφατων ταραχών.
Ορισμένοι πρυτάνεις διστάζουν να δημοσιοποιήσουν την ακριβή εικόνα των καταστροφών, προφανώς γιατί δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την παθητική τους στάση και την ατολμία τους. ΟΙ καταστροφές έγιναν όμως σε δημόσια περιουσία και η αποκατάστασή τους θα πληρωθεί, για άλλη μια φορά, από χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου.
Είναι συνεπώς σημαντικό να δοθεί η συνολική εικόνα στον Έλληνα πολίτη ο οποίος δικαιούται να γνωρίζει πόσο ακριβά πληρώνει το «άσυλο» το οποίο επιτρέπει σε κάποιους να μετατρέπουν τα ελληνικά πανεπιστήμια σε χώρους ανεξέλεγκτης βίας και μανίας. Και κατόπιν όλοι μπορούν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους για το ποιος προστατεύει πραγματικά το δημόσιο πανεπιστήμιο και ποιος όχι.
Σχόλιο Γιώργη Χολιαστού
Κόπτεσαι ποιος θα πληρώσει
τα σπασμένα τα θρανία
η ιερή των νεαρών μας
που εκατάστρεψε μανία.
Πόρνη-βρώμικη φυλλάδα,
ρώτησες ποτέ σου ποιος
του λαού μου θα πληρώσει
το κλεμμένο του το βιος,
από ομόλογα και μίζες,
από ξάφρισμα υπουργών,
από βόλεμα υμετέρων
και λεφούσια βουλευτών;
Όσους ρήμαξαν τον ήλιο
καλοέχεις, βρωμερή,
και τα βάζεις με τα νιάτα
που τους φέγγει ένα κερί;
Γιώργης Χολιαστός